Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
seniorennet.beseniorennet.be

Éric-Emmanuel Schmitt, Léon-Gontran Damas, Schack von Staffeldt, Arsène Houssaye, Martien Beversluis

De Franse schrijver en dramaturg Éric-Emmanuel Schmitt werd geboren op 28 maart 1960 in Lyon. Zie ook alle tags voor Éric-Emmanuel Schmitt op dit blog. 

 

Uit: Odette Toulemonde und andere Geschichten (Vertaald door Inés Köbel)

 

“Ruhig, Odette, ruhig.
In ihrer überschwenglichen, brennenden Ungeduld war ihr, als flöge sie auf und davon, weg aus Brüssel, aus seinen Straßenschluchten, hoch hinaus über die Dächer, hin zu den Tauben am Himmel. Jeder, der ihre zarte Gestalt den Mont des Arts hinabeilen sah, spürte, daß diese Frau, deren lockiges Haar eine Feder schmückte, etwas von einem Vogel hatte...
Bald schon sah sie ihn! Wirklich und wahrhaftig ... Ging auf ihn zu ... Berührte ihn – vielleicht –, wenn er ihr die Hand hinhielt ...
Ruhig, Odette, ruhig.
Sie war über Vierzig, und doch hüpfte ihr das Herz wie einem jungen Mädchen. Bei jedem Fußgängerüberweg, an dem sie auf dem Trottoir warten mußte, kribbelte es sie in den Beinen, und ihre Fersen drohten abzuheben, sie mußte sich beherrschen, um nicht über die Autos zu springen.
Als sie die Buchhandlung endlich erreichte, hatte sich dort bereits eine lange Warteschlange gebildet, und sie mußte sich, wie man ihr sagte, wohl fünfundvierzig Minuten gedulden, ehe sie vor ihm stehen würde.
Sie griff nach dem neuen Buch, aus dessen Exemplaren die Buchhändler eine Pyramide, prächtig wie ein Weihnachtsbaum, errichtet hatten, und begann mit den Frauen zu plaudern, die gemeinsam mit ihr anstanden. Alle waren sie Leserinnen von Balthazar Balsan, doch nicht eine war so eifrig, so leidenschaftlich und gut informiert wie Odette.
»Ich habe eben alles von ihm gelesen, alles, und alles hat mir gefallen«, entschuldigte sie sich für ihr Wissen.”

 

 

1123905-50e0fbbedf0b2e4c8c9eec050e0e1c4c.jpg 

Éric-Emmanuel Schmitt (Lyon, 28 maart 1960)

 

 

 

 

 

De Franstalige dichter uit Guyana Léon-Gontran Damas werd geboren op 28 maart 1912 in Cayenne. Zie ook alle tags voor Léon-Gontran Damas op dit blog.

 

 

DÉSIR D'ENFANT MALADE

 

d'avoir été
trop tôt sevré du lait pur
de la seule vraie tendresse
j'aurais donné
une pleine vie d'homme
pour te sentir
te sentir près
près de moi
de moi seul
seul
toujours près
de moi seul
toujours belle
comme tu sais
tu sais si bien
l'être toujours
après avoir pleuré

 

 

 


Je ne sais rien en vérité


Je ne sais rien en vérité
rien de plus triste
de plus odieux
de plus affreux
de plus lugubre au monde
que d’entendre l’amour
à longueur de journée
se répétant à messe basse

Il était une fois
une femme vint
une femme vint à passer
dont les bras étaient chargés de roses

 

 

1123905-6a781d89fc267a7c2b596dce093df229.jpg
Léon-Gontran Damas (28 maart 1912 – 22 januari 1978)

Portret door Fandja Donovan

 

 

 

 

 

De Deens-Duitse dichter Adolph Wilhelm Schack von Staffeldt werd geboren op 28 maart 1769 in Garz / Rügen. Zie ook alle tags voor Schack von Staffeldt op dit blog. 

 

 

Im Herbst (Fragment)

 

Traurig entfliehet der Sommer und lässt
dem verfolgenden Sturme auf unwilliger Flucht fallen
den welkenden Kranz; wie ein betagter Mann,
der nur sein Tagwerk bedenket und die Charis verschmäht,
waltet der keichende Herbst. Andere Zeiten sind da;
denn auf urkräftiges Leben draussen in Feld und Wald,
mitten auf reissendem Strom,
wo dass schnaubende Ross mit fliegender Mähne sich bäumte,
und der Luftkahn geschickt Brandung und Strudel entging,
folgt ein bedächtiges Thun und sinnige Rückkehr zum Heerde,
denn der Hausgott indess treu den Entfernten bewacht.
Heil ihm, welchem daheim im langsamen Flusse der Zeiten
dann sein eigenes Bild freundlich entstrahlet der Fluth,
dass er der Selbstbeschauung in reiner Demuth sich freue
und das Vergängliche sich ewig im Urbild bewahr'!

 

 

1123905-2c40a5b3c69a096f931e8b7303b3b51b.jpg 

Schack von Staffeldt (28 maart 1769 – 26 december 1826)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en criticus Arsène Houssaye werd geboren op 28 maart 1815 in Bruyères. Zie ook alle tags voor Arsène Houssaye op dit blog. 

 

 

L'aumône.

Chanson

C'est le soir, l'heure du poète,
Le laboureur quitte son champ,
La nature devient muette
Aux splendeurs du soleil couchant.

Là-bas, au pied de la colline,
Sur un lit mouflu de gazon,
S'arrête Rose l'orpheline,
Pour voir les feux de l'horizon.

C'est une fille de Bohème
Qui traîne son mauvais destin ;
Sa voix a la grâce suprême,
Quand elle a jeûné le matin !

Un chasseur, battant la pâture,
Vient à passer sur son chemin ;
Soudain la pauvre créature
Se lève en lui tendant la main.

Si blanche était la main de Rose !
Sentant ses lèvres s'embraser,
Le jeune chasseur y dépose
L'aumône du cœur : — un baiser.

 

 

1123905-8f7b92e5a6cb83e44ff2d43f72ab5f9d.jpg 

Arsène Houssaye (28 maart 1815 – 26 februari 1896)

Buste in Parijs 





De Nederlandse dichter en romanschrijver
Martien Beversluis werd geboren in Barendrecht op 28 maart 1894. Zie ook alle tags voor Martien Beversluis op dit blog

 

 

De Oorlogsidioot

(Shellshock)

Aan 't hooge huis, aan het trottoir,
wat afwaarts van den boulevard;
op 't zelfde plekje neergekromd,
daar, waar de zon maar zelden komt,
zit d'oorlogsidioot op wacht
en lacht, omdat men om hem lacht.

Zijn handen dwalen door de lucht,
als één die tast, wanneer hij vlucht.
Zijn oogen kijken als een kind,
dat ziet en nog geen namen vindt.
Hij grinnikt over alles wee.
De kindren om hem lachen mee.

Men wandelt langs hem als langs steen.
De wielen razen langs hem heen.
De stemmen van het leven gaan
hem al voorbij en niet meer aan.
Hem is geen vreugd meer en geen pijn.
Hij slaapt en hij moet wakker zijn.

Men ziet er naar, men hoort zijn stem.
Men kijkt verbaasd en vlucht van hem.
Hij heft den vinger en hij wijst.
Hij grijnst stompzinnig en hij krijscht.
De mist verhult hem grauw en grijs.
Hij wordt sliknat... hij is niet wijs.

 

 

 

1123905-80731d4bd9c50307874fc30a2fbcda87.jpg 

Martien Beversluis (28 maart 1894 – 18 februari 1966)

 

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht
Reageer op dit bericht

Reageer op dit bericht

Een titel of je eigen website toevoegen

De blogger leest alles eerst na: je tekst verschijnt zodra die goedgekeurd is.

Heinrich Mann, Golo Mann, Carolina Trujillo, Patrick McCabe, Bob den Uyl, Dubravka Ugrešić, Shusaku Endo

De Duitse schrijver Heinrich Mann werd geboren op 27 maart 1871 in Lübeck. Zie ook alle tags voor Heinrich Mann op dit blog.

 

Uit: Der Untertan

 

„Diederich Heßling war ein weiches Kind, das am liebsten träumte, sich vor allem fürchtete und viel an den Ohren litt. Ungern verließ er im Winter die warme Stube, im Sommer den engen Garten, der nach den Lumpen der Papierfabrik roch und über dessen Goldregen- und Fliederbäumen das hölzerne
Fachwerk der alten Häuser stand. Wenn Diederich vom Märchenbuch, dem geliebten Märchenbuch, aufsah, erschrak er manchmal sehr. Neben ihm auf der Bank hatte ganz deutlich eine Kröte gesessen,
halb so groß wie er selbst! Oder an der Mauer dort drüben stak bis zum Bauch in der Erde ein Gnom und schielte her!

Fürchterlicher als Gnom und Kröte war der Vater, und obendrein sollte man ihn lieben. Diederich liebte ihn. Wenn er genascht oder gelogen hatte, drückte er sich so lange schmatzend und scheu wedelnd am Schreibpult umher, bis Herr Heßling etwas merkte und den Stock von der Wand nahm. Jede nicht herausgekommene Untat mischte in Diederichs Ergebenheit und Vertrauen einen Zweifel. Als der Vater einmal mit seinem invaliden Bein die Treppe herunterfiel, klatschte der Sohn wie toll in die Hände worauf er weglief.

Kam er nach einer Abstrafung mit gedunsenem Gesicht und unter Geheul an der Werkstätte vorbei, dann lachten die Arbeiter. Sofort aber streckte Diederich nach ihnen die Zunge aus und stampfte.
Er war sich bewußt: "Ich habe Prügel bekommen, aber von meinem Papa. Ihr wäret froh, wenn ihr auch Prügel von ihm bekommen könntet. Aber dafür seid ihr viel zuwenig." 

 

 

 1123266-8fbfaecd04da1c46fde43afffe7df3cf.jpg

Heinrich Mann (27 maart 1871 – 12 maart 1950)

Grafmonument in Berlijn

 

 

 

 

De Duitse schrijver en historicus Golo Mann werd geboren in München op 27 maart 1909. Zie ook alle tags voor Golo Mann op dit blog.

 

Uit: Wallenstein

 

„Ja, er fing's klein an und ist jetzt so groß,
 Denn zu Altdorf, im Studentenkragen,
 Trieb er's, mit Permiß zu sagen,
 Ein wenig locker und purschikos...
Schiller


Das Dorf Hermanitz liegt im Osten des schönen Landes Böhmen, an der Elbe oder Labe, dort, wo sie nach Süden fließt.
Die Gegend, mit Wiesen, bewegtem Wasser und buchenwaldumzogener Höhenkette, ist lieblich noch heute, obgleich nicht ganz so, wie vor Zeiten, als um das Castell nur wenige Wirtschaftsgebäude und Wohnungen für die Leibeigenen standen. Das Castell ist längst verschwunden; ein Bauernhof deckt seinen Grund. Von 1548 bis 1623 gehörte es samt fünf Nachbardörfern den Herren von Waldstein. Danach wechselten die Besitzer in schneller Reihenfolge: die Treka von Lipa, die dänischen Ulefeld, die Piccolomini aus Siena, die Czernin, welche aus dem Hause der Drslawitzer abstammen, zuletzt der Orden der Barmherzigen Brüder. Von der herrschaftlichen Kirche wird uns aus dem Jahre 1713 berichtet:
»Unter dem Titel der heiligen Mariae Magdalenae der Büßerin ist in Hermanitz eine Kirche, ein altes Gebäude von Stein, der Glockenturm aber, in welchem drei Glocken, große, mittlere und kleine, ist ganz baufällig, daß es kaum mehr kann geläutet werden.« Ein paar Jahre später trugen deutsche Siedler die Kirche ab und bauten eine neue, ließen jedoch die Grabdenkmäler zu beiden Seiten des Altars stehen, wo sie standen. Die Bilder sind in weißen Marmor gehauen, etwas weniger als lebensgroß: ein Ritter und seine Frau. Der Ritter, barhäuptig, mit Schnurr- und Knebelbart, hält
in der Rechten ein Schwert, das er, wie wir wissen, im Leben nie brauchte; die Spitze des Schwertes ruht auf einem Wappen, das vier Löwen zeigt. Um das Relief zieht sich eine Inschrift in tschechischer Sprache.“

 

 

1123266-d5fd2065ed49d0336ca931d165ce7503.jpg
Golo Mann (27 maart 1909 - 7 april 1994) 

Aquarel door Rinaldo Hopf, 2009

 

 

 

 

De Uruguayaans-Nederlandse schrijfster Carolina Trujillo werd geboren in Montevideo, Uruguay, op 27 maart 1970. Zie ook mijn blog van 27 maart 2011.

 

Uit: De bastaard van Mal Abrigo

 

„‘De wetenschap is gearriveerd,’ fluisterde Marta in trance. De wetenschap was een communist die een rustiger plekje opzocht.
Marta wilde zich voortplanten, ze hoefde geen romance met de wetenschap, laat staan een langduri­ge relatie of iets dergelijks. Ze wilde alleen wat in wetenschap geweekt zaad. Ze was al bijna zesentwintig jaar en wist ze dat ze zich niet veel kieskeurigheid meer kon veroorloven. Dokter Romero was de beste kans die zich in Mal Abrigo kon voordoen. Over de sporen van inteelt, die onder de bevolking sluimerden, zou ze zich ook geen zorgen hoeven maken. Toen ze zijn kindje zag wist ze het zeker. De kleine Gerardo Romero was een gezonde baby van één jaar. Hij keek pienter uit zijn ogen die leken te vragen om een broertje, eentje die net als hij pienter uit de oogjes keek. Pienterder dan die dorpssufferds die haar niet eens durfden na te fluiten denkend dat ze hek­senkracht bezat. Marta bezat maar twee dingen: een kaar­sen­winkel en weten­schap.
‘Ik ben het bijgeloof in Mal Abrigo,’ had ze zich bij de dokter geïntroduceerd, ‘ik heb begrepen dat u de wetenschap bent.’ Ze wachtte om te zien of hij zijn vaardigheden, zoals beleefdheid, nog beheerste. Hij kon haar tegenspreken, zeggen dat haar werkterrein allang niet meer als bijgeloof werd beschouwd, dat ze collega’s waren maar dokter Romero staarde haar aan alsof dat zijn laatste vaardigheid was en dat was ook goed.”

 

 

 1123266-29fccfb08a49ae6d6666c63ac116d3e3.jpg

Carolina Trujillo (Montevideo, 1970)

 

 

 

 

De Ierse schrijver Patrick Joseph McCabe werd geboren op 27 maart 1955 in Clones, Monaghan. Zie ook alle tags voor Patrick Mc Cabe op dit blog.

 

Uit: Call Me the Breeze

 

„He spent about a month on it, beavering away in his room. When he was finished, he presented it to me: 'The magnificent Joey Tallon Archibe!' he says.

But there could be no doubt about it -- he really had done a terrific job. In place of the leatherette holdall, a neat little stack of marbled box files containing all my notebooks and ledgers.

I've had a really good time going through it. And if I was any kind of writer at all, I'd have made something worthwhile out of it, instead of just sitting here rambling half the night, filling up pages with discursive nonsense. I mean, it's not as if enough didn't happen!

Particularly during the seventies, when the old leatherette holdall found itself very much favoured -- particularly by anonymous men who had a predilection for leaving it behind them in crowded public houses.

Campbell Morris

Although somehow you always felt that in a small border town like Scotsfield nothing serious would ever really happen. That most of what you heard was talk and would never amount to anything much.

But that was before the 'Campbell Morris Incident'. Campbell was a salesman who happened to drop by for the Lady of the Lake festival but ended up getting himself killed. It's impossible to say who started the rumours about him.

Either way it ended with him being pulled out of the reservoir and the cops going apeshit, raiding pubs. It wasn't my business. I was too busy getting on with my life, pulling pints and thinking about Jacy. She was all I ever thought about in those days.

'He was a fucking spy! And that's it!' you'd hear them shouting late at night, full of guilt over what they had done. There had been six or seven of them involved, I think.

'How about we go out to The Ritzy?' they'd said, as the salesman drunkenly grinned. 'You'll see things out there that you'd never come across in Dublin or London.'

 

 

 1123266-c0e61ce958fdccc42113dcdf72b86e6d.jpg

Patrick McCabe (Clones, 27 maart 1955)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Bob den Uyl werd geboren in Rotterdam op 27 maart 1930. Zie ook alle tags voor Bob den Uyl op dit blog.

 

Uit: Sommigen niet

 

„Ik ben altijd sterk tegen vliegtuigen geweest. Een weerzin die waarschijnlijk is blijven hangen uit de oorlog. Iedere keer als ik een vliegtuig hoor overkomen, al is het een reclamevlieger, wacht ik op het losbarsten van het afweergeschut, het ratelen van de mitrailleurs en het fluiten van de bommen. Heel vervelend. Zelf reizen in een vliegtuig is voor mij een kwelling die ik alleen doorsta omdat het mij sneller bij mijn doel zal brengen. Mijn wantrouwen jegens vliegende voorwerpen is maar weer heel juist gebleken.

Toen ik in Tokio eenmaal het punt had bereikt dat ik naar huis moest, al was het lopend, bleek het eerste vliegtuig dat mij mee kon nemen een toestel van de Air France te zijn. Ik wilde eerst op een ander wachten want een Frans vliegtuig, dat kan nooit wat wezen, maar alle volgende vluchten waren volgeboekt. Iedereen lachte me uit om mijn vooroordeel, en onder invloed hiervan boekte ik toch maar een plaats.

Met z'n tachtigen in een vliegtuig, bemanning niet meegerekend, het is toch geen kleinigheid. En dan allee hop, de Noordpool over naar Parijs. Ik was heel slim op het achterste plaatsje in het toestel gekropen, de grootste overlevingskansen in het oog houdend, knaagde angstig op allerlei ingenieuze snacks, dronk alle glazen die me werden aangeboden, en vroeg me af wanneer het toestel zou neerstorten. Ik durfde niet uit het raampje te kijken, las wat in een tijdschrift zonder het te bevatten, en zat met mijn voeten te wippen, kortom, mijn gewone houding tijdens een vliegreis.“

 

 

 1123266-fc0ae086d2683705e7dde75cb87a0b2c.jpg

Bob den Uyl (27 maart 1930 - 14 februari 1992)

 

 

 

 

De Kroatische schrijfster Dubravka Ugrešić werd geboren op 27 maart 1949 in Kutina in Joegoslavië. Zie ook alle tags voor Dubravka Ugrešić op dit blog.

 

Uit: The Ministry of Pain (Vertaald door Michael Henry Heim)

 

„The northern landscape like the desert makes for absolutism. Except that in the north the desert is green and full of water. And there are no temptations, no roundnesses or curves. The land is flat, which makes people extremely visible, and that in turn is visible in their behavior. The Dutch are not much for contact; they are for confrontation. They bore their luminous eyes into those of another and weigh his soul. They have no hiding places. Not even their houses. They leave their curtains open and consider it a virtue.
Cees Nooteboom

I don't remember when I first noticed it. I'd be standing at a tram stop waiting for a tram, staring at the map of the city in the glass case, at the color-coded bus and tram routes that I didn't understand and that were of little or no interest to me at the time, standing there without a thought in the world when suddenly, out of the blue, I'd be overcome by a desire to bash my head into the glass and do myself harm. And each time I'd come closer to it. Here I go, any second now, and then . . .

"Come now, Comrade," he would say in a slightly mocking tone, laying a hand on my shoulder. "You're not really going to . . . ?"

It's all my imagination, of course, but the picture it creates can be so real that I actually think I'm hearing his voice and feeling his hand on my shoulder.

People say that the Dutch speak only when they have something to say. In this city, where I'm surrounded by Dutch and communicate in English, I often perceive my native language as alien. Not until I found myself abroad did I notice that my fellow countrymen communicate in a kind of half language, half swallowing their words, so to speak, and uttering semi-sounds. I experience my native language as an attempt by a linguistic invalid to convey even the simplest thought through gestures, grimaces, and intonations. Conversations among my compatriots seem long, exhausting, and devoid of content. Instead of talking, they seem to be stroking each other with words, spreading a soothing, sonorous saliva over one another.“

 

 

 1123266-77f656b4e8927515c0e51a9ec68b470e.jpg

Dubravka Ugrešić (Kutina, 27 maart 1949)

 

  

 

 

De Japanse schrijver Shusaku Endo werd geboren in Tokio op 27 maart 1923. Zie ook alle tags voor Shusaku Endo op dit blog. 

 

Uit: Five by Endo : Stories (Vertaald door Van C. Gessel)

 

“Yet the night he read the Confessions, Suguro felt as though a more responsive chord had been struck within him than with any other history of the Christian era he had encountered. Every study he had read was little more than a string of paeans to the noble acts of priests and martyrs and common believers inspired by faith. They were without exception chronicles of those who had sustained their beliefs and their testimonies no matter what sufferings or tortures they had to endure. And each time he read them, Suguro had to sigh, `There's no way I can emulate people like this.'

    He had been baptized as a child, along with the rest of his family. Since then he had passed through many vicissitudes and somehow managed to arrive in his forties without rejecting his religion. But that was not due to firm resolve or unshakeable faith. He was more than adequately aware of his own spiritual slovenliness and pusillanimity. He was certain that an unspannable gulf separated him from the ancient martyrs of Nagasaki, Edo and Unzen who had effected glorious martyrdoms. Why had they all been so indomitable?

    Suguro diligently searched the Christian histories for someone like himself. But there was no one to be found. Finally he had stumbled across the Christian Confessions one day in a second-hand bookshop, and as he flipped indifferently through the pages of the book, he had been moved by the account of a man whose name Collado had concealed. The man had the same feeble will and tattered integrity as Suguro. Gradually he had formed in his mind an image of this man — genuflecting like a camel before the priest nearly three hundred years earlier, relishing the almost desperate experience of exposing his own filthiness to the eyes of another.

    `I stayed for a long time with some heathens. I didn't want the innkeeper to realize I was a Christian, so I went with him often to the heathen temples and chanted along with them. Many times when they praised the gods and buddhas, I sinned greatly by nodding and agreeing with them. I don't remember how many times I did that. Maybe twenty or thirty times — more than twenty, anyway.“

 

 

1123266-43875e17f553fd9b55d2d96c0f1e45c6.jpg
Shusaku Endo (27 maart 1923 – 29 september 1996)





Zie voor nog meer schrijvers van de 27e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:10 Reageer op dit bericht

Alfred de Vigny, Žarko Petan, Hansjörg Schneider, Kenneth Slessor, Francis Ponge, Marie Under

De Franse dichter en schrijver Alfred de Vigny werd geboren op 27 maart 1797 te Loches (departement Indre-et-Loire). Zie ook alle tags voor Alfred de Vigny op dit blog. 

 

 

Paris (Fragment)

 

- Prends ma main, Voyageur, et montons sur la Tour. -
Regarde tout en bas, et regarde à l'entour.
Regarde jusqu'au bout de l'horizon, regarde
Du nord au sud. Partout où ton oeil se hasarde,
Qu'il s'attache avec feu, comme l'oeil du serpent
Qui pompe du regard ce qu'il suit en rampant,
Tourne sur le donjon qu'un parapet prolonge,
D'où la vue à loisir sur tous les points se plonge
Et règne, du zénith, sur un monde mouvant,
Comme l'éclair, l'oiseau, le nuage et le vent.
Que vois-tu dans la nuit, à nos pieds, dans l'espace,
Et partout où mon doigt tourne, passe et repasse ?

- " Je vois un cercle noir, si large et si profond
" Que je n'en aperçois ni le bout ni le fond.
" Des collines, au loin, me semblent sa ceinture,
" Et, pourtant, je ne vois nulle part la nature,
" Mais partout la main d'homme et l'angle que sa main
" Impose à la matière en tout travail humain.
" Je vois ces angles noirs et luisants qui, dans l'ombre,
" L'un sur l'autre entassés, sans ordre ni sans nombre
" Coupent des murs blanchis pareils à des tombeaux.
" - Je vois fumer, brûler, éclater des flambeaux,
" Brillant sur cet abîme où l'air pénètre à peine,
" Comme des diamants incrustés dans l'ébène.

 

 

 1123263-a24aa1a0c77dddd60e3af899f46c3194.jpg

Alfred de Vigny (27 maart 1797 – 17 september 1863)

Parijs

 

 

 

De Sloveense schrijver, regisseur en journalist Žarko Petan werd geboren op 27 maart 1929 in Ljubljana. Zie ook alle tags voor Žarko Petan op dit blog. 

 

 

Aphorisms

 

Its no use writing between the lines if youre only
Paid for the lines themselves.

Satire is difficult to write but it is even more difficult
To put your name to it.

Looking at some girls today, I almost believe
That babies are brought by storks.

The cautious person travels from capitalism
to socialism with a round-trip ticket.

 

 

 1123263-cdf964e855e58bd9f19a9e70f2f172a0.jpg

Žarko Petan (Ljubljana, 27 maart 1929)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Hansjörg Schneider werd geboren op 27 maart 1938 in Aarau. Zie ook alle tags voor Hansjörg Schneider op dit blog. 

 

Uit: Hunkeler und die Augen des Odipus

 

„Er horte die Kirche von Huningue sieben Uhr schlagen. Eine Schar Kormorane flog flussaufwärts Basel zu.

Der Rhein war hier gestaut. Auf franzosischer Seite floss das Wasser in den Kanal, auf dem die Schiffe hinunterfuhren zu den Schleusen von Kembs. Auf deutscher Seite lag der alte Flusslauf, der mit mehr oder weniger Wasser versorgt wurde, je nach Pegelstand. Die Betonkonstruktion des Wehrs ragte in den grauen Himmel, zuverlassig und beruhigend sicher.

Zwischen dem ersten und dem zweiten Trager sah Willy Dreier etwas, was er noch nie gesehen hatte. Ein knapp acht Meter langes, alteres Schiff war auf die Stahlplatte, die das Wasser zuruckhielt, aufgefahren. Sein Bug war eingedruckt.

Er ragte uber den Wasserspiegel, als ob er das Wehr hatte rammen und uberspringen wollen.

Willy Dreier ging auf die Brucke zu der Insel, die Kanal und Altrhein trennte. Er schaute hinuber zum Schiff, das an der Stahlwand festsas. Es war ein Hausboot und hies Antigone, der Name stand in weiser Farbe auf dem Bug. Die Tur war offen, in der Stube brannte ein Licht. Willy Dreier rief

mehrmals hinuber, so laut er konnte. Er bekam keine Antwort, es bewegte sich nichts.“

 

 

1123263-4a0b093ea9706c7a4c69cc18de65eb90.jpg 

Hansjörg Schneider (Aarau, 27 maart 1938)

 

 

 

 

De Australische dichter Kenneth Slessor werd geboren op 27 maart 1901 in Orange, New South Wales. Zie ook alle tags voor Kenneth Slessor op dit blog. 

 

City Nightfall

 

SMOKE upon smoke; over the stone lips
Of chimneys bleeding, a darker fume descends.
Night, the old nun, in voiceless pity bends
To kiss corruption, so fabulous her pity.
All drowns in night. Even the lazar drowns
In earth at last, and rises up afresh,
Married to dust with an Infanta's flesh—
So night, like earth, receives this poisoned city,
Charging its air with beauty, coasting its lanterns
With mains of darkness, till the leprous clay
Dissolves, and pavements drift away,
And there is only the quiet noise of planets feeding.
And those who chafe here, limed on the iron twigs,
No greater seem than sparrows, all their cries,
Their clockwork and their merchandise,
Frolic of painted dolls. I pass unheeding.

 

 

 1123263-9c826cba0da31279a1900f3dcb076901.jpg

Kenneth Slessor (27 maart 1901 – 30 juli 1971)

Orange, New South Wales

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Francis Ponge werd geboren op 27 maart 1899 in Montpellier. Zie ook alle tags voor Francis Ponge op dit blog. 

 

Uit: La Rage de l'expression

 

Le mimosa

Sur fond d'azur le voici, comme un personnage de la comédie italienne, avec un rien d'histrionisme saugrenu, poudré comme Pierrot, dans son costume à pois jaunes, le mimosa.
Mais ce n'est pas un arbuste lunaire : plutôt solaire, multisolaire…
Un caractère d'une naïve gloriole, vite découragé.
Chaque grain n'est aucunement lisse, mais formé de poils soyeux, un astre si l'on veut, étoilé au maximum.
Les feuilles ont l'air de grandes plumes, très légères et cependant très accablées d'elles-mêmes ; plus attendrissantes dès lors que d'autres palmes, par là aussi très distinguées. Et pourtant, il ya quelque chose actuellement vulgaire dans l'idée du mimosa ; c'est une fleur qui vient d'être vulgarisée.
… Comme dans tamaris il y a tamis, dans mimosa il y a mima.

 

 

 1123263-90cc71447708a7642d72059f6667af17.jpg

Francis Ponge (27 maart 1899 – 6 augustus 1988)

 

 

 

 

De Estlandse dichteres Marie Under werd geboren op 27 maart 1883 in Tallin. Zie ook alle tags voor Marie Under op dit blog. 

 

 

Night

    

Over the garden the moons tide tumbles;

Shrubs are shaken by gusts and tremblings;

Pathways ribbon with sudden dissemblings

Towards the threshold where false foot stumbles.

Out of the soil of midnight, tender,

Lift my arms white tendrils and, weaving,

Motion to someone shadowy and absent,

Someone who tarries somewhere, perhaps may not be existent.

 

Oh, do I fear the days of torrid splendour,

Nights full of flowers? Oh, do I fear when I see that

These would not yield to the ultimate depths of my choosing?

My heart is breaking little by little

As a ripe pomegranate, skin parched brittle,

Breaks: full loving is prelude to losing.

 

Cords are unknotted, the covers have parted,

And I rise winged from where I have smarted.

Oh, do I fear now what heart discloses,

All these desires in fevered legions?

And shall I gather the pure cold roses,

Open and waiting in those white regions,

Towards which the days have died and the nights have faded,

And my blue sail wafts a burning soul that has loved as they

Did?

 

 

 1123263-2fdfbbb8c6dd2aef04c0a9c0d9a5e7f8.jpg

Marie Under (27 maart 1883 – 25 september 1980)

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Louis Simpson, Lajos Zilahy, Andon Zako Çajupi, Harry Rowohlt, Sophie Mereau, Carlo Dossi

De Jamaicaanse dichter Louis Simpson werd geboren op 27 maart 1923 in Jamaica. Zie ook mijn blog van 27 maart 2009 en ook mijn blog van 27 maart 2011.

 

 

Carentan O Carentan  

 

Trees in the old days used to stand

And shape a shady lane

Where lovers wandered hand in hand

Who came from Carentan.

 

This was the shining green canal

Where we came two by two

Walking at combat-interval.

Such trees we never knew.

 

The day was early June, the ground

Was soft and bright with dew.

Far away the guns did sound,

But here the sky was blue.

 

The sky was blue, but there a smoke

Hung still above the sea

Where the ships together spoke

To towns we could not see.

 

Could you have seen us through a glass

You would have said a walk

Of farmers out to turn the grass,

Each with his own hay-fork.

 

The watchers in their leopard suits

Waited till it was time,

And aimed between the belt and boot

And let the barrel climb.

 

I must lie down at once, there is

A hammer at my knee.

And call it death or cowardice,

Don't count again on me.

 

Everything's all right, Mother,

Everyone gets the same

At one time or another.

It's all in the game.

 

I never strolled, nor ever shall,

Down such a leafy lane.

I never drank in a canal,

Nor ever shall again.

 

There is a whistling in the leaves

And it is not the wind,

The twigs are falling from the knives

That cut men to the ground.

 

Tell me, Master-Sergeant,

The way to turn and shoot.

But the Sergeant's silent

That taught me how to do it.

 

O Captain, show us quickly

Our place upon the map.

But the Captain's sickly

And taking a long nap.

 

Lieutenant, what's my duty,

My place in the platoon?

He too's a sleeping beauty,

Charmed by that strange tune.

 

Carentan O Carentan

Before we met with you

We never yet had lost a man

Or known what death could do.

 

 

 1123260-86ae10d58ad4fb90988e68a906b94f1e.jpg

Louis Simpson (Jamaica, 27 maart 1923)

 

 

 


De Hongaarse schrijver en filmmaker
Lajos Zilahy werd geboren op 27 maart 1891 in Nagyszalonta, nu Salonta nabij Oradea.
Zie ook alle tags voor Lajos Zilahy op dit blog. 

 

Uit: Was mein Herz begehrt (Vertaald door Eta Neumann-Veith u. Andrea Seidler)

 

„Er erinnerte sich an vergangene Sonntagnachmittage, an denen ihn solche Ausflüge begeistert hatten. Er sah den Wald vor sich, die dunklen, geheimnisvollen Nester in den vom Blitz getroffenen kahlen Bäumen und hörte das Krächzen der Krähen, er sah das lehmige Wasser des kleinen Flusses,

die goldgrünen Schatten der Weiden und meinte sogar, das Glucksen des Schlamms in seinen löchrigen Schuhen zu hören.

All das währte nur einen Augenblick. Die Erinnerungen verflüchtigten sich ebenso rasch, wie sie gekommen waren. Mit krauser Stirn starrte er vor sich hin, verärgert über sein Unvermögen, die Zeit totzuschlagen. Die Leere und Sinnlosigkeit des Lebens wurde ihm plötzlich bewusst.

Als Gymnasiast hatte er es kaum erwarten können, das Abitur hinter sich zu bringen, als Student hatte

er gehofft, dass sich ihm nach dem Examen mit einem Schlag sämtliche Türen öffnen würden und dass sich hinter ihnen Glanz, Frauen, Leidenschaft und ihm noch unbekannte aufregende Dinge verbargen, die nur auf ihn warteten.

Und jetzt stand er auf der Straße und hatte weder Lust noch Kraft, sich eine Zigarette anzuzünden. Was würde ihm das Leben noch bringen?

Vorgestern hatte er das deutsche Kindermädchen der Familie Binz im Stiegenhaus umarmt und geküsst. Das betörend-süßliche Parfüm des Mädchens lag immer noch in der Luft. Er verdrängte den Gedanken. Seine Mutter wünschte sich eine Schwiegertochter.“

 

 

 1123260-98eeb8b5244db91369635627c0dc425c.jpg

Lajos Zilahy (27 maart 1891 - 1 december 1974)

 

 

 

 

De Albanese dichter, schrijver en vertaler Andon Zako Çajupi werd geboren op 27 maart 1866 in Sheper. Zie ook alle tags voor Andon Zako Çajupi op dit blog. 

 

 

Elegy To A Lost Youth

 

Oh sweet wife, your comfort's dead -

can't even raise his wrinkled head,

who was rampant night and day:

a stallion eager for the fray.

 

Alas! alack! O woe is me!

My mount is useless, as you see.

He who stood proud and erect

now can't command the least respect.

 

A feral beast only last year,

village women made him rear

up when they showed a comely thigh

- and on he charged to do, not die.

 

He pranced through Europe east to west,

and always gave his perky best

to Irish red-heads, dusky Roms,

wispy maidens, buxom moms.

 

He'd make a seamstress lose her needle,

doll-like duchesses he'd wheedle,

tempt a cowgirl off the farm.

Feisty fishwives he could charm!

 

There was not a breed he missed

from trousered Tosk to dirndled Swiss

on pristine Alpine peaks -

even pious, racist Greeks -

 

until they yielded up their crannies,

(he cheered up many lonely grannies).

In France he had amazing luck:

queues would form to have a suck -

 

and when he went to Istanbul

great grown men desired that tool!

(They didn't get it, but perhaps

I should have gratified those chaps...)

 

Oh, my poor neglected wife

your husband's manhood has no life,

can't give you pleasure any more

as once it did till it was sore.

 

A prominent, popular swell,

what he did he did right well.

Now old age has come to this:

he peeps out only for a piss.

 

 

 

Vertaald door Anthony Weir en Blerta Alikaj

 

 

 1123260-98bc100d02d1843fe5aaacbafeea48d0.jpg

Andon Zako Çajupi (27 maart 1866 – 11 juli 1930)

Het meer bij Sheper, Albanië 

 

 

 

 

De Duitse schrijver en vertaler Harry Rowohlt werd geboren op 27 maart 1945 in Hamburg. Zie ook mijn blog van 27 maart 2009 en ook mijn blog van 27 maart 2011.

 

Uit: Der Kampf geht weiter

 

“Ein Jahr später: Aus einer ca 30000 Seiten umfassenden Lose- Blatt-Sammlung ist nun vorliegendes Buch entstanden. Der Plan dafür war längst in den Köpfen, denn seit Harry Rowohlt 1997 seine (vorläufig) letzte Kolumne in der ZEIT veröffentlichte, war des jammervollen Gezeters kein Ende: Warum SCHREIBT er nicht mehr? ER.

Tat er aber doch, wußten die Insider, er tat es bereits Jahrzehnte vor dem ersten Auftritt in der oben erwähnten Wochenzeitung, und zwar in Form von BRIEFEN, BRIEFEN, BRIEFEN.

Womit haben wir es nun zu tun? Mit Dokumenten von historischer Bedeutung? Mit intimen Bekenntnissen? Mit politischen Manifesten? Mal sehen.

Harry Rowohlt schreibt an sein »Brüderchen« und an seine Freunde, an die Autoren, die er übersetzt hat, und an seine Verleger; er schreibt an Buchhändler und Journalisten, er antwortet Leserbriefschreibern und Bittstellern. Er schreibt zärtlich und entzückt – oder erbost und (selten) unversöhnlich.

Da liegt der Hase im Pfeffer!

Einerlei, ob Ledig-Rowohlt oder Siegfried Unseld, ob Roger Boylan oder Frank McCourt, ob der anonyme »Lindenstraße «-Fan oder der berühmte Kollege U. die Adressaten sind: Der freie Geist und herausragende Stilist HR unterscheidet nicht zwischen Promi und No-name, er schert sich nicht um Konvention und Contenance; jeder erhält die ihm zugedachte Antwort.”

 

 

 1123260-bc37e4d2434bf05ecfb6e17bf8551403.jpg

Harry Rowohlt (Hamburg, 27 maart 1945)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Sophie Mereau (geb. Schubart) werd geboren op 27 maart 1770 in Altenburg. Zie ook alle tags voor Sophie Mereau op dit blog. 

 

 

Schwärmerey
 
Wirst du mir stets den Seraphsfittig leihen,
du nektartrunkne, süße Schwärmerey?
Du wirst es nicht. - Verglimmen und zerrinnen
wird deine Gluth vor den getrübten Sinnen;
dein Wahnsinn bleibt dem kühlern Blut nicht treu.
 
Dies Saitenspiel, das rings mit Harmonieen
die ganze Erde magisch übergoß,
verrauscht und schweigt; die Phantasie verblühet,
der Lenz erbleicht, der Freude Gluth versprühet,
- ein Einz'ges nur bleibt ewig wechsellos!
 
Was nur allein des Zufalls Laune trotzet,
die schöne Blüthe reiner Menschlichkeit,
das uns allein zu freyen Wesen gründet,
woran allein sich unsre Würde bindet,
dies höchste Gut, es heißt - Selbstständigkeit.

 

 

 1123260-2b1116af12923df70822d92fe0d26647.jpg

Sophie Mereau (27 maart 1770 – 31 oktober 1806)

Clemens Brentano en Sophie Mereau

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Carlo Dossi werd geboren op 27 maart 1849 in Zenevredo in de provincie Pavia. Zie ook mijn blog van 27 maart 2009 en ook mijn blog van 27 maart 2011.

 

Uit: Une divinité secrète (Bespreking van „Amours“ door François Sureau) 

 

„Amours est ce petit livre par lequel il a mis fin à 38 ans, en 1887, à sa carrière publique d'écrivain. Sa manière, à la fois détournée et naturelle, y atteint une véritable perfection. Dossi, qui n'aimait pas l'intrigue, retient son lecteur par une musique intime dont les phrases se détendent après de longues circonvolutions et frappent au coeur par une note de regret, de sensualité ou de drôlerie. Il décrit une succession de ciels, coupés de retour sur terre. Au premier ciel, les amours enfantines; au deuxième, les meubles qui rappellent l'amour; au troisième, les héroïnes de roman, avec le «coeur de chiffon rouge cousu sur leur corset, comme sur un plastron d'escrime»; au quatrième, la musique, qui meurt sous l'aspect d'une petite musicienne. Puis l'on monte plus haut encore, en traversant les rêves de ce Robinson sans Vendredi, qui aura tant attendu. «Promis à une éternelle impopularité, écrit-il, ses livres peuvent cependant figurer utilement sur les étagères d'un psychiatre.» Heureux homme que ce psychiatre, s'il choisit, comme nous, de les ouvrir.“

 

 

 1123260-b76c82c0051ac82a3a66227734027d0a.jpg

Carlo Dossi (27 maart 1849 – 1910)

Portret door Tranquillo Cremona, 1867

Geschreven door Romenu om 18:55 Reageer op dit bericht

Gregory Corso, Tennessee Williams, Hwang Sun-won, Martin McDonagh, Bettina Galvagni, Hai Zi

De Amerikaanse dichter Gregory Corso werd geboren in New York op 26 maart 1930. Zie ook alle tags voor Gregory Corso op dit blog.

 

 

1959

 

Uncomprising year—I see no meaning to life.
Though this abled self is here nonetheless,
either in trade gold or grammaticness,
I drop the wheelwright’s simple principle—
Why weave the garland? Why ring the bell?

Penurious butchery these notoriously human years,
these confident births these lucid deaths these years.
Dream’s flesh blood reals down life’s mystery—
there is no mystery.
Cold history knows no dynastic Atlantis.
The habitual myth has an eagerness to quit.

No meaning to life can be found in this holy language
nor beyond the lyrical fabricator’s inescapable theme
be found the loathed find—there is nothing to find.

Multitudinous deathplot! O this poor synod—
Hopers and seekers paroling meaning to meaning,
annexing what might be meaningful, what might be meaningless.

Repeated nightmare, lachrymae lachrymae—
a fire behind a grotto, a thick fog, shredded masts,
the nets heaved—and the indescribable monster netted.
Who was it told that red flesh hose be still?
For one with smooth hands did with pincers
snip the snout—It died like a yawn.
And when the liver sack was yanked
I could not follow it to the pan.

I could not follow it to the pan—
I woke to the reality of cars; Oh
the dreadful privilege of that vision!
Not one antique faction remained;

Egypt, Rome, Greece,
and all such pedigree dreams fled.
Cars are real! Eternity is done.
The threat of Nothingness renews.
I touch the untouched.
I rank the rose militant.
Deny, I deny the tastes and habits of the age.
I am its punk debauche .... A fierce lampoon
seeking to inherit what is necessary to forfeit.

Lies! Lies! Lies! I lie, you lie, we all lie!
There is no us, there is no world, there is no universe,
there is no life, no death, no nothing—all is meaningless,
and this too is a lie—O damned 1959!
Must I dry my inspiration in this sad concept?
Delineate my entire stratagem?
Must I settle into phantomness
and not say I understand things better than God?

 

 

 

1122543-4ebe2157141d1e06ff0aa7aaa8eb40c4.jpg 

Gregory Corso (26 maart 1930 – 17 januari 2001)

Hier met Allen Ginsberg (links) 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Tennessee Williams (eigenlijk Thomas Lanier Williams) werd geboren in Columbus (Mississippi op 26 maart 1911. Zie ook alle tags voor Tennessee Williams op dit blog.

 

 

Life Story

 

After you've been to bed together for the first time,

without the advantage or disadvantage of any prior acquaintance,

the other party very often says to you,

Tell me about yourself, I want to know all about you,

what's your story? And you think maybe they really and truly do

 

sincerely want to know your life story, and so you light up

a cigarette and begin to tell it to them, the two of you

lying together in completely relaxed positions

like a pair of rag dolls a bored child dropped on a bed.

 

You tell them your story, or as much of your story

as time or a fair degree of prudence allows, and they say,

       Oh, oh, oh, oh, oh,

each time a little more faintly, until the oh

is just an audible breath, and then of course

 

there's some interruption. Slow room service comes up

with a bowl of melting ice cubes, or one of you rises to pee

and gaze at himself with the mild astonishment in the bathroom mirror.

And then, the first thing you know, before you've had time

to pick up where you left off with your enthralling life story,

they're telling you their life story, exactly as they'd intended to all along,

 

and you're saying, Oh, oh, oh, oh, oh,

each time a little more faintly, the vowel at last becoming

no more than an audible sigh,

as the elevator, halfway down the corridor and a turn to the left,

draws one last, long, deep breath of exhaustion

and stops breathing forever. Then?

 

Well, one of you falls asleep

and the other one does likewise with a lighted cigarette in his mouth,

and that's how people burn to death in hotel rooms.

 

 

 

 1122543-c9c4d3e0ad39990173dad9ea65c2f436.jpg

Tennessee Williams (26 maart 1911 – 25 februari 1983)

 

 

 

 

De Zuid-Koreaanse dichter en schrijver Hwang Sun-won werd geboren op 26 maart 1915 in Taedong, Zuid-Pyongan, in het hedendaagse Noord-Korea. Zie ook mijn blog van 26 maart 2011.

 

Uit: The Mule (Vertaald door Kim Chong-un and Bruce Fulton)
 

 

"When it gets real hot, that's where they all start. Well, if he can't afford a place to keep that mule, the least he could do is tie it up in his own yard. Why the hell does he have to keep it next to someone's house? It's a nuisance."  

"Well , why don't we pay him a little visit this evening and tell him what Yu said?"  
"Instead of going to his house, could you please tell him right here this evening when he comes to tie it up? See, it'll be harder for him to turn you down than me."  
So saying, young Yu, as if he had just thought of something, produced from his pocket of Changsu tobacco he had bought for the old gentleman. "I just come across some of this--why don't you try it?"  
As always, the old gentleman waved off the gift with the hand holding the pipe─"Now why are you always..."─ but accepted it with the other hand.  
"Grandpa, please tell him flat out to stop leaving his animal here. That mule owner feller won't get the message if you beat around the bush."  
But the old gentleman, though he knew about the mule, couldn't bring himself to confront the owner at the scene. Instead, he gave the man enough time to return home for dinner, then visited his house, located in a hilly area some distance off.  
The mule owner was taking his meal in the breezy room beside the front gate.  
"I've caught you in the middle of supper," said the old gentleman, and he turned to go.  
"No, no" said the mule owner ready to rush out and lead his visitor inside. "You couldn't of come at a better time. We got a few odds and ends from the meal left over; how's about having em with a drink?"  
 

 1122543-f360aaa390b4ad99030ee785db27b347.jpg

Hwang Sun-won (26 maart 1915-14 september 2000)

 

 

 

 

De Engels-Ierse schrijver en regisseur Martin McDonagh werd geborenop 26 maart 1970 in Camberwell, Londen. Zie ook alle tags voor Martin McDonagh op dit blog.

 

 Uit: The Beauty Queen of Leenane

 

„MAG. What an odd dream that is!

MAUREEN. It’s not at all. Not at all is it an odd dream. (Pause) And if it is it’s not the only odd dream I do have. Do you want to be hearing another one?

MAG. I don’t.

MAUREEN. I have a dream sometimes there of you, dressed all nice and white, in your coffin there, and me all in black looking in on you, and a fella beside me there, comforting me, the smell of aftershave off him, his arm round me waist. And the fella asks me then if I’ll be going for a drink with him at his place after.

MAG. And what do you say?

MAUREEN. I say ‘Aye, what’s stopping me now?’

MAG. You don’t!

MAUREEN. I do!

MAG. At me funeral?

MAUREEN. At your bloody wake, sure! Is even sooner!

MAG. Well, that’s not a nice thing to be dreaming!

MAUREEN. I know it’s not, sure, and it isn’t a dream-dream at all. It’s more of a day dream. Y’know, something happy to be thinking of when I’m scraping the skitter out of them hens.

MAG. Not at all is that a nice dream. That’s a mean dream.

MAUREEN. I don’tknow if it is or it isn’t. (Pause. Maureen sits at the table with a pack of Kimberly biscuits) I suppose now you’ll never be dying. You’ll be hanging on forever, just to spite me.

MAG. I will be hanging on forever!

MAUREEN. I know well you will!“

 

 

 1122543-cb7dc0a6946d9ca35d7c0cd2c422d28c.jpg

Martin McDonagh (Camberwell, 26 maart 1970)

 

 

 

 

De Italiaanse, Duitstalige, dichteres en schrijfster Bettina Galvagni werd geboren op 26 maart 1976 in Neumarkt. Zie ook alle tags voor Bettina Galvagni op dit blog.

 

Uit: Melancholia

 

„In der Zeit nach dem Halbjahreszeugnis wurde ich krank und vom Fieber umspült, und so, zu Hause, schrieb ich wertlose Sachen, weil ich es schon zu dem Zeitpunkt nicht lassen konnte, vom immer denselben Dingen zu erzählen.
Es ist eine alptraumhafte Vision vom Pfleger mit den kakiroten Haaren, die dazu geführt hat, daß ich Schaum von abgestorbenen Wörtern vor dem Mund habe und eine existenzbedrohende Übelkeit im Kopf, die verstohlen aus den Augen schaut, wann immer ich sie öffne. Dabei hat man natürlich Rekreation für den Sommer gewünscht, das Übliche, was eigentlich immer gewünscht wird, ohne daß man sich eines großartigen Wortes von diesem geistigen Format hätte erfreuen können. Das wünschte man uns allen, und nachdem es einen Monat her war, daß der Wunsch mit dem übergeworfenen geistigen Schleier laut geworden war, habe ich das irgendwo vermerkt, es war schon der fünfzehnte Tag eines neuen Monats, dessen Ende früher immer der Anfang einer Reise war, dessen fünfzehnter Tag im letzten Jahr aber Ende war, und Ende einer Reise. Ma hat sich das gewünscht, und ich habe Schwäche geerntet, was ich schon auf der Zunge spürte, auf der das Wort sehr salzig und durchaus unangenehm schmeckte. Ich habe ein paar Früchte von den Bäumen geholt und mich damit auf den Boden gelegt, um nicht zu sterben, mit den glasigen Schalen auf meiner Wange, die ich dann an den Mund preßte wie Wasser, aber keinesfalls, um zu leben, es muß einfach ein Gift um mich herum gewesen sein, das ich mit der Fliegenklappe zu erschlagen suchte und das doch ausgelöffelt und geschluckt werden mußte, was ich von allen Anfang an wußte. Vielleicht waren diese von mir gegessenen Früchte aber einfach zu schwach, um einen schwachen Körper zu ernähren.“

 

 

1122543-e96414abca02d707ccbd3f28d3d318f1.jpg
Bettina Galvagni (Neumarkt, 26 maart 1976)

 

 

 

 

De Chinese dichter Hai Zi (pseudoniem van de Chinese dichter Cha Haisheng) werd geboren op 26 maart 1964 in Huaining, een klein dorpje in de provincie Anhui. Zie ook mijn blog van 26 maart 2010 en ook mijn blog van 26 maart 2011.

 

Folk Artists

Three blind men on the plain
are leaving for the far

Red handdrums suddenly beat
at midnight

There’s no dead man
no datewood crutch being buried

Beat, beat
The heart sleeps in the farthest place

Three blind men on the plain
are leaving for the far

That night
they eat sorghum pancakes in the dark

 

 

 

Vertaald door Ye Chun

 

 

 

1122543-a284bed83d9dcb6ee3c9b3151ddae981.jpg
Hai Zi (26 maart 1964 – 26 maart 1989)




Zie voor nog meer schrijvers van de 26e maart ook
mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:43 Reageer op dit bericht

Robert Frost, Erica Jong, Patrick Süskind, A. E. Housman, Artur Landsberger

De Amerikaanse dichter Robert Lee Frost werd geboren op 26 maart 1874 in San Francisco. Zie ook alle tags voor Robert Frost op dit blog.

 

A Brook In The City

 

The farmhouse lingers, though averse to square
With the new city street it has to wear
A number in. But what about the brook
That held the house as in an elbow-crook?
I ask as one who knew the brook, its strength
And impulse, having dipped a finger length
And made it leap my knuckle, having tossed
A flower to try its currents where they crossed.
The meadow grass could be cemented down
From growing under pavements of a town;
The apple trees be sent to hearth-stone flame.
Is water wood to serve a brook the same?
How else dispose of an immortal force
No longer needed? Staunch it at its source
With cinder loads dumped down? The brook was thrown
Deep in a sewer dungeon under stone
In fetid darkness still to live and run --
And all for nothing it had ever done
Except forget to go in fear perhaps.
No one would know except for ancient maps
That such a brook ran water. But I wonder
If from its being kept forever under,
The thoughts may not have risen that so keep
This new-built city from both work and sleep.

 

 

 

1122542-a716309aebcb4e01b86d1c7a4f2712ef.jpg
Robert Frost  (26 maart 1874 – 29 januari 1963)

Portret door John McCormick

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Erica Jong werd geboren in New York op 26 maart 1942. Zie ook alle tags voor Erica Jong op dit blog.

 

 

At the Edge of the Body

 

At the edge of the body
there is said to be
a flaming halo--
yellow, red, blue
or pure white,
taking its color
from the state
of the soul.

 

Cynics scoff.
Scientists make graphs
to refute it.
Editorial writers,
journalists, & even
certain poets,
claim it is only mirage,
trumped-up finery,
illusory feathers,
spiritual shenanigans,
humbug.

 

But in dreams
we see it,
& sometimes even waking.
If the spirit is a bride
about to be married to God,
this is her veil.

 

Do I believe it?
Do I squint
& regard the perimeter
of my lover's body,
searching for some sign
that his soul
is about to ignite
the sky?

 

Without squinting,
I almost see it.
An angry red aura
changing to white,
the color of peace.

 

I gaze at the place where he turns into air
& the flames of his skin
combine
with the flames of the sky,
proving
the existence
of both.

 

 

 1122542-c60e8ce385dbf1ccf8b876f86e2d333b.jpg

Erica Jong (New York, 26 maart 1942)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Patrick Süskind werd geboren in Ambach op 26 maart 1949. Zie ook alle tags voor Patrick Süskind op dit blog.

 

Uit: Drei Geschichten

 

„Wie verhält es sich also mit jenen Büchern, von denen ich sagen könnte, ihre Lektüre habe mein Leben verändert? Um dieses Problem zu erhellen, trete ich (es ist nur wenige Tage her) an mein Bücherregal und lasse den Blick auf den Bücherrücken entlangwandern. Wie immer bei solchen Gelegenheiten - wenn nämlich von einer Spezies allzu viele Exemplare auf einem Fleck versammelt sind und sich das Auge in der Masse verliert - wird mir zunächst schwindlig, und um dem Schwindel Einhalt zu gebieten, greife ich aufs Geratewohl in die Masse hinein, picke mir ein einzelnes Buch heraus, wende mich damit ab wie mit einer Beute, schlage es auf, blättere darin und lese mich fest. Bald merke ich, daß ich einen guten Griff getan habe, einen sehr guten sogar. Das ist ein Text von geschliffener Prosa und klarster Gedankenführung, gespickt mit interessanten, nie gekannten Informationen und voll der wunderbarsten Überraschungen - leider will mir im Moment, da ich dies schreibe, der Titel des Buches nicht mehr einfallen, ebensowenig wie der Name des Autors oder der Inhalt, aber das tut, wie man gleich sehen wird, nichts zur Sache, oder vielmehr: trägt im Gegenteil zu ihrer Erhellung bei. Es ist, wie gesagt, ein hervorragendes Buch, was ich da in Händen halte, jeder Satz ein Gewinn, und ich stolpere lesend zu meinem Stuhl, lasse mich lesend nieder, vergesse lesend, weshalb ich überhaupt lese, bin nur noch konzentrierte Begierde auf das Köstliche und völlig Neue, das ich hier Seite um Seite entdecke. Gelegentliche Unterstreichungen im Text oder mit Bleistift an den Rand hineingekritzelte Ausrufezeichen - Spuren eines lesenden Vorgängers, die ich in Büchern ansonsten nicht eben schätze - stören mich in diesem Fall nicht, denn so spannend läuft die Erzählung dahin, so munter perlt die Prosa, daß ich die Bleistiftspuren gar nicht mehr wahrnehme, und wenn ich es doch einmal tue, dann nur in zustimmendem Sinne, denn es erweist sich, daß mein lesender Vorgänger - ich habe nicht den geringsten Schimmer einer Ahnung, wer es sein könnte-, es erweist sich, sage ich, daß jener seine Unterstreichungen und Exklamationen just an jenen Stellen angebracht hat, die auch mich am stärksten begeistern.“

 

 

1122542-016857c610c93b3d062d7a5aa27b0917.jpg
Patrick Süskind (Ambach, 26 maart 1949)

Ambach (Münsing)

 

 

 

 

De Engelse dichter Alfred Edward Housman werd geboren op 26 maart 1859 in  Fockbury, Worcestershire. Zie ook alle tags voor A. E. Housman op dit blog.

 

 

Is my team ploughing

 

'Is my team ploughing,

That I was used to drive

And hear the harness jingle

When I was man alive?'

Ay, the horses trample,

The harness jingles now;

No change though you lie under

The land you used to plough.

'Is football playing

Along the river shore,

With lads to chase the leather,

Now I stand up no more?'

Ay, the ball is flying,

The lads play heart and soul,

The goal stands up, the keeper

Stands up to keep the goal.

'Is my girl happy,

That I thought hard to leave,

And has she tired of weeping

As she lies down at eve?'

Ay, she lies down lightly,

She lies not down to weep:

Your girl is well contented.

Be still, my lad, and sleep.

'Is my friend hearty,

Now I am thin and pine,

And has he found to sleep in

A better bed than mine?'

Yes, lad, I lie easy,

I lie as lads would choose;

I cheer a dead man's sweetheart,

Never ask me whose.

 

 

 

 1122542-2cb36323fbe1e043de2931dd8f91b063.jpg

A. E. Housman (26 maart 1859 – 30 april 1936)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en criticus Artur Hermann Landsberger werd geboren op 26 maart 1876 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Artur Landsberger op dit blog.

 

Uit: Das Ghettobuch

 

„Unter den in allen Ländern wohnenden Juden gibt es heute kaum eine so prominente Persönlichkeit wie die des Engländers Israel Zangwill. 1864 wurde er zu London als Sohn armer russischer Einwanderer geboren. Seine Jugendjahre verbrachte er in Bristol und London, wo er eine jüdische Freischule besuchte. Sein Vater war ein rabbinischer Jude alten Schlages – Zangwill hat ihm in dem »Palästinapilger« ein Denkmal gesetzt –, und der Sohn mag nicht wenig unter dem Zwiespalt des modernen Lebens da draußen und der engen Ghettoatmosphäre zu Hause gelitten haben. Noch heute lebt Zangwills Vater in Jerusalem als einer der alten Leute, die, Gott wohlgefällig, dort ihr Leben beschließen und tagtäglich an der Klagemauer zu sehen sind. Aber der Sohn wuchs in der freien Luft Englands aus dem engen Kaftan heraus, er zeigte früh genug, daß der positive Kampf, nicht das negative Dulden seine Eigenart sei. Er studierte in London Philosophie und errang dort seine akademischen Grade, um dann zuerst als Lehrer tätig zu sein. Doch mußte er diese Tätigkeit bald aufgeben; er versuchte alte Mißstände zu beseitigen und kam dadurch in scharfen Gegensatz zu den Behörden, insbesondere zu Lord Rothschild. Hungernd schlug er sich weiter durch, indem er für alle möglichen Zeitungen Kleinigkeiten schrieb. Seinen ersten großen Erfolg hatte Zangwill mit seiner politischen Satire. Der Roman, der zuerst die Augen weiterer Kreise auf ihn lenkte, war »Die Kinder des Ghetto«. Hier entrollte Zangwill ein Bild, das bis dahin nur sehr wenigen bekannt war: eine östliche, mittelalterliche Welt mitten in dem westlichen modernen London. – Auch sein bestes und reifstes Werk ist dem Ghetto entnommen, freilich nicht dem kleinen Londoner Ghetto von heute, sondern dem großen Ghetto der Jahrhunderte, das bald in Rom, bald in Smyrna, das in Frankfurt, in Berlin, in Venedig, in Paris und Amsterdam seine Heimat hat. Es ist das sein Buch »Träumer des Ghetto«. Hier gibt Zangwill fein empfundene Bilder aller großen Juden seit der Diaspora.“

 

 

 1122542-5ad55640154a9814b3b1b20d751e6814.jpg

Artur Landsberger ( 26 maart 1876 – 4 oktober 1933)

 

Geschreven door Romenu om 18:38 Reageer op dit bericht

Flannery O'Connor, Jacques Bens, Jaime Sabines, Peter Van Straaten,Toni Cade Bambara

De Amerikaanse schrijfster Flannery O'Connor werd geboren op 25 maart 1925 in Savannah, Georgia. Zie ook alle tags voor Flannery O'Connor op dit blog.

 

Uit: The Life You Save May Be Your Own

 

„The old woman and her daughter were sitting on their porch when Mr. Shiftlet came up their road for the first time. The old woman slid to the edge of her chair and leaned forward, shading her eyes from the piercing sunset with her hand. The daughter could not see far in front of her and continued to play with her fingers. Although the old woman lived in this desolate spot with only her daughter and she had never seen Mr. Shiftlet before, she could tell, even from a distance, that he was a tramp and no one to be afraid of.  His left coat sleeve was folded up to show there was only half an arm in it and his gaunt figure listed slightly to the side as if the breeze were pushing him. He had on a black town suit and a brown felt hat that was turned up in the front and down in the back and he carried a tin tool box by a handle. He came on, at an amble, up her road, his face turned toward the sun which appeared to be balancing itself on the peak of a small mountain.

The old woman didn't change her position until he was almost into her yard; then she rose with one hand fisted on her hip. The daughter, a large girl in a short blue organdy dress, saw him all at once and jumped up and began to stamp and point and make excited speechless sounds.

Mr. Shiftlet stopped just inside the yard and set his box on the ground and tipped his hat at her as if she were not in the least afflicted; then he turned toward the old woman and swung the hat all the way off. He had long black slick hair that hung flat from a part in the middle to beyond the tips of his ears on either side. His face descended in forehead for more than half its length and ended suddenly with his features just balanced over a jutting steel‑trap jaw. He seemed to be a young man but he had a look of composed dissatisfaction as if he understood life thoroughly.

"Good evening," the old woman said. She was about the size of a cedar fence post and she had a man's gray hat pulled down low over her head.“

 

 

 1121824-d2da2c50041350fff66e87605dfa3e8c.jpg

Flannery O'Connor (25 maart 1925 – 3 augustus 1964)

Zelfportret, 1953 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Bens werd geboren op 25 maart 1931 in Cadolive (Bouches-du-Rhône). Zie ook alle tags voor Jacques Bens op dit blog.

 

 

Poème irrationnel

 

Les femmes de marins passent du rire aux larmes
Quand, brisant de la nuit les exquises alarmes,
La trompe de la mort secoue leur lit défait.

Pas d'amant qui n'ait son sursaut mutualiste!

Boutonnant son caban d'un geste stupéfait,
L'homme se rue devant les terribles vacarmes.
Lourde encor de sammeil, frissonnante et sans armes,
Sa silhouette vague étouffe son forfait.

C'est pousser un peu loin le sens mutualiste.

Je n'aurai pas autant la fibre socialiste
Si ton mari calanche au sein des flots amers,
Je fermerai sur nous un grand drap fataliste
Et, caressant tes yeux d'un index réaliste,
Tirerai de tan corps mille étoiles des mers.

 

 

 

1121824-80c903a723f9620319ee83d56ea9772b.jpg
Jacques Bens (25 maart 1931 – 26 juli 2001)

Cadolive (Bouches-du-Rhône) in de sneeuw

 

 

 

 

De Mexicaanse dichter en schrijver Jaime Sabines Gutiérrez werd geboren op 25 maart 1926 in Tuxtla Gutiérrez, Chiapas. Zie ook alle tags voor Jaime Sabines op dit blog..

 

Uit: Les poèmes du piéton

 

 

Les jours inutiles sont comme une couche
de crasse sur l’âme.
Il y a une asphyxie lente qui sourit,
qui oublie, qui se tait.
Qui m’impose ces épreuves
quand je ne dis rien ?
Il y a un imbécile comme moi qui se promène,
à bavarder avec les gens et les fantômes,
à se lancer dans la boue et à triturer
la merde de la gloire.
Groin de cochon qui récite des vers
dans les fêtes de famille, où les femmes savantes
parlent d’amour, de guerre,
résolvent le problème de l’espérance.

 

 

 

Uit: Tarumba

 

To Horse, Tarumba,
you need a horse
to get around this country,
to know your mother,
to want what you want,
to pen up the pit of your death,
to raise up your resurrection.
To horse with your eyes,
the psalm of your eyes,
the dream of your tired legs.
To horse in the malarial region,
the sick time,
hot female,
dripping laughter.
Where the news of virgins arrives,
newspapers with saints,
and telegrams with hearts athletic as a flag.
To horse, Tarumba, over the river,
over the slab of water, the vigil,
the fragile leaf of the dream
(when your hands wake up holding a bottom),
and the window of death
in which you see
your little heart.
To horse, Tarumba,
ride on to the dump of the sun.

 

 

 

Vertaald door W. S. Merwin

 

 

 1121824-fcd4c9931c673bc9dd9b475b4fc0c764.jpg

Jaime Sabines (25 maart 1926 – 19 maart 1999)

 

 

 

 


De Nederlandse cartoonist en striptekenaar Peter van Straaten werd geboren in Arnhem op 25 maart 1935. Zie ook alle tags voor Peter van Straaten
op dit blog..

 

 

1121824-a5beb736f6785287f1a1111a9fe8bea3.jpg
"Ja, bekroond, maar niet gelezen."

 

 

1121824-00ee63a2a4e9259c8781ea9e10a0d511.jpg
Peter Van Straaten (Arnhem, 25 maart 1935)

Hier op zijn beurt getekend door Siegfried Woldhek 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en sociale activiste Toni Cade Bambara werd als Miltona Mirkin Cade geboren op 25 maart 1939 in New York. Zie ook alle tags voor Toni Cade Bambara op dit blog.

 

Uit: The Lesson

 

“So this one day Miss Moore rounds us all up at the mailbox and it's puredee hot and she's knockin herself out about arithmetic. And school suppose to let up in summer I heard, but she don't never let up. And the starch in my pinafore scratching the shit outta me and I'm really hating this nappy-head bitch and her goddamn college degree. I'd much rather go to the pool or to the show where it's cool. So me and Sugar leaning on the mailbox being surly, which is a Miss Moore word. And Flyboy checking out what everybody brought for lunch. And Fat Butt already wasting his peanut-butter-and-jelly sandwich like the pig he is. And Junebug punchin on Q.T.'s arm for potato chips. And Rosie Giraffe shifting from one hip to the other waiting for somebody to step on her foot or ask her if she from Georgia so she can kick ass, preferably Mercedes'. And Miss Moore asking us do we know what money is like we a bunch of retards. I mean real money, she say, like it's only poker chips or monopoly papers we lay on the grocer. So right away I'm tired of this and say so. And would much rather snatch Sugar and go to the Sunset and terrorize the West Indian kids and take their hair ribbons and their money too. And Miss Moore files that remark away for next week's lesson on brotherhood, I can tell. And finally I say we oughta get to the subway cause it's cooler an' besides we might meet some cute boys. Sugar done swiped her mama's lipstick, so we ready.”

 

 

 1121824-9dd8f3d3aa9d46b9c698be5a98a575de.jpg

Toni Cade Bambara (25 maart 1939 – 9 december 1995)



Zie voor nog meer schrijvers van de 25e maart ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:58 Reageer op dit bericht

Pol Hoste, Jacques Audiberti, Filip De Pillecyn, Evliya Çelebi, Anne Fanshawe

De Vlaamse schrijver Pol Hoste werd geboren in Lokeren op 25 maart 1947. Zie ook alle tags voor Pol Hoste op dit blog..

 

Uit: Vier Scabreuze

 

“De volgende

 'Ik houd mij,' deelde mij een dame mee, 'maar even vast aan uw geslacht.' We stonden op de tram. 'Het is hier zo druk.'
 'Het weze mij een aangename plicht, mevrouw,' sprak ik, gehecht aan openbaar vervoer, 'reizigers als u voor onvoorziene schokken te behoeden.'
 'Hoe zwelt uw lid! Bedrieg ik mij?' wilde ze weten.
 'Ik haak,' sprak ik, 'mij ook maar even vast in uw geslacht.'
 'Het subtiele past bij u,' zei zij. 'Ik merk het aan uw duim en mond.'
 'Althans tenminste het tactiele,' zei ik. 'Het verbale ligt mij minder. Wat dat betreft verkies ik snijbranders.'
 'En zo,' vroeg zij, 'mijn andere hand zich aan uw tong vasthouden wilde?'
 'Daarvoor heeft u twee handen,' zei ik, 'en ik waar u om vraagt.'
 'Laat dit uw laatste woord zijn!' klonk haar stem.
 Ze bracht vier vingers in, ik hijgde.
 'Geen halte, ik ben nat,' riep ze. Mijn taal bleef stokken. Ik beet. Zij sloot.
 Als men zich stevig vastklampt aan elkaar hoeft het leven niet slechts onaangenaam te zijn. Een witte vloed! Ballonnen! Men komt behouden thuis.“

 


1121821-d5e6ee52216ac6b8d0b169712203e774.jpg
Pol Hoste (Lokeren, 25 maart 1947)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Audiberti werd geboren op 25 maart 1899 in Antibes. Zie ook alle tags voor Jacques Audiberti op dit blog..

 

Uit: Le mal court

 

„F... : Les bateaux anglais viendront prendre le blé dans le port moscovite le plus proche de nous. L'impératrice Catherine nous en louera un,

Le Maréchal : Prodigieux ! Totalement prodigieux !

F... : Elle nous en louera un. C'est obligé. D'abord elle palpe le bail. Ensuite, à mesure que d'argent et de crédit nous nous enflons, elle se met, la brave Catherine, elle se met à nous vendre du cuir, des fourrures, du thé. À notre tour, avec l'argent de notre blé, nous achetons, en Angleterre, des machines...

Célestincic : Messieurs, le roi de Courtelande vous enjoint de l'assister à mettre fin à ces extravagances.

Le Maréchal : Attention. La violette rejoint le phosphore...

Alarica : Messieurs, la reine de Courtelande vous délie du serment prêté entre les mains de ce béquillard pastilleux. La reine de Courtelande vous conseille de jurer fidélité à moi-même et, par-dessus le marché, à ce beau garçon que, désormais, je promeus mon cheval, mon danseur, mon tuteur, mon filleul et mon cavalier. Les blés seront hauts, désormais, là-bas, sur notre contrée mal notée. Nous aurons des hôpitaux, des casernements, des instituts. Je m'en moque. Je ne recherche pas la puissance pour la puissance mais il se trouve que je suis la fille d'un souverain et que le renversement de mon âme du côté du mal qui est le bien, du mal qui est le roi, je ne puis l'accomplir de plus mémorable, de plus exemplaire manière qu'en revendiquant la puis­sance, par l'assassinat si c'est nécessaire.“

 

 

 1121821-950ffad8157d1da04fb5a409643eb027.jpg

Jacques Audiberti (25 maart 1899 – 10 juli 1965)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver  Filip De Pillecyn werd te Hamme aan de Durme geboren op 25 maart 1891. Zie ook alle tags voor Filip De Pillecyn op dit blog..

 

 Uit: Stijn Streuvels en zijn werk

 

„Op het Lijsternest te Ingoygem woont Stijn Streuvels. Van op de bergwei heeft hij het uitzicht over de ongemeten hemelen waaronder het land zich heft en daalt in de kleuren van elk seizoen. Het trage leven gaat er voorbij langs de landstraat die te volgen is tot ze verloopt in den wasem van de verte.

Stijn Streuvels leeft daar in het geluk van het werk-in-eenzaamheid en de rust van een schoon gezin. Zijn oog, zoo scherp van kleur, neemt licht en schaduw in vanachter het venster dat over de heele breedte van zijn werkkamer strekt. Land en hemel, wolken en aarde, zon en groen, vlammende oogsten, zachte nevels aan de grenzen van dag en avond. Koninklijke rust en vreugde van eenzaamheid.

Te Heule werd hij geboren in 1871. Zijn moeder was Guido Gezelle's zuster, zijn vader heette Camiel Lateur. En hij die in Vlaanderen en daarbuiten Stijn Streuvels heet, staat op den burgerlijken stand ingeschreven onder den naam van Franciscus, Petrus, Maria Lateur.

Zijn eerste lessen kreeg de kleine Frank te Heule, in de nonnekensschool. Hugo Verriest was er toen bestuurder ten gevolge van den grooten kuisch in het klein Seminarie te Roeselare. De fijne en vriendelijke man bleef er echter niet langer dan negen maanden, tot groote verslagenheid van de nonnekens. Zijn heengaan moest onvergetelijk blijven: al de schoolkinderen kregen bevel te weenen bij het afscheid. Wat aan den vijfjarigen Frank Lateur de gelegenheid gaf voor de eerste maal een openbaar exempel te geven van koppige eerlijkheid: hij voelde zich niet aangedaan genoeg om te weenen en weende niet.“

 

 

 1121821-6a52b74cff6b7d16dded77214ae76cf2.jpg

Filip De Pillecyn (25 maart 1891 – 7 augustus 1962)

 

 

 

 

De Turkse schrijver Evliya Çelebi werd geboren op 25 maart 1611 in Istanbul. Zie ook alle tags voor Evliya Çelebi op dit blog..

 

Uit: Im Reiche des Goldenen Apfels (Vertaald door Richard F. Kreutel)

 

„Im Gegensatz zu den jungfräulichen Mädchen gehen dort die verheirateten Frauenzimmer alle mit bloßem Busen, der weiß wie Schnee leuchtet. ...

Auf den Köpfen tragen sie mit hübschen Spitzen und Stickereien geschmückte Hauben aus weißem Musslin, und darüber wieder Kappen mit lauter Juwelen und Perlen und Diademen.

Durch Gottes Fügung sind aber die Brüste der Frauenzimmer in diesem Lande nicht – wie die Zitzen der Weiber in der Türkei – so groß wie Wasserschläuche, sondern klein wie Apfelsinen. Trotzdem stillen sie aber zum größten Teil ihre Kinder mit ihrer eigenen Milch.

Die Mädchen gehen dort allesamt barhaupt; damit aber ihre schwarzen Flechten nicht in Unordnung geraten, bedecken diese jungfräulichen Maiden ihre moschusduftenden Locken mit einem kunstvollen Geflecht aus Ringen, die je nach dem Reichtum der Trägerin mit Perlen oder mit deutschen Glaskügelchen verziert sind und die haare von der Stirne bis zu den Ohren umfassen. Diese Mädchen tragen aber den Busen nicht entblößt, wie das die Frauen tun, und als Oberkleidung ziehen sie keine Rockjacken an, sondern einfache Frauenröcke aus goldgewirkten Stoffen.

Und da in diesem Lande das Wasser und die Luft so bekömmlich sind, sind dort alle Frauenzimmer von schöner Statur und hübscher Figur und mit Gesichtern wie die Feen wahrlich reizend anzusehen. Und allüberall, in unendlicher Zahl, gibt es dort Mädchen gar lieblich und hold und schön wie er Sonne gleißendes Gold, die einen entzücken mit jeder Gebärde und jeder Regung, mit jedem Worte und

jeder Bewegung.“

 

 

 1121821-295f50e1e4bdb75a2f490106c3b4ebb1.jpg

Evliya Çelebi (25 maart 1611 – na 1683 op een van zijn reizen)

 

 

 


De Engelse schrijfster Lady Anne Fanshawe werd geboren op 25 maart 1625 in  Balls Park, bij Hertford. Zie ook alle tags voor Anne Fanshawe op dit blog.

 

Uit:The Memoirs of Lady Fanshawe

 

„He would never be drawn to the fashion of any party, saying he found it sufficient honestly to perform that employment he was in: he loved and used cheerfulness in all his actions, and professed his religion in his life and conversation. He was a true Protestant of the Church of England, so born, so brought up, and so died; his conversation was so honest that I never heard him speak a word in my life that tended to God's dishonour, or encouragement of any kind of debauchery or sin. He was ever much esteemed by his two masters, Charles the First and Charles the Second, both for great parts and honesty, as for his conversation, in which they took great delight, he being so free from passion, that made him beloved of all that knew him, nor did I ever see him moved but with his master's

concerns, in which he would hotly pursue his interest through the greatest difficulties.

He was the tenderest father imaginable, the carefullest and most generous master I ever knew; he loved hospitality, and would often say, it was wholly essential for the constitution of England: he loved

and kept order with the greatest decency possible; and though he would say I managed his domestics wholly, yet I ever governed them and myself by his commands; in the managing of which, I thank God, I found his approbation and content.“

 

 

 1121821-513c40d2d1186e275816b94463cfa280.jpg

Anne Fanshawe (25 maart 1625 - 1680)

Geschreven door Romenu om 18:49 Reageer op dit bericht

Antonio Fogazzaro, Daniel Schiebeler, Mary Webb, Erica Pedretti

De Italiaanse schrijver Antonio Fogazzaro werd geboren op 25 maart 1842 in Vicenza. Zie ook alle tags voor Antonio Fogazzaro op dit blog.

 

Uit: The Saint

 

„The Dessalles, brother and sister, had spent  the preceding summer at Maloja. Jeanne  striving to make herself a pleasant companion,  and hiding as best she could her incurable  wound ; Carlino searching out traces of Nietzsche  in mystic hours round Sils Maria or in worldly  moments flitting like a butterfly from one woman  to another, frequently dining at St. Moritz, or at  Pontresina, making music with a military attache"  of the German Embassy at Rome, or with Noemi  d'Arxel, and discussing religious questions with  Noemi's sister and brother-in-law The two  d'Arxel sisters, orphans, were Belgian by birth, but of Dutch and Protestant ancestry. The  elder, Maria, after a peculiar and romantic court-  ship, had married the old Italian philosopher  Giovanni Selva, who would be famous in his  own country, did Italians take a deeper interest  in theological questions; for Selva is perhaps  the truest representative of progressive Catholicism in Italy. Maria had become a Roman Catholic before her marriage. The Selvas spent the  winter in Rome, the rest of the year at Subiaco.
Noemi, who had remained true to the faith of her 
fathers, divided her time between Brussels and
Italy. Only a month before, at the end of March,  at Brussels, death had claimed the old governess,
with whom she had lived. Neither Giovanni  Selva nor his wife had been able to come to Noemi  at this great crisis, for Selva was seriously ill at  the time. Jeanne Dessalle, who had become much  attached to Noemi, persuaded her brother to  undertake the journey to Belgium, a country  with which he was hitherto unacquainted, and  then offered to take the Selvas' place in Brussels.“

 

 

1121819-9087e76ac9aa63e522e55565803b2637.jpg 

Antonio Fogazzaro (25 maart 1842 – 7 maart 1911)

 

 

 


De Duitse dichter en schrijver
Daniel Schiebeler werd geboren op 25 maart 1741 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Daniel Schiebeler
op dit blog.

 

 

Am ersten Tag im May

Schau, der May senkt sich zur Erde nieder,
Schöne Daphne, Philomelens Lieder
Tönen schon durch Feld und Hayn.
Von des Zephyrs sanfter Hand geleitet,
Naht die Blumengöttinn sich, und leitet
Junger Scherze muntre Reihn.

Doch du zeigst dich, vom Geschmack gekleidet,
Flore sieht es, seufzet, und beneidet
Deinen Reiz und dein Gewand.
Zephyr eilt hinweg von ihrer Seite,
Schöne Daphne, daß er dich begleite,
Und verschwört den Unbestand.

Du erscheinst und singst; und Philomele
Rühret nun nicht ferner Damons Seele,
Flora reizt auch ihn nicht mehr.
Wenn ihn deine Gegenwart beglücket,
Ist es May; wenn er dich nicht erblicket,
Ist es Winter um ihn her.

 

 

 

1121819-be3d353d23beec7a5bee1f4b6cd93fa1.jpg
Daniel Schiebeler (25 maart 1741 – 19 augustus 1771)

Flora en Zephyrus door Adolphe-William Bouguereau, 1875

 

 

 

 


De Engelse dichteres en schrijfster
Mary Webb werd geboren als Gladys Mary Meredith in Leighton, Shropshire.
Zie ook alle tags voor Mary Webb op dit blog.

 

 

The Birds Will Sing

 

The birds will sing when I am gone
To stranger-folk with stranger-ways.
Without a break they’ll whistle on
In close and flowery orchard deeps,
Where once I loved them, nights and days,
And never reck of one that weeps.
The bud that slept within the bark
When I was there, will break her bars —
A small green flame from out the dark —
And round into a world, and spread
Beneath the silver dews and stars,
Nor miss my bent, attentive head.

 

 

 1121819-ca8dd661afca11b383dce46e644c6b25.jpg

Mary Webb (25 maart 1881 – 8 oktober 1927)

 

 

 

 


De Zwitserse schrijfster en beeldhouwster
Erica Pedretti werd geboren op 25 maart 1930 in Šternberk (Tsjechië). Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2011.  

 

Uit: Fremd genug

 

“Hinaufsteigen mußte man allerdings, wenn man mit den Skiern bergab gefahren war, wozu wir vormittags zwei Stunden lang angehalten wurden und nach dem Mittagessen und dem Mittagsschlaf auf der Sonnenterrasse wieder. Die Abfahrten machten viel Spaß, ich hatte im Vorjahr schon Skifahren gelernt, die Aufstiege weniger. Problematisch wurde der kalte Sport, wenn ich, die doch längst stubenrein war, es nicht bis zum Hüüsli schaffte, weil man im Windfang die Schuhe und dann erst noch umständlich den Skianzug ausziehen mußte.

Das versuchte ich bald gar nicht mehr, sondern setzte mich in den Schnee. Stand uf, rief die wachthabende und uns zum Skifahren antreibende Betreuerin, ufschtah! Doch ich blieb sitzen, weigerte mich ufzschtah und machte mich schwer, wenn das Fräulein angefahren kam und mich aufzuheben versuchte, weigerte mich, um die Blamage zu vermeiden, so lange, bis mein Hosenboden auch von außen durchnäßt war.

Meinen vierten Geburtstag erinnere ich als Enttäuschung. Zwar kam ein Päckli von zu Hause

und je eins von den Großmüttern und auch eins aus Zürich, die durfte ich auspacken, doch dann

wurde alles, was sie enthielten, gerecht unter den vielen Kindern verteilt.”

 

 

1121819-77e281c5ad333396406935b0cf9e7c56.jpg
Erica Pedretti (Šternberk 25 maart 1930)

Geschreven door Romenu om 18:42 Reageer op dit bericht

Martin Walser, Peter Bichsel, Dario Fo, Lawrence Ferlinghetti, Jacob van Lennep

De Duitse schrijver Martin Walser werd op 24 maart 1927 geboren in Wasserburg aan de Bodensee. Zie ook alle tags voor Martin Walser op dit blog.

 

Uit: Muttersohn

 

„Ewald, ich heiße Percy. Das sagte er, als er die Tür hinter sich zugemacht hatte. Ewald hatte auf sein Klopfen nicht geantwortet. Percy sagte, das verstehe er. In der Geschlossenen Abteilung an eine Tür zu klopfen und auf ein Herein zu warten, sei heuchlerisch, da doch der Klopfende den Schlüssel habe, mit dem die Tür aufzuschließen sei.

Ewald lag auf dem gemachten Bett. Er lag auf dem Rücken. Die Augen offen. Die rechte Seite seines Gesichts war rot, vernarbt, die rechte Hand auch. Diese rechte Hand lag auf Ewalds Brust. Sie hielt ein Handy. Das konnte nur heißen, dass er auf etwas wartete, was aus dem Handy kommen musste. Percy sagte: Ich setz’ mich auf den Stuhl an deinem Tisch. Dann schwieg er. Er wartete nicht, er schwieg. Plötzlich richtete sich Ewald auf, schlüpfte in die schwarzen Schuhe, die unter seinem Bett

standen, und legte sich wieder hin und schaute zur Decke. Es war klar, er wollte nicht, dass ihn jemand ohne Schuhe sähe. Schwarze Schlüpfschuhe, schwarze Socken, schwarze Hose, schwarzes, langärmliges Hemd. Als Manschettenknöpfe goldgefasste rote Steine. Karneol, dachte Percy. Das Handy hatte Ewald beim In-die- Schuhe-Schlüpfen in der Hand behalten.

So blieben sie. Stumm. Zwei Stunden lang oder drei. Dann stand Percy auf, ging zur Tür, schloss auf und sagte: Ich will nicht, dass du dich wunderst. Ich bin mit allen per du, seit ich hier in der Pflegerschule war. Der Professor hat mich Latein lernen lassen. Da gibt es kein Sie. Seit dem sag ich zu allen du. Es ist dann immer, als spräche ich Latein. So ein Gefühl halt. Bis bald, Ewald.

Als Percy draußen war, drehte er den Schlüssel so leise wie möglich im Schloss.

Zwei Empfindungen waren Percy fremd: Furcht und Ungeduld.“

 

 

 1121219-63a9fd65642468cbfb0ecf497e82fa54.jpg

Martin Walser (Wasserburg, 24 maart 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Peter Bichsel werd geboren op 24 maart 1935 in Luzern. Zie ook alle tags voor Peter Bichsel op dit blog.

 

Uit: Heute kommt Johnson nicht

 

„Brigitte habe ich nie mehr gesehen, das letzte Mal wohl vor fünfundfünfzig Jahren, wir waren fünfzehn

und gingen ins gleiche Schulhaus zur Schule. Gesprochen habenwir wohl nie miteinander, aber

Briefe geschrieben, nur etwa zwei oder drei, und dann hat sie wohl einen mutigeren Liebhaber gefunden.

Ob sie noch lebt?Undwarummöchte ich, daß sie noch lebt? Ich werde sie wohl auch dann nicht treffen, wenn sie noch leben sollte. Es besteht auch kein Anlaß, sie zu treffen. Ich hätte ihr auch nichts

zu erzählen. Wir haben uns nicht verloren, nicht mal aus den Augen verloren. Und nur einmal, für

einen kurzen Augenblick, haben sich unsereWege fast gekreuzt, nur fast.

Und weshalb fällt sie mir jetzt plötzlich im Zusammenhang mit dem Seebeben in Ostasien wieder

ein. Und nicht nur sie, sondern auch Doris und Hans und Albert, Bernd, Josef, Sabine, Gretel, und die Liste könnte fast unendlich fortgesetzt werden – Leute, mit denen ich mal lachte, mit denen ich mich ärgerte, mit denen ich weinte oder auch nur einen halben Roten trank, Leute auch, deren Namen ich längst vergessen habe, und noch mehr Leute, derenNamen ich nie wußte.Wie viele sind es, denen ich in meinem Leben begegnete? Und bei wie vielen Begegnungen lag, meist unausgesprochen und uneingelöst, ein kleinesKörnchen oder Korn von Liebe drin.

Ist es das, was mich jetzt plötzlich so heftig an sie alle erinnert, das kleine Körnchen Liebe? Der

französische Philosoph Gabriel Marcel hat es einmal so formuliert: »Liebe ist: Ich will nicht, daß du stirbst.«

 

 

1121219-35fa913c2f36c7a380bd77931e8697ec.jpg
Peter Bichsel (Luzern, 24 maart 1935)

 

 

 

 

De Italiaanse regisseur, acteur en toneelschrijver Dario Fo werd geboren in Leggiuno-Sangiamo op 24 maart 1926. Zie ook alle tags voor Dario Fo op dit blog.

 

Uit: The Birth of the Jongleur (Vertaald door Ed Emery)

 

„Kind people, gather round and listen. The jongleur is here! I am the jongleur. I leap and pirouette, and make you laugh. I make fun of those in power, and I show you how puffed up and conceited are the bigshots who go around making wars in which we are the ones who get slaughtered. I reveal them for what they are. I pull out the plug, and ... pssss ... they deflate. Gather round, for now is the time and place that I begin to clown and teach you. I tumble, I sing and I joke! Look how my tongue whirls, almost like a knife. Remember that. But I have not always been ... Well, I would like to tell you how it was that I came to be.

I was not born a jongleur; I didn't suddenly turn up as I am now, with a sudden gust from the skies and, hopla, there I was: 'Good day ... Hello.' No! I am the result of a miracle! A miracle which was carried out on me. Do you believe me? This is how it came about! I was born a peasant.

A peasant? Yes, a real countryman. I was happy, I was sad, I had no land. No! I worked as all of us work in these valleys wherever I could. And one day I came by a mountain, a mountain all of rock. It was nobody's. I found that out. I asked people. 'No! Nobody wants this mountain!'

Well, I went up to its peak and I scratched with my nails and I saw that there was a little bit of earth there, and I saw that there was a little trickle of water coming down. So I began to scratch further. I went down to the river bank, and I wore my fingers to the bone bringing earth up onto this mountain. And my children and my wife were there. My wife is sweet, sweet and fair, with two round breasts, and a gentle way of walking that reminds you of a heifer as she moves. Oh, she is beautiful! I love her, and it gives me such pleasure to speak of her.“

 

 

 1121219-2df30e2683969e676743925f7520de1c.jpg

Dario Fo (Leggiuno-Sangiamo, 24 maart 1926)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Lawrence Ferlinghetti werd geboren op 24 maart 1919 in Yonkers, New York. Zie ook alle tags voor Lawrence Ferlinghetti op dit blog.

 

 

Recipe For Happiness Khaborovsk Or Anyplace

 

One grand boulevard with trees

with one grand cafe in sun

with strong black coffee in very small cups.

 

One not necessarily very beautiful

man or woman who loves you.

 

One fine day.

 

 

 

Number 8

 

It was a face which darkness could kill

                            in an instant

a face as easily hurt

                  by laughter or light

 

  'We think differently at night

                             she told me once

lying back languidly

 

          And she would quote Cocteau

 

'I feel there is an angel in me' she'd say

                        'whom I am constantly shocking'

 

  Then she would smile and look away

        light a cigarette for me

                        sigh and rise

 

and stretch

          her sweet anatomy

 

                       let fall a stocking

 

 

 

 1121219-8e1bcad831ab29ee6f19ff932f8d73f1.jpg

Lawrence Ferlinghetti (Yonkers, 24 maart 1919)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Jacob van Lennep werd geboren te Amsterdam op 24 maart 1802. Zie ook alle tags voor Jacob van Lennep op dit blog.

 

Uit: Dagboek van mijne reis (1823)

 

„De kamer waarin wij zaten, was met groote houten tafels voorzien, niet ongelijk aan die welke Orlando bij Ariosto de roverbende naar 't hoofd smeet en waar twintig menschen aanzaten. – Een wit papieren knipsel onderschraagde de haard, 't geen ons wel een kwartier lachen deed. Nu kwam de meid dekken. Op onze vraag welke schuiten er voor de deur afvoeren, antwoordde zij ons zeer sneedig: Purmerendsche schuiten. Daar wij aan de groote tafel begeerden te zitten en zij haar tafelkleed te klein vond, ging zij er een ander halen, waarop zij ons kalfskarbonaden, sla en aardappelen voorzette, en o schrik!! onrijpe kruisbessenvlade, waaraan geen van ons beide de hand sloeg als te denken is, schoon wij naderhand de vernuftige aanmerking van haar kregen dat wij niet weten konden hoe de vlade smaakte daar wij ze niet geproefd hadden. Nu gingen wij de stad doorkruissen en vonden het stadhuis, waarvan ons het opschrift leerde dat het eerst op de groote markt gestaan had, maar om die te vergrooten door vijzelaarskunst over de kerk gebracht was. Mij bij een schoenmaker om hooge boerenschoenen vervoegende, wees hij mij een' tweeden en deze bracht mij bij een' derden, waar ik een paar vond en kocht, dat mij gemakkelijk zat. Hoe weinig ambachtslieden in Amsterdam of elders in grootere plaatsen zouden als deze brave lieden een' vreemdeling bij een' hunner konfraters zenden? De stad van binnen bezichtigd hebbende, gingen wij de wallen rond, zagen wij de ontzettend breede en met esschen en iepen beplantte, heerlijke kleiwegen naar Hoorn en Alkmaar. Op de poort nabij de herberg vonden wij vier visschers in een schuitje geschilderd, het wapen van Purmerend in hun vlag voerend; men verhaalt dat deze lieden (voor eenige duizende jaren! ) Purmerend vonden (opvischten?) en hun wapen aan de stad gaven.

Te negen ure dronken wij thee, praatten met de meid en begaven ons te ½ 11 naar bed: ik sliep goed. Mijn reisgenoot minder, wegens de vochtige lakens.

Purmerend is eene fraaie, nette en welgebouwde stad, welke niettegenstaande zij veel in de Fransche tijden geleden heeft, 't geen het sloopen van eenige lijnbanen en goede huizen ten gevolge had, zich door de kaas- en botermarkt eenigszins staande hield. Even buiten de stad staat een groote kruidmolen, een ‘Amsterdamsch’ heer toebehoorend; een fraai landgoed ligt er bij.“

 

 

 

 1121219-bba48624b29d1b688cb77fe180a38407.JPG

Jacob van Lennep (24 maart 1802 – 25 augustus 1868)
Purmerend, Kaasmarkt, oude ansichtkaart




Zie voor nog meer schrijvers van de 24e maart ook
mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Harry Prenen, Top Naeff, Willem van Iependaal, Robert Hamerling, Fanny Lewald

De Nederlandse (gelegenheids)dichter, historicus, geschiedenisleraar, illustrator en journalist Harry Prenen werd geboren in Schoten op 24 maart 1915. Zie ook alle tags voor Harry Prenen op dit blog.

 

Uit: Het een en ander over Godfried Bomans

 

„Dat sloeg de deur dicht. De aanvoerder van het gezelschap hield nog genoeg adem over om mij naar de redenen van deze opinie te vragen. Ik moet bekennen: mijn antwoord geleek op het eerste gezicht wel wat op een Delphische orakelspreuk: ‘Daar heb ik zeven redenen voor. Zeven grote en honderd kleine.”

 – “Wat? Zeven? En honderd?” – “Zijn zeven boeken: Pieter Bas, Erik, Wonderlijke nachten, Sprookjes, Kopstukken, Bill Clifford en Pa Pinkelman.”

 – “En die honderd andere redenen?” – “Zijn artikelen in Elsevier, zijn recensies en feuilletons in de Volkskrant, zijn verspreide verhalen als ‘Het Doosje’ en ‘Hoebe’, zijn toneelstukjes in het fonds van de heer Anton Zweers, zoals het kleine éénactertje ‘Driekoningen’, zijn circulaires voor feesten en gelegenheden, zijn brieven aan mij persoonlijk (maar daar hebt ge verder uw neus niet in te steken) en zo al verder. Mij dunkt dat beloopt nog meer dan honderd. En nu ik toch bezig ben wil ik meteen maar zeggen dat het bij al uw veneratie( verering) voor Slau en Vestdijk en dergelijke (wat ik u niet betwisten wil, al kan ik het niet van harte delen) en bij al uw schampere waardering voor Bomans als louter amuseur (dit zienlijk deel is ’t minst van hem, zou vader Vondel zeggen) het toch geen kwaad kan eerst eens tot overeenstemming te komen wat eigenlijk goed proza is alvorens op pad te gaan om de beste prozaïst te zoeken.”

 

 

 1121214-360d25376374d8bc40fe91898328bd11.jpg

Harry Prenen (24 maart 1915 - 20 oktober 1992)

De Rijnlandse Academie door Peer Molengraft, 1952

V.l.n.r. Jan Mul en Wouter Paap, Godfried Bomans en Harry Prenen

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Top Naeff (eig. Anthonetta van Rhijn-Naeff) werd geboren op 24 maart 1878 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Top Naeff op dit blog.

 

Uit: School-ydillen

 

„Als er dus iets gekocht moest worden, en nog in langen tijd niet betaald, was het altijd Jeanne, die met een waardig ernstig gezichtje de boodschap deed. Ze was heel nuffig en dacht onder alle omstandigheden aan haar uiterlijk.

‘Nou, dan wordt ze 'n goeje vriendin voor jou, krediet,’ begon Jet weer, wier humeur nog steeds niet erg beminlijk was. ‘Zoo'n zoete, een die haar pink niet durft te verroeren. 'k Wou dat ze er jou maar naast wilden zetten; 't zou jou toch niet geneeren in je deugdzaamheid.’

‘Zal ik 't vragen?’ opperde Jeanne vriendelijk, terwijl zij haar mooie handjes met welgevallen bekeek.

Jet was inéens verteederd, door die onverwachte uitkomst, en hartelijk knikkend tegen 't krediet, zei ze: ‘Je bent 'n goed kind model, 't is 'n geschikte prakkezatie van je, ik neem 't aanbod dankbaar aan. Maar wat zal je voor 'n reden opgeven?’

‘O, zeg maar, dat 't op jouw plaats tocht, of zoo iets,’ raadde Noes aan. Noes was nog al inventief als 't er op aan kwam.

‘Neen, dan jok ik,’ zei Jeanne beslist. ‘'k Geef geen reden, 'k vraag 't zoo maar, gewoon.’

‘Je hoeft niet te denken, dat 't lukt, net of ze Jet op Jeanne's plaats daar heelemaal achteraan zullen zetten! Juffrouw Verbeek weet ook wel wat voor vleesch of ze in de kuip heeft.’

't Kwam van Lien, die zelf op de voorste bank zat (ook al wegens vlijt en goed gedrag) en nu niet kon velen, dat Jet daar lekkertjes achteraan, zou kunnen doen wat ze verkoos.“

 

 

 1121214-14c2f064cae439df0392a9b63fb3cd5f.jpg

Top Naeff (24 maart 1878 – 21 april 1953)

Dordrecht, Pottenkade

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem van Iependaal werd geboren in Rotterdam op 24 maart 1891. Zie ook alle tags voor Willem van Iependaal op dit blog.

 

Uit: Polletje Piekhaar

 

„Za'k ie vertelle ......... Ik hiet Daantje, maar ze noeme me Polletjepiekhaar, omda'k naar de kleniek liep om me kalkhoofd te late plukke en op 't haveloosie met me bloote kop in de klas most zitte met Snoekie, Scheeltjeleelijk en Balletjewoef....

Snoekie en Balletje ware vaste gabbertjes, maar as ze morke, da'k geen bijgoogem was en een heele ris kopersneesies in 't snotje had, benne ze same gaan doen met mijn en Scheeltje, die naast me Opoe in de Zeve Weeje woont. De Zeve Weeje, dat benne de zeve luizige krotjes van een rijk gesticht, die net as de koeje op een hoopie in de modder staan om uitgemolke te worre.

Me ware geen pikeurs op 't haveloosie, waar me les krege in rekene, leze en uitharde van Pietjepuk, die een hoedje met hersenschuddinkies droeg, dat ie meebrocht uit Tierol in Denemarke voor z'n daklooze klithare en me later van 'm hebbe gepikt om d'r Erassemes mee op te knappe.

Amme dochte, da' me alweer is genog hadde motte leere en bang wiere, dat 't in je hoofd door mekaar zou loope, ginge me spijbele, zandhappertje spele en sneesies make, net zoo lang tot 't haakstuk liep en de stille smerisse ons opbrochte om af te stedeere. Tege da'me an 't hek van de school kwamme, sting Pietjepuk al met een knoersie essehout bij de deur om ons te begroete:

‘De heere worre bedankt,’ zee ie tege de klabakke, die an d'r pet tikte, ‘en an de resepsie zal niks mekeere. D'r wordt groen gemaakt...... en bont en blauw: al de kleure van de regeboog! Op de meziek kan gewacht worre en de heere motte maar een stoel neme, as ze van plan zijn om 't pregram mee te maken. D'r wordt an gewerkt!’

 

 

1121214-faecadeec35e42839185771887538b6a.jpg 

Willem van Iependaal (24 maart 1891 - 23 oktober 1970)

Cover 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en dichter Robert Hamerling werd geboren op 24 maart 1830 in Kilchberg am Walde. Zie ook alle tags voor Robert Hamerling op dit blog.

 

 

Der Garten des Herzens

 

Jüngst sass sie im Grase mit fröhlichem Sinn,

Ich setzte zur Seite der Süssen mich hin.

Es standen rings um uns viel Blumen im Thal,

Ich streut' in den Schooss ihr die duftigsten all.

 

Auch blühten im Herzen viel Blumen mir auf,

Der Thau meiner Thränen stand flimmernd darauf:

Die Rosen der Liebe, der Hoffnung Agley,

Vergissmeinnichtlieder und Veilchen der Treu.

Den Garten des Herzens, ich plündert' auch ihn,

Und streut' in den Schooss seine Blumen ihr hin.

Doch sie, sie erhob sich – kalt riss sie sich los,

Dass alle die Blumen entfielen dem Schooss.

 

Nun drück' ich die Hand wohl an's klopfende Herz,

Und seh auf die Blumen mit trostlosem Schmerz:

Mein Herz, o mein Herze – dein Liebstes ist weit -

Und dein Garten verödet – und die Blumen zerstreut.

 

 

 1121214-9a0c19443d0ea23c801d3c3b32bf96dd.jpg

Robert Hamerling (24 maart 1830 – 13 juli 1889)

Standbeeld in Zwettl

 


 

 

De Duitse schrijfster Fanny Lewald werd op 24 maart 1811 in het toenmalige Königsberg geboren. Zie ook alle tags voor Fanny Lewald op dit blog.

 

Uit: Jenny

 

»Wenn sie nur nicht so verdammt jüdisch aussähe«, sagte wegwerfend der junge Horn, der Sohn und Erbe eines reichen Kaufmanns. »Ich sagte es gleich zu meinem Vetter Hughes, den ich Ihnen, lieber Erlau, als einen Mitenthusiasten empfehlen kann und der für nichts Augen hatte als für diese Person, die mir wirklich mit all ihrer gepriesenen italienischen – oder sagten Sie orientalischen? – Schönheit im höchsten Grade mißfallen hat. Wir lieben in unserer Familie diese Art von Schönheit nicht, es ist eine uns angeborene Antipathie, und mir wurde erst wieder in England bei den schlanken, blonden Insulanerinnen recht wohl, nachdem ich mich in Havre ein Jahr lang unter jenen kleinen, brünetten Französinnen in der Frankfurter Judengasse geglaubt hatte.«

»Apropos Judengasse, lieber Ferdinand!« fiel der Vetter, ein geborner Engländer und erst seit wenig Tagen in dieser Stadt, dem Sprechenden ins Wort, »wer war wohl das ganz junge Mädchen in der zweiten Loge rechts von der Bühne? Sie ist offenbar eine Jüdin, aber es ist ein sehr interessantes Gesicht.«

»Ich kenne die Leute nicht«, antwortete der Gefragte.

»Schämen Sie sich«, rief im komischen Zorn der Maler, »und verleugnen Sie nicht, wie unser heiliger Apostel Petrus seligen Angedenkens, Ihren Meister und Herrn. Sie sollten den reichen Bankier Meier nicht kennen, bei dessen Vater Ihr Herr Vater die Handlung erlernte und von dem er die Mittel zu seinem Etablissement erhielt, als er sich in Ihre Mutter verliebte? Freilich kam Ihr Herr Papa durch diese Heirat in die schönste Mitte der Kaufmannsaristokratie und mag in der Gesellschaft wohl seine alttestamentarischen Verbindungen vergessen haben.«

 

 

 1121214-dc1852a4390b168d5f6bd2a9f136ae69.jpg

Fanny Lewald (24 maart 1811 - 5 augustus 1889)

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Christian Schubart, Gabriele von Baumberg, Olive Schreiner, William Morris, Richard Leising

De Duitse dichter, componist enn journalist Christian Friedrich Daniel Schubart werd geboren op 24 maart 1739 in Obersontheim. Zie ook alle tags voor Christian Schubart op dit blog.

 

 

Die Forelle

 

In einem Bächlein helle,

Da schoß in froher Eil'

Die launige Forelle

Vorüber wie ein Pfeil.

Ich stand an dem Gestade,

Und sah in süßer Ruh'

Des muntern Fisches Bade

Im klaren Bächlein zu.

 

Ein Fischer mit der Ruthe

Wohl an dem Ufer stand,

Und sah's mit kaltem Blute,

Wie sich das Fischlein wand.

So lang dem Wasser Helle,

So dacht' ich, nicht gebricht,

So fängt er die Forelle

Mit seiner Angel nicht.

 

Doch plötzlich war dem Diebe

Die Zeit zu lang. Er macht

Das Bächlein tückisch trübe,

Und eh' ich es gedacht,

So zuckte seine Ruthe,

Das Fischlein zappelt dran,

Und ich mit regem Blute

Sah die Betrogne an.

 

Die ihr am goldnen Quelle

Der sichern Jugend weilt,

Denkt doch an die Forelle;

Seht ihr Gefahr, so eilt!

Meist fehlt ihr nur aus Mangel

Der Klugheit. Mädchen, seht

Verführer mit der Angel!

Sonst blutet ihr zu spät.

 

 

 

 1121209-a3618f75b017c236f356b645b46f2c81.jpg

Christian Schubart (24 maart 1839 – 10 oktober 1791)

 

 


 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Gabriele von Baumberg werd geboren op 24 maart 1768 in Wenen. Zie ook alle tags voor Gabriele von Baumberg op dit blog.

 

 

Der Frühlingsmorgen

Der erste Frühlingsmorgen
Erwachet über mir,
Und findet mich in Sorgen,
Und sieht mich fern von dir.

Sonst fand er mich in Freuden
An deiner trauten Hand,
Mir waren Trennungsleiden
Und Gram noch unbekannt.

Nun treibt mich banges Sehnen
Auf Wiese, Feld und Au:
Dort mischen meine Thränen
Sich mit dem Morgenthau.

Obschon zu künft'gen Früchten
Die Erde Blüthen trägt,
Die Nachtigall Geschichten
Von treuer Liebe schlägt;

Die holde Frühlingssonne
Auf uns hernieder lacht,
Und jedes Herz zur Wonne
Und zum Gebeth erwacht:

Theil' ich doch nicht die Freuden,
Theil' ich die Andacht nicht,
Ich fühle nur die Leiden
Schwer drückendes Gewicht,

Nur, dass ich fern, o Trauter,
Von deinem süssen Kuss,
Der Erde Fest mit lauter
Wehklage feyern muss.

 

 

 

1121209-b21a4f397aaf4d636b12b8bbbd61eba2.jpg
Gabriele von Baumberg (24 maart 1768 – 24 juli 1839)

De Freyung in Wenen, geschilderd door Canaletto, 1654

 

  

 

 

De Zuidafrikaanse schrijfster Olive Emilie Albertina Schreiner werd geboren op 24 maart 1855 in Wittebergen, Lesotho. Zie ook alle tags voor Olive Schreiner op dit blog.

 

Uit: The Lost Joy

 

„All day, where the sunlight played on the sea-shore, Life sat.

All day the soft wind played with her hair, and the young, young face looked out across the water. She was waiting--she was waiting; but she could not tell for what.

All day the waves ran up and up on the sand, and ran back again, and the pink shells rolled. Life sat waiting; all day, with the sunlight in her eyes, she sat there, till, grown weary, she laid her head upon her knee and fell asleep, waiting still.

Then a keel grated on the sand, and then a step was on the shore—Life awoke and heard it. A hand was laid upon her, and a great shudder passed through her. She looked up, and saw over her the strange, wide eyes of Love--and Life now knew for whom she had sat there waiting.

And Love drew Life up to him.

And of that meeting was born a thing rare and beautiful--Joy, First-Joy was it called. The sunlight when it shines upon the merry water is not so glad; the rosebuds, when they turn back their lips for the sun's

first kiss, are not so ruddy. Its tiny pulses beat quick. It was so warm, so soft! It never spoke, but it laughed and played in the sunshine: and Love and Life rejoiced exceedingly. Neither whispered it to the other, but deep in its own heart each said, "It shall be ours for ever."

Then there came a time--was it after weeks? was it after months? (Love and Life do not measure time)--when the thing was not as it had been.“

 

 

1121209-85e87462c427cfe8054bbb67758a5a31.jpg 

Olive Schreiner (24 maart 1855 – 11 december 1920)

 

 


 


De Engelse schrijver, ontwerper en utopisch denker
William Morris werd geboren op 24 maart 1834 in Walthamstow, Essex.
Zie ook alle tags voor William Morris op dit blog.

 

 

The Story of Sigurd the Volsung (fragment) 

 

So there was Sigurd alone; and he went from the shielded door,

And aloft in the desert of wonder the Light of the Branstock he bore;

And he set his face to the earth-mound, and beheld the image wan,

And the dawn was growing about it; and, lo, the shape of a man

Set forth to the eyeless desert on the tower-top of the world,

High over the cloud-wrought castle whence the windy bolts are hurled.

 

*       *       *       *       *

Now over the body he standeth, and seeth it shapen fair,

And clad from head to foot-sole in pale grey-glittering gear,

In a hauberk wrought as straitly as though to the flesh it were grown:

But a great helm hideth the head and is girt with a glittering crown.

 

So thereby he stoopeth and kneeleth, for he deems it were good indeed

If the breath of life abide there and the speech to help at need;

And as sweet as the summer wind from a garden under the sun

Cometh forth on the topmost Hindfell the breath of that sleeping-one.

Then he saith he will look on the face, if it bear him love or hate,

Or the bonds for his life's constraining, or the sundering doom of fate.

So he draweth the helm from the head, and, lo, the brow snow-white,

And the smooth unfurrowed cheeks, and the wise lips breathing light;

And the face of a woman it is, and the fairest that ever was born,

Shown forth to the empty heavens and the desert world forlorn:

But he looketh, and loveth her sore, and he longeth her spirit to move,

And awaken her heart to the world, that she may behold him and love.

 

 

 1121209-b968456ac95e93c2bdcf4d360b93e099.jpg

William Morris (24 maart 1834 – 3 oktober 1896)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 24 maart 2011.

 

De Duitse dichter Richard Leising werd geboren op 24 maart 1934 in Chemnitz. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

Geschreven door Romenu om 18:50 Reageer op dit bericht

Jeroen Mettes

De Nederlandse dichter, essayist en blogger Jeroen Mettes werd geboren in Valkenswaard op 24 maart 1978. Mettes studeerde filosofie in Utrecht, en literatuurwetenschap aan de Universiteit Leiden, waar hij tot 2006 aan een proefschrift werkte over poëtisch ritme. In 1999 begon hij aan een lang prozagedicht dat hij de naam N30 gaf. Dat was de codenaam van de anti- of andersglobalistische protesten in Seattle tijdens de onderhandelingen van de WTO. In 2005 startte Jeroen Mettes het blog Poëzienotities. Als dichter debuteerde Jeroen Mettes in het tijdschrift Parmentier met de reeks van vier gedichten getiteld 'In de sfeer van het gestelde'. Als jonge twintiger had hij al prozabijdragen geleverd aan onder meer de tijdschriften Zoetermeer en Passionate. In 2006 trad Mettes toe tot de redactie van het tijdschrift yang. Hij was ook vast medewerker van het tijdschrift Parmentier. Op 21 september 2006 plaatste hij een lege post op zijn blog. Diezelfde dag maakte hij een einde aan zijn leven. Hij liet naast zijn gedichten, essays en zijn blog, een ver gevorderd Engelstalig proefschrift na. In 2011 verscheen het Nagelaten werk van Jeroen Mettes bij uitgeverij Wereldbibliotheek.

 

Uit: N30

 

In de c&a (kelders) bevindt zich een gedenksteen. De cia heeft mijn familieleden nooit wat misdaan. Toch zit, anno nu, in een Geleense huiskamer… ’n Armada kantoorgebouwen. Om je ‘dood’ te lachen. Liefste? Mag ik je voorstellen aan mijn muze? Anorexia = ambitie. Als je door de supermarkt loopt. Waar blijf je? We plunderen de stad. In de nek is ze het mooist (bij de achterkant van haar oren). Ik was die woonwagen gewend, ’t rondtrekken… We zien onszelf rijden in de ruiten. Ik moet niet overdrijven. Ik ben al rijk. Uitgeput lig ik in haar witte kamer, als een kaal veld in het najaar. Meeslepend! Een kat kijkt me aan van de andere kant van het water. Geef mij maar een, uhm, even kijken… De ideale girl-next-door? Ontroerend! De allochtoonse schrijver gefilmd als randgroepjongere. Reflectie van water (schaduw van water?) op ’t plafond van de bus als we de brug oversteken. Een schaduw valt over mijn boek als de bus een bocht neemt. Overal ontstonden soldaten- en arbeidersraden. Daar moeten we nu juist op blijven hameren! Mijn schande is niet zwaar; ik ben zwaar. Een oude zwarte bedelaar.

 

 

 1135644-07596e06a85a1fa1ec9915442e7c7815.jpg

Jeroen Mettes (24 maart 1978 - 21 september 2006)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Gary Whitehead, Yōko Tawada, Mitch Cullin, Steven Saylor, Nils-Aslak Valkeapää

 

De Amerikaanse dichter Gary Joseph Whitehead werd geboren op 23 maart 1965 in Pawtucket, Rhode Island. Zie alle tags voor Gary Whitehead op dit blog.

 

 

The Compass of Small Tongues

At the feast of dragonflies the sunlight, invited first,
bursts out of a grin the pond water makes when water-
snakes come up for air. They could be turtles surfacing,

their little yellow eyes breaking out of black skin
like seeds. But they are snakes, two of them, and they ride
side by side, sister ships, into the one dimension—

shimmering, yes, as though afraid—the two of us paint
on the still pond. Mystery and wonder, they break us
into light and ripples; into damsel and widow skimmer;

into dust falling on water; into mayflies who,
living just a day, learn nothing of love or what it means
to live as a winged thing, or to consume food

in the open air. And the pond grins wider—the maker—
till the parts of ourselves we thought we knew turn to grass
on the other side. But we have known each other

longer, and will survive this summer as we have
all these seasons, these days, these snakes that break us.
Let the mayflies lift off by the thousands, hatching

dreams of being. Let the damselfly be a dragon
in the fantasy that this pond won't drain when weeks
go by without rain. Only in the drought of us

do we know where the snakes go when they dive deep.
We see the dried mud, the boredom of weeds; we smell
the stench of dead nymphs. But who can say where snakes go

when water is high and they plunge, as they do now,
again, because we are here together, or why, when
the surface stills and the dragonflies forget their wings

for a moment, we take shape long enough to see ourselves
in the water, mysterious and wondrous, before we sink
into the particular creatures we are, and move on?

 

 

 

 1120717-4424d7d5d47d801fe1bdb5a2404d6b7c.jpg

Gary Whitehead (Pawtucket,  23 maart 1965)

 

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Yōko Tawada werd geboren op 23 maart 1960 in Tokyo. Zie alle tags voor Yōko Tawada op dit blog.

 

 

Die Orangerie


1

Woher kenne ich diese Farbe?
An einem Dezembertag
Nach einer Reise durch Südostasien
Als ich wieder nach Hamburg kam
Vor meinem Fenster
Die Straße, eine durch Schnee korrigierte Linie
Die lange Nacht kam mit pfeifenden Schiffen
Und dann sah ich
Den Müllwagen
Mit drei Männern auf dem Rücken
Ihre Uniform hatte genau die gleiche Farbe
Wie das Mönchsgewand in Thailand
Das Orange, das das Wort im Schatten wachruft
Die Schale einer Frucht
Die nicht geschält werden will
Das Innere enthält kein Licht
Bleib' ungeschält!
Deine Schale ist Obst wert
Dagegen die Stücke einer Orange
Bloße Gerüchte von Vitamin C
Ein saures Bereuen
Die Orangenschale
Strahlt in der Farbe der Betenden,
Die uns im Morgennebel besuchen
Um Almosen abzuholen
Wir drücken die weiche Stirn gegen die Erde
Bis ihr Gebet endet
Bis der Müllwagen davonfährt
Ein Motor ahmt das Gebet nach
Der Müllbeutel ist ein Geschenk für die Heiligen
Greift man tief in den Beutel
Erhellt sich die Hügellandschaft im Traum
Man wirft den Beutel ins Loch des Müllwagens
Das Beste werfen wir immer in den Müll
Verpackungspapier einer Seife
Rote Wurzeln von grünem Spinat
Verschimmelte Manuskripte
Oder alte Schuhe, die schon zu viele Wege kennen
Die orangenfarbenen Männer holen den Beutel ab
Der Beutel, das Hotel
Für altes Porzellan oder totes Gerät
Der Beutel, die junge Schachtel, der Sarg für das neue Leben
Ein Geschenk der Industrie

 

 

 

1120717-d360d08b3ae027d0f5f58ca7de96e85d.jpg
Yōko Tawada (Tokyo, 23 maart 1960)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Mitch Cullin werd geboren op 23 maart 1968 in Santa Fe, New Mexico.  Zie alle tags voor Mitch Cullin op dit blog.

 

Uit: Tideland

 

„The bus door was ajar, an inauspicious entryway. Peering within, I spotted the melted steering wheel, the upholstery on the driver's seat bursting fuzz and springs. A smoky scent filled my nostrils, bubbled plastic and corrosion. And even though I was eleven, I had never been in a school bus. I had never been to school. So I squeezed past the inverted door, glancing at the stairwell overhead, and delighted in the glass chunks crunching beneath my sneakers.

    Looking through the topsy-turvy windows, I shook a hand at the Johnsongrass outside, pretending they were my parents waving from a sidewalk somewhere. Then I put myself below a seat in the rear, imagining a busload of fresh-faced kids filling the other charred seats, all smiles and chatter, smacking gum, spinning paper airplanes down the aisle, and I was leaving with them.

    From where I sat, the second floor of the farmhouse was visible, jutting behind the high Johnsongrass. The upstairs lamp was on, glowing in the third gable's window. At dusk, the old place no longer appeared weathered and gray, but brownish and almost golden—the eaves of the corrugated steel lean-to reflected sunlight, the thumbnail moon hung alongside the chimney.

    And soon the grazing pasture erupted in places with bright soft intermittent flashes, a lemon phosphorescence. The fireflies had arrived, just as my father said they would, and I watched them with my dry lips parted in wonder, my palms sliding expectantly on the lap of my dress. I felt like running from the bus and greeting them, but they joined me instead. Dozens of tiny blinks materialized, floating through the smashed windows, illuminating the grim bus.“

 

 

 1120717-531183d421886ca31b570d6e25e8b5a5.jpg

Mitch Cullin (Santa Fe, 23 maart 1968)

 

 

 

 

  

De Amerikaanse schrijver Steven Saylor werd geboren op 23 maart 1956 in Port Lavaca Texas. Zie alle tags voor Steven Saylor op dit blog..

 

Uit: Roman Blood

 

„The journey from my house on the Esquiline Hill to that of Cicero, close by the Capitoline, would take more than an hour of steady walking. It had probably taken Tiro half that time to reach my door, but Tiro had set out at dawn. We left at the busiest hour of the morning, when the streets of Rome are flooded with humanity, all stirred into wakefulness by the perpetual engines of hunger, obedience, and greed.

One sees more household slaves on the streets at that hour than at any other time of day. They scurry about the city on a million morning errands, conveying messages, carrying packages, fetching sundries, shipping from market to market. They carry with them the heavy scent of bread, baked fresh in a thousand stone ovens around the city, each oven sending up its slender tendril of smoke like a daily offering to the gods. They carry the scent of fish, freshwater varieties captured nearby in the Tiber, or else more exotic species transported overnight upriver from the port at Ostia – mud-caked mollusks and great fish of the sea, slithering octopi and squid. They carry the scent of blood that oozes from the severed limbs and breasts and carefully extracted organs of cattle, chicken, pigs, and sheep, wrapped in cloth and slung over their shoulder, destined for their masters' tables and their masters' already bloated bellies.

No other city I know can match the sheer vitality of Rome at the hour just before midmorning. Rome wakes with a self-satisfied stretching of the limbs and a deep inhalation, stimulating the lungs, quickening the pulse. Rome wakes with a smile, roused from pleasant dreams, for every night Rome goes to sleep dreaming a dream of empire. In the morning Rome opens her eyes, ready to go about the business of making that dream come true in broad daylight. Other cities cling to sleep – Alexandria and Athens to warm dreams of the past, Pergamum and Antioch to a coverlet of Oriental splendor, little Pompeii and Herculaneum to the luxury of napping till noon. Rome has work to do. Rome is an early riser.“

 

 

  1120717-54e0cb26c265b5884a1a9a18a4af508b.jpg

Steven Saylor (Port Lavaca, 23 maart 1956)

 

 

 

 

De Samische dichter, schilder, musicus en fotograaf  Nils-Aslak Valkeapää werd geboren op 23 maart 1943 in Palonjoensuu nabij Enontekiö. Zie alle tags voor Nils-Aslak Valkeapää op dit blog.

 

... wir haben hier gelebt

von Geschlecht zu Geschlecht

die Sonne ist gestiegen, gesunken

hat Leben gegeben

 

aber wenn

sie

kommen,

finden sie dieses Land, uns

 

und wir sind Steine, Gewächse, Tiere, Fische

Wasser, Wind, Erde, Himmel

und sie gehen durch uns hindurch

ohne zu sehen...

 

 

 

Uit: Trekways of the Winds

 

He grew up alone

he liked birds

the first spot thawed bare in spring

delighted him

He learned to be alone

to play his own games

real games

For hours he waited for trout

Time was different

Each day as long as itself 

not one like the other 

He learned to imitate birds

Scream like a rough-legged buzzard

and a plover 

For him that was not unusual

 

 


 1120717-b01828997d230423a1b0002c791498cd.jpg

Nils-Aslak Valkeapää (23 maart 1943 – 26 november 2001)



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:08 Reageer op dit bericht

Federica de Cesco, Roger Martin du Gard, Hamvas Béla, Daniel Biga, Ceija Stojka

De Zwitserse schrijfster Federica de Cesco werd geboren op 23 maart 1938 in Pordenone, Zie alle tags voor Federica de Cesco op dit blog.

 

Uit: Die goldene Kriegerin

 

„Je nach Licht und Jahreszeit verändern sich die Wälder. Unsere Dichter haben schöne Worte für den Frühlingsabend, für den blanken Sommermond, für das rote Herbstlaub oder die Schneeflocken im Wind. Ich war eine schlechte Dichterin und noch immer macht mich der Anblick schöner Dinge sprachlos.
Verglichen mit meinen Geschwistern war ich eigentlich die Dümmste. Und weil ich nicht wollte, dass sie über mich lachten, unterdrückte ich rücksichtslos jeden Impuls, meine Gefühle zu zeigen, und sei es auch nur in der Dichtkunst. Unsere Lehrer verglichen mich kopfschüttelnd mit meiner Schwester Yamabuki, die Unvergessliche. Ich nahm den Tadel demütig hin, bewunderte stillschweigend Yamabukis mühelose Gabe, Gedichte zu verfassen. Man musste sie selbst gehört haben, um den Eindruck zu verstehen, den sie auf uns machte. Obschon meine Schwester weder Gegenwart noch Zukunft kennt, ist ihre Schönheit immer noch lebendig.
Auch ich gehöre ja der Vergangenheit an. Die Bauern, die in den Bergwäldern leben, erkennen mich nicht, wenn ich ihnen helfe, Reisig zu sammeln. Sie staunen, wenn ich - eine alte Frau - schwer beladen mit ihnen wandere und sie bis in ihre Dörfer begleite, wo ich ihr einfaches Mahl teile. Ich pflege ihre Tiere, wenn sie krank oder verletzt sind, helfe den Stuten, wenn sie ihre Fohlen zur Welt bringen. Manchmal setze ich mich zu den Frauen, die ihren Webstuhl ans Fenster rücken und das Schiffchen werfen: Meine Hände sind stark und flink und draußen singt die Nachtigall zum Klang der surrenden Räder und dem Stampfen. Ich bringe den Männern bei, sich ihre Schwerter zu schmieden. Die Männer hämmern das Eisen, wie ich es ihnen sage, und das Werk gelingt. Ich lehre sie auch, mit ihren Waffen umzugehen, damit sie Räuber und Plünderer verjagen können, denn wir leben in unruhigen Zeiten.“

 

 

 1120716-2998afe6806464ba79b42ea4f96c83ba.jpg

Federica de Cesco (Pordenone, 23 maart 1938)

 

 

 

 

De Franse schrijver Roger Martin du Gard werd geboren op 23 maart 1881 in Neuilly. Zie alle tags voor Roger Martin du Gard op dit blog.

 

Uit: Les Thibault, I, Le pénitencier

 

„Jacques, sans bien entendre, se serrait contre Antoine, avec un appétit soudain de tendresse ; il eut voulu prendre son aîné dans ses bras, l’enlacer, se blottir près de lui, et rester là, longtemps, sans bouger, dans la tiédeur de son corps.

— « Confiance ! » répéta Antoine.

Il se sentait lui-même réconforté, et comme annobli ; il avait plaisir à se trouver maintenant si joyeux et si fort. Il comparait sa vie à celle de Jacques : « Pauvre [ I-198 ] bougre, il lui arrive toujours des choses qui n’arrivent à personne ! » Il voulait dire : « des choses comme il ne m’en est jamais arrivé. » Il le plaignait ; mais il éprouvait surtout une jouissance très vive à être Antoine, cet Antoine équilibré, si bien organisé pour être heureux, pour devenir un grand homme, un grand médecin ! Il eut envie d’accélérer l’allure, de siffler gaîment. Mais Jacques traînait la jambe et semblait épuisé. D’ailleurs ils arrivaient à Crouy.

— « Confiance ! » murmura-t-il encore une fois, en pressant le bras de Jacques sous le sien.

M. Faîsme fumait son cigare devant le portail. Du plus loin qu’il les vit, il sautilla vers eux.

— « Eh bien, j’espère ! Quelle promenade ! Vous avez été voir Compiègne, je parie ! » Il riait d’aise, et levait les bras. « Par le bord de l’eau ? Ah, la jolie route ! Quel beau pays que le nôtre, pas vrai ? » Il tira sa montre : « Ce n’est pas pour vous commander, docteur, mais si vous voulez ne pas manquer de nouveau votre train… »

— « Je me sauve », dit Antoine. Il se tourna vers son frère et sa voix s’émut : « Au revoir, Jacques. »

La nuit tombait. Il aperçut à contre-jour un visage soumis, des paupières battues, un regard perdu à l’horizon. Il répéta :

— « Au revoir ! »

 

  

 1120716-fc199d31bff20b658036ea75864c0726.jpg

Roger Martin du Gard (23 maart 1881 – 22 augustus 1958)

Hier met André Gide (links)

 

 

  

 

De Hongaarse schrijver Hamvas Béla werd geboren op 23 maart 1897 in Eperjes (tegenwoordig Prešov). Zie alle tags voor Hamvas Béla op dit blog.

 

Uit: Preface to Crime and Punishment (Vertaald door Bors Hulesch)

 

„Careerism might be defined as an ambition that willingly makes use of all available resources to achieve one's ends, and which is therefore unclean. This must be sharply contrasted with an exigent will to greatness. Greatness has style, while career is merely successful. Greatness is a question of play; career is a question of showmanship. But the key difference between the two is that greatness is without mirror (it does not preen itself), whilst career depends on the application of success-techniques, regardless of the presence or absence of talent. Thus, it is wrong to say that career is a form of low-grade greatness; one can only say that career is humbug.

In all likelihood, this is what Stendhal and Balzac had failed to realize. People in their books are heroes of their times, apparently hungry for greatness, but they are just careerists. Style-less. In Stendhal’s interpretation, the genius – if he can subsequently justify it, perhaps by virtue of his accomplishment – may, á la Napoléon, commit any atrocity. In Dostoevsky’s tongue: the talented student may, in the interest of his career, strike down the old hag. Preceding the murder, Rodion Raskolnikov would have been such a Stendhalesque character, who genuinely believed that in the name of getting ahead, rich old hags may be hit over the head without any further ado. This marked the beginning of an era that was characterized by two traits in mankind: intellectual excellence on the one hand, and moral insanity on the other.“

 

 

 1120716-944eae3b26c331b46820541cdd8c8b4e.jpg

Hamvas Béla (23 maart 1897 – 7 november 1968)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver  Daniel Biga werd geboren op 23 maart 1940 in Nice. Zie alle tags voor Daniel Biga op dit blog.

 

Kilroy was here

 

anarchiste dérisoire sans doute irrécupérable bi-sexuel non déclaré je vis dans une mansarde sans eau ni gazon dans mes rêves je pète dans les bureaux des V.I.P. des bombes qui n’explosent jamais Je vis de peu caché et pas content inquiet de comment sera ma mort et ma vie d’ici-là 

                 *
               *  * 

   seul et nu tout visqueux de mon sperme et de mon dégueulis je rampe en geignant dans le couloir je descends tête la première à quatre pattes sur les coudes les genoux ensanglantés hurlant en silence je descends les cinq étages avec des souffrances énormes Je passe sur le ventre devant le concierge un peu étonné... Me voilà dans la rue les gens s’écartent mais font semblant de rien Discrets Ne s’occupant pas de moi je glisse m’effondre culbute du trottoir (oui comme si on m’avait longuement tabassé) mon corps se cale entre la bordure du trottoir et les pneus d’une Simca 1000 en stationnement Ça pue dans ce trou les chiens m’urinent dessus les chiens font leurs besoins sur moi et leurs mémères qui ne veulent pas m’apercevoir n’osent pas les déranger... Une petite fille ne connaissant pas encore les conventions réciproques me regarde fixement Je la regarde aussi lentement à travers mon brouillard et d’un dernier sursaut (rassemblant toutes mes forces) je recommence à me masturber... Sa mère sort du Bon Lait la prend par la main rentre avec elle dans la boutique en lui soufflant de laisser tranquille ce malheureux
   et je reste seul

 

 

 1120716-f1c6d49411b5683b3aaf5267fd21207a.jpg

Daniel Biga (Nice, 23 maart 1940)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Ceija Stojka werd op 23 maart 1933 geboren in Kraubarth. Zie alle tags voor Ceija Stojka op dit blog.

 

Uit: Träume ich, dass ich lebe?

 

„Eigentlich waren nur drei oder vier Gäste dort, und der Fritz hat Hering bestellt und Schwarzbrot und Wasser. Für uns war das natürlich ein Volksfest.

Die Mama hat sich mit uns dann wochenlang in diesen Blätterhaufen im Kongresspark versteckt. Die waren ungefähr so hoch wie das Zimmer und auch so breit. Wir haben alle drinnen Platz gehabt.

Meine Geschwister haben darin einige gegabelte Äste aufgestellt und das Laub auseinander gedrückt. So haben wir den Raum breit gemacht und die Blätter sind uns nicht ins Gesicht gefallen. Und dadurch, dass die Blätter nass waren, war das Ganze sehr stabil. Wenn wir gesessen sind, konnten wir einander sehen, aber aufrecht stehen konnten wir nicht. Von Außen durfte man nichts merken, wir durften keine Spur hinterlassen. Schlimm war es, wenn es geregnet hat. Diese vielen kleinen Tiere sind dann herausgekommen, durch unsere Wärme.

Manchmal hat ihr die Frau gesagt: »Du brauchst jetzt keine Angst zu haben, die sind alle auf Außendienst.« Sie waren in Graz oder Linz oder Salzburg, daher war im Raum Wien jetzt drei, vier Tage Ruhe.“

 

 

 1120716-2f191a48723c7577d34cdc33e9bbd42c.jpg

Ceija Stojka (Steiermark, 23 maart 1933)

 

Geschreven door Romenu om 19:02 Reageer op dit bericht

Cri Stellweg

De Nederlandse schrijfster en columniste Margaretha Hendrika (Cri) Stellweg (alias Saartje Burgerhart)werd geboren in Nijmegen op 23 maart 1922. Zie ook mijn blog van 27 november 2006.

 

Uit: Ontbijten in je eentje

 

„Het eensgezinde bundeltje handen vlak voor haar ogen op het kussen. Het is het eerste beeld in de eerste bewust beleefde seconden na het ontwaken. Alsof die twee elkaar toevallig hebben ontmoet. De linker ligt als een klein dier in de kom van de rechter, de duimen kruisen elkaar. Een paar handen die elkaars gezelschap hebben gezocht en gevonden, ongezien, ongeweten, in het donker van het nachtelijk bed.
Ook ligt haar lichaam vaak in een krul alsof het zich gevoegd heeft naar dat van een ander. Voor wat? Warmte? Troost? Nabijheid? Zij verbaast zich erover. Ik sliep, wist van niks, maar mijn lichaam wilde en deed het. Zonder mij mezelf de hand geven, in een krul om een ander lichaam gaan liggen dat er niet is. Raar. Gewenning, denkt ze, zegt ze, tegen het met grijs ochtendlicht gevulde dakraam. Een halve eeuw een gedeeld bed gekend, wat wil je.
Nu ze de handen heeft losgeknoopt, de benen rechtuit heeft gelegd en de rug gekanteld, kijkt ze rond, komt eruit, doet de paar stappen naar het elektrische kookplaatje, zet de fraaie wit geëmailleerde ketel met het vergulde deksel en fluitje (dat allang niet meer fluit) erop en wacht in bed tot de pluim stoom uit de ketel ontsnapt. Het dekseltje begint te klepperen. Dit is een mooi moment van de dag, vooral als het regent, de regen op het dakraam. Of waait, de wind rond het pannendak. De kop warme geurige thee vlakbij het gezicht. Geborgenheid is dat, veiligheid, denkt ze. Zegt ze. Soms. Tegen zichzelf.“

 

 

 1162768-619fd8be7d4fc1595a34319d7edd1c59.jpg

Cri Stellweg (23 maart 1922 - 26 november 2006)
Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Madison Cawein

De Amerikaanse dichter Madison Julius Cawein werd geboren in Louisville, Kentucky, op 23 maart 1865, als het vijfde kind van William en Christiana (Stelsly) Cawein. Zijn vader produceerde gepatenteerde medicijnen, gemaakt van kruiden. Cawein ontwikkelde een liefde voor de lokale natuur als kind. Na zijn afstuderen van de middelbare school, werkte Cawein in een biljartcentrum in Louisville en als kassier in in Waddill's New-market, die ook dienst deed als het goklokaal. Hij werkte er zes jaar, spaarde zijn loon op, om zich daarna helemaal op het schrijven te kunnen richten. Zijn productie bestond uit zesendertig boeken en 1.500 gedichten. Hij verwierf al snel de bijnaam de "Keats van Kentucky". Hij was zo populair dat hij in 1900 aan de Louisville Courier-Journal kon vertellen dat zijn inkomsten uit poëzie in tijdschriften ongeveer $ 100 per maand bedroeg. In 1912 Cawein werd gedwongen om zijn oude huis in Louisville, St James Court, evenals een deel van zijn bibliotheek te verkopen, dit na het verliezen van geld in de 1912 beurscrash. In 1913, een jaar voor zijn dood, publiceerde Cawein een gedicht genaamd "Waste Land" in een Chicago magazine waarvoor Ezra Pound werkte als redacteur. Geleerden hebben vastgesteld dat dit gedicht een inspiratie vormde voor het gedicht The Waste Land van TS Eliot's, dat gepubliceerd werd in 1922 en wordt beschouwd als de geboorte van het modernisme in de poëzie. Op het verband tussen zijn werk en Eliot werd gewezen door de Canadese academicus Robert Ian Scott in The Times Literary Supplement in 1995. Ondanks een internationale faam tijdens zijn leven raakte hij, mede doordat hij zich niet vernieuwde, langzaam in de vergetelheid.

 

 

The “Kentucky”

 

(Battleship, launched March 24, 1898.)

 

I

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

In the battle's dread eclipse,

When she opens iron lips,

When our ships confront the ships

 Of the foe,

May each word of steel she utters carry woe!

 Here's to her!

 

 

II

 

Here's to her, who, like a knight

 Mailed of old,

From far sea to sea the Right

 Shall uphold.

May she always deal defeat,--

When contending navies meet,

And the battle's screaming sleet

 Blinds and stuns,--

With the red, terrific thunder of her guns.

 Here's to her!

 

 

III

 

Here's to her who bears the name

 Of our State;

May the glory of her fame

 Be as great!

Like a beacon, like a star,

May she lead our squadrons far,--

When the hurricane of war

 Shakes the world,--

With her pennant in the vanward broad unfurled.

 Here's to her!

 

 

 1160178-a84242c848f07786cba8eaa0fe5031db.jpg

Madison Cawein (23 maart 1865 – 8 december 1914)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Billy Collins, Arnold Sauwen, Eveline Hasler, Wolfgang Bächler, Albrecht Goes

De Amerikaanse dichter en schrijver Billy Collins werd geboren in New York op 22 maart 1941. Zie ook alle tags voor Billy Collins op dit blog.

 

 

Embrace

 

You know the parlor trick.
wrap your arms around your own body
and from the back it looks like
someone is embracing you
her hands grasping your shirt
her fingernails teasing your neck
from the front it is another story
you never looked so alone
your crossed elbows and screwy grin
you could be waiting for a tailor
to fit you with a straight jacket
one that would hold you really tight.

 

 

 

Walking Across The Atlantic

 

I wait for the holiday crowd to clear the beach
before stepping onto the first wave.

Soon I am walking across the Atlantic
thinking about Spain,
checking for whales, waterspouts.
I feel the water holding up my shifting weight.
Tonight I will sleep on its rocking surface.

But for now I try to imagine what
this must look like to the fish below,
the bottoms of my feet appearing, disappearing.

 

 

 

 1120117-ccf29ccad39c60076c33eca6f254b978.jpg

Billy Collins (New York, 22 maart 1941)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Arnold Sauwen werd geboren te Stokkem op 22 maart 1857. Zie ook alle tags voor Arnold Sauwen op dit blog.

 

 

De herberg

 

Herbergzaam huis, dat wel een eeuw daar ligt
de landweg langs die leidt naar verre steden,
hoe velen hebt ge, als tot een gastvrij sticht,
uw uitgesleten dorpel op zien treden.

Wie moe zijn stap de avond tegenricht
en loomheid zwaar voelt wegen in zijn schreden,
groet blijder hart van wijd uw lampelicht,
waar zoete nachtrust wacht zijn matte leden.

Wel hem die eens, langs zijne levensbaan,
het huis van zijn verlangen in mag gaan,
waar teedre zorgen zijne komst verbeiden;

waar, als waardin, ten drempel Liefde wacht,
het welkom spreekt bij dis en haard en zacht
haar blanke handen 't warme bedde spreiden.

 

  

 

 1120117-dd4a4f85a9fc2337d3093973735f46ba.jpg

Arnold Sauwen (22 maart 1857 – 11 mei 1938)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster Eveline Hasler werd geboren in Glarus op 22 maart 1933. Zie ook alle tags voor Eveline Hasler op dit blog.

 

Uit: Engel im zweiten Lehrjahr

 

“Nun gab der himmlische Torwächter der Reisegruppe letzte Ermahnungen mit auf den Weg: «Engel im ersten und zweiten Lehrjahr! Ich weiß, es macht euch Spaß, zur Erde zu fahren. Aber ein Engel frönt nie nur seinem Vergnügen, ihr habt eine Mission zu erfüllen! Unser himmlisches Management ist nämlich zu der Erkenntnis gelangt, dass im dritten Jahrtausend die Menschen mehr denn je Engel nötig haben! Habt ihr vielleicht eine Ahnung, warum dem so ist?»

Dagobert, ein magerer, schüchterner Engel, wagte eine Erklärung: «Die Menschen sind zu sehr abgelenkt … Sie lenken Autos, Flugzeuge, Fahrräder … Sie wirken so fahrig …»

«Gut beobachtet, Dagobertus», lobte Petrus. «Das könnte eine von vielen möglichen Erklärungen sein. Doch unser himmlisches Management gibt uns eine andere: Noch nie zuvor haben sich die Menschen den Kopf vollgestopft mit Millionen von Einzelheiten, die sie erfahren, wenn sie vor ihren Bildschirmen sitzen. Es ist ein zusammenhangsloser, unnützer, irdischer Plunder! Oder glaubt ihr, es nütze der Menschheit etwas, zu wissen, wie oft Elizabeth Taylor sich scheiden ließ? Oder wer 1972 die Fußballweltmeisterschaft

gewann? Wie viele Blütenblätter das Scharbockskraut hat? Wie viele Pizzas

der italienische Staatspräsident im Verlauf eines Jahres isst? Ach, es ist ein Sammelsurium, ein Steinbruch von unwichtigen Informationen, kullernde Kiesel und Brocken, die ihre Hirnkästen ausfüllen. Dagegen können sie aber die großen Menschheitsfragen nicht mehr beantworten!

Im Klartext: Sie haben keine Ahnung mehr, woher sie kommen, wohin sie gehen,

wozu sie auf Erden sind! Neben dem Wissenswust ist kein Platz mehr da, um auf die innere Stimme zu hören! »

 

 

 1120117-b231e5ab2053e468b2ae5735f7b4c8cb.jpg

Eveline Hasler (Glarus, 22 maart 1933) 

 

 

 

 

De Duitse dichter Wolfgang Bächler (een pseudoniem van Wolfgang Born) werd geboren op 22 maart 1925 in Augsburg. Zie ook alle tags voor Wolfgang Bächler op dit blog.

 

 

Blätterfall

 

Es können gar nicht genug Blätter fallen.

Ich liebe den Anblick des Fallens.

des Abfallens von den schwarzen Ästen,

des Schwebens zwischen Wipfel und Wurzel,

zwischen Sommer und Winter,

liebe den Wind, der die Bäume beutelt,

den Nebel, der die Bäume drosselt,

bis sie das letzte Blatt hergeben,

ich liebe den Fall auf die Erde.

 

Und ich trete auf die gefallenen Blätter,

als wären es meine Manuskripte,

die zerrissenen Seiten meiner Bücher,

stampfe darauf, wate hindurch,

genieße das Knistern, das Rauschen,

wate von Baum zu Baum,

umarme die nackten Gestalten.

 

Da sind keine Blumen mehr, keine Pilze.

Da liegen nur Blätter am Boden.

Da sitzt kein Gott in den Bäumen,

kein Mädchen, kein Kind, kein Tier.

Auch die Vögel sind fort 'ms Warme geflogen.

Da steten nur die kahlen Äste

In den verschlossenen Himmel,

die nackten Zweige, die nackten Gedanken,

schmucklos und scharf konturiert.

 

 

 

 1120117-70823a42104bd3b32347a4b4b324df7b.jpg

Wolfgang Bächler (22 maart 1925 – 24 mei 2007)

 

 

 


De Duitse dichter, schrijver en theoloog
Albrecht Goes werd geboren op 22 maart 1908 in Langenbeutingen.
Zie ook alle tags voor Albrecht Goes op dit blog.

 

Uit: Das Brandopfer

 

“Machen Sie aber nur freitags nachts gut Durchzug, sonst hälts kein Christenmensch am andern Tag bei Ihnen aus, Frau Walker.

(...)

 

Wenn das mit dem Kinderwagen nicht dazugekommen wäre, hätte ichs wohl nicht getan. Lieber Herr, der Mensch ist stumpf, stumpfer als das Vieh. So ein Stück Vieh – ich weiß, wie das dreinsieht, wenn sein Stallgefährte unters Messer kommt, ich hab' oft genug in den Schlachthof mit hinausfahren müssen damals, als mein Mann im Feld war. Ja, die Kreatur, die sieht drein. Aber wir, wir sagen: das sollte nicht sein – und sagen: aber das ist ja entsetzlich, und dann gewöhnen wir uns daran.”

 

 

 1120117-c5cc543ea3fb350023128bf1ff89a42a.jpg

Albrecht Goes (22 maart 1908 – 23 februari 2000)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e maart ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:06 Reageer op dit bericht

Érik Orsenna, Gabrielle Roy, Ludvík Kundera, Léon Deubel, Edward Moore

De Franse schrijver Érik Orsenna werd geboren in Parijs op 22 maart 1947 als Érik Arnoult. Zie ook alle tags voor Erik Orsenna op dit blog.

 

Uit: Deux étés

 

“Heureux les enfants élevés dans l’amour d’une île. Ils y apprennent au plus vite certaines pratiques utiles pour la suite de l’existence : l’imagination, la solitude, la liberté, voire une certaine insolence vis-à-vis de la terre ferme ; et guetter l’horizon, naviguer à voile, apprendre à partir...
Notre île.
De septembre à fin juin, dans la grisaille scolaire de Paris, nous ne rêvions que d’elle. Nous l’avions collée partout, dans nos chambres, derrière le rabat de nos pupitres, sans doute aussi à l’envers de nos paupières. Vers elle convergeaient nos projets d’amour ou d’aventure. En elle nous avions domicilié les héros de nos lectures, Robinson, bien sûr, mais aussi les Trois Mousquetaires, la Sanseverina, sans doute étonnée de se retrouver là, sur ces deux morceaux de granit exigus rongés par les courants.
L’île nous consolait de tout en même temps qu’elle nous faisait honte de nos faiblesses. Qui aurait pu nous éduquer mieux ?
[...] Certains soirs, dans une île, on étouffe. Toutes affaires cessantes, il faut s’embarquer. De plus en plus souvent, nous passons la nuit mouillés au milieu de l’archipel. Nous n’avons plus l’âge des grands voyages, mais les courants qui nous entourent donnent l’impression de naviguer.
Le vent tombe à mesure que la lumière s’éteint. C’est l’heure où il faut commencer à tendre l’oreille.
Quelles sont ces syllabes lointaines qui se mêlent aux clapotis de l’eau contre la coque, bruissements d’algues et autres froissements d’ailes ?“

 

 

 1120111-694f2d8137ba6387d7c2392a6e3922c3.jpg

Érik Orsenna (Parijs, 22 maart 1947)


 


De Canadese schrijfster
Gabrielle Roy werd geboren op 22 maart 1909 in Saint Boniface, Manitoba.
Zie ook alle tags voor Gabrielle Roy op dit blog.

 

Uit: The Tin Flute (Vertaald door Hannah Josephson)

 

“The street was absolutely silent. There is nothing more peaceful than St. Ambroise Street on a winter night. From time to time a figure slips by, as if drawn to the feeble glimmer of a store front. A door opens, a square of light appears on the snow covered street, and a voice rings out in the distance. The passerby is swallowed up, the door bangs shut, and only the spirit of the night reigns in the deserted street between the pale glow of lighted windows on one side and the dark walls bordering the canal on the other.

At one time the suburb had ended here; the last houses of Saint-Henri looked out on open fields, a limpid, bucolic air clinging to their eaves and tiny gardens. Of the good old days nothing is left now on St. Ambroise Street but two or three great trees that still thrust their roots down under the cement sidewalk. Mills, grain elevators, warehouses have sprung up in solid blocks in front of the wooden houses, robbing them of the breezes from the country, stifling them slowly. The houses are still there with their wrought-iron balconies and quiet facades. Sometimes music penetrates the closed shutters, breaking the silence hike a voice from another era. They are lost islands to which the winds bear messages from all the continents, for the night is never too cold to carry over alien scents from the warehouses: smells of ground corn, cereals, rancid oil, molasses, peanuts, wheat dust and resinous pine.

Jean had chosen this remote, little-known street because the rent was low, and because the deep rumble of the quarter, the whistle blowing at the end of day, and the throbbing silence of the night spurred him on to work.“

 

 

 1120111-bb7fe923f59a633e2e067ab411d7859a.jpg

Gabrielle Roy (22 maart 1909 – 13 juli 1983)

 

 

 

 

De Tsjechische dichter en schrijver Ludvík Kundera werd geboren op 22 maart 1920 in Brünn. Zie ook alle tags voor Ludvik Kundera op dit blog.

 

 

 

Drei saftige Birnen

 

erblickt tief in der Nacht
am leeren Tisch auf den
nur der abstrakte Mond scheint:
Stilleben-Erinnerung
an selige Zeiten
deiner ersten Schwangerschaft
da die Welt plötzlich wunderbar rund war
als fielen von ihr
alle üblichen Stacheln ab.

 

 

 

Woronesch

 

Gleich im geschwätzigen Bahnhofsgewimmel:
ein Mann im Totenhemd!
Herr Ossip, erlauben Sie, daß ich
den Staub von Euren Schuhen wisch.

 

 

 
Vertaald door Eduard Schreiber

 

 

 

1120111-232213e9603d8608d05dff45389ae07b.jpg
Ludvík Kundera (22 maart 1920 – 17 augustus 2010)

 

 

 

 

De Franse dichter Léon Deubel werd geboren op 22 maart 1879 in Belfort. Zie ook alle tags voor Léon Deubel op dit blog.

.

 

Demain


En vain, le jour adverse évoque ceux qui tombent

Et dont la chute, au loin, dans l’âme nous répond :

En vain, le fleuve nu prépare sous ses ponts

Un départ, sans adieux, d’irrésistibles tombes ;

     

En vain, pour dévoyer mon effort qui succombe,

La noire Faim suspend de périlleux balcons

Sur les galets battus de rêves inféconds ;

En vain, l’amer chagrin réprimé vire en trombe ;

     

Demain paraît ! Demain ! jour où, sur plus d’un front,

Tournants et lumineux, mes pas s’affermiront,

Où d’un geste, arrachant des trompettes à l’ombre

     

Pour déployer mes cris jusqu’au suprême azur,

Comme une horde dense au milieu des décombres,

Je pousserai mes vers sur le monde futur.

 

 

 1120111-138d10b9d8391b3401d34368c325e64f.jpg

Léon Deubel (22 maart 1879 – 4 juni 1913)

Brons van Hiroatsu Takata

 

 

  

 

De Engelse schrijver Edward Moore werd geboren in Abingdon, Berkshire op 22 maart 1712. Zie ook alle tags voor Edward Moore op dit blog. 

 

Uit: The Gamester

 

„_Mrs. Bev._ And so you may; 'twould be a sin to doubt it.

_Char._ I will be sure on't. 'Twas madness in me to give it to his management. But I'll demand it from him this morning. I have a melancholy occasion for't.

_Mrs. Bev._ What occasion?

_Char._ To support a sister.

_Mrs. Bev._ No; I have no need on't. Take it, and reward a lover with it. The generous Lewson deserves much more. Why won't you make him happy?

_Char._ Because my sister's miserable.

_Mrs. Bev._ You must not think so. I have my jewels left yet. I'll sell them to supply our wants; and when all's gone these hands shall toil for our support. The poor should be industrious--Why those tears, Charlotte?

_Char._ They flow in pity for you.

_Mrs. Bev._ All may be well yet. When he has nothing to lose, I shall fetter him in these arms again; and then what is it to be poor?

_Char._ Cure him but of this destructive passion, and my uncle's death may retrieve all yet.

_Mrs. Bev._ Ay, Charlotte, _could_ we cure him. But the disease of play admits no cure but poverty; and the loss of another fortune would but encrease his shame and his affliction. Will Mr. Lewson

call this morning?“

 

 

 1120111-01550674d88514cae211321527f3da8a.jpg

Edward Moore (22 maart 1712 – 1 maart 1757)

Gravure door James Neagle

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22e maart ook mijn blog van 22 maart 2011 deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:00 Reageer op dit bericht

Youssef Rzouga, Jean Paul, Günter Vallaster, Siegfried Kapper

De Tunesische dichter Youssef Rzouga werd geboren op 21 maart 1957 in Mahdia. Zie ook alle tags voor Youssef Rzouga op dit blog.

 

 

Heitu 1

Etwas aus dem tunesischen Heiku

 

Die Welt

Unter deinen Händen

Über der Karte des Ostens

Auf der Suche nach dem Verborgenen auf der zerbrechlichen Seite

In mir

 

 

Heitu 2

 

Wo wir sind

Ist über dem Wort

Öffne das Fenster

Eine Frau auf der anderen Straßenseite

Wartet auf ihren Ritter

Sie schaut auf das Fenster

Auf dieses Fenster

Also öffne es

Damit ich dich dort sehe

Wo wir sind

Ist über dem Wort

 

 

 

Heitu 3

 

Was bringt dieses Kind zum Lachen?

- Ein Greis, der herumalbert.

 

 

 

Vertaald door Mustafa Al-Slaiman

 

 


 1119447-a80abf1ea54c7727278f9586ae3d813e.jpg

Youssef Rzouga (Mahdia 21, maart 1957)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jean Paul werd op 21 maart 1763 in Wunsiedel. Zie ook alle tags voor Jean Paul op dit blog.

 

Uit: Der Tod eines Engels (Leben des Quintus Fixlein)

„Zum Engel der letzten Stunde, den wir so hart den Tod nennen, wird uns der weichste, gütigste Engel zugeschickt, damit er gelinde und sanft das niedersinkende Herz des Menschen vom Leben abpflücke und es in warmen Händen und ungedrückt aus der kalten Brust in das hohe wärmende Eden trage. Sein Bruder ist der Engel der ersten Stunde, der den Menschen zweimal küsset, das erstemal, damit er dieses Leben anfange, das zweitemal, damit er droben ohne Wunden aufwache und in das andere lächelnd komme, wie in dieses Leben weinend.

Da die Schlachtfelder voll Blut und Tränen standen und da der Engel der letzten Stunde zitternde Seelen aus ihnen zog: so zerfloß sein mildes Auge, und er sagte: »Ach, ich will einmal sterben wie ein Mensch, damit ich seinen letzten Schmerz erforsche und ihn stille, wenn ich sein Leben auflöse.« Der unermeßliche Kreis von Engeln, die sich droben lieben, trat um den mitleidigen Engel und verhieß dem Geliebten, ihn nach dem Augenblick seines Todes mit ihrem Strahlenhimmel zu umringen, damit er wüßte, daß es der Tod gewesen; – und sein Bruder, dessen Kuß unsere er starrten Lippen wie der Morgenstrahl kalte Blumen öffnet, legte sich zärtlich an sein Angesicht und sagte: »Wenn ich dich wieder küsse, mein Bruder, so bist du gestorben auf der Erde und schon wieder bei uns.«

Gerührt und liebend sank der Engel auf ein Schlachtfeld nieder, wo nur ein einziger schöner feuriger Jüngling noch zuckte und die zerschmetterte Brust noch regte: um den Helden war nichts mehr als seine Braut, ihre heißen Zähren konnt' er nicht mehr fühlen, und ihr Jammer zog unkenntlich als ein fernes Schlachtgeschrei um ihn. O da bedeckte ihn der Engel schnell und ruhte in der Gestalt der Geliebten an ihm und sog mit einem heißen Kusse die wunde Seele aus der zerspaltenen Brust – und er gab die Seele seinem Bruder, der Bruder küßte sie droben zum zweitenmal, und dann lächelte sie schon.“

 

 

 1119447-48eb58b7e13bfb8bad136ce61d0aec5d.jpg

Jean Paul (21 maart 1763 – 14 november 1825)

Jean-Paul-Haus in Coburg, het huisje waarin de dichter 1803-1804 werkte.

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Günter Vallaster werd geboren op 21 maart 1968 in Schruns (Vorarlberg). Zie ook alle tags voor Günter Vallaster op dit blog.

 

Uit: Hinter dem Buchstabenzaun

 

 

ALEX AHNTE HYMNE. FAHNE KEIMTE, WEHTE WIE EINE MALVE IM MAI, AXT NAHTE, WAFFE WINKTE, HEIZTE ZANK AN. ALEX FALTETE FELLE, FEILTE TANNEN AN, EILTE MIT LANZE. KALT FIEL ALEX WAHN ANHEIM. ELIZA KEIFTE WITZE AN WELT, WAFFE, WIXEN, AHNTE VATI MIT KLAN. EIN ZINN-HAMLET WEINTE AM KAMIN MIT VINYL. KATZE MIA KIEFELTE IM WINKEL ZÄHE HAIHÄLFTEN. [...] ELIZA HAT KEINE WAHL, MIT LATEIN AM ZIEL: MANTEL AN, VIA LIFT IN MEZZANIN, IN ALLEE, HÄLT TAXI AN, FLIEHT. ENZYM AN ENZYM, ZAHN AN ZAHN – KEIN THEMA IN ELIZA. WANN KAM ALEX IN HAFT, ZELLE.

 

 

 1119447-db04fa1a75a784b61f3fa31f9e66af42.jpg

Günter Vallaster (Schruns, 21 maart 1968)

 

 

 

 

De Tsjechische schrijver en vertaler Siegfried Kapper werd op 21 maart 1820 geboren in Smichov. Zie ook alle tags voor Siegfried Kapper op dit blog.

 

 

 

Ade

 

Wie schienen die Sternlein so hell, so hell

Herab von der Himmelshöh´.

Zwei Liebende standen auf der Schwell´,

Ach, Hand in Hand:"Ade!"

Die Blümlein weinten auf Flur und Steg,

Sie fühlten der Liebenden Weh,

Die standen traurig am Scheideweg,

Ach, Herz an Herz: "Ade!"

Die Lüfte durchrauschen die Waldesruh´,

Aus dem Tal und von der Höh´

Wehn zwei weiße Tücher einander zu:

"Ade, ade, ade!

 

 


1119447-2ed5531caea129c93bc63bbab77d8d26.jpg
Siegfried Kapper (21 maart 1820 – 7 juni 1879)

Portret door Friedrich Kriehuber

Geschreven door Romenu om 18:50 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten