Berichten van 7 april 2026 tot 8 april 2026

De Nederlandse dichter Hanz Mirck werd geboren op 8 april 1970 te Zutphen. Zie ook alle tags voor Hanz Mirck op dit blog.

Ik mag ook eens wat

Een nieuwe, oude tafel heeft ze
zegt ze. Wil ik niet komen kijken?
Vanwaar en sinds wanneer dit idee
dat ik me zozeer voor tafels interesseer?
Sinds ze het vroeg gaan mijn gedachten
er wel vaker naar uit. Is de hare rond
of juist vierkant, ovaal, ingelegd,
gepolitoerd? Met vier of zes poten,
lange elegante, met een knikje halfweg?
Met ballen? Eén heel dikke poot?
En: wat wil ze van dergelijke poten,
zo’n tafel van mij? Zou mooi vinden
voldoende zijn? Zou de tafel het houden?

Cruisin’ with the low riders

Koop nooit een auto in Apeldoorn
was het eerste wat ze me zeiden
toen ik hier kwam wonen, zeker niet
als van een oud dametje geweest, altijd

binnen gestaan, cash aftikken
Een echte auto koop je niet, die verwerf je
om voor één dag koning te zijn,
door de stad te zweven

Dat is waarom deze stad van zeven dorpen
een koninkrijk in het klein is,
een contactsleutel in haar blazoen draagt

En op één dag in het jaar
is het land van de koning
maar de koning is die dag van ons

Hogere wiskunde

Samendoen met één gebed aan tafel
– met mijn moeder

Je mag niet zien dat ik kijk
Ik zie dat je kijkt

Zou je me helpen of tegenwerken?
Zou ik me aan je moeten meten?

Samen zouden we onze onvoldoendes voor wiskunde
tot ver achter de komma kunnen berekenen

Als je samen iemand mist
is dat dan minder erg?

Bij elkaar opgeteld is de uitkomst nul
Wiskunde is bijna onbegrijpelijk

Hoe ver is iemand die niet kwam?

Hanz Mirck (Zutphen, 8 april 1970)

De Duitse schrijver, dichter en essayist Johannes Bobrowski werd geboren op 9 april 1917 in Tilsit. Zie ook alle tags voor Johannes Bobrowski op dit blog.

Dorp

Het uitheemse nog
als pauken, ver.
Ik volg een weg.
Onder de veldberk in de open lucht
de herder, in het bladergeruis, regengeluid
van een wolk. Tegen de avond
een lied van lange tonen,
een stil geroep
bij de struiken.

Dorp, tussen moeras en de stroom,
rauw, het kraaienlicht van je
vroege winters, om de elzen heen
de weg, overwoekerd, de hutten,
zwak, door de turfrook
gekleurd en regen, jij
mijn eindeloos licht,
mijn glansloos licht,
op de randen van mijn leven
geschreven, oud jij:

figuur van de jager, toverend,
dierhoofdig,
geschilderd in de ijzige
krocht, in de rots.

Vertaald door Huub Beurskens

Johannes Bobrowski (9 april 1917 – 2 september 1965)

Herinnering aan Gerard Reve

Vandaag is het precies 20 jaar geleden dat de Nederlandse dichter en schrijver Gerard Reve overleed. Zie ook alle tags voor Gerard Reve op dit blog.

Leve onze marine

Per trein op weg naar huis, zoek ik vergetelheid in bier,
maar kan, wat komen moet, niet meer bezweren:
reeds na twee haltes stapt hij in, tenger matroos,
met stoute billen,
verlegen en brutaal. Met oortjes. Donkerblond.
Wanneer ik ooit nog rijk word gaat hij elke dag
met mij de stad in om van mij te drinken wat hij wil:
‘dit is mijn bloed’.
En elke mooie hoer die hij wil hebben wordt door mij betaald:
‘dit is mijn lijf’.
Ik zou zo graag erbij zijn, schat, maar niet als jij je schaamt:
dan hoeft het niet, en zal ik je nooit zien,
verborgen naakt in trui en broek, verheven ruiter,
aanbeden Dier, lief Broertje van me.

Gerard Reve (14 december 1923 – 8 april 2006)

Zie voor nog meer schrijvers van de 8e april ook mijn blog van 8 april 2020 en eveneens mijn blog van 8 april 2019 en ook mijn blog van 8 april 2018 deel 2.

De Nederlandse schrijver en columnist Özcan Akyol werd geboren in Deventer op 7 april 1984. Zie ook alle tags voor Özcan Akyol op dit blog.

Uit: Mijn moeder, de kleine reus (Taxi)

“Als je een beetje bekend bent van de televisie, maar ook weer niet hélemaal, dan ontstaan er soms ongemakkelijke misverstanden. Mensen zien iemand lopen, in dit geval mij, herkennen me ergens van, maar kunnen het niet goed plaatsen. Dan begint het associëren: ‘Turks uiterlijk, gesoigneerd voorkomen, die grote ogen… Wie is die man ook alweer?’ Ik weet niet hoe het kan, maar ik word opvallend vaak aangezien voor een taxichauffeur, iemand die de onbekende op straat eerder heeft gereden en om die reden hartelijk wordt begroet. ‘Hoe is het met je, Mohamed?’ Laatst liep ik een hotel in en meteen veerde een plukje mensen overeind. ‘Kijk, daar is hij eindelijk,’ bitste een oude vrouw. ‘Normaal komt-ie wel op tijd. Wil je snel onze tassen naar je bus dragen?’ Het is op die momenten vrij gênant om uit te moeten leggen dat ze me uit de krant of van de televisie kennen, en dat ik niet de Turk ben die ze regelmatig rondrijdt. Gisteren in Amsterdam overkwam me iets soortgelijks. Ik had complimenten aangenomen van twee allervriendelijkste mensen die mijn columns in de krant waarderen. Toen ik verder wilde lopen, pleegde een oudere vrouw obstructie, gewapend met een ballpoint en een tissue. IJ bent toch die voetballer van Ajax? Kunt u hierop een handtekening zetten voor mijn kleinzoon Sam? Hij is idolaat van u.’ Ik dacht deze keer: die vrouw moet zich niet opgelaten voelen. En ik wilde haar kleinkind ook niet teleurstellen. Dus ik zette een handtekening op het papier en schreef daaronder ‘met sportieve groet, Hakim Ziyech’. In de auto naar een winkel op station Bijlmer ArenA begon mijn geweten op te spelen. Dat arme jochie ging nu iedereen op het schoolplein vertellen dat hij een handtekening van Ziyech had gekregen, maar in werkelijkheid was de krabbel afkomstig van een lollige columnist. Ik stond voor een stoplicht bij het station. Een toerist met twee rolkoffers tikte op het raampje van mijn Audi. Hij vroeg wat een rit naar het Museumplein kostte. Ik zuchtte diep, wilde hem corrigeren, maar dacht toen: waarom ook niet? Voor twintig euro mocht hij mee. We hadden een geanimeerd gesprek. Hij vertelde over zijn land Pakistan. Ik kreeg een gemberkoekje. Na ons afscheid bedacht ik dat het helemaal geen verkeerd beroep is, taxichauffeur. Mocht het niets worden met schrijven, weet ik wat me te doen staat.”

Özcan Akyol (Deventer, 7 april 1984)

De Engelse dichter William Wordsworth werd geboren op 7 april 1770 in Cockermouth, Cumberland. Zie ook alle tags voor William Wordsworth op dit blog.

Voor een vlinder

I

Ga nog niet weg – blijf even hier!
Gun mij iets langer dit plezier!
Je biedt mij onverwachte vreugd,
Daar jij van mijn voorbije jeugd
Mij haarscherp de memorie geeft.
Ik drink die beelden in,
Want voor mijn geestesoog herleeft,
Als jij lichtvoetig aangezweefd,
Mijn vaders huisgezin.

Of heerlijk, heerlijk was de tijd
Toen wij in onze argloosheid,
Mijn zus en ik, in woud en wei
Een vlinder volgden zoals jij!
Ik bleef hem naar het leven staan,
Als echte jager fanatiek –
Zij dacht dat hij teloor zou gaan
Als zij te hard zou raken aan
Het waasje op zijn wiek.

Vertaald door Ike Cialona

William Wordsworth (7 april 1770 – 23 april 1850)
Portret van William Wordsworth, gegraveerd door Charles William Sherborn naar een aquarel uit 1839 van Margaret Gillies, 1887, ingekleurd

Zie voor nog meer schrijvers van de 7^e april ook mijn blog van 7 april 2021 en ook mijn blog van 7 april 2020 en eveneens mijn blogs van 7 april 2019.