Martinus Nijhoff, Sarah Kirsch
De Nederlandse dichter, toneelschrijver en essayist Martinus Nijhoff werd geboren in Den Haag op 20 april 1894. Zie ook alle tags voor Martinus Nijhoff op dit blog.
Het uur U (Fragment)
Geen dief overtrof, geen spion,
hetgeen hij moeiteloos kon;
en het gevederd leder waarop
de god Hermes van zijn bergtop
neer te dalen placht
doorkruiste het ruim niet zo zacht
als hij op straat kon gaan,
gewoon lopend, met schoenen aan.
Hij maakte op het trottoir
het onheilspellende maar
onhoorbare gerucht
van het hoog in de lucht
verschoten vliegerbericht:
in een wolkje ploft licht
tot een blinkende ster uiteen,
en langs heel de vuurlinie heen
weet men: dit meldt het uur u,
nu gaat het beginnen, nu
verdwijnt de onzekerheid
van de mij gegunde tijd,
nu is het voor alles te laat.
De stilte die dan ontstaat
is een stilte, niet slechts naar de vorm
een stilte voor de storm,
maar een stilte van het soort
waar dingen in worden gehoord
die nog nimmer het oor vernam.
Zo ook hier. Toen de man kwam
en met zijn gestrekte pas
voortliep, begon men het gas
in de buizen onder het huis
te horen, en het gesuis
van water onder de straat,
en, in de elektrische draad
naar radio en telefoon,
een vonkende zoemertoon
als waren er bijen in de buurt.
Er werd niet gegluurd.
De verbrandende lampion
Vannacht zag ik, door ’t raam op het balkon,
Waar ’t maanlicht langs de natte planken glansde,
Voorbij de balustrade, een lampion
Van vreemd bleek licht, die in het donker danste,
Kantelen op den wind –
En plotseling
Herkende ik: zijn gelaat, dat met vermoeide
Wijd-open oogen daar voor ’t venster hing
Terwijl de huid als dun doek openschroeide –
Martinus Nijhoff (20 april 1894 – 26 januari 1953)
De Duitse schrijfster en dichteres Sarah Kirsch (eig. Ingrid Hella Irmelinde Kirsch) werd geboren op 16 april 1935 in Limlingerode. Zie ook alle tags voor Sarah Kirsch op dit blog.
Aarde
Nieuws uit het leven van rupsen
De koekoek stottert en de verdroogde bedden
Scheuren open als ik gieters sjouw
De mij toevertrouwde planten, groenten met bladluizen
Hulpeloos bekijk, toen ik jaren geleden
in de tuin van mijn vader kwam
Waren er de zeven plagen
Helachtig ongedierte niet en de bodem
Deed nog zijn werk, deze hier
Is een drop-out, smerig en lui
Je moet hem vragen om de mest
overal in te blazen, anders produceert hij
niet eens een cantharel. Hoezeer moeten de mensen
De aarde beledigd hebben mij verschijnt
Om zevenentwintig rozenstruiken te redden
Een verdwaalde engel, de gele jerrycan,
over de beschimmelde vleugels gespannen
De hemelse duim in de rubberen handschoen
Draait het ventiel omlaag en het ruikt
Urenlang naar bittere amandelen.
Vertaald door Frans Roumen
Sarah Kirsch (16 april 1935 – 5 mei 2013)
Zie voor nog meer schrijvers van de 20e april ook mijn blog van 20 april 2020 en eveneens mijn blog van 20 april 2019 deel 2 en ook deel 3.
