Berichten van 28 mei 2024 tot 29 mei 2024

De Catalaanse dichter, schrijver en vertaler Eduard Escoffet werd geboren op 29 mei 1979 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Eduard Escoffet op dit blog.

es gibt die frau

es gibt die frau, die dir zuhört, und die andere.
es gibt die frau, die mit der nacht den mond abstumpft und die du triffst, und es gibt die andere.
es gibt die frau, die du siehst,
und die andere, und die, die du gern sehen würdest… und die andere.
es gibt die frau, so glaubst du dich zu erinnern, die dich die welt
hat vergessen lassen, und die andere. auch
gibt es die frau, die dich sie vergessen lässt und die andere, die auch.
es gibt die frau und den wind, ungezähmt, und sie sind rede
und sie sind worte und ein traum, der geht. und flieht. und die andere.
es gibt die frau, die du gern kennen lernen würdest, und die andere.
es gibt die andere und die frau, an die du dich nicht erinnerst.
es gibt die frau und die andere, die du gern
vergessen würdest. es gibt die frau ohne augen, die
weinschläuche sind in der dämmerung eines segelboots, das
schluss gemacht hat mit dem meer und dir sagt, dass es keine meerjungfrauen
gesehen habe. die andere auch nicht. es gibt die frau, die
schreien wird, dass sie das feuer nicht angerührt habe,
dass ihr die augen verbunden gewesen seien, und es gibt die andere,
der du die augen verbunden hast, und auch du stehst,
die augen mit den wurzeln herausgerissen, zwischen dem spiegel
und dem sonnenlicht. es gibt die frau, die murrt
und es gibt die andere. es gibt die frau, die wäsche aufhängt
oder die zerbrechlichkeit der welt neu ordnet, und es gibt die andere.
es gibt die frau, fleisch geworden, die im licht ist und im dunkel ist,
und es gibt die andere, im dunkel und im licht.
es gibt die frau und den sex. auch den sex. und die andere.

Vertaald door Roger Friedlein

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Elizabeth Alexander werd geboren op 30 mei 1962 in New York. Zie ook alle tags voor Elizabeth Alexander op dit blog.

Het nieuws van vandaag

Wereldkampioen zwaargewicht Mike Tyson
brak zijn vuist tijdens een straatgevecht in Harlem
om drie uur ’s nachts buiten een nachtwinkel voor kleding
waar hij een witte leren jas
van 800 dollar kocht. De andere kerel zei op tv:
“Het was een onverwachte slag.” Mohammed Ali zei
dat Tyson niet mooi genoeg is om wereldkampioen
zwaargewicht te zijn. Jaren geleden gooide een nieuwe Ali
zijn Olympisch goud in de Ohio
River, zei dat hij het zou ophalen als zwarte mensen echt
vrij zouden zijn in dit land. In Zuid-Afrika bestaat er een dans
die zegt we hebben geen werk, we zijn het beu jij hebt
een rots geraakt. Ik zag het op het nieuws van vandaag.

Ik wilde geen gedicht schrijven waarin stond: ‘zwartheid
is,” omdat wij beter weten dan wie dan ook
dat we niet één, tien of tienduizend dingen zijn
Geen één gedicht. We konden onszelf voor altijd tellen
en het nooit eens worden over het aantal. Wanneer de eerste
zwarte Olympische turnster zwart was en op TVI
naar huis belde om te zeggen dat het in kleur was op kanaal drie
in negentienachtentachtig. De meeste ochtenden tegenwoordig
komt Ralph Edwards de slaapkamer binnen en zegt: “Elizabeth,
dit is je leven. Sta op en zoek naar kleur,
zoek overal naar kleur.

Vertaald door Frans Roumen

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e mei ook mijn blog van 29 mei 2022 en ook mijn blog van 29 mei 2021 en ook mijn blog van 29 mei 2019 en ook mijn blog van 29 mei 2018 en eveneens mijn blog van 29 mei 2016 deel 2.

De Nederlandse dichter en criticus Ad Zuiderent werd geboren in ’s-Gravendeel op 28 mei 1944. Zie ook alle tags voor Ad Zuiderent op dit blog.

Gedicht in zand

Wie is de gelukkige? Die zonder
pennestreek of ademstoot zich afstaat
aan de luwe eenzaamheid, besloten
tot een eigen oase? Die zijn verhaal
als plakkerige handen afveegt aan
het stof om zich heen, in de woestijn
zichzelf aanboort; iemand die roept?
Of, onder het gehoor van samoem en
sirocco, jij in de duistere wind,
je huid droog, je adem al sneller, en
je vinger klaar om in wat je aanwaait
te schrijven dat je gewassen wilt worden.
Wie is dat? Wie is de gelukkige?

Water

Wolken hangen als een koets met zwartbepluimde paarden
boven de bergkam boven het dal van Skjåk
lekt de zon uit een haren vergiet

Groeit het oevergras, waar geen water is?
Stofwolken waarschuwen de tegenligger
voor een bocht in het pad door de pas
dalen zij gevolgd door een vuurkolom snachts

De violist voorop speelt met bonthulzen
om de vingers tegen de kou valt geen vuist
te maken geen muziek verbergt de stomme lippen

Is er een oever, waar geen water is?
Zacht regent gruis uit hun voetstappen
iedereen sluit zich aan de ogen
op een kier om de levensgeesten te luchten

De veerman van Skjåk neemt hen op
de schouders in de bestofte bedding zij blijven staan
tot ook de kluiten zijn neergedaald om hen heen
hangen de pluimen als uitgebluste wolken

Vuur

Onder het rookgat brandt al een vuur
voor de midzomernacht buiten de tent
zwerven gedachten van mannen als vlammen
over de stoffige toendra

Waar is de weg naar de plaats waar
het licht zich verdeelt in warmte en
dood door verstikking? Wie in de nacht
passeert kan uit de dwaallichten geen wijs
en rijdt maar noordwaarts

Als dode bomen groeien de rendieren
uit hun kracht zij bieden geen verzet
aan droogte of bedwelming met hun gewei
blijven zij hangen in de rode gloed

Wie in de nacht passeert ruikt meer
dan onraad offermalen aan de zon
as regent op de weg naar de plaats waar
het vuur zich verdeelt in tongen en rook

 Ad Zuiderent (’s-Gravendeel, 28 mei 1944)

De Amerikaanse dichteres Linda Pastan werd geboren op 27 mei 1932 in New York. Zie ook alle tags voor Linda Pastan op dit blog.

Wachtend op mijn leven

Ik wachtte tot mijn leven zou beginnen,
jarenlang staande bij bushaltes
kijkend naar de verte in een bocht,
denkend dat elke bus de verkeerde bus was;
of verloren in boeken waar ik naartoe zou reizen
zonder bagage van de ene pagina
naar de andere; waar het enige briesje
het geritsel was van het omslaan van pagina’s,
en levens opkwamen en ten onder gingen
in de gewelddadige kleuren van zonnen.

Soms hoestte en hoestte mijn leven:
een stilstaande auto die werd ingehaald,
en ik zou iemand in mijn armen houden,
ook al was het altijd iemand anders die ik wilde.
Of ik stapte in een willekeurige bus, verdrongen
door dijen en ellebogen die wisten
waar ze heen gingen; verzamelde restjes
van gesprek, ze vastleggend als vogelgezang
in mijn notitieboekje, waar ik ooit heen zou gaan
op zoek naar mijn leven.

Vertaald door Frans Roumen

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e mei ook mijn blog van 28 mei 2019 en ook mijn blog van 28 mei 2017 deel 2 en ook mijn blog van 28 mei 2016.