De Portugese schrijver José Saramago werd geboren op 16 november 1922 in het dorpje Azinhaga in de provincie Ribatejo. Zie ook alle tags voor José Saramago op dit blog.

 

Uit: Die portugiesische Reise (Vertaald door Karin en Nicolai von Schweder-Schreiner)

 

„Der Grenzbeamte kann sich nicht erinnern, so etwas schon einmal erlebt zu haben. Dieses ist der erste Reisende, der mitten auf dem Weg den Wagen anhält, mit dem Motor schon in Portugal, aber dem Tank noch in Spanien, und auf genau dem Zentimeter aus dem Fenster sieht, auf dem die unsichtbare Grenze verläuft. Und nun hört man über den dunklen, tiefen Wassern, zwischen den hohen Felswänden, die das Echo hin und her werfen, die Stimme des Reisenden, der zu

den Fischen im Fluss predigt:

«Kommt her, Fische, ihr vom rechten Ufer, die ihr aus dem Rio Douro stammt, und ihr vom linken Ufer aus dem Rio Duero, kommt alle her und sagt mir: Welche Sprache sprecht ihr, wenn ihr die Unterwassergrenzen kreuzt? Und habt auch ihr dort unten Pass und Stempel? Hier stehe ich

und blicke von der Talsperre hier oben zu euch herab, und ihr hinauf zu mir, die ihr in diesen sich mischenden Wassern lebt und bald auf der einen, bald auf der anderen Seite seid, eine große Bruderschaft von Fischen, die einander fressen, weil sie hungrig sind, und nicht, weil es der Patriotismus verlangt.

Erteilt mir, Fische, eine klare Lektion, auf dass ich sie nicht beim zweiten Schritt, den ich auf dieser meiner Reise nach Portugal tue, vergesse, denn ihr müsst wissen: Von Ort zu Ort will ich darauf achten, was gleich ist und was verschieden, mit der Einschränkung, die nur allzu menschlich und

auch euch Fischen nicht fremd ist, dass auch der Reisende Vorlieben und Sympathien hat und nicht der universellen Liebe verpflichtet ist, welche das auch nicht von ihm verlangt.

Von euch schließlich, Fische, möchte ich mich verabschieden, bis irgendwann einmal, lebt euer Leben, solange die Fischer nicht vorbeikommen, schwimmt glücklich umher und wünscht mir eine gute Reise, auf Wiedersehen, Adieu.»

 

 

 

José Saramago (Azinhaga, 16 november 1922)

 

 

 

De Amerikaanse dichter Craig Arnold werd geboren op 16 november 1967 in Temple,Californië. Zie ook mijn blog van 16 november 2008 en ook mijn blog van 16 november 2009 en ook mijn blog van 16 november 2010.

 

Made Flesh

 

FALL creeps like a slow flame
over a maple   limb by limb
leaves that once fanned their hands
open   wanting to put themselves
all over everything   begin to glow
brave vermillion and lively yellow
let at last their fingers curl
into the palm   and let go

The same fire is touching us
around the edges   licking wrinkles
into the corners of our eyes
making the skin inside our elbows
silky as old coins
      And when we lie
together   and I feel your bones
blaze    and the rose of your face unfolds
and the incandescence of your skin
crackles   like the paper at the tip
of a drawn-on cigarette   and dies
in a final fluttering of ash

Then   then we feel death
as the deepest coming   then we ease unhurried
into the bud of body   then we learn
little by little   to relinquish
gracefully   and less afraid
each time   to let each other slip
slowly out of our clasp   made
fire   made flower   made flesh.

 

 

 

Craig Arnold (16 november 1967 – 27 april 2009)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster en journaliste Renate Rubinstein werd geboren op 16 november 1929 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Renate Rubinstein op dit blog.

 

Uit: Van Geel

 

„Ik ben natuurlijk geneigd te denken dat speciaal ik te dom ben om niet uit mijzelf te begrijpen wat Vasalis zo goed toelicht. Maar ik zie, ik ben de enige niet. Anthonie Donker, toch zelf eens een dichter, meent in zijn stuk dat in RAAM staat, dat Van Geel zozeer alleen over de natuur schrijft dat hij zelf wel natuur geworden lijkt. Hij citeert van Van Geel:

 

Ik hoorde lopen in de bladeren

 of vechten om elkander vast te houden?

 Stilzwijgende ronde nooit buiten adem.

 

En schrijft dan: ‘Er is in deze verzen geen verkeer meer met mensen en zelfs nauwelijks meer met zichzelf’. Het kost mij, na wat Vasalis schreef, geen moeite meer om te zien dat ook deze regels weer over mensen gaan en over een toestand in de dichter zelf.

Voor een vrolijke noot in dit nummer zorgt Wiel Kusters, in een stuk dat, ongewild, een Nabokoviaanse pastiche op de poëzieduider lijkt: een man die, koste wat koste, elk gedicht en bij voorkeur het minst toepasselijke, interpreteren wil naar zijn eigen idee fixe. Want Van Geel heeft bij uitzondering ook eens een gedicht geschreven dat niet over een dier of plant gaat, maar over een vrouw. Het heet dan ook ‘Portret’. ‘Een zangeres uit volle borst’, ‘Een gouden bromtol is ze die de lucht omspint, een egel van muziek’, etc. En juist van dit gedicht toont Kusters nu aan, met eindeloze weerlegging van elke tegenstrijdigheid, dat het helemaal niet over een vrouw gaat, maar alweer over een plant, de Lange Zonnedauw of Drosera angelica, een insektenetend heideplantje. Intussen houd je, als toeschouwer van deze merlijnse akrobatiek wel je hart vast, want de vrouw uit dit Portret, wordt ook nog genoemd ‘een vrolijk spinrok’ (wat Kusters ziet als een bevestiging van zijn duiding, omdat een spin immers insekten eet) en de bundel waar het gedicht in staat heet ‘Spinroc en andere verzen’ en is tot overmaat van ramp ook nog opgedragen aan Thérèse Cornips, wat omgekeerd gelezen Spinroc is. Dat is pijnlijk voor die man, straks wijst iemand hem erop. Overbodige fijngevoeligheid. Want in een voetnoot aan het eind van zijn stuk, geeft Kusters er blijk van dit nu ook te weten, omdat iemand van het Limburgs Dagblad het hem verteld heeft, maar het kan hem niet bommen: ‘Het is echter niet mijn bedoeling biografische gegevens, wanneer dit hier al zou kunnen, in mijn interpretatie te betrekken’. Sommige mensen zijn wel erg moeilijk te ontmoedigen.“

 

 

 

Renate Rubinstein (16 november 1929 – 23 november 1990)

 

 

 

 

De Schotse schrijver, humorist, radio-en televisie presentator Daniel Frederick Wallace werd geboren op 16 november 1976 in Dundee. Zie ook mijn blog van 16 november 2008 en ook mijn blog van 16 november 2009 en ook mijn blog van 16 november 2010.

 

Uit: Yes Man

 

"Ian...I'm trying to tell you about my life-changing moment, and you're going on about Jesus in a pound shop."

"Sorry, go on. So there was this bloke on a bus last week, who wasn't a deity or a son of God, and then there was also your diary?"

Yes. There was also my diary. High up on the list, right under the bus, was my diary. A diary I had only started because I was afraid I would forget all the wonderful things I was doing. All the dazzling, crazy, hazy times. The important times, the carefree times, the times I'd look back on as the times of my life. Only when I flicked through it did I realise there was nothing to forget. Or, rather, nothing worth remembering.

Things had been different last year. Last year was a year of adventure. Of fun. Of friends. Six months into a new year I'd slowly begun to realise that all my stories were about last year. All my memories, too. I'd been cruising on past glories, dining out on better times. Well, that's not strictly true. Not true at all. I'd been dining in on them.

For a number of months I'd been labouring under the impression that everything in my life was fine. I was a single man in his midtwenties, living in one of the most exciting cities in the world. Turns out I was a single man in his pants, sitting in his flat.

It had happened to me once before, this strange sense of midtwenties crisis, but it had happened when I'd lacked direction. These days I had direction. Plenty of it. But the direction was down.

In my mind I was one of London's young, thrusting urbanites. In my mind I was always on the go, always had somewhere to be, always in the thick of things. I thought I was like something out of an advert. I probably even thought I had a moped.

I couldn't have been more wrong. Especially about the moped.

And this is what I would finally realise after I got home from talking to the man on the bus.

I'd ended up talking to the man on the bus quite by chance.

It was, until that moment, just another day working in the West End, followed by just another dash to the Tube station in what was just another hopeless attempt to beat the rush hour and get home without spending an hour on a crowded train with my cheeks pressed up against a stranger's nipples, receiving severe paper cuts every time they turned a page of their book.

 

 

 

 

Danny Wallace (Dundee, 16 november 1976)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Nederlandse schrijver Anton Koolhaas werd op 16 november 1912 in Utrecht. Zie ook alle tags voor Anton Koolhaas op dit blog.

 

Uit: Alle dierenverhalen

 

„Nu greep hij toe en op hetzelfde ogenblik was het water van de rivier van bodem tot oppervlakte in heftige beweging.

Hij greep Strilnok krakend en schurend in een zij, zodat dit beest, als zat het aan een staaldraad die hem zegevierend boven water trok, met een wrikkende beweging van zijn staart zich naar boven stootte. Uit het water schoot recht omhoog een groot deel van het lijf van Strilnok met de muil van Stroenil in de geelachtige flank gebeten. Zo hoog schoot het beest uit het water, dat ook van Stroenil een goed deel boven de oppervlakte verscheen, midden in het wilde golvende en spattende water. Van Stroenil stak echter nog een groter stuk onder water dan van het beest dat hij klem had, zodat hij met een wervelende beweging van zijn staart groter kracht kon zetten dan de ander. Hij boog zich vlug met zijn kop weer naar het water toe en wendde daarbij het lijf van zijn tegenstander met de andere zijkant naar onderen in het water terug en begon nu met zijn kop te schudden om

de flank van Strilnok open te scheuren, intussen zijn kaken klemmend met een verschroeiende kracht.

Nu wierp Strilnok zich opnieuw op en hij schudde het lijf om de kaken van Stroenil te verwrikken. Hij kon ineens gebruik maken van het feit dat op die manier de ogen van Stroenil binnen het bereik van zijn voorpoten kwamen. Hij plantte een nagel met zoveel kracht in een oog van Stroenil dat deze nu

los moest laten, wilde hij het niet verspelen. Strilnok wendde zich snel en dook omlaag om toe te bijten en nu grepende twee muilen in elkaar en begon een meting van rukken en schudden en bijten en doorklemmen van die beesten, die vervaarlijke kolkingen in de rivier tevoorschijn riep en ineens de hele omgeving met een sissend en daverend lawaai vervulde, alsof er twee brokken gloeiend staal werden gekoeld.“

 

 

 

Anton Koolhaas (16 november 1912 – 16 december 1992)

Hier met Mies Bouwman in Mies en scène in 1968

 

 

De Nigeriaanse dichter en schrijver Chinua Achebe werd geboren op 16 november 1930 in Ogidi. Zie ook alle tags voor Chinua Achebe op dit blog.

 

Butterfly

Speed is violence
Power is violence
Weight is violence

The butterfly seeks safety in lightness
In weightless, undulating flight

But at a crossroads where mottled light
From trees falls on a brash new highway
Our convergent territories meet

I come power-packed enough for two
And the gentle butterfly offers
Itself in bright yellow sacrifice
Upon my hard silicon shield.

 

 

 

Chinua Achebe (Ogidi, 16 november 1930)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, dichter en essayist Hugo Dittberner werd geboren op 16 november 1944 in Gieboldehausen. Zie ook alle tags voor Hugo Dittberner op dit blog.

 

 

In Märkischer Schweiz?

Mit dem Kalauer Altbrecht
zum Gipfel gebracht
such ich Blumen und Wolken
im schön gehaltenen Ausblick

Das Ich ist noch da
und gedenkt der Expeditionen
mit großen Verwandten
Namen klirren im Off

Ein Leider nimmt Maß
das erbärmliche Telefon
Sofort kommt die Laune
ins Finale Schlägt sich zum Wind

Ich hätte abnehmen müssen
sagt wer Den Hörer und all das
In einer Welt ohne Geschwister
vertraut er Gewässern

Jetzt lockt Wiederholung
die Schönheit vom Steg.

 

 

 

Hugo Dittberner (Gieboldehausen, 16 november 1944)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 16 november 2010.

 

 

De Amerikaanse schrijfster Andrea Barrett werd geboren in Cape Cod, Massachusetts op 16 november 1954. Zie ook mijn blog van 16 november 2008 en ook mijn blog van 16 november 2009.

 

De Franse schrijver Henri Charrière werd geboren op 16 november 1906 in Saint-Étienne-de-Lugdarès. Zie ook mijn blog van 16 november 2008.

 

De IJslandse dichter en natuurwetenschapper Jónas Hallgrímsson werd geboren op 16 november 1807 in Öxnadalur. Zie ook mijn blog van 16 november 2008.

 

De Duitse dichter en schrijver Max Zimmering werd geboren op 16 november 1909 in Pirna (Sachsen). Zie ook mijn blog van 16 november 2006. 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 16 november 2008.

De Duitse schrijfster Birgitta Arens werd geboren op 16 november 1948 in Oeventrop.

80 Jaar Jan Terlouw

De Nederlandse schrijver, fysicus en voormalig politicus voor Democraten 66 Jan Terlouw werd geboren in Kamperveen op 15 november 1931. Jann Terlouw viert vandaag zijn 80^e verjaardag. Zie ook mijn blog van 15 november 2010.

Uit: Oorlogswinter

„Wat was het toch allemachtig donker.

Voetje voor voetje, met één hand tastend voor zich uit, zocht Michiel zijn weg over het verharde fietspad, dat naast het karrenpad liep. In zijn andere hand droeg hij een katoenen tas, met twee flessen melk erin. ‘Nieuwe maan én zwaar bewolkt,’ mompelde hij. ‘Hier moet de boerderij van Van Ommen zijn.’ Hij tuurde naar rechts, maar hoe hij zich ook inspande, hij zag niets. De volgende keer gá ik niet meer als ik de knijpkat niet mee krijg, dacht hij. Dan zorgt Erica maar, dat ze om halfacht thuis is. ’t Is geen doen zo.

De gebeurtenissen gaven hem gelijk. Hoewel hij niet sneller liep dan een halve kilometer per uur, stootte hij met de tas tegen een van de paaltjes die hier en daar stonden, zodat de boerenwagens

niet over het fietspad konden rijden. Verdorie! Voorzichtig voelde hij met zijn hand. Nat! Een van de flessen was gebroken. Wat zonde van die kostelijke melk. Danig uit zijn humeur, maar nog behoedzamer dan eerst, ging hij verder. Mensenlief, wat zie je weinig als het zo donker is. Vijfhonderd meter van huis was hij en hij kende bij wijze van spreken iedere steen. En toch zou hij de grootste

moeite hebben om voor achten binnen te zijn.

Wacht eens even, daar zag hij een uiterst flauw lichtschijnsel. Juist, het huis van Bogaard. Die namen het niet zo nauw met de verduistering. Jammer genoeg hadden ze niet veel meer om te verduisteren

dan het licht van een kaars. Enfin, er waren nu geen paaltjes meer tot de straatweg, wist hij, en als hij eenmaal daar was, ging het gemakkelijker. Daar waren meer huizen en op de een of andere manier kwam er toch meestal wel wat licht uit. Jasses, er droop melk in zijn klomp. Liep daar iemand? Onwaarschijnlijk, ’t was op slag van achten. En om acht uur mocht er niemand meer op straat zijn. Hij voelde dat hij ander wegdek onder zijn voeten kreeg. De straatweg. Nu rechtsaf en oppassen dat hij niet in de sloot terechtkwam. Zoals hij al gedacht had, ging het nu beter. Heel, heel vaag zag hij de omtrekken van de huizen. De Ruiter, juffrouw Doeven, Zomer, de smederij, het gebouwtje van het

Groene Kruis, hij was er bijna.“

Jan Terlouw (Kamperveen, 15 november 1931)

75 Jaar Wolf Biermann

De Duitse zanger, dichter en schrijver Wolf Biermann werd geboren op 15 november 1936 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Wolf Biermann op dit blog. Wolf Biermann viert vandaag zijn 75^e verjaardag.

Warte nicht auf beßre Zeiten

Manchen hör ich bitter sagen
"Sozialismus - schön und gut
Aber was man uns hier aufsetzt
Das ist der falsche Hut!"
Manchen seh ich Fäuste ballen
In der tiefen Manteltasche
Kalte Kippen auf den Lippen
Und in den Herzen Asche

Wartest du auf beßre Zeiten
Wartest du mit deinem Mut
Gleich dem Tor, der Tag für Tag
An des Flusses Ufer wartet
Bis die Wasser abgeflossen
Die doch ewig fließen

Manche raufen sich die Haare
Manche seh ich haßerfüllt
Manche seh ich in das Wolltuch
Des Schweigens eingehüllt
Manche hör ich abends jammern
"Was bringt uns der nächste Tag
An was solln wir uns noch klammern
An was? An was? An was?"

Wartest du auf beßre Zeiten
Wartest du mit deinem Mut
Gleich dem Tor, der Tag für Tag
An des Flusses Ufer wartet
Bis die Wasser abgeflossen
Die doch ewig fließen

Manche hoffen, daß des Flusses
Wasser nicht mehr fließen kann
Doch im Frühjahr, wenn das Eis taut
fängt es erst richtig an
Manche wollen diese Zeiten
wie den Winter überstehn
Doch wir müssen Schwierigkeiten
Bestehn! Bestehn! Bestehn –

Warte nicht auf beßre Zeiten
Warte nicht mit deinem Mut
Gleich dem Tor, der Tag für Tag
An des Flusses Ufer wartet
Bis die Wasser abgeflossen
Die doch ewig fließen

Viele werden dafür sorgen
daß der Sozialismus siegt
Heute! Heute, nicht erst morgen!
Freiheit kommt nie verfrüht
Und das beste Mittel gegen
Sozialismus (sag ich laut)
Ist, daß ihr den Sozialismus
AUFBAUT!!! Aufbaut! (aufbaut)

Wartet nicht auf beßre Zeiten
Wartet nicht mit eurem Mut
Gleich dem Tor, der Tag für Tag
An des Flusses Ufer wartet
Bis die Wasser abgeflossen
Die doch ewig fließen
die doch ewig fließen

Wolf Biermann (Hamburg, 15 november 1936)

De Duitse schrijver Gerhart Hauptmann werd geboren in Obersalzbrunn (Neder-Silezië) op 15 november 1862. Zie ook mijn blog van 15 november 2008 en ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

Uit: Bahnwärter Thiel

„Allsonntäglich saß der Bahnwärter Thiel in der Kirche zu Neu-Zittau, ausgenommen die Tage, an denen er Dienst hatte oder krank war und zu Bette lag. Im Verlaufe von zehn Jahren war er zweimal krank gewesen; das eine Mal infolge eines vom Tender einer Maschine während des Vorbeifahrens herabgefallenen Stückes Kohle, welches ihn getroffen und mit zerschmettertem Bein in den Bahngraben geschleudert hatte; das andere Mal einer Weinflasche wegen, die aus dem vorüberrasenden Schnellzuge mitten auf seine Brust geflogen war. Außer diesen beiden

Unglücksfällen hatte nichts vermocht, ihn, sobald er frei war, von der Kirche fernzuhalten.

Die ersten fünf Jahre hatte er den Weg von Schön-Schornstein, einer Kolonie an der Spree, herüber nach Neu-Zittau allein machen müssen. Eines schönen Tages war er dann in Begleitung eines schmächtigen und kränklich aussehenden Frauenzimmers erschienen, die, wie die Leute meinten, zu seiner herkulischen Gestalt wenig gepaßt hatte. Und wiederum eines schönen Sonntag Nachmittags reichte er dieser selben Person am Altare der Kirche feierlich die Hand zum Bunde fürs Leben. Zwei Jahre nun saß das junge, zarte Weib ihm zur Seite in der Kirchenbank; zwei Jahre blickte ihr hohlwangiges, feines Gesicht neben seinem vom Wetter gebräunten in das uralte Gesangbuch --; und plötzlich saß der Bahnwärter wieder allein wie zuvor.

An einem der vorangegangenen Wochentage hatte die Sterbeglocke geläutet: das war das Ganze.

An dem Wärter hatte man, wie die Leute versicherten, kaum eine Veränderung wahrgenommen. Die Knöpfe seiner sauberen Sonntagsuniform waren so blank geputzt als je zuvor, seine roten Haare so wohl geölt und militärisch gescheitelt wie immer, nur daß er den breiten, behaarten Nacken ein wenig gesenkt trug und noch eifriger der Predigt lauschte oder sang, als er es früher getan hatte. Es war die allgemeine Ansicht, daß ihm der Tod seiner Frau nicht sehr nahe gegangen sei; und diese Ansicht erhielt eine Bekräftigung, als sich Thiel nach Verlauf eines Jahres zum zweiten Male, und zwar mit einem dicken und starken Frauenzimmer, einer Kuhmagd aus Alte-Grund, verheiratete.

Gerhart Hauptmann (15 november 1862 - 6 juni 1946)

Portret door Lovis Corinth, 1900

De Duitse dichter en schrijver Heinz Piontek werd geboren op 15 november 1925 Kreuzburg (Opper-Silezië). Zie ook mijn blog van 15 november 2009 en en ook mijn blog van 15 november 2010.

Bäume

für Alfred Focke

Ihr ja ihr.

Ruhig auf der dunklen
Erde fußend.

Doch verwundbar
wie wir,

die wir uns vorwärts-

kämpfen müssen.

Nützlich oder
einfach schön

und immer etwas
Neues bedeutend.

So wachsen:

in die Höhe,
in die Tiefe

und mit

ausgebreiteten Armen.

Heinz Piontek (15 november 1925 – 26 oktober 2003)

De Britse dichter en schrijver James Graham Ballard werd geboren in Shanghai op 15 november 1930. Zie ook mijn blog van 15 november 2008 en ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

Uit: The Dying Fall

„Three years have passed since the collapse of the Tower of Pisa, but only now can I accept the crucial
role that I played in the destruction of this unique landmark. Over twenty tourists died as the thousands of tons of marble lost their grasp on the air and collapsed to the ground. Among them was my wife Elaine, who had climbed to the topmost tier and was looking down at me when the first visible crack appeared in the tower's base. Never were tragedy and triumph so intimately joined, as if Elaine's pride in braving the worn and slippery stairs had been punished by the unseen forces that had sustained this unbalanced mass of masonry for so many centuries.

I realise now that another element — farce — was present on that day. By chance a passing tourist on the steps of the cathedral had taken a photograph of the tower as the crack reached the third floor and a tell-tale section of cornice began its fall to earth. The photograph, endlessly published throughout the world, clearly shows the four startled tourists on the uppermost deck. Three of them are leaning back on their heels, hands raised to grip the sky, aware that the ancient campanile has moved under their feet.

Elaine, alone, has already seized the rail, and is staring at the grass waiting for her nearly two hundred feet below. Using a magnifying glass, one can see that, true to her quirky and mocking character, she shows almost no alarm. Her eyes have noticed the falling cornice, and I like to think that she is already planning to sue the municipality of Pisa for neglecting the safety of its tourists, and is collecting evidence that in due course she will present to her lawyers.

The dozen or so tourists visible on the lower floors are still making their way around its canted decks, groping past the narrow columns as they climb the 300 steps to the roof. A father and his young daughter wave to the tourists below them, two Italian sailors in uniform play the fool for their girl-friends, feigning an attack of giddiness, and an elderly couple pause to rest after climbing to the first floor, determined to complete the ascent. None of them sees the falling cornice and the fine cascade of powdered mortar.“

J. G. Ballard (15 november 1930 - 19 april 2009)

De Duitse dichteres en schrijfster Liane Dirks werd geboren op 15 november 1965 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Liane Dirks op dit blog.

Uit: Und die liebe?frag ich sie

“Nun hab ich schon so viel gefragt, all die langen Nächte.

Sie ist müde darüber geworden und grau, der Körper sackt zusammen.

An ihren Händen trägt sie noch immer die bunten Ringe und Reifen aus Silber und künstlichem Gold. Ihr Haar ist glatt und gepflegt. Sie hat wie immer Puder aufgelegt.

Auf dem Tisch stehen ein Tee- und ein Cognacglas, mein kleines schwarzes Tonband dazwischen.

Die Vorhänge sind offen, noch ist es hell.

Die Liebe, wiederholt sie.

Ja, sage ich.

Wir werden aufhören danach, nicht wahr?

Ja, sage ich. Bitte! Noch die Liebe. Es wird das letzte sein.

Sie strafft sich, spannt die Muskeln an. Sie stöhnt erneut.

Gut, sagt sie, es gab sie. Und ich drücke den roten Aufnahmeknopf vom Tonband.

Es gab eine Nacht, ich erzähl sie dir, aber es wird unser letztes Band.

Es gab eine Nacht. Ich habe es noch nie erzählt, und ich mache es nur einmal.

Der Anfang war leicht.

Ich kam durch einen Tunnel und sah sie in der Ferne sitzen. Wie eine junge Frau auf einem Mäuerchen, die Beine übereinandergeschlagen, der linke Fuß wippte. Sie trug einen Plisseerock in den Farben Sand und Grau. Ihr Haar war kinnlang, dick und schwer, neben ihr stand ein Mann, mit dem sie kokettierte.

Das Licht war klar an jenem Tag, als hätte ich es mitgebracht von meiner Reise, und warme Luft umstrich noch meinen Körper, der mager war, und meine Seele, die wußte, daß etwas begann.

Darf ich euch vorstellen? fragte der Mann.

Sie lächelte, ich habe schon von Ihnen gehört.

Das wunderte mich, denn von mir gab es noch nicht so viel zu hören.

Wir lasen gemeinsam Texte in einer Schule vor.

Sie von einem Arbeitslosen, der sich bei der Stellenvermittlung als Schwein bewarb, ich irgend etwas in meiner Erinnerung eher Pathetisches von einer Frau, die für immer wegfahren wollte. Was ja schon ein Widerspruch in sich ist, »immer« und »weg«, weil man nicht immer weg sein kann, höchstens und bestenfalls immer da. Den Text hab ich später zerrissen.”

Liane Dirks (Hamburg, 15 november 1965)



Zie voor nog meer schrijvers van de 15e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichteres Marianne Moore werd geboren op 15 november 1887 in Kirkwood, Missouri. Zie ook mijn blog van 15 november 2008 en ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

 

 

Roses Only

 

You do not seem to realize that beauty is a liability rather

than

an asset - that in view of the fact that spirit creates form

we are justified in supposing

that you must have brains. For you, a symbol of the

unit, stiff and sharp,

conscious of surpassing by dint of native superiority and

liking for everything

self-dependent, anything an

 

ambitious civilization might produce: for you, unaided, to

attempt through sheer

reserve, to confuse presumptions resulting from

observation, is idle. You cannot make us

think you a delightful happen-so. But rose, if you are

brilliant, it

is not because your petals are the without-which-nothing

of pre-eminence. Would you not, minus

thorns, be a what-is-this, a mere

perculiarity? They are not proof against a worm, the

elements, or mildew;

but what about the predatory hand? What is brilliance

without co-ordination? Guarding the

infinitesimal pieces of your mind, compelling audience to

the remark that it is better to be forgotten than to be re-

membered too violently,

your thorns are the best part of you.

 

 

 

Marianne Moore (15 november 1887 – 5 februari 1972)

 

 

 

 

De Poolse dichter en schrijver Antoni Słonimski werd geboren op 15 november 1895 in Warschau. Zie ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

 

Uit: On Jewish Sensivity (Vertaald door Mariusz Wesolowski)

 

“One of the cardinal and predominant characteristics of the Jewry is the contempt for the greatest achievements of the human spirit. The Jews disdain everything: they butcher the language they speak, they ignore the purity of speech, body and heart, while attaching an irrational value to money. "An important difference!" - one hears this silly phrase from every other Israelite in the street. To say "Rataj cigarettes" instead of "Seraj cigarettes" is a detail not worth the slightest attention. This disdain for language precipitates the disdain for literature. A realistically thinking merchant says to a non-realistically thinking salesman, "Go read Sienkiewicz!"

A similar attitude is also noticeable in the Polish society, but among the Jews it is significantly more pronounced. I doubt if one can find in any other milieu the type of a poet who does not believe in the existence of poetry and thinks that writing good poems is just a matter of flashy technique and conforming to current fashions. A certain young writer of this kind quite seriously asked me to tell him the secret of creating poems that would be easy to publish and which would be "much talked about later".

The Jewish indifference to physical insults - I have witnessed Jews in coffee shops slapping one another's faces and then resume their business without even getting up - is related to their contempt for physical labour. Hard manual work is good only for the "roughnecks". Physical laborers are almost non-existent among the Jews, because theirs is a non-productive nation, active by and large in commerce and middlemanship. Ninety per cent of the white-slave traffickers are Jewish. In reply to such accusations they typically state that it is the result of the conditions in which they are forced to live. Perhaps the Jews are oppressed and barred from many positions of employment but certainly not to such a degree that they would have to engage in white slavery.”

 

 

 

Antoni Słonimski (15 november 1895 – 4 juli 1976)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Elizabeth Arthur werd geboren op 15 november 1953 in New York. Zie ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

 

Uit: Bring Deeps

 

„I walked, and thought. Tried not to think of Bastian, although I thought of little else. Though I was angry, still, I longed for him, and wanted him beside me as I walked the streets of Kirkwall. I felt defenseless in the face of all these new impressions, which I drew in as if I were a sponge, attached to firth-bound rocks, and water-hungry. On doors and windows, I saw notices of funerals. And not just on the doors of flower shops, or undertakers, but on the windows of the grocers, bakers. On the same windows, there were notices of celebrations, revels; the daily paths of life announced the dying. I longed for Bastian to explain, to point things out, to bring me fully to this place he'd brought me. As he was not there in his body, I tried to think what he might say about these things. I thought of how the people whom Sebastian studied had had no fuels like coal and peat; in that way, too, their time was different. They had no written language, no notices announcing death, and as for fuel, just wood which drifted onto Orkney's shores, or oil derived from whales and seals and fishes. All surface things, however. Nothing to burn which came from down below them.

And what had that been like? To live upon an earth whose skin had never once been torn? Where only shallow plows had tickled it, and little spades had nudged it, to let it take into itself the seed of things to come? The world had been, I thought, quite like an infant child, kept dry by its earth swaddling cloths, and those who'd walked upon it had never dreamed that this would change, any more than they had dreamed that after they were gone there would be written language. Then everything had changed. Then bronze had come, not quite as strong as iron, but still drawn forth out of the body of the earth as copper. And no coincidence, perhaps, that as the bronze had come, the climate changed, and peace and plenty vanished. As people tried to move to better land, the people who lived already on that land built stone towers — brochs — to stand within and fight, and those stone brochs, signs of the age when neighbor had fought neighbor, still stood in many places in Orkney. All that because of changing winds, and bronze, torn out of secret places in the virgin body of the earth, just like the peat and coal that blew above me.“

 

 

 

Elizabeth Arthur (New York, 15 november 1953)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Carlo Emilio Gadda werd geboren op 15 november 1893 in Milaan. Zie ook mijn blog van 15 november 2008 en ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

 

Uit: That Awful Mess on the via Merulana (Vertaald door William Weaver)

 

„The tight garters, curled slightly at the edges, with a clear, lettuce-like curl: the elastic of lilac silk, in that hue that seemed in itself to give off a perfume, to signify at the same time the frail gentleness both of the woman and of her station, the spent elegance of her clothing, of her gestures, the secret manner of her submission, transmuted now into the immobility of an object, or as if of a disfigured dummy. Taut, the stockings, in a blond elegance like a new skin, given to her (above the created warmth) by the fable of our years, the blasphemy of the knitting machines: the stockings sheathed the shape of the legs with their light veil, modeling of the marvelous knees: those legs slightly spread, as if in horrible invitation. Oh! the eyes! where, at whom were they looking? The face! . . . Oh, it was scratched, poor object! Under one eye, on the nose! Oh that face! How weary it was, weary, poor Liliana, that head in the cloud of hair that enfolded it, those strands performing a final work of mercy. Sharpened in its pallor, the face: worn, emaciated by the atrocious suction of Death.

A deep, a terrible red cut opened her throat, fiercely. It had taken half the neck, from the front toward the right, that is, toward her left, the right for those who were looking down: jagged at its two edges, as if by a series of blows, of the blade or point: a horror! You couldn't stand to look at it. From it hung red strands, like thongs, from the black foam of the blood, almost clotted already; a mess! with some little bubbles still in the midst. Curious forms, to the policemen: they seemed holes, to the novice, like red-colored little maccheroni, or pink. "The trachea," murmured Ingravallo, bending down, "the carotid, the jugular! . . . God!"

 

Carlo Emilio Gadda (15 november 1893 – 21 mei 1973)

 

 

 

 

De Nederlandse humanistische dichter Janus Secundus (eigenlijk Jan Everaerts) werd geboren in werd geboren in Den Haag op 15 november 1511. Zie ook mijn blog van 15 november 2009 en ook mijn blog van 15 november 2010.

 

Het II. kvsken

Bij Douza

 

Mocht ick (o liefsten) eens uw welgedrongen hals

In mijnen armen zulx bestricken,

Oft ghij mij met de uw zo nauw bekruypen, als

Men om den Elst het loof ziet quicken

Des wijngarts, oft de klijf wutwendich om zijn micken

Nieu wegen met zijn telgen sporen,

Zo wild' ick zonder rust, deed kuskens stadich slicken

Oick deur gheen lust van dranck oft koren,

Oft, dat de zoete vaeck ons d'oghen mocht bekoren,

Mij van uw keel niet laten rucken

Och oft mij Venus eens in dezen wou verhoren,

End ons zodaenen bandt mocht lucken,

Bandt, welck noch Hel, noch Doot konst ummer slaen in stucken

Maer kleevend' aen malcander zouwen,

Zulx als wij zyn gemaickt, een ewighe vreucht plucken,

End' onbeschreumt van Charons snauwen

Met d'algemeijne Schuijt ons over laten stauwen

De swarte Phlegetonsche Veeren.

Van waer wij wouden voorts de zalighe Landouwen

Des Elysijnsche Velts passeren.

Aldaer heur' oude liefd noch naer haer doot hanteren

De vorighe Amoreuze Hanßen

Elck met zyn bruijt gepairt; niet doende dan hoveeren,

Met zoenen, zinghen, ende danßen.

 

 

 

Janus Secundus (15 november 1511 - 1536)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 15 november 2010.

 

 

De Engelse schrijfster Richmal Crompton Lamburn werd geboren op 15 november 1890 in Lancashire. Zie ook mijn blog van 15 november 2008.

 

De Duitse schrijfster Emmy von Rhoden (eig. Emilie Auguste Karoline Henriette Friedrich geb. Kühne)  werd geboren op 15 november 1829 in Magdeburg. Zie ook mijn blog van 15 november 2009.

 

De Franse schrijfster Madeleine de Scudéry werd geboren op 15 november 1607 in Le Havre. Zie ook mijn blog van 15 november 2008 en ook mijn blog van 15 november 2009.

 

De Mexicaanse dichter en schrijver José Joaquín Fernández de Lizardi werd geboren in Mexico-stad op 15 november 1776. Zie ook mijn blog van 15 november 2008.

De Zweedse schrijfster Astrid Lindgren werd als Astrid Ericsson geboren op 14 november 1907 en groeide op op de boerderij Näs in Vimmerby in Småland. Zie ook alle tags voor Astrid Lindgren op dit blog.

 

Uit: Pippi Langstrumpf (Vertaald door Cäcilie Heinig)

 

„Am Rand der kleinen, kleinen Stadt lag ein alter verwahrloster Garten. In dem Garten stand ein altes Haus und in dem Haus wohnte Pippi Langstrumpf. Sie war neun Jahre alt und sie wohnte ganz allein dort. Sie hatte keine Mama und keinen Papa, und eigentlich war das sehr schön, denn so gab es niemanden, der ihr sagen konnte, dass sie schlafen gehen sollte, wenn sie gerade mitten im schönsten Spiel war, und niemand, der sie zwingen konnte, Lebertran zu nehmen, wenn sie lieber Bonbons essen wollte.

Prinzessin Pippi Früher hatte Pippi mal einen Papa gehabt, den sie schrecklich lieb hatte. Ja, sie hatte natürlich auch eine Mama gehabt, aber das war so lange her, dass sie sich gar nicht mehr daran erinnern konnte. Die Mama war gestorben, als Pippi noch ein ganz kleines Ding war, das in der Wiege lag und so furchtbar schrie, dass es niemand in ihrer Nähe aushalten konnte. Pippi glaubte, dass ihre Mama nun oben im Himmel war und durch ein kleines Loch auf ihr Mädchen runterguckte, und Pippi winkte oft zu ihr hinauf und sagte:

"Hab keine Angst um mich! Ich komm immer zurecht!"

Ihren Papa hatte Pippi nicht vergessen. Er war Kapitän und segelte über die großen Meere, und Pippi war mit ihm auf seinem Schiff gesegelt, bis er einmal bei einem Sturm ins Meer geweht worden und verschwunden war. Aber Pippi war ganz sicher, dass er eines Tages zurückkommen würde. Sie glaubte überhaupt nicht, dass er ertrunken sein könnte. Sie glaubte, dass er auf einer Insel an Land geschwemmt worden war, wo viele Eingeborene wohnten, und dass ihr Papa König über alle Eingeborene geworden war und jeden Tag eine goldene Krone auf dem Kopf trug.“

 

 

 

Astrid Lindgren (14 november 1907 -  28 januari 2002)

Standbeeld in Stockholm

 

 

De Amerikaanse journalist en schrijver P.J. O'Rourke werd geboren op 14 november 1947 in Toledo, Ohio. Zie ook alle tags voor P.J. O'Rourke op dit blog.

Uit: Parliament of Whores

 

„What is this oozing behemoth, this fibrous tumor, this monster of power and expense hatched from the simple human desire for civic order? How did an allegedly free people spawn a vast, rampant cuttlefish of dominion with its tentacles in every orifice of the body politic?
The federal government of the United States of America takes away between a fifth and a quarter of all our money every year. That is eight times the Islamic zakat, the almsgiving required of believers by the Koran; it is double the tithe of the medieval church and twice the royal tribute that the prophet Samuel warned the Israelites against when they wanted him to anoint a ruler:
This will be the manner of the king that shall reign over you. . . . He will take the tenth of your seed, and of your vineyards. . . . He will take the tenth of your sheep. . . . And ye shall cry out in that day because of your king. . ..
Our government gets more than thugs in a protection racket demand, more even than discarded first wives of famous rich men receive in divorce court. Then this government, swollen and arrogant with pelf, goes butting into our business. It checks the amount of tropical oils in our snack foods, tells us what kind of gasoline we can buy for our cars and how fast we can drive them, bosses us around about retirement, education and what’s on TV; counts our noses and asks fresh questions about who’s still living at home and how many bathrooms we have; decides whether the door to our office or shop should have steps or a wheelchair ramp; decrees the gender and complexion of the people to be hired there; lectures us on safe sex; dictates what we can sniff, smoke and swallow; and waylays young men, ships them to distant places and tells them to shoot people they don’t even know.
The government is huge, stupid, greedy and makes nosy, officious and dangerous intrusions into the smallest corners of life—this much we can stand. But the real problem is that government is boring. We could cure or mitigate the other ills Washington visits on us if we could only bring ourselves to pay attention to Washington itself. But we cannot.“

 

 

 

P.J. O'Rourke (Toledo, Ohio,  14 november 1947)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en columnist Jonathan van het Reve werd geboren op 14 november 1983 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: De boot en het meisje

 

“We gaan aan tafel zitten. Ik pak de wijn en maak hem open, terwijl Rosa de coquilles bakt.
'Kan ik je ergens mee helpen?' roept Bart.
'Ja, eigenlijk wel, heel graag.' roept Rosa uit de keuken.
Bart staat op en laat mij alleen met Rachel.
Ze kijkt ietsje minder bang dan daarnet, maar helemaal op haar gemak lijkt ze nog niet.
'Lekkere wijn,' zegt ze.
'Ja,' zeg ik. Ik draai een beetje met mijn glas. 'Hij ruikt naar noten, vind je niet?'
'O, ik heb echt totaal geen verstand van wijn hoor! Ik vind hem gewoon lekker smaken. Ik zou echt niet weten wat voor wijn dit is.' Ze kijkt naar het etiket. 'Ik koop normaal altijd wijn in de supermarkt, en dan weet ik nog niet wat ik moet kopen. Ik ken ook geen namen van wijnen. Maar ik weet wel wat ik lekker vind.'
'Wat dan?'
'Nou, dit dus. Maar ik haat Chardonnay. Chileense wijn vind ik wel lekker.'
'O ja. Ik weet er ook niet zo veel van, hoor.' Ik neem een slokje. 'Wat doe je eigenlijk?'
'Rietveld, laatste jaar.'
'Wat voor richting?'
'Voorheen Audio-Visueel.'
'Gekke naam is dat toch. Wanneer is de eindtentoonstelling?'
'Volgende maand al.' Haar ogen worden groot. 'Echt stressen nog. Ik moet nog heel veel monteren.'
'Wat voor filmpje heb je gemaakt?'
'Ja, het is een beetje raar hoor, maar het gaat over imperialisme, of misschien wel over heel veel dingen. Het komt erop neer dat ik een stuk steen van het Colosseum in Rome meeneem naar Madison Square Garden in New York. Daarom waren wij daar ook. Om aan te geven dat de Amerikanen een beetje de Romeinen van deze tijd zijn. Qua politiek dan. En hoe ze hun cultuur opdringen aan de rest van de wereld.'
'Hoe heet het?'
'Romans through the time. A rock's quest of entertainment now and then.' “

 

 

 

Jonathan van het Reve (Amsterdam, 14 november 1983)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Karla Schneider werd op 14 november 1938 geboren in Dresden. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: Glückskind

 

„Mitten in der Rechenstunde klopfte es an die Tür der Klasse 4a.

Voller Freude über die Unterbrechung legten alle Schüler und Schülerinnen ihre Füller hin. Nur Frau

Spalteholz, die Lehrerin, war nicht begeistert. Sie hasste Unterbrechungen. Hinterher hatten die

Schüler immer alles vergessen, was sie ihnen vor der Unterbrechung erklärt hatte.

Die Tür wurde schwungvoll aufgerissen und über die Schwelle trat der Direktor. In seiner Begleitung

befand sich eine Frau. Sie war nicht mehr jung, aber auch nicht direkt alt. Ihr Rock fegte den Boden.

Ihre Haare hingen offen bis zum Gürtel und waren blond mit schon vielen grauen Strähnen. Ein bisschen sah sie aus wie eine Fee. Aber auch ein bisschen wie eine Hexe.

»Darf ich euch Frau Fortuna vorstellen«, sagte der Direktor. »Sie hat sich eure Klasse ausgesucht,

umeine kleine Befragung durchzuführen. Ich hoffe, ihr gebt Frau Fortuna auf ihre Fragen klare und

deutliche Antworten.«

»Und ich hoffe, es wird nicht allzu lange dauern«, fügte Frau Spalteholz hinzu. »Die Klasse kann

es sich nicht erlauben, eine Mathestunde einzubüßen.« Dann zog sie sich ans Fenster zurück und verschränkte die Arme zu einer Brezel.“

 

 

 

Karla Schneider (Dresden, 14 november 1938)

Dresden bij avond 

 

 

 

De Litouwse schrijfster Jurga Ivanauskaitė werd geboren in Vilnius op 14 november 1961. Zie ook mijn blog van 14 november 2008 en ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: The Red Dress (Vertaald door Kristina Sakalavičiūtė)

 

„This is how Nora fell into the classical situation of Cinderella. Many stars of the stage, according to theater critics, got their start this way. Needless to say, Nora was anxious and paced back and forth in Elegija's dressing room. She walked up to the window many times and looked out into the yard, where children were noisily chasing a bright-red ball through yellow leaves. Snapping her fingers rhythmically, she would then go back to the closet, where the dress hung on a door handle, and caress it with the palm of her hand before returning to the window.

Eventually, Nora sat down in the swivel chair, upholstered in yellow plush. She looked around to see if anyone was watching and began to rummage through Elegija's dressing table drawers. She took out the Salome script; it was stained with something red. Sniffing it, Nora decided against it being wine. She thumbed through the pages, of which several had cigarette burns. Elegija's comments, question marks and exclamation points, made with felt markers of varying colors, filled the text. In the other drawer, Nora found a small book covered in newspaper. She opened it to where a candy wrapper marked the page and read aloud, unconsciously imitating Elegija's intonations, a paragraph underlined in red pencil:

—"I am the Alpha and the Omega, the very first and the very last, the beginning and the end. Blessed are those who wash their clothes in the Blood of the Lamb to gain power from the tree of life and pass through the gates into the city. Outside there are scoundrels, sorcerers, shameless cretins, murderers, idolaters and all who love and live by lies..."

She closed the book, irritated and dissatisfied because the underlined phrase was full of meaning, but just as equally senseless. Even though Nora had secretly expected the book to explain the mystery of Elegija's disappearance, it was no help at all. She opened another drawer and smiled, catching herself looking for one more clue to Elegija's disappearance. In the drawer was a desiccated plant with a note tied to it with a red ribbon. Nora, of course, read it: "To Elegija—the Touch-Me-Not (cf. The Soviet Lithuanian Encyclopedia)—from the 21^st Graduating Class of the Donelaitis School." In the same drawer, several tubes of lipstick rolled about and Nora painted her lips with one of them. She looked at the mirror, first puckering her lips, then stretching them wide, and finally smiling. At last she frowned because the color was so unbearably bloody. She darted a glance at the dress and realized at once that the lipstick was the same color and Elegija had bought it especially for the performance.“

 

 

  

 

Jurga Ivanauskaitė (14 november 1961 - 17 februari 2007)




Zie voor nog meer schrijvers van de 14e november ook mijn vorige blog van vandaag.

De Roemeens-Franse dichter, toneelschrijver, literair criticus, regisseur en vertaler Fondane Benjamin (eig. Benjamin Wechsler) werd geboren op 14 november 1898 in Iaşi. Zie ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

Préface en prose (Fragment)

 

C’est à vous que je parle, homme des antipodes,

Je parle d’homme à homme,

avec le peu en moi qui demeure de l’homme

avec le peu de voix qui me reste au gosier,

mon sang est sur les routes, puisse-t-il, puisse-t-il

ne pas crier vengeance !

L’hallali est donné, les bêtes sont traquées,

laissez-moi vous parler avec ces mêmes mots

que nous eûmes en partage –

il reste peu d’intelligibles !

 

Un jour viendra, c’est sûr, de la soif apaisée,

nous serons au-delà du souvenir, la mort

aura parachevé les travaux de la haine,

je serai un bouquet d’orties sous vos pieds,

- alors eh bien sachez que j’avais un visage

comme vous. Une bouche qui priait, comme vous.

 

Quand une poussière entrait, ou bien un songe,

dans l’oeil, cet oeil pleurait un peu de sel. Et quand

une épine mauvaise égratignait ma peau,

il y coulait un sang aussi rouge que le vôtre !

Certes, tout comme vous j’étais cruel, j’avais

soif de tendresse, de puissance, d’or, de plaisir, de

douleur.

Tout comme vous j’étais méchant et angoissé

solide dans la paix, ivre dans la victoire,

et titubant, hagard, à l’heure de l’échec !

 

Oui, j’ai été un homme comme les autres hommes,

nourri de pain, de rêve, de désespoir. Eh oui, j’ai

aimé, j’ai pleuré, j’ai haï, j’ai souffert,

j’ai acheté des fleurs et je n’ai pas toujours

payé mon terme. Le dimanche j’allais à la

campagne pêcher, sous l’oeil de Dieu, des poissons

irréels,

je me baignais dans la rivière

qui chantait dans les joncs et je mangeais des frites

le soir. Après, après, je rentrais me coucher

fatigué, le coeur las et plein de solitude,

le coeur plein de pitié pour moi,

plein de pitié pour l’homme,

cherchant, cherchant en vain sur un ventre de

femme cette paix impossible que nous avions

perdue naguère, dans un grand verger où fleurissait

au centre, l’arbre de la vie …

 

 

Fondane Benjamin (14 november 1898 - 2e of 03 oktober 1944)
Portret door Victor Brauner

 

De Engelse schrijver Eric Lawson Malpass werd geboren op 14 november 1910 in Derby. Zie ook mijn blog van 14 november 2010.

 

Uit: Morgens um sieben ist die Welt noch in Ordnung (Vertaald door Brigitte Roeseler)

 

„Morgendämmerung und ein Himmel wie kalter Haferbrei. In den Winkeln des Daches noch

ein paar Flecken nassen Schnees.

In dem großen, weitläufigen Haus lag die Familie im sonntagmorgendlichen Winterschlaf,

eingekuschelt gegen die Kälte und den kommenden Tag.

Aber Gaylord war gegen Kälte unempfindlich. Der junge Gaylord Pentecost war gegen die

meisten Dinge unempfindlich. Gleich nach dem Aufwachen hopste er erst mal ein bisschen auf

dem Bett herum. Als ihm das langweilig wurde, zog er die Schlafanzughose auf seine nicht vorhandene Taille herauf und machte sich auf eine Besuchstour durch das Haus.

Zuerst war Opa an der Reihe. In seinem Zimmer war es noch dunkel. Gaylord zog die Vorhänge

auf. Die Vorhänge hingen an Messingringen. Wenn andere sie zurückzogen, klapperten

sie wie Kastagnetten. Wenn Gaylord sie zurückzog, klang es wie eine Maschinengewehrsalve.

Opa öffnete nicht einmal die Augen. «Verschwinde, zum Teufel noch einmal», sagte er.

Opa wirkte unter der Bettdecke wie ein massiver, kleiner runder Berg. Gaylord nahm einen

Anlauf und landete mitten auf dem Berg. «Ich bin ein Ritter», schrie er. «Und du bist mein

Schlachtross.»

«Ich bin kein Schlachtross», sagte Opa. «Ich bin ein alter Mann, der seine Ruhe haben will.

Herrgott nochmal.»

Neugierig berührte Gaylord mit dem Finger eins der faltigen Augenlider. Er schob das Lid

nach oben und betrachtete nachdenklich das gelbe, Unheil verkündende Auge. Er ließ das

Lid wieder herunterklappen. «Soll ich dir eine Tasse Tee machen?»

«Wenn du recht lange dazu brauchst, ja»,

sagte Opa. Gaylord kletterte von ihm herunter.

«Geht wie der Blitz», antwortete er vergnügt.

«Bitte, lass dir Zeit», sagte Opa.

Gaylord spazierte weiter zu Großtante Marigold.

«Willst du eine Tasse Tee haben?», schrie er von der Tür her.“

 

  

 

 

Eric Malpass (14 november 1910 - 16 oktober 1996)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Taha Hussein werd geboren in Al Minya in Egypte op 14 november 1889. Zie ook alle tags voor Taha Hussein op dit blog.

 

Uit: The Days

 

“From that day our lad's outlook on life was completely changed. He really knew God and was at great pains to draw near to Him by every possible means, from alms-giving to earnest prayer and the recitation of the Qur'an... From that day the lad knew what night vigils were, for many a time he would spend the dark hours of a whole night, either thinking about his brother or reciting Surat al-Ikhlas [chapter of Qur'an] thousands of times.

(…)

 

They start the Zikr sitting in silence. Then they begin to move their heads and raise their voices a little. Then a shudder runs through their bodies and lo! they are all standing, having leapt into the air like jacks-in-the-boxes. . The sheikhs move about the circle, reciting the poetry of Ibn Farid and similar poems.”

(…)

 

Now the connection of the family with one of the Sufi sects was strong and lasting. It left among them many lasting traces in the way of information, stories and talk about miracles and supernatural events.”

 

 

Taha Hussein (14 november 1889 – 28 oktober 1973)

 

 

 

 

De Italiaanse dichter Aleardo Aleardi werd geboren op 14 november 1812 in Verona. Zie ook alle tags voor Aleardo Aleardi op dit blog.

 

 

Cowards

 

In the deep circle of Siddim hast thou seen,
Under the shining skies of Palestine,
The sinister glitter of the Lake of Asphalt?
Those coasts, strewn thick with ashes of damnation,
Forever foe to every living thing,
Where rings the cry of the lost wandering bird
That on the shore of the perfidious sea
Athirsting dies,--that watery sepulchre
Of the five cities of iniquity,
Where even the tempest, when its clouds hang low,
Passes in silence, and the lightning dies,--
If thou hast seen them, bitterly hath been
Thy heart wrung with the misery and despair
Of that dread vision!
                      Yet there is on earth
A woe more desperate and miserable,--
A spectacle wherein the wrath of God
Avenges Him more terribly. It is
A vain, weak people of faint-heart old men,
That, for three hundred years of dull repose,
Has lain perpetual dreamer, folded in
The ragged purple of its ancestors,
Stretching its limbs wide in its country's sun,
To warm them; drinking the soft airs of autumn
Forgetful, on the fields where its forefathers
Like lions fought! From overflowing hands,
Strew we with hellebore and poppies thick
The way.

 

 

 

Aleardo Aleardi (14 november 1812 – 17 juli 1878)

Standbeeld in Verona 

 

 

 

 

De Deense dichter en schrijver Adam Gottlob Oehlenschläger werd geboren op 14 november 1779 in Vesterbro, Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 14 november 2009 en ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

Christ's Birth

 

Each year when vapours melt and wane,

Child Jesus Christ is born again;

The Angel in air, in grove, in sea.

It is the Saviour, it is He.

Wherefore all Nature, with serene

Rejoicing, buds in hopeful green.

 

Now the young stainless shepherd lads.

Watching the stars' high myriads,

See God's angels in fields of night

Assemble, trembling in cool moonlight.

"To-day a Saviour is born," they sing,

"From gentle Mary's womb, from spring.

 

"His only drink is the earliest dew.

His eyes gaze heavenward into the blue,

His hands reach heavenward; they are bound

With garlands of roses to the ground.

His cry is the breeze, in the straw he lies,

Blue heaven mirrored in his eyes.

 

"Ah shepherds, go to Bethlehem;

Seek the cold-hearted, counsel them

To go into the fields, and find

The laughing Child, green grass-entwined,

And hear his voice, and see his smile.

That heaven may lift the earth awhile."

 

The hovering angels reascend.

To Bethlehem the shepherds wend.

And tell their happy news, but they

Are scorned, and mocked, and turned away

Back to the meadows, where the sod

Blooms with the new-born Child of God.

 

The stars stretch forth their silver hands

And beckon the kings of the eastern lands ;

The rays come singing with holy sound

And humbly sink to the living ground.

Praising the Lord made manifest.

Who smiles from the Mother's lovely breast.

 

They rise again from the darkened mould

In petals of purple, crimson, and gold,

Innocent children, devout and fair.

Half-lifted, half-bent to the earth in prayer,

Holding their yellow urns astir

With the sweetness of frankincense and myrrh.

 

 

 

 

Adam Oehlenschläger (14 november 1779 – 20 januari 1850)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 14 november 2010.

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver, essayist en vertaler Herbert Zand werd geboren op 14 november 1923 in Knoppen. Zie ook mijn blog van 14 november 2008.

 

De Zwitserse schrijver Jakob Schaffner werd geboren op 14 november 1875 in Basel. Zie ook mijn blog van 14 november 2008.

De Engels-Mexicaanse schrijfster Chloe Aridjis werd geboren in New York op 14 november 1971. Zij groeide op in Mexico City en Nederland, waar haar vader werkzaam was als ambassadeur van Mexico. Aridjis studeerde vergelijkende literatuurwetenschap aan Harvard en promoveerde aan de Universiteit van Oxford. Haar boek essays over magie en poëzie in negentiende-eeuws Frankrijk werd uitgebracht in 2005. Ze publiceerde in tijdschriften en kranten in Engeland en Mexico en woont na vijf jaar in Berlijn momenteel in Londen, waar ze werkt aan een roman en een verhalenbundel. Haar eerste roman "Book of Clouds" werd gepubliceerd in 2009. In november 2009 won haar Book of Clouds de Prix du Premier Roman Etranger in Frankrijk.

 

Uit: Book of Clouds

 

„I saw Hitler at a time when the Reichstag was little more than a burnt, skeletal silhouette of its former self and the Brandenburg Gate obstructed passage rather than granted it. It was an evening when the moral remains of the city bobbed up to the surface and floated like driftwood before sinking back down to the seabed to further splinter and rot.

 Berlin was the last stop on our European tour — we'd worked our way up from Spain, through France, Belgium and the Netherlands — and soon we would be flying home, back across the Atlantic, to start the new school year. My two brothers, still thrumming with energy, lamented that we had to leave. In every town and city they'd wandered off into the night and not returned until breakfast, answering in cranky monosyllables, between sips of coffee, whenever anyone commented on the amount of money being wasted on hotel rooms. My two sisters, on the other hand, weighed down by stories and souvenirs, were desperate to unload, and my parents too felt weary and ready for home. Not to mention that we'd used up 60 percent of the money we'd just inherited from my grandfather, and the remaining 40 had allegedly been set aside for our ever-expanding deli.

 On our final evening, after an early dinner, our parents announced they were taking us to a demonstration against the Berlin Wall to protest twenty-five years of this "icon of the Cold War." Wherever you went in Berlin, sooner or later you would run into it, even on the day we visited Hansa Studios where Nick Cave and Depeche Mode used to record, or the secondhand shop that sold clothes by the kilo. No matter where you went — east, west, north, south — before long you hit against the intractable curtain of cement and were able to go no further. That was our impression, anyway, so we figured that we too might as well protest against this seemingly endless structure that limited even our movement, though we were just seven tourists visiting the city for the first time.“

 

 

 

Chloe Aridjis (New York, 14 november 1971)

De Spaanse schrijver José Carlos Somoza werd geboren in Havana, Cuba op 13 november 1959. Zie ook alle tags voor José Carlos Somoza op dit blog.

 

Uit: The Athenian Murders (Vertaald door Sonia Soto)

 

"Your report, Physician?"

The doctor, Aschilos, took his time to answer, not even looking up at the captain. He disliked being addressed as "Physician," even more when the speaker seemed contemptuous of every man save himself. Aschilos might not be a soldier, but he came from an old aristocratic family and had had a most refined education: He was conversant with The Aphorisms, observed the Hippocratic oath, and had spent long periods on the island of Cos, studying the sacred art of the Asclepiads, disciples and heirs of Asclepius. He was not, therefore, someone a captain of the border guard could easily humiliate. And he already felt insulted: He had been awakened by soldiers in the dark hours of the early morning and called to examine, in the middle of the street, the corpse of the young man brought down on a litter from Mount Lycabettus. And he was no doubt expected to draw up some kind of report. But as everyone well knew, he, Aschilos, was a doctor of the living, not the dead, and he believed that this shameful task discredited his profession. He lifted his hands from the mangled body, trailing a mane of bloody humors. His slave hurriedly cleansed them with a cloth moistened with lustral water. He cleared his throat twice and said, "I believe he was attacked by a hungry pack of wolves. He's been bitten and mauled . . . The heart is missing. Torn out. The cavity of the hot fluids is partially empty."

The murmur, with its long mane, ran through the crowd.

"You heard him, Hemodorus," one man whispered to another. "Wolves."

"Something must be done," his companion replied. "We will discuss the matter at the Assembly."

"His mother has been informed the captain announced, the firmness of his voice extinguishing all comments. "I spared her the details; she knows only that her son is dead. And she is not to see the body until Daminus of Clazobion arrives. He is the only man left in the family, and he will determine what is to be done." Legs apart, fists resting on the skirt of his uniform, he had a powerful voice, accustomed to imposing obedience. He appeared to address his men, but also evidently enjoyed having the attention of the common people. "As for us, our work here is done!"

He turned to the crowd of civilians and added, "Citizens, return to your homes! There is nothing more to see! Sleep if you can . . . Part of the night remains!"

 

 

 

José Carlos Somoza (Havana, 13 november 1959)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Härtling is geboren op 13 november 1933 in Chemnitz. Zie ook alle tags voor Peter Härtling op dit blog.

 

 

Ein Balkon aus Papier

 

 

Ein Balkon aus Papier,

handtellergroß,

für jeden Morgen.

Das ist kein Kinderspeil.

Diese ein wenig

fahrige Mühe,

den Tag zu gewinnen,

dem ersten Satz zu trauen,

ohne ich auzusprechen,

Sonnenflecken zu zählen,

den Atem zu hören,

und den Eauch der Zigarette

gegen die offene Hand

zu blasen.

Jeder Morgen

Könnte mir fehlen.

 

 

 

 

Christian Wagner in seinem Haus

 

Die Stube geweißnet,
die Sätze ausgeschickt, alle,
die Geiß gemolken,
den Himmel übers Haus gespannt,

 

jetzt
kann er die Antworten
einsammeln
und unter die Türschwelle
legen:
Ihr seid alle
willkommen.

 

 

 

 

Windgedicht

 

Ein Pubs
ist ein Wind,
mein Kind,
der schwer aus dem Bauche find'
und darum
knallt oder knattert -
was alle andern verdattert.

 

 

 

Peter Härtling (Chemnitz, 13 november 1933)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster  Inez van Dullemen werd op 13 november 1925 in Amsterdam geboren. Zie ook alle tags voor Inez van Dullemen op dit blog.

 

Uit: Het land van rood en zwart.

 

‘ ‘We moeten slapen, Kayum.’ ‘Ja.’ ‘Wat heb je daar?’ ‘De bijbel.’ ‘Wat moet je daarmee?’ Kayum ging overeind zitten, sloeg het boek open en tikte met zijn wijsvinger op een opengeslagen pagina: ‘Ik ken nu de waarheid. Die lees ik in dit boek...’ ‘En wat mag die waarheid dan wel zijn?’ vroeg ze. ‘Als mijn vader ziek is en copal brandt voor K'ák, de god van vuur en koorts, dan wordt hij niet beter, maar als ik bid tot Jesucristo dan word ik beter. Jesucristo houdt van mij.’ In de plechtstatige klank van zijn stem herkende zij die van de protestantse missionaris die de Lacandones van Lacanjá gekerstend had zodat deze nu om strijd een transistorradiootje aan hun oor klemden om toch maar het toverwoord  Jesucristo op te kunnen vangen te midden van die brij van vreemde woorden uit onbekende plaatsen buiten hun oerwoud. Jesucristo, Jesucristo, hij komt, komt... alsof zij een kosmonaut van een verre planeet verwachtten die hun maïs, bonen, eeuwigdurende gezondheid, munitie en lekkernijen zou brengen, en ja, bij voorkeur ook nog een truck... Maar wat voor zin zou het hebben met Kayum in discussie te gaan? ‘Kom, wij moeten slapen.’ ’

 

 

 

 

Inez van Dullemen (Amsterdam, 13 november 1925)

 

 

 

 

DeDuitsedichter,schrijverenvertalerTimo Berger werdgeborenop 13 november1974in Stuttgart. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

 

Botanischer Garten

 

Kein Papageiengespött, kein nackter

Wilder, die ersten Bilder von der Stadt

am Januarfluss stellen sich mit leichtem

Rotstich ein: Giselle und ihre Auto

 

Liebe: ein landeifarbener Käfer trägt

die Nouvelle Vague heiser schnurrend

durch die Kurven: in dieses Gefährt

macht mir kein Taxi-Boy Flecken

 

Gegen den Rückspiegel klatscht Elvis

The King, aus Hartgummi, ein Sex

Versprechen, während sich hinter uns

eine weiß gelackte Schranke senkt

 

Der erste Sicherheitsring, wir leben

sagt Giselle, auf der Habenseite

der Stadt, die unten in den Tälern

jede Nacht die Nacht überfällt

 

 

 

 

Naherholung

 

Lagune. Der lange Lauf zur Schönheit

der Jogger am Ufer

 

Saum sonntags. Der einstudierte Hüftschwung

im Aerobic-Areal. Hula-Hoop

 

An der Salzwasserscheide. Männer mit nackten Brüsten

und ausgeworfenen Netzen

 

Mützen von Hering. Man fischt für den Stadtteil-Grill

oder die Polaroids der Greencard-Gringos

 

 

 

 

Timo Berger (Stuttgart, 13 november 1974)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster, columniste en radiopresentatrice Hadjar Benmiloud werd geboren in Amsterdam op 13 november 1989. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Nepmamma

 

„Sinds kort is mijn fiets uitgerust met eenkinderzitje. Niet omdat ik tienermoeder ben geworden, maar omdat er delaatste tijd zo onwaarschijnlijk veel fietsen van me zijn gejat, dat ikhet nut van peperdure hangsloten niet meer inzie. Nu woon ik in hetpauperige Amsterdam Oost, en dan ook nog recht tegenover het Leger desHeils, dus op een beetje fietsendiefstal was ik wel voorbereid. Maardat ik bijna vaker de deur uit moest voor een nieuwe tweewieler danvoor voedsel, werd toch behoorlijk irritant. Vandaar het kinderzitjedus, een fraai exemplaar met olifantjes, dat ik op advies van eenvindingrijke vriendin op mijn bagagedrager schroefde.
Misschien hebben junks kleinere hartjes dan gedacht envinden ze het zielig als moeders hun kinderen niet naar school kunnenbrengen. Waarschijnlijker is dat ze simpelweg geen brood (of crack)zien in fietsen met kinderzitjes, omdat hun klantenkring voornamelijkuit studenten bestaat. De aanpak lijkt hoe dan ook te werken: ik rijdal weken op dezelfde fiets. Maar niet alleen is het vrolijke stoeltjeboefafstotend, het komt ook praktisch goed van pas. Zo hoef ik nu nooitmeer mijn longen uit mijn lijf te trappen met een luie donder achterop,want de gemiddelde bilomvang van mijn vrienden is minstens twéékinderzitjes.“

 

 

 

Hadjar Benmiloud (Amsterdam, 13 november 1989)

 

 

  

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter, journalist en columnist Nico Scheepmakerwerd geboren in Amsterdam op 13 november 1930. Zie ook alle tags voor Nico Scheepmaker op dit blog.

 

 

Dommepraat

 

Ik lees nog wel zo lief een detective
als de memoires van Nadjezda Mandelstam.
Een mens wordt wel eens moe van het gedram
waarmee zo’n boek de mensheid wil gerieven.

En dat geldt idem dito voor de beelden
waarmee de televisie ons ontwricht.
Met uppercuts slaat zij de ogen dicht
van wie zich bij Mies Bouwman niet verveelden.

Natuurlijk is dit dommepraat. En rechts.
Ik ben het ook oneens met wat hier staat
zolang het om het een óf ander gaat.

Het werkelijke leven ken je slechts
als je behalve Mandelstams memoires
ook onderkent dat Pietje Keizer waar is.

 

 

 

Een blijvertje

 

Het feit dat ik in Holland ben geboren,
en bovendien precies in Amsterdam,
bewijst toch wel dat ik ben uitverkoren:
ik kreeg de hamvraag en ik won de ham.

Een ander wordt geboren in Vietnam
of raakt bij voorbaat in Algiers verloren,
maar ik, die zo terloops ter wereld kwam,
mag rustig tot de blijvertjes behoren.

En ook het tijdstip was perfect gekozen:
te jong voor crisis, oorlog en verzet.
Wat dat betreft zat ik dus ook op rozen,
want niemand gaf mij later een brevet
van onvermogen in het goede of boze.

Mijn leven is een aangenaam verpozen,
een ander krijgt de schillen en de dozen.

 

 

 

 

Nico Scheepmaker (13 november 1930 - 5 april 1990)

 

 

 

De Poolse dichter, vertaler en literatuurwetenschapper Stanisław Barańczak werd geboren op 13 november 1946 in Poznań. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Garden Of Amzing Delights (Bespreking van Unattainable Earth van Czeslaw Milosz.)

 

„On the other hand, Mr. Milosz's certainty that the earth is something real and tangible is coupled with his incessant awareness that the earth is ''unattainable,'' ''too huge to be grasped.'' We humans have our share in it, but we are separated from its essence by the dim screens of our imperfect senses, our fallible memory, our limited language: Consciousness enclosed in itself every separate birch And the woods of New Hampshire, covered in May with green haze. The faces of people are in it without number, the courses Of planets, and things past and a portent of the future. Then one should extract from it what one can, slowly, Not trusting anybody. And it won't be much, for language is weak. Even what is enclosed in our consciousness can be only partly expressed, since our human consciousness is ''weak'' and limited itself. We are able to perceive solely the external surface of things, and we only vaguely sense the existence of its ''other side'': Fat and lean, old and young, male and female, Carrying bags and valises, they defile in the corridors of an airport. And suddenly I feel it is impossible. It is the reverse side of a Gobelin And behind there is the other which explains everything.

Here we encounter the metaphysical and religious poet, one who is able to note down, apparently with an approving nod, this statement from the philosopher Rene Le Senne: ''For me the principal proof of the existence of God is the joy I experience any time I think that God is.'' But Mr. Milosz is also able to record this thought: ''A decent man cannot believe that a good God wanted such a world.'' That is because the world - both the world of nature and the world of human history - is tainted by the constant presence of evil. In other words, the earth is unattainable to our imperfect senses, intellect or language; it is unattainable because the coexistence of a good God and unwarranted suffering is something beyond our comprehension.“

 

 

 

 

Stanisław Barańczak (Poznań, 13 november 1946)

V.l.n.r. Wojciech Wołyński, Stanisław Barańczak, Adam Zagajewski, Josif Brodski, Barbara Toruńczyk

 

 

 

De Bengaalse schrijver Humayun Ahmed werd geboren op 13 november 1948 in Kutubpur in het toenmalige Oost-Pakistan, nu Bangladesh. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Now Cloud, Now Sunshine

 

„Village. Jorina and her mother. Jorina has sat to eat rice. She has placed her doll beside her.

There is rice on Jorina’s plate. She passed some rice to the empty plate in front of the doll.

Mother: That’s enough Jorina! Playing with the doll is not same as doting on her.

Mother took back the rice from the doll’s plate to Jorina’s plate.

Mother (grunting): Like father like daughter! The girl is just like her father.

Jorina: Is my father dotty?

Mother: You dote on your doll whereas your dad dotes on his flute. Spending time in the woods

with flute and hoping to conjure up a fairy from the sky! He would flirt with the fairy!

Jorina: Father is not in the woods now. He has gone to Dhaka.

Mother: Don’t be so insolent. He has redeemed me by going to the city! No word from him,

neither any money.

Jorina: You left the village too.

Mother: Did I have an option? You want me to gorge myself with the soil of our village home?

Jorina: Hu!

Mother: What did you say?

Jorina: The two of us yearn to go to Shuvopur.

Mother (surprised): The two of you? Who is the other one?

Jorina: My doll. She cries for going to Shuvopur.

[Mother is staring in utter astonishment]

 

2

Daytime. Village. Rafik has come to village. He got puzzled after entering into his house. Empty

house. No one’s around.

Rafik: Jorina? Where are you all?

A little boy from the neighboring house showed up.

Little Boy: They are gone.

Rafik: Where?

Little Boy: I don’t know.

Bedazzled Rafik sat down.“

 

 

 

 

Humayun Ahmed (Kutubpur, 13 november 1948)

 

 

 

De Italiaanse schrijfster Dacia Maraini werd geboren op 13 november 1936 in Fiesole. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit My Husband (Vertaald door Vera F. Golini)

 

„My husband is blond, has a receding hairline, white teeth and light skin, with big brown freckles. My husband is elegant, dresses with care, and always scents his hair with cologne. He oversees the

work of tellers in a bank and earns a good monthly salary.

W h e n e ver my husband speaks I listen carefully. His voice is soft, velvety, and a bit tense. The things he says are always very precise and correct. I’ve never heard him say anything out of place or foolish.

My husband is loved by his friends and respected by superiors; whenever he wishes he can also be a man of the world. He can sit right in the centre of a circle of people and just talk or discuss things. He defends the truth and checks his friends’ enthusiasm, driven as he always is by perfectly

good sense.

My husband is a man of class, but he loves practical jokes. Sometimes I find a toad in my bed, or jam in my slippers. Once he even served me a dessert he’d made with a dead mouse inside.

My husband is a stamp collector. Sometimes he steals the neighbours’ mail and cuts out the stamps for his collection. He has two albums, thick as phone books, stuffed with valuable stamps. He says some day he’ll sell his stamps and with the money he’ll build us a house in the country.

In those albums, besides the stamps, my husband keeps new banknotes fresh from the mint. He says that the first of a new issue brings good luck. So he sneaks them from the cash box, slips them into small transparent light blue envelopes, and affixes them to the pages of the album with Scotch tape.

His colleagues think he’s very wise and intelligent, so they come to the house to confide in him, ask his advice. They come on Sundays for the most part, and I’m usually the one who answers the door. When I fin d myself staring at a stuffed and dumb face, eyes rolling nervously around, I know it’s one of Mario’s colleagues and immediately show him to the living room.

 

 

 

 

Dacia Maraini (Fiesole, 13 november 1936)

De Amerikaanse schrijver William Gibson werd geboren op 13 november 1914 in New York. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: A Cry Of Players

 

„Ned: "Listen to them. Today they guffawed at the death scene."
Will: "Oafs, yes, I agree with ..."
Heming: "Ned thinks we'd have a glorious stage if we'd only get rid of the damned audience."
Pope: "Wasn't the scene, Willie (Kemp) was ogling a wench in the front."
Ned: "Ogling a..."
Kemp (Willie): "I wasn't ogling a wench."
Ned: "What were you doing?"
Kemp (Willie): "Humoring the scene."
Ned (shocked): "Humoring a death scene? Willie ..."
Kemp (Willie): "Well, don't draw it out so."

(...)

 

Ned: "Why can't he watch?"
Kemp (chortling): "He can, he can! Watch, act, rule the realm, he'll talk his way into anything. Midnight?"
Will: "Midnight." (They are setting the time to go poaching for deer)
Ned: "It's exactly that, and the issue is are we to compromise it to entertain the vulgar, or..." Pope: "For God's sake, what's wrong with entertaining the folk? It's what we're for."
Ned: "It's not what I am for."
Kemp: "It's what he's against. Ned, there's your throne."
Ned: "No, we're either practitioners of an art going back to the ancients or a pack of clowning beggars, and I won't be bound to the level of a herd of dolts."

William Gibson (13 november 1914 - 25 november 2008)

 

 

 

De Frans-Canadese dichter en politicus Gérald Godin werd geboren op 13 november 1938 in Trois-Rivières, Quebec. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2009 en ook mijn blog van 13 november 2010.

  

CantouqueS" - Cantouque sans recours

 

Comment pourrais-je coucher avec toi
m'allonger du long de ton flanc doux
t'embrasser les seins te mordiller les tétins
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je porter mes chnolles
et m'en servir au besoin quand le désir me vient
être un homme et me tenir debout et droit
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je parler français
comme mes voisins mes pareils
fouler la boue du pays l'appeler mienne
la traîner à mes semelles m'en targuer m'en vanter
m'en mettre plein la vue m'en ennuyer
me sentir chez moi sinon aujourd'hui du moins demain
si je n'étais indépendantiste ô mon amour
comment pourrais-je vivre oser respirer encore
l'air pollué de mon pays vaincu
l'avenir bouché de mon pays anglichié
supporter la brûlure des Plaines l'incendie des drapeaux
le bris des épées l'exil de trente-sept
comment pourrais-je oser t'aimer te toucher
même lever les yeux vers toi
connaître ne serait-ce que ton nom
si je n'avais à coeur qu'un jour sinon nous du moins nos fils
soient ici chez eux sur la terre que d'aïeul à petit-fils
nous aimons

 

 

 

 

Gérald Godin (13 november 1938 – 12 okrober 1994)

Hier met zijn vrouw  Pauline Julien

 

 

 

De Duitse schrijver en kunstenaar Karl Jakob Hirsch werd op 13. November 1892 in Hannover geboren. Zie ook mijn blog van 13 november 2010.

 

  

 

Karl Jakob Hursch: Madonna

 Uit: Revolutinäre Kunst

 

 

Karl Jakob Hirsch (13. November 1892 - 8. Juli 1952)

 

 

 

 

 

De Schotse schrijver Robert Louis Stevenson werd geboren in het Schotse Edinburgh op 13 november 1850. Zie ook alle tags voor Robert Louis Stevenson op dit blog.

 

 

As from the house your mother sees

 

As from the house your mother sees
You playing round the garden trees,
So you may see, if you will look
Through the windows of this book,
Another child, far, far away,
And in another garden, play.
But do not think you can at all,
By knocking on the window, call
That child to hear you. He intent
Is all on his play-business bent.
He does not hear, he will not look,
Nor yet be lured out of this book.
For, long ago, the truth to say,
He has grown up and gone away,
And it is but a child of air
That lingers in the garden there.

 

 

 

 

Now when the number of my years

 

Now when the number of my years

Is all fulfilled, and I

From sedentary life

Shall rouse me up to die,

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Clear was my soul, my deeds were free,

Honour was called my name,

I fell not back from fear

Nor followed after fame.

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

Bury me low in valleys green

And where the milder breeze

Blows fresh along the stream,

Sings roundly in the trees -

Bury me low and let me lie

Under the wide and starry sky.

Joying to live, I joyed to die,

Bury me low and let me lie.

 

 

 

Robert Louis Stevenson (13 november 1850 – 3 december 1894)

Beeld in Kelvingrove Art Gallery and Museum. Glasgow

 

 

 

De Zweedse dichter Esaias Tegnér werd geboren op 13 november 1782 in Kyrkerud. Zie ook mijn blog van 13 november 2008 en ook mijn blog van 13 november 2010.

 

Uit: Fridthjof’s Saga

 

Fridthjof and Ingeborg. (Fragment)

 

How joyful 'twas, how lovely too,

When firs[ he learned his futhorc through;

No kings had e'er such honor brought them

As when to Ingeborg he taught them. 

 

How joyously his boat would glide

With those two o'er the dark blue tide:

While he the driving sail was veering,

Her small white hands gave hearty cheering.

 

No bird's nest found so high a spot,

That he for her could find it not;

The eagle's nest from clouds he sundered,

And eggs and young he deftly plundered.

 

However swift, there ran no brook,

But o'er it Ingeborg he took;

How sweet when roaring torrents frighten,

To feel her soft arms round him tighten.

 

The first; spring flowers by sunshine fed,

The earliest berries turning red,

The first of autumn's golden treasure,

He proffered her with eager pleasure.

 

********************

 

But quickly sped are childhood's days,--

There stands a youth whose ardent gaze

With pleading and with hope is laden,

And there, with budding charms, a maiden.

 

Young Fridthjof followed oft the chase,

Which led to many a fearful place;

With neither spear nor lance defended,

The wild bear's life he quickly ended.

 

 

 

 

Esaias Tegnér (13 november 1782 – 2 november 1846)

Standbeeld in Lund

De Nederlandse dichter Daniël Dee werd geboren op 12 november 1975 in Empangeni, Zuid-Afrika. Zie ook mijn blog van 12 november 2010 en eveneens alle tags voor Daniël Dee op dit blog.

 

 

 

Actuele stemming in weer een interbellum

Omdat de dingen zijn zoals ze zijn, zullen de dingen nooit blijven zoals ze zijn.
– Bertold Brecht –

in één van die slapeloze nachten
waar geen troostbeer aan hielp
met het verlangen naar een slee
zonder remmen in het ijsselmeer
en meer van zulks benauwde
als bootvluchtelingen aan de kust
van mijn overstromende brein

(toen jij voor het eerst langskwam
had je iemand nodig die er voor je
was die je vasthield wanneer je je
knokkels stuksloeg op de gesausde
muur het mes op je aders zette

jij liet me achter in de puinhopen
van een postrelationele depressie

wie won wie verloor
wie deed wat aan wie
wie kreeg wat wanneer en hoe
in het sobere licht van een doodlopende derde weg)

in fijn stof en het natriumoranje schijnsel van lichtmasten
op de ringweg voor mijn slaapkamerraam schilderde ik
hartstochtelijk op een spandoek de tekst eigenzinnig eerst

 

 

 

 

Maaskant

 

maria omschreef mij het uitzicht van hotel new york
drijvende dokken een kraan tilde hout als een baby omlaag
ze vroeg zich af wat ze moest doen om dichtbij hem te blijven

 

ik kende dat uitzicht wel dus ik vertelde
zag je dat verliefde stel dat is allang uit elkaar
zij wilde hem perse leuk vinden maar het werkte niet

 

verder vertelde ik haar het was reeds vijf in de morgen
zag je die bedrukte voorman die zolang heeft gezworven
hij wilde perse rijk worden maar hij werkte niet

 

waar wij nu zitten kijk hier bij de rivier
met zalm op het bord en wijn in het glas
volgens maria de mooiste plek langs de kade

 

de enige constante in deze transithaven
de richting van de maas naar de noordzee
een wapperende wimpel op de landkaart

 

altijd klotsend tegen de kant van het terras
de beukende hartslag van het nieuw rotterdam
een meisje kust haar vriend een voorman fluit

 

dit is de dag om even dichtbij me te blijven

 

 

 

Daniël Dee (Empangeni, 12 november 1975)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Johnny van Doorn (The Selfkicker) werd geboren op 12 november 1944 in Beekbergen en groeide op in Arnhem. Zie ook mijn blog van 12 november 2008 en ook mijn blog van 12 november 2009 en ook mijn blog van 12 november 2010  

 

 

De jasmijn

 

Op een grote platte zwerfsteen
Mijmert hij in lotuszit over
De verfrissende geur van
De lente die hij ondermeer
Weerspiegeld ziet in de
Zachtjes op het water van
Een goudvissenvijver
Wiegelende blaadjes die
Afkomstig zijn van een
Bloeiende Japanse Kers &
Een wijsgerige glimlach
Komt over zijn lippen
Als hij laag over het
Wijde glooiende landschap
Een zwarte wolk naderbij
Ziet komen waaruit op
Een bepaald moment
Zoveel regen valt dat
Hij genoodzaakt is om
Te schuilen in een
Dichtbij gelegen drank-
Lokaal dat uitsluitend
Wordt bevolkt door
Schilderachtige lieden
Die allen aandachtig aan
Het luisteren zijn naar
Een demonische muziek
Die in de vorm van
Uitzinnige klanken
Door een handjevol
Losbandige muzikanten
Ten gehore wordt gebracht &
Onder de bedwelmende
Invloed hiervan krijgt
Hij afgrijselijke
Visioenen door van
Bloedige taferelen die
Zo afschuwelijk zijn
Dat hij met trillende benen
Het duistere gebouw
Verlaat om in de frisse
Buitenlucht weer op
Krachten te komen door
Hardnekkig en met volle
Overgave zich te laten
Doordrenken met de
Verrukkelijke geur van
De door hem tot heilige
Bloesem uitgeroepen JASMIJN

 

 

 

Johnny van Doorn (12 november 1944 – 26 januari 1991)

 

 

 

 

 

De Uruguayaanse schrijfster, vertaalster en journaliste Cristina Peri Rossi werd geboren op 12 november 1941 in Montevideo. Zie ook mijn blog van 12 november 2008 en ook mijn blog van 12 november 2009 en ook mijn blog van 12 november 2010  

 

Playstation

Spiritual Experience

She told me that she was looking for a spiritual experience
a very serious thing
in the world there were some two thousand religions
without taking into account the sects

 

but she wanted something else
“I want a spiritual experience”
she told me

 

I believe that I hadn’t had that
I had had war experiences
and revolutions sensorial experiences

musical experiences work experiences

 

unless we consider that being in ecstasy in front of a Turner or
Caspar David Friedrich shipwreck

 

was a spiritual experience

 

unless reading J.G. Ballard
or Vallejo’s poems
were spiritual experiences

 

I had also had several experiences with sunsets
splendid in the port of Santa Maria
the Southern light, the brilliant light of the South,

 

but she told me that it wasn’t about any of that
it wasn’t about the sadness that Chopin’s études caused me
or Satie’s Gymnopédies which now are in the cell phones

 

she told me it was something else

 

Then she went to India
and I didn’t follow her
because I have seen much misery in this world

 

without reaching the necessary degree of spirituality

 

She spent some two years in India
and when she returned she was slimmer
How are you doing? she asked me
The usual, I answered

 

I write a bit read some play mahjong in the internet

 

sometimes a car hits me

 

but in general, I continue without having spiritual experiences
so I asked her how had it been in India
and she answered that well
very well
she had had a spiritual experience

 

-she said-

 

that turned all orgasms
frivolous and ridiculous

 

I thought that for that it wasn’t necessary to go to India
it was enough having reached menopause.

 

 

 

Vertaald door Diana Decker

 

 

 

Cristina Peri Rossi (Montevideo, 12 november 1941)

 

 

 

 

De Amerikaanse, feministische schrijfster Naomi Wolf werd geboren in San Francisco op 12 november 1962. Zie ook mijn blog van 12 november 2008 en ook mijn blog van 12 november 2009 en ook mijn blog van 12 november 2010 
 

Uit: How I was arrested at Occupy Wall Street

 

“Last night I was arrested in my home town, outside an event to which I had been invited, for standing lawfully on the sidewalk in an evening gown.

Let me explain; my partner and I were attending an event for the Huffington Post, for which I often write: Game Changers 2011, in a venue space on Hudson Street. As we entered the space, we saw that about 200 Occupy Wall Street protesters were peacefully assembled and were chanting. They wanted to address Governor Andrew Cuomo, who was going to be arriving at the event. They were using a technique that has become known as "the human mic" – by which the crowd laboriously repeats every word the speaker says – since they had been told that using real megaphones was illegal.

In my book Give Me Liberty, a blueprint for how to open up a closing civil society, I have a chapter on permits – which is a crucial subject to understand for anyone involved in protest in the US. In 70s America, protest used to be very effective, but in subsequent decades municipalities have sneakily created a web of "overpermiticisation" – requirements that were designed to stifle freedom of assembly and the right to petition government for redress of grievances, both of which are part of our first amendment. One of these made-up permit requirements, which are not transparent or accountable, is the megaphone restriction.

So I informed the group on Hudson Street that they had a first amendment right to use a megaphone and that the National Lawyers' Guild should appeal the issue if they got arrested. And I repeated the words of the first amendment, which the crowd repeated.“

 

 

 

Naomi Wolf (San Francisco, 12 november 1962)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Michael Ende werd geboren in Garmisch-Partenkirchen op 12 november 1929. Zie ook mijn blog van 12 november 2008 en ook mijn blog van 12 november 2009 en ook mijn blog van 12 november 2010 
 

Uit: Momo

 

„Die Rechnung ist falsch und geht doch auf
Es gibt ein großes und doch ganz alltägliches Geheimnis. Alle Menschen haben daran teil, jeder kennt es, aber die wenigsten denken je darüber nach. Die meisten Leute nehmen es einfach so hin und wundern sich kein bisschen darüber. Dieses Geheimnis ist die Zeit.
Es gibt Kalender und Uhren, um sie zu messen, aber das will wenig besagen, denn jeder weiß, dass einem eine einzige Stunde wie eine Ewigkeit vorkommen kann, mitunter kann sie aber auch wie ein Augenblick vergehen -Je nachdem, was man in dieser Stunde erlebt.
Denn Zeit ist Leben. Und das Leben wohnt im Herzen.
Und genau das wusste niemand besser als die grauen Herren. Niemand kannte den Wert einer Stunde, einer Minute, ja einer einzigen Sekunde Leben so wie sie.
Freilich verstanden sie sich auf ihre Weise darauf, so wie Blutegel sich aufs Blut verstehen, und auf ihre Weise handelten sie danach.
Sie hatten ihre Pläne mit der Zeit der Menschen. Es waren weit gesteckte und sorgfältig vorbereitete Pläne.
Das Wichtigste war ihnen, dass niemand auf ihre Tätigkeit aufmerksam wurde. Unauffällig hatten sie sich im Leben der großen Stadt und ihrer Bewohner festgesetzt. Und Schritt für Schritt, ohne dass jemand es bemerkte, drangen sie täglich weiter vor und ergriffen Besitz von den Menschen.
Sie kannten jeden, der für ihre Absichten in Frage kam, schon lange bevor der Betreffende selbst etwas davon ahnte. Sie warteten nur den richtigen Augenblick ab, in dem sie ihn fassen konnten. Und sie taten das Ihre dazu, dass dieser Augenblick eintrat.
Da war zum Beispiel Herr Fusi, der Friseur. Er war zwar kein berühmter Haarkünstler, aber er war in seiner Straße gut angesehen. Er war nicht arm und nicht reich. Sein Laden, der mitten in der Stadt lag, war klein und er beschäftigte einen Lehrjungen.“

 

 

 

Michael Ende (12 november 1929 – 28 augustus 1995)




Zie voor nog meer schrijvers van de 12^e november ook mijn vorige blog van vandaag.