Bij nader inzien (Charles Ducal), Michael Chabon, Laura Read
Prettige Pinksterdagen!
Pinksteren door John Nava, 2012
Bij nader inzien
Soms zien wij de Geest nederdalen
en blijven op het hoofd van een
die de kracht heeft om God te vertalen
in een eenvoudige, menselijke leer:
de machine wordt aangeslagen
de meerwaarde omgezet in brood
en geloof, de rotsgrond bedekt
met vruchtbare aarde, de kinderen Gods
met kennis gedoopt. Ja, soms komt
de Geest en verwarmt Hij ons even:
een prachtige duif, een vurige tong.
Daarna schreeuwt het vlees, van hem bezeten,
verschijnen de vuisten en de geweren,
bedenken wij ons.
Charles Ducal (Leuven, 3 april 1952)
De Sint-Pieterskerk in Leuven
De Amerikaanse schrijver Michael Chabon werd geboren op 24 mei 1963 in Washington. Zie ook alle tags voor Michael Chabon op dit blog.
Uit: Op huizenjacht (Vertaald door Gerda Baardman)
“Het huis was totaal niet geschikt voor hen. Het was een met klimop begroeid Normandisch landhuis met een asymmetrische daklijn, een kort dik torentje met spits en op de begane grond ramen met kleine ruitjes, en het stond hoog op de noordwestelijke oever van Lake Washington, een paar straten ten oosten van het huis waar Christy was opgegroeid. De buurt was ten prooi aan regelmatige invallen van legers tuinlieden, landschapsarchitecten en mensen die echte Umbrisch granieten straatstenen kwamen leggen, maar toch was het huis overduidelijk opgetut voor de verkoop. De blauwe verf op de luiken zag er glanzend en nat uit, verse zwarte bloemenaarde kolkte rul rond de viooltjes langs de oprijlaan en het onmetelijke gazon aan de voorkant was opgepoetst tot het een harde glans vertoonde. Het bordje van de makelaar was een discreet rood-wit schildje op een zwart ijzeren paal, met alleen ‘Herman Silk’ en een telefoonnummer erop in een chic schreefloos lettertje.
‘Dit?’ vroeg Daniel Diamond en zijn hart maakte een sprongetje, met een duizelig makend getintel. Hoewel alle raampjes openstonden, hing er in de auto van meneer Hogue een verstikkende walm van aftershave, een scherp ruikend extract van wintergroenolie en pekel dat de makelaar heviger was gaan uitwasemen naarmate ze dichter bij het huis kwamen, als een soort angstzweet. Daardoor kreeg Daniel meer last van zijn allergie en hij wilde dat hij er die ochtend aan had gedacht een Claritin te nemen voordat hij de deur van de flat achter zich dichttrok. ‘Is dit het?’
‘Dit is het,’ zei Hogue op vermoeide toon, alsof hij al de hele dag in zijn oeroude Mercedes met ze door de stad zeulde om hun een eindeloze hoeveelheid huizen te laten zien waar niets mis mee was en die ze niettemin om de willekeurigste, pietluttigste redenen stuk voor stuk afwezen. Maar het was pas tien uur ’s ochtends en dit was het eerste huis dat ze gingen bekijken. Bob Hogue was een gelooide man van onbestemde middelbare leeftijd met een groen polohemd, een beige broek en een geruite katoenen blazer in een kleurstelling die populair is bij fabrikanten van cellofaangras voor paasmandjes. Zijn rimpels als rechte lijnen, zijn stekeltjeshaar, zijn kin als twee knokkels en zijn neus met de minuscule rode kriebellettertjes gaven hem het aanzien van een aan lager wal geraakte straaljagerpiloot. ‘Wat is ermee? Is het je te min?”
Michael Chabon (Washington, 24 mei 1963)
Onafhankelijk van geboortedata
De Amerikaanse dichteres en docente Laura Read werd geboren in New York in 1970. Zie ook alle tags voor Laura Read op dit blog.
PINKSTEREN
De week na de dood van je vader,
zie ik je na school naar huis lopen
in je Wimpy Kid T-Shirt,
en ik ken je niet eens, maar ik wil je
roepen als een ontvoerder
en je vertellen dat dit nog maar het begin is.
Je hoofd zal altijd een brandende lucifer zijn,
zoals de apostelen in het glas-in-loodraam
toen Jezus terugkwam. Maar hij zal nooit
terugkomen. Ik zeg dit omdat je het weet,
maar toch zul je ervan dromen.
Je zult dol zijn op boeken en tv-programma’s
over tijdreizen. Zoals het blauwe
politiehokje waar je in kunt stappen en
terug kunt gaan naar de week ervoor.
Of misschien vindt hij je wel,
zoals hij doet op deze eerste ochtenden,
voordat je het je herinnert.
Hij zal altijd hetzelfde shirt dragen
als hij je komt wakker maken,
zoals mijn vader in zijn olijfgroene strepen,
alsof hij nooit iets anders droeg.
Vertaald door Frans Roumen
Laura Read (New York, 1970)
Zie voor nog meer schrijvers van de 24e mei ook mijn blog van 24 mei 2025 en ook mijn blog van 24 mei 2020 en eveneens mijn blog van 24 mei 2018 en ook mijn blog van 24 mei 2015 deel 2.
