De Brits-Poolse schrijver Joseph Conrad werd geboren op 3 december 1857 in Berdichev, Rusland in een gezin met Poolse ouders. Zie ook mijn blog van 3 december 2006 en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008. en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Nostromo

 

“In the time of Spanish rule, and for many years afterwards, the town of Sulaco--the luxuriant beauty of the orange gardens bears witness to its antiquity--had never been commercially anything more important than a coasting port with a fairly large local trade in ox-hides and indigo. The clumsy deep-sea galleons of the conquerors that, needing a brisk gale to move at all, would lie becalmed, where your modern ship built on clipper lines forges ahead by the mere flapping of her sails, had been barred out of Sulaco by the prevailing calms of its vast gulf. Some harbours of the earth are made difficult of access by the treachery of sunken rocks and the tempests of their shores. Sulaco had found an inviolable sanctuary from the temptations of a trading world in the solemn hush of the deep Golfo Placido as if within an enormous semi-circular and unroofed temple open to the ocean, with its walls of lofty mountains hung with the mourning draperies of cloud.
On one side of this broad curve in the straight seaboard of the Republic of Costaguana, the last spur of the coast range forms an insignificant cape whose name is Punta Mala. From the middle of the gulf the point of the land itself is not visible at all; but the shoulder of a steep hill at the back can be made out faintly like a shadow on the sky.
On the other side, what seems to be an isolated patch of blue mist floats lightly on the glare of the horizon. This is the peninsula of Azuera, a wild chaos of sharp rocks and stony levels cut about by vertical ravines. It lies far out to sea like a rough head of stone stretched from a green-clad coast at the end of a slender neck of sand covered with thickets of thorny scrub. Utterly waterless, for the rainfall runs off at once on all sides into the sea, it has not soil enough--it is said--to grow a single blade of grass, as if it were blighted by a curse. The poor, associating by an obscure instinct of consolation the ideas of evil and wealth, will tell you that it is deadly because of its forbidden treasures. The common folk of the neighborhood, peons of the estancias, vaqueros of the seaboard plains, tame Indians coming miles to market with a bundle of sugar-cane or a basket of maize worth about three-pence, are well aware that heaps of shining gold lie in the gloom of the deep precipices cleaving the stony levels of Azuera. Tradition has it that many adventurers of olden time had perished in the search.“

 

 

 

 

Joseph Conrad (3 december 1857 – 3 augustus 1924)

Buste in Kielce, Polen

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Henri (Hendrik) Conscience werd geboren in Antwerpen op 3 december 1812. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: De plaag der dorpen

 

„Op eenen namiddag keerden twee buitenlieden van eene naburige stad naar hun dorp terug.

Het oord, waar zij zich bevonden, was een allerschoonst landschap in het Hageland; zij volgden eene baan, die nevens den rug van eenen heuvel, dwars door den bruinen ijzersteen, was gegraven, en over hoogten en door diepten in zonderlinge bochten voortslingerde, totdat zij het punt zou bereiken, waar ginds in de verte een kruisken met zijnen vergulden haan boven het donkere geboomte blikkerde. Aan de eene zijde van den weg verhief zich de uitgegraven wand van ijzersteen, welks donkere verf door de slingerende ranken der braambosschen met liefelijk groen en purper was versierd. Daarboven ontstonden sterkbewogene gebergten, die het gezicht langs dien kant beperkten..... Maar van tijd tot tijd zonk ook de grond tot een weelderig dal. Men kon alsdan van deze hoogte met eenen enkelen blik de gansche landstreek beheerschen, en zien hoe de dennenbosschen, als boven elkander gestapeld, langs den rug der heuvelen opklimmen en afdalen; en - immer in toon verminderend - allengs zich verwijderen, kleiner worden en verblauwen, totdat hun groen zich met de dampen der kimme tot een zacht nevelgordijn versmelt.

Aan den anderen kant der baan hadden de stortregens, die na het onweder van de hoogten afstroomen, eene breede klove tusschen de bonken ijzersteen uitgespoeld. Achter het bed dezer toekomende rivier vertoonde zich eene wijde vlakte van bebouwde velden, wier regelmatige panden tot op den rug eener andere heuvelenrij voortliepen en daar, als bonte tapijten, van de schouders der gebergten schenen neer te hangen.

Het was Herfst, de najaarszon glansde met helderen gloed aan den zuiverblauwen hemel en speelde in bonte tonen tusschen het half verwelkt gebladerte. Ofschoon haar licht nog hevig was, toch ontstond reeds aan den voet der verre bosschen de purperen tint, welke aankondigt, dat de lucht kouder wordt dan de aarde, en de avondmist zich vormt.“

 

 

 

Hendrik Conscience (3 december 1812 – 10 september 1883)

Villa Hendrik Conscience in Gent

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Herman Heijermans werd geboren op 3 december 1864 in Rotterdam. Zie ook mijn blog van 3 december 2006  en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Diamantstad

 

„Vlak bij Casino sprong hij van de tram, stond stil, kijkend naar de oude gevels. Tusschen de dracht der vaal-lijnende huizen spaakte groen in een tralieënd raster. Zóó had hij het onthouden, niet alles afzonderlijk, niet een énkel huis met opdringende vormen, niet het kleine van menschen die er gewoond hadden, nòg woonden - nee, zóó als hij het weèr zag: massaal, zwart-geslagen van straatvuil, huisklomp in stedebenauwing, omwringend het groene stofperkje. Het gaf hem eene vreugde en pijn van lichte verwondring - dat dit alles zoo verweerd geleek, zoo óuder geworden, ouder zelfs dan de herinnering, die het in wazige schaduw gezet. Op zee had hij zich dikwijls de jodenbuurt gedácht, uitsluitend gedácht, en warmlieve, zacht-glimlachende genegenheid gevoeld voor het bruin der straattintingen, zooals hij het zag, bij gedroom achter oogleden. Maar na zoo làngen tijd werd het moeilijk jongensindrukken te hervinden, scheen je jeugd als 'n koorts van onrijpe verwarring, mal en gejaagd, vèr van je leven gegleden. Tòch klukte 't in z'n keel, traagde z'n adem, wás er 't vreugdlijk ontmoeten van kleuren, die het verlangen naar deze straten tot zwaarmoedige draperie had gevormd, mèt de vloeiing van bruin en zwart - wit-venstertjes doorsneden - die over het plein dampte en in de Joden-Amstelstraat van gevel naar gevel, dak naar dak henen-loomde. Al-stratenschoon was hier, slinger van stegen en sloppen, huizengehuif in scheemring van luchten, daken molm en bot, wig naast wig, met bronzend-bruin in de dalen. Zóo had hij het meenen te zien, toen nog niet hij het zag.

Alleen, het was oúder geworden, vàag-ouder, als jodenvrouwke wier kruin van jaren schuilt onder zwart van bandeau. 't Gaf hem een lichte pijn, 't dee denken aan luidloozen dood van tierige dingen, die sterven zonder gerauwgil van angst.

In de wijdte, áchter op 't Waterlooplein plompte het grauwe cement der Mozes-en-Aaron-kerk, zwaar boven de zonnekappen van ventende joden. Perkje groen, stoffig, heet, stond in de branding der zon - vèrder waren het ouwe, gore huizen, deurtjes en ramen, droogstokken en lappen van kreukerig wit, met een enklen roodbaaien rok en wat bloempotten.

Eleazar zag niets dan het plein en de straat, de huizen daar in, die hij héérlijk vond, aanbidlijk van kleuren-versterving, indrukwekkend als schemer-neersponzing op zee. Was niet elk droomend gezwijg gódlijker klank dan het puurste geluid? O, 't huizengedroom, vast aan 't bewegen der lieden wier gezoem tegen de wanden ging, was sterker, smartlijker dan 't grootewater gepeins en gewatel, dat hij nu maanden gevoeld en door-angstigd had, 't water dat noòit rust kende....“

 

 

 

Herman Heijermans (3 december 1864 – 22 november 1924)

Buste van Joseph Mendes da Costa uit 1935 in het Vondelpark, Amsterdam

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Grace Andreacchi werd geboren op 3 december 1954 in New York. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Two Brothers: Part One

 

„PROLOGUE

[The story takes place in a small Korean village, long ago. Centre stage is a snug and comfortable house set in a garden. Downstage right the plum tree. Rosy dawn light and the morning chorus of birds. Enter Sonhwa.]

 

SONHWA I am Sonhwa, the Flower Fairy of the Pumpkin

Every spring I bear a white blossom

Every fall I yield a big bright pumpkin

Tasty to eat, also useful for drinking gourds

or fine hat!

[Taps her head-dress.]

In this house live two brothers.

Their names are Heungbu and Nolbu.

Nolbu is the older brother.

I’m afraid to tell you about him —

You won’t like hearing it. He’s not a nice man at all.

What’s he like? Well!

Eats a lot, drinks a lot, curses a lot

Beats people up a lot

Has his own way a lot

Slaps his own wife a lot

Slaps crippled man, pinches baby

Speaks rough words to father and mother

Pulls a dog’s tail

Drowns a cat

Spits in the rice pot

And rubs pepper in people’s eyes just for fun.

His heart is crooked like a kudzu vine, grown all in a tangle.

 

His wife Taekwon is named after the sour yellow pickle which she resembles very much. She’s so greedy she wants the best of everything for herself. If she went to the market and saw some fine new thing for sale, she’d fall down in a faint if she couldn’t have it, and wouldn’t get up for maybe one hundred days.“

 

 

 

Grace Andreacchi (New York, 3 december 1954)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Ugo Riccarelli werd geboren op 3 december 1954 in Turijn. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Der Zauberer (Vertaald door Karin Krieger)

 

„Als mein vater in Afrika landete, war er schon so etwas wie ein Magier, konnte er doch das hervorzaubern, was jeder Mensch tief in sich verborgen hält, in den geheimen Winkeln, die wir in der Haut unserer Hände haben, hinter den Augen, wenn wir träumen, in den Falten unserer Lippen.

In diese Verstecke konnte er seine Wörter gleiten lassen wie eine Zigeunerin ihre Finger zwischen die Verschlusshaken deines Goldkettchens, und mit einem Bukett aus Verben und Adjektiven brach er jeden Widerstand, indem er dich mit einem Kompliment umgarnte und dich so zu einem Lächeln zwang – auch wenn du vor dir nur Wüste und Steine hattest und wenig oder gar kein Brot.

Seine Dietriche waren die Wörter, und auch seine Taschenspielerhände waren Wörter, mit denen er die Welt und die Dinge und die Wünsche schrieb, die, wie er sich einbildete, die Menschen gern verwirklicht hätten.

Während die Mütter auf dem Bahnsteig beim Abschied von ihren Söhnen weinten, die sich an den Militärlaster klammerten, die Mädchen ihre tränennassen Taschentücher zerknüllten und jedem der abreisenden jungen Männer ein felsenschweres Heimweh am Hals hing, war er wohl der einzige, der vor seiner Mutter einen Teppich fröhlicher Grüße entrollte und ihr die Traurigkeit aus den Augen vertrieb, da er sie durch die Panoramen, die er schilderte, zum Träumen zwang und zum Lächeln über die Beschreibung von Orten und über Geschichten, die er, obwohl noch nicht einmal abgereist, bereits erzählte.

Afrika erschien, von ihrem kleinen Dorf am Fuß der Alpen aus, wie eine Weite aus Gold und Abenteuern, ein Reich des Möglichen und der Eroberung, wo der Gestank der Kneipen, der von Arbeit durchtränkte Atem der Betrunkenen, der schwere Schritt von Kälte und Frost keinen Platz fanden, verdrängt von Odalisken und Kamelen, von Weiten glühheißen, feinen Sandes, von Frauen und Gebieten, die nur erobert werden mussten für ein Imperium, das sofort allen zuteil werden sollte.“

 

 

 

Ugo Riccarelli (Turijn, 3 december 1954)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter, folkzanger en jurist Franz Josef Degenhardt werd geboren op 3 december 1931 in Schwelm. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Der Mann aus Fallersleben

 

„Natürlich war sie weder hoher morgenländischer Abkunft, noch hieß sie Botheina, die, wie er Henriette Landau vorgeschwärmt hatte, »vollkommene Schönheit«, für die er am Ende der »sieben gräßlichsten Breslauer Jahre« in Liebe entflammte. Der Name, den er ihr andichtete, entstammte Goethes »West-Östlichem Diwan«, einem Kultbuch seiner einsamen Jahre, und zwar den Musterbildern aus dem »Buch der Liebe«, welchen Titel auch er einer Sammlung seiner Liebeslyrik aus jener Zeit geben sollte. In Wirklichkeit hieß sie Davida von Thümen, war die Tochter des früh an einer damals noch rätselhaften Krankheit verstorbenen Generalleutnants August Heinrich Ludwig von Thümen, ein, allein unter dem Regime ihrer durch und durch preußischen Mutter, preußisch erzogenes Mädchen. Ihr bräunlicher Teint, das tiefschwarze, über den Ohren zu Schnecken geflochtene Haar, eine fein gebogene Nase, die schwellenden, immer ein wenig geöffneten Lippen, der im Verhältnis zur schmalen Figur sehr üppige Busen, vor allem aber diese mandelförmig geschnittenen, ein ganz klein wenig schielenden Augen, die in einer Mischung aus Hilfsbedürftigkeit und Begehren wie über einen Haremsschleier hinweg blickten, verliehen ihr tatsächlich etwas Orientalisches. Trotzdem fand Hoffmann, als er sie zum erstenmal sah, ihr vorgestellt wurde, sie sei »eigentlich ein Nichts«. Er war an jenem Abend bei den Winterfelds nach einem besonders heftigen Streit am Nachmittag mit seinem Intimfeind, dem Oberbibliothekar Wachler, für keinerlei Schönheit empfänglich; vielmehr verbittert und gereizt, ließ er seinen Ärger frei heraus, schimpfte aufs Philisterpack, auf Staatsbeamte, schlesische Schlafmützerei, Subordinationsgeist und so weiter, so daß ihn die Winterfelds mit strengen und lieben Worten besänftigten - ein Ritual, das von Zeit zu Zeit zwischen ihnen aufgeführt wurde. Erst zwei Wochen darauf, an einer jener Winterfeld-Musik-Soirees, bemerkte er sie wirklich, fühlte sich dann aber auch gleich zu ihr hingezogen. Der Oberlandesgerichtsrat Carl von Winterfeld, ein vollhaariger lutherähnlicher, vitaler und vermögender Mann, war Kenner und Liebhaber früher, vor allem geistlicher Musik, Vorsteher sogar des konservativen Breslauer Instituts für Kirchenmusik, was er nicht als Widerspruch zu den Grundsätzen eines gemäßigten Liberalismus empfand, denen er sich, soweit sie dem englischen Leitbild entsprachen, verpflichtet fühlte.“

 

Franz Josef Degenhardt (Schwelm,  3 december 1931)

 

 

 

 

 

De Filipijnse schrijver F. Sionil José werd geboren op 3 december 1924 in Rosales, Pangasinan. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Tree

 

„But what kind of man is he who will suffer for truth, for justice, when all the world knows that it is the evil and the grasping who succeed, who flourish, whose tables are laden, whose houses are palaces? Surely he who sacrifices for what is just is not of the common breed or of an earthly shape. Surely there must be something in him that should make us beware, for since he is dogged and stubborn as compared with the submissive many, he will question not just the pronouncements of leaders but the leaders themselves. He may even opt for the more demanding decision, the more difficult courses of action. In the end, we may see him not just as selfless but as the epitome of that very man whom autocrats would like to have on their side, for this man has no fear of heights, of gross temptations, and of death itself.

Alas, I cannot be this man, although sometimes I aspire to be like him. I am too much a creature of comfort, a victim of my past. Around me the largesse of corruption rises as titles of vaunted power, and I am often in the ranks of princes, smelling the perfume of their office. I glide in the dank, nocturnal caverns that are their mansions and gorge on their sumptuous food, and I love it all, envy them even for the ease with which they live without remorse, without regret even though they know ( I suspect they do) that to get to this lofty status, they had to butcher - perhaps not with their own hands - their own hapless countrymen.

Today I see young men packed off to a war that's neither their making nor their choice, and I recall Angel, who is perhaps long dead, joining the Army not because he was a patriot but because there was no other way. So it has not changed really, how in another war in another time, young men have died believing that it was their duty to defend these blighted islands. It may well be, but the politicians and the generals - they live as weeds always will - accumulating wealth and enjoying the land the young have died to defend. This is how it was, and this is how it will be.“

 

 

 

F. Sionil José (Rosales, 3 december 1924)

 

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver France Prešeren werd geboren op 3 december 1800 in Vrba. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

 

Das unverweste Herz   

 

Man gräbt ein Grab für jemand, der jüngst dem Tod erlag,

das Antlitz eines Jünglings tritt plötzlich an den Tag.

Die Totengräber stehen voll Grau'n, sie atmen nicht,

die minder Zagen heften ihr Aug' auf dies Gesicht.

Wohl fände schön ein jeder die hohe Stirne hier,

wenn eine düst're Wolke nicht lagerte auf ihr;

schön wären diese Lippen und schön die Züge auch,

wenn nicht darüber schwebte des Missmuts trüber Hauch.

 

Der Leib zerfällt zur Asche, vom Hauch der Luft zersetzt,

es bleibt vor den Erstaunten das Herz nur mehr zuletzt.

Es schlägt, von warmem Leben durchflutet, noch zur Stund',

als schlüge es im Busen noch lebend und gesund.

 

Sie fragen, wer im Grabe zuletzt die Ruhe fand -

ein Heil'ger war's, der siegreich dem Moder widerstand!

Ein Grabstein stand daneben, den niemand angeseh'n,

man deckt ihn los vom Moose, darauf die Worte steh'n:

 

dass Dobroslav, den Sänger, bedecke dieser Stein,

ihn, der so süss besungen der Liebe Qual und Pein,

der Lieder, vielgefeiert, gedichtet auf sein Lieb,

aufs schöne, stolze Fräulein, das ungerührt verblieb.

 

Doch als sie einen anderen zum Liebsten sich erkor,

schwang sich aus seinem Herzen fortan kein Lied empor;

er klagte weder Menschen noch Gott sein herb Geschick,

kein Strahl hellt auf sein Antlitz, kein Nass trübt seinen Blick.

 

Er lebte minder heilig als ledig jeder Pflicht,

empfing die heil'ge Beichte, die letzte …lung nicht.

Nein, Heiligkeit konnt' nimmer ihn gegen Moder fei'n,

sie sagen all', es könne sein Herz dies nimmer sein!

 

 

 

Vertaald door Anton Funtek

 

 

 

 

France Prešeren (3 december 1800 – 8 februari 1849)

Portret door Ivan Grohar 

 

 

 

 

De Franse schrijver, criticus, theaterdirecteur en journalist Jules Claretie werd geboren op 3 december 1840 in Limoges. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Petite Cora

 

„Le petit modèle, charmante sous le grand chapeau du Directoire, avec la jolie robe collante à rayures roses, les cheveux noirs un peu crépus, ébouriffés, hochait la tête pendant que le peintre caressait sur la toile les contours de ce mince corps souple, ces lignes juvéniles apparaissant sous la transparence des étoffes d'autrefois.

- Oh ! monsieur Georges, c'est joli, bien joli, ce costume ; mais ce n'est pas comme ça que j'aurais voulu être peinte !

Elle disait zoli, avec un doux accent créole, un grasseyement léger, très tendre, et de grands yeux noirs mélancoliques dans un visage d'enfant arabe, à la pâleur cuivrée.

- Ah ! ce n'est pas comme ça ! Et comment auriez-vous voulu être peinte, mademoiselle Cora ?

Les prunelles tristes du petit modèle devinrent ardentes tout à coup, - avides devant un rêve évoqué, - et Cora répondit, la voix tremblante :

- Oh ! ce que j'aurais voulu ! C'est en soeur de charité que j'aurais voulu me voir !

- En soeur de charité ?

- Oui ; mais avec ces grandes ailes blanches qui battent des deux côtés de la figure. C'est si beau cette coiffure, si beau ! Et soeur de charité, c'est si bien d'être soeur de charité !... J'aurais voulu être, moi, soeur de charité, au lieu de...

Elle s'arrêta, et à ses yeux noirs montèrent de grosses larmes.

- Cora, si vous pleurez, ma petite Cora, vous n'aurez plus l'air d'une merveilleuse du Directoire !

C'était dans l'atelier de mon jeune ami Georges, à deux pas de l'église Saint-Vincent-de-Paul dont les deux tours apparaissaient par la grande baie vitrée, détachant leurs silhouettes grises sur un beau ciel bleu, un ciel de mai, léger, chargé de vie. Les yeux profonds de la petite Cora le regardaient, ce ciel de printemps, et regardaient aussi ces tours grises, nettement découpées, et cette horloge qui sonnait l'heure de l'église, et sous le chapeau rose du Directoire elle hochait toujours sa tête de petite Africaine, tandis que le peintre jetait dans un gai tableau représentant, sous une tonnelle fleurie, des muscadins et des merveilleuses attablés devant des sorbets, avec des chaises vertes, des étoffes rayées, un fouillis de couleurs claires, de cheveux blonds, de bas chinés, d'écharpes, d'éventails, de sourires, et, au fond, Paris, le grand Paris révolutionnaire vaguement entrevu à travers la brume et grondant sourdement aux pieds, aux petits pieds des muscadines riant là, du haut de la butte Montmartre ou de la colline de Belleville...“

 

 

 

Jules Claretie (3 december 1840 – 23 december 1913)

 

 

 

 

 

De Noorse schrijver Ludvig Holberg werd geboren in Bergen op 3 december 1684. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Niels Klim’s Journey Under The Ground (Vertaald door John Gierlow)

 

„In the year 1664, after graduating at the Academy of Copenhagen, in Theology and Philosophy, I prepared to return to my father-land, and took passage in a ship bound for the city of Bergen, in Norway. I had been furnished with brilliant testimonials from both faculties, and wanted only money;--a fate common to Norwegian students, who generally return home with empty purses from the Temple of the Muses.

We had a good wind, and in three days arrived at my native town, Bergen.

I occupied myself now, in expanding my knowledge of natural philosophy, and for practice, geologically examined the neighboring mountains. On the top of the most interesting of these mountains, (interesting I mean to a student,) was a remarkable cave, which the inhabitants of the town

called _Florien_. From its mouth, a mild and not unpleasant air issues at certain periods, as though the cave inhaled the breeze and gently sighed it forth again.

The learned in Bergen, especially the celebrated Abelin and Edward, had longed to examine it; but these latter, from their great age, being unable to perform so arduous a feat, used every occasion to induce the young and adventurous to attempt the exploration. Instigated, (and it was a foolish, and I might say, a wicked resolution,) instigated, I say, not less by the encouragement of these great men than by my own inclination, I determined to descend into the cave. The longer I thought of the matter, the firmer I became. I prepared every thing needful for the expedition, and on a Thursday, at the morning twilight, departed from the city. I started thus early, because I desired to finish my labors before dark, and make a report the same evening.

How little did I then dream that like another Phaëton, I should be driven headlong through the air and precipitated to another globe, there to ramble for the space of ten years, before I should see my friends and native land again. The expedition took place in the year 1665. Accompanied by four men to carry the necessary implements, and assist in letting me down, I ascended the mountain.“

 

 

 

Ludvig Holberg (3 december 1684 - 27 januari 1754)

Standbeeld in Bergen, Noorwegen

De Nederlandse dichter en schrijver  Hein (Hendrik Jan) Boeken werd geboren in Amsterdam op 2 december 1861. Boeken studeerde klassieke talen te Amsterdam en promoveerde in 1899. Daarna ga hij les in oude talen en werd directeur van de Brinioschool te Hilversum. Boeken kwam al op jonge leeftijd in aanraking met De Nieuwe Gids, waarin hij in 1887 zijn eerste sonnetten publiceerde en waarvan hij vervolgens tot aan zijn dood redactielid bleef. Hij was een ‘leerling’ en levenslange vriend van Willem Kloos, die hij al kende uit zijn studietijd en voor wie hij in alle opzichten veel heeft gedaan. In 1916 stond Boeken terecht voor moord op zijn vrouw. Hij had haar geholpen uit het leven te stappen op het moment dat ze in een psychiatrische inrichting zou worden opgenomen. Hij werd echter vrijgesproken. Boeken was in zijn tijd vermaard als gelegenheidsdichter die bij elke feestelijkheid een sonnet voordroeg. Zijn literaire verzen zijn van belang omdat Boeken, evenals Albert Verwey, al vroeg experimenteerde met vrij ritme en polymetrie.

 

 

Late herfst

 

Geel is het blad, geel zijn de lichte bladeren,
Ver is de lucht, - 'k durf haast niet dat ik 't zeg -
Niet blauw, niet wit, wèl licht, - het snelle raderen
Van waagnen hoor 'k op blad-bestrooide weg.

Maar angstig is mijn hart, want in mijn aderen
Voel 'k 't leven leven, wetend dat ik weg
Eens moet, en dat ik mee-weg-dorrend leg
Onder de grond, - weg, al die lichte bladeren.

O blaadren die zo schoon zijt in uw dunheid,
Schoonst nu gij dun zijt, schoner dan de zomer,
Al-licht, dóór-licht, gans ín-schijn van de zon,

Gij sterft, de zon blijft - durf ik zo, ik dromer?
Ik die niet weet dan licht-, dan fijn-, dan dun-heid,
En dat ik loop in 't wondre licht der zon.

 

 

 

 

Een stad

 

Schoon is 't geslacht der mensen, daar ze lopen,
Hoge gestalten door de straten voort,
En vrouwen dalen naar de brede boord
Van de rivier in 't midden, dompel dopen

De kannen in het water, hel omdropen
Van 't schitterende vocht, - een enkel woord
Wordt helper-vliegend door de lucht gehoord, -
En heel de stad ligt vol van zonlicht open.

En kindren leren 't leve' in spel en zangen,
Schoon opgebloeide menschen lieflijkheid,
En leren trouw de eerwaardige geboden.

En knapen voelen naar al 't ver verlangen,
Meisjes der zuchten geheimzinnigheid,
En horen 's nachts de aanwezigheid der goden.

 

 

 

 

Hein Boeken (2 december 1861 – 19 oktober 1933)
Portret door Jan Veth, rond 1890

De Vlaamse dichter Frédéric Leroy werd geboren op 2 december 1974 in Blankenberge. Zie ook mijn blog van 2 december 2006 en mijn blog van 24 november 2007 en ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

 

Heiden

 

De zon scheen vaker. Aan de dingen kleefden
nog de namen, uitnodigend, uitwisselbaar
als losse plaatjes, zodat ik rozenstruiken
krokodillen ging noemen, mezelf krijger.

 

Wreedheid was een deugd, rauw geweld
iets voor helden (dat wat heerste onder
de zomerzon, triomfeerde, regenwormen
in stukken hakte). Ik lachte vaker toen.

 

In een wereld van gras en pluizen was ik
heidens blond, wist van god noch gebod
maar hield van het witgekalkte kapelletje
verderop - plukte plechtig kruisspinnen.

 

Ik schiep een pantheon van gedrochten,
krioelend in glazen confituurpotten.

 

 

 

Dagelijks brood

 

zondag

 

1.

 

Sluit de heilige boeken en weet
liefste, dat voor een openbaring
deze homp op de keukentafel,
hier en nu, voor ons, eenzaam
addergebroed, genoeg kan zijn

 

want vergis je niet in eenvoud,

 

dit gebroken boerenbrood is
volmaakt als de middagzon.

 

 

 

 

Dodenmars

 

En draal niet en maal niet maar sta

nu smalend uit de doden op en klop

de nacht uit loden lakens. Gooi de luiken

open, stap de kamer uit en zet de pas erin,

maar kijk niet om, niet om, nooit om, en ga

niet na of kruimels door harpijen worden opgepikt,

vergeet hoe uit de verte een geliefde je naam roept,

tel je stappen maar herval niet in stilstand, word

geen zoutpilaar, treur niet om afgehakte vingerkootjes,

weggeworpen sieraden, kledingstukken bij elke hellepoort,

vergeet hoe lijken in zee werden gegooid, bijeengeraapt,

hoe klauwen werden geplant in de zwakste van de kudde,

in het weke deel, je weekste vlees, je hagedissenstaart,

je pars pro toto.

 

 

 

Frédéric Leroy (Blankenberge, 2 december 1974)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Botho Strauß werd geboren op 2 december 1944 in Naumburg an der Saale. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Kalldewey Farce

 

“Der Schlaf der Liebe gebiert Ungeheuer

 

Dunkle Bühne. Ein Lichtkegel. DER MANN und DIE FRAU im Profil einander gegenüber. Er im Frack des Orchestermusikers, die Querflöte in der Hand. Sie im Abendkleid, die Geige in der Hand.

 

DER MANN

So vieles, was ich dir noch sagen wollte

DIE FRAU

Man fürchtet sich vor dem, der das letzte Wort behält

DER MANN

Ich will es nicht sein

DIE FRAU

Ich auch nicht

Pause

DIE FRAU

Ich liebe dich. Schau mich an

DER MANN

Ich danke dir

DIE FRAU

Bleib mir gut

DER MANN

Noch stehst du vor mir

Du wirst gehen und es wird

plötzlich alles was war / sein

DIE FRAU

Ich werde nichts vergessen, nichts

DER MANN

Durch diese Wunde sieht man alles

DIE FRAU

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DER MANN

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DIE FRAU

Adieu, meine Liebe, mein Leben. Behalt mich im Her-

zen. Es war die schönste Zeit. Gott schütze dich.

Sie entfernt sich langsam

DER MANN

Wo sind wir gewesen, Geliebte?

Wo sind wir denn nur gewesen?

DIE FRAU

Schlaf, schlaf

Nicht anrufen!”

 

Botho Strauß (Naumburg, 2 december 1944)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ann Patchett werd geboren in Los Angeles op 2 december 1963. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Truth and Beauty

 

“The thing you can count on in life is that Tennessee will always be scorching hot in August. In 1985 you could also pretty much count on the fact that the U-Haul truck you rented to drive from Tennessee to Iowa, cutting up through Missouri, would have no air-conditioning or that the air-conditioning would be broken. These are the things I knew for sure when I left home to start graduate school. The windows were down in the truck and my stepsister, Tina, was driving. We sat on towels to keep our bare legs from adhering to the black vinyl seats and licked melted M&Ms off our fingers. My feet were on the dashboard and we were singing because the radio had gone the way of the air conditioner. "Going to the chap-el and we're—gonna get mar-ar-aried." We knew all the words to that one. Tina had the better voice, one more reason I was grateful she had agreed to come along for the ride. I was twenty-one and on my way to be a fiction writer. The whole prospect seemed as simple as that: rent a truck, take a few leftover pots and pans and a single bed mattress from the basement of my mother's house, pack up my typewriter. The hills of the Tennessee Valley flattened out before we got to Memphis and as we headed north the landscape covered over with corn. The blue sky blanched white in the heat. I leaned out the window and thought, Good, no distractions.
I had been to Iowa City once before in June to find a place to live. I was looking for two apartments then, one for myself and one for Lucy Grealy, who I had gone to college with. I got a note from Lucy not long after receiving my acceptance letter from the Iowa Writers' Workshop. She said that initially when she heard I had gotten into the workshop she was sorry, because she had wanted to be the only student there from Sarah Lawrence. But then our mutual friend Jono Wilks had told her that I was going up early to find housing and if this was the case, would I find a place for her as well?“

 

 

 

Ann Patchett (Los Angeles, 2 december 1963)



Zie voor nog meer schrijvers van de 2e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver Thomas Coraghessan Boyle werd geboren op 2 december 1948 in Peekskill, New York. Zie ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Tortilla Curtain

 

„Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces--the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye--but he wasn't very successful.  This wasn't a statistic in an actuarial table tucked away in a drawer somewhere, this wasn't random and impersonal.  It had happened to him, Delaney Mossbacher, of 32 Piñon Drive, Arroyo Blanco Estates, a liberal humanist with an unblemished driving record and a freshly waxed Japanese car with personalized plates, and it shook him to the core.  Everywhere he turned he saw those red-flecked eyes, the rictus of the mouth, the rotten teeth and incongruous shock of gray in the heavy black brush of the mustache--they infested his dreams, cut through his waking hours like a window on another reality.  He saw his victim in a book of stamps at the post office, reflected in the blameless glass panels of the gently closing twin doors at Jordan's elementary school, staring up at him from his omelette aux fine herbes at Emilio's in the shank of the evening.
        The whole thing had happened so quickly.  One minute he was winding his way up the canyon with a backseat full of newspapers, mayonnaise jars and Diet Coke cans for the recycler, thinking nothing, absolutely nothing, and the next thing he knew the car was skewed across the shoulder in a dissipating fan of dust.  The man must have been crouching in the bushes like some feral thing, like a stray dog or bird-mauling cat, and at the last possible moment he'd flung himself across the road in a mad suicidal scramble.  There was the astonished look, a flash of mustache, the collapsing mouth flung open in a mute cry, and then the brake, the impact, the marimba rattle of the stones beneath the car, and finally, the dust.  The car had stalled, the air conditioner blowing full, the voice on the radio nattering on about import quotas and American jobs.  The man was gone.  Delaney opened his eyes and unclenched his teeth.  The accident was over, already a moment in history.
        To his shame, Delaney's first thought was for the car (was it marred, scratched, dented?), and then for his insurance rates (what was this going to do to his good-driver discount?), and finally, belatedly, for the victim.  Who was he?  Where had he gone?  Was he all right?  Was he hurt?  Bleeding?  Dying?  Delaney's hands trembled on the wheel.“

 

 

 

T. C. Boyle (Peekskill, 2 december 1948)

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Iakovos Kampanellis werd geboren op 2 december 1922 in Hora op het eiland Naxos. Kambanelis is momenteel een van de meest populaire Griekse kunstenaars. Als overlevende van concentratiekamp Mauthausen schreef hij een cantate met muziek van Mikis Theodorakis. Hij ook auteur van ten minste 12 films, waarvan hij er twee zelf regisseerde. Daarnaast is hij bekend als songwriter.

 

 

Das Hohelied (Asma ton Asmaton) 
 
Wie schön doch meine Liebste ist
In ihrem Alltagskleid,
Mit einem Kamm im Haar.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Ihr Mädchen aus Auschwitz,
Ihr Mädchen aus Dachau,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Wir sahen sie auf einer langen Reise,
Sie trug ihr Kleid nicht mehr,
Auch keinen Kamm im Haar.

 

Wie schön doch meine Liebste ist,
Umhegt von der Mutter
Und auch vom Bruder beschützt.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Mädchen aus Mauthausen,
Mädchen aus Bergen-Belsen,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Auf einem zugigen Platz sahn wir sie,
Mit einer Nummer auf dem nackten Arm,
Mit einem gelben Stern auf ihrer Brust.

 

 

Vertaald door Ina en Asteris Kutulas

 

 

 

 

Iakovos Kampanellis (Hora, 2 december 1922)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Saunders werd geboren op 2 december 1958 in Chicago. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Brief and Frightening Reign Phil begins...

 

„It’s one thing to be a small country, but the country of Inner Horner was so small that only one Inner Hornerite at a time could fit inside, and the other six Inner Hornerites had to wait their turn to live in their own country while standing very timidly in the surrounding country of Outer Horner.
Whenever the Outer Hornerites looked at the hangdog Inner Hornerites crammed into the Short-Term Residency Zone, they felt a little sick, and also very patriotic. They were glad they weren’t Inner Hornerites. Inner Hornerites were pathetic and whiny and grasping, unlike them, the Outer Hornerites, who for many years had been demonstrating their tremendous generosity by allowing the Inner Hornerites to overflow into the Short-Term Residency Zone. Not that the Inner Hornerites appreciated it. No, they never wept with gratitude anymore, only stood glaring resentfully at the Outer Hornerites, who, having so much room, had no need to stand very close together, and in fact could often be seen drinking coffee at the spacious Outer Horner Cafe with their legs thrown out in the aisles, causing the Inner Hornerites to wonder: Jeez, couldn’t those jerks spare us a couple hundred extra square yards of that vast unlimited country?
For their part, the Outer Hornerites felt that, yes, okay, their country was pretty big, but it wasn’t infinitely big, which meant they might someday conceivably run out of room. Besides, what if they gave more of their beloved country to Inner Horner and some other crummy little countries came around demanding bits of Outer Horner?“

 

 

 

George Saunders (Chicago, 2 december 1958)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Lacarrière werd geboren op 2 december 1925 in Limoges.  Lacarrière bracht zijn jeugd door in Orleans. Hij studeerde klassieke literatuur aan de Sorbonne en daarnaast modern Grieks en Hindi aan de École des Langues Orientales. Een reis met een groep studenten drama van de Sorbonne naar Griekenland in 1947 legde de basis voor zijn levenslange interesse in dit land, dat hij tussen 1952 en 1966 regelmatig bezocht Het boek L'ete grec, dat in 1976 in de Terre Humaine serie verscheen maakte hem bekend als schrijver. Hij schreef een aantal andere geschriften over het oude en het moderne Griekenland en publiceerde vertalingen van o.a.  Pausanias, Herodotus en Sophocles. Hij droeg ook met vertalingen bij aan de bekendheid van hedendaagse Griekse auteurs als Costas Taktsis, Giorgos Seferis, Odysseas Elytis, Yannis Ritsos, Andreas Pantelis en Prevelakis Frangias.

 

Uit: Un rêve eveillé

 

« Après Les Bacchantes d’Euripide jouées en français dans une traduction de Maurice Clavel et une mise en scène de Michel Cacoyannis, la tragédie grecque revient à l’Odéon avec deux spectacles : Prométhée enchaîné d’Eschyle et Les Phéniciennes d’Euripide.
Le programme indique que ces œuvres sont jouées en langue grecque. Si je pouvais parier avec le lecteur, je gagnerais une fortune en lui demandant : “Quelle langue grecque ?” Car immanquablement il répondrait : “Mais en grec ancien !” Eh bien, non. Aucune tragédie antique n’est jouée en Grèce dans sa langue d’origine. Lire Eschyle, Sophocle ou Euripide en grec ancien est déjà d’une difficulté notoire même pour le plus grand spécialiste de la Grèce antique. Mais les écouter – et les comprendre – dans le texte original n’est à la portée d’aucun Grec. Les auteurs tragiques et comiques de l’Antiquité sont joués en Grèce en langue grecque moderne. Mais laquelle ?
Car le problème, là encore, continue : jusqu’en 1976 il y avait officiellement deux langues en Grèce, la pure et la démotique. Bien entendu, la langue pure apparut au début comme convenant mieux aux auteurs anciens. Elle n’avait qu’un inconvénient : à part les puristes, nul ne la comprenait. C’est pourquoi en 1903 un auteur et metteur en scène, Sotiriadis, décida de passer outre et présenta L’Orestie d’Eschyle en grec démotique ! Épouvante ! Le sang des puristes ne fit qu’un tour et ces derniers envahirent la scène, entamèrent un pugilat contre les comédiens, pugilat qui se poursuivit dans la rue pendant deux jours (la population se mêlant à l’émeute pour des raisons qui n’avaient plus rien de linguistiques) et les combats firent quatre morts.
La vraie tragédie de la Grèce se joua alors dans la réalité bien plus que sur la scène mais la cause fut néanmoins gagnée. Les Grecs acquirent ainsi chèrement le droit de jouer – et de comprendre – leurs ancêtres dans la langue d’aujourd’hui.
Reste le principal : comment les jouer, justement aujourd’hui ? Depuis sa création, en 1930, le Théâtre national d’Athènes a choisi ce que j’appellerai la voie médiane : pas d’archéologie rebutante ni de reconstitution périmée, mais pas, non plus, d’innovation majeure, de réflexions sur ce qu’est aujourd’hui le tragique.“
 

 

 

Jacques Lacarrière (2 december 1925 - 17 september 2005)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 2 december 2009.

De Amerikaanse schrijver Eric L. Harry werd geboren op 2 december 1958 in Ocean Springs, Mississippi. Zie ook mijn blog van 2 december 2007.

De Marokkaanse romanschrijver, dichter en essayist Tahar Ben Jelloun werd geboren in Fez op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Je suis un enfant qui se moque

 

Je suis un enfant qui se moque de l’innocence

J’ai été nourri au lait du sphinx
et tôt porté l’araignée dans le foie à voix basse

J’ai engendré la ville des ténèbres humiliées
et tourné sur moi-même
serpent sans tête fidèle au soleil

J’ai provoqué l’astre obscène du maître et de l’imam
et l’ai entaché de sang dans la cour des miracles
l’astre des sables qui s’est éteint au matin
et me suis retrouvé avec le Livre à l’envers

J’ai pris le train pour fomenter des troubles dans l’eau stagnante
du sommeil ancestral
j’ai secoué des chênes
et j’ai vu rire la mort voilée devant le spectacle des têtes
qui tombaient

Ma voix rompue s’arrêtait en tracé désespéré de l’absence
nulle la parole
quand nos mères nous portaient sur le dos
dans les champs
et jusqu’au cimetière
nos mères résignées cherchaient en nous l’enfance

Nus dans notre solitude
nous faisions des trous dans l’asphalte
jusqu’au jour où le temps s’arrêta sur la pointe de notre réveil.

 

 

 

Femme

 

Femme
terre tendre
remuée par les vents
sur ton corps
la trace d’un visage
que l’oubli a ouvert
dans ta voix
le souvenir d’un lit saccagé
par l’exil d’un sommeil profond.

 

 

 

Tahar Ben Jelloun (Fez, 1 december 1944)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Daniel Pennac werd geboren in Casablanca op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

Uit: Schulkummer (Vertaald door Eveline Passet)

 

Beginnen wir mit dem Epilog: mit meiner beinahe hundertjährigen Mama, die sich einen Film über einen Autor anschaut, den sie gut kennt. Umgeben von seinen Büchern ist der Autor in seiner Bibliothek in Paris zu sehen, die auch sein Arbeitszimmer ist. Das Fenster geht auf einen Schulhof hinaus. Pausenlärm. Der Zuschauer erfährt, dass der Autor ein Vierteljahrhundert lang Lehrer war und er sich diese an zwei Pausenhöfe grenzende Wohnung ein bisschen wie ein Bahner ausgesucht hat, der seinen Alterssitz über einem Rangierbahnhof wählt. Dann sieht man den Autor in Spanien und Italien, wo er mit seinen Übersetzern diskutiert und mit venezianischen Freunden scherzt, als Nächstes auf dem Hochplateau des Vercors, wo er allein durch die Gebirgsnebel wandert und über seinen Beruf spricht, über Sprache und Stil, über die Struktur von Romanen und fiktionale Gestalten … Ein zweites Arbeitszimmer, diesmal mit prächtigem Blick auf die Alpen. In diese Szenen eingeschnitten sind Interviews mit Künstlern, die der Autor bewundert und die wiederum von ihrer Arbeit sprechen: der Filmemacher und Schriftsteller Dai Sijie, der Zeichner Sempé, der Sänger Thomas Fersen und der Maler Jürg Kreienbühl.

Mama ist fast hundert Jahre alt und immer noch skeptisch

Zuletzt wieder Paris: der Autor sitzt jetzt vor seinem Computer. Inmitten von Nachschlagewerken. Seine Leidenschaft, wie er sagt. Der Zuschauer erfährt noch – und damit endet der Film –, dass der Autor in ein solches Nachschlagewerk, den Robert, aufgenommen worden ist, unter dem Buchstaben P, P wie Pennac, dass aber sein richtiger Name Pennacchioni lautet, Daniel Pennacchioni.

Mama schaut sich also diesen Film an, neben ihr mein Bruder Bernard, der ihn für sie aufgenommen hat. Sie schaut sich den Film an, von der ersten bis zur letzten Minute, mit unverwandtem Blick, reglos in ihrem Sessel, mucksmäuschenstill, während es draußen Abend wird.

Ende des Films.

Abspann.

Stille.

Dann, während sie sich langsam zu Bernard hindreht:

„Glaubst du, dass er es eines Tages schafft?“

Ich war nämlich ein schlechter Schüler, und davon hat sie sich nie ganz erholt. Heute, da ihr hochbetagtes Bewusstsein sich allmählich von den Gestaden der Gegenwart zurückzieht, um ferne Gedächtnisarchipele zu umspülen, erinnern sie die ersten Riffe, die zum Vorschein kommen, an diese Furcht, die sie während meiner ganzen Schulzeit nicht verlassen hat.

Sie heftet ihren bangen Blick auf mich und fragt langsam:

„Und was machst du so, im Leben?“

 

 

 

 

 

Daniel Pennac (Casablanca, 1 december 1944)

 

 

 

 

De Britse dichter, schrijver, schilder, zanger en producer Billy Childish (echte naam William Charlie Mand) werd geboren op 1 december 1959 in Chatham, Kent. Zijn eerste band, de punkband The Pop Rivets, richtte hij in 1977op.  Internationaal succes had hij in de jaren 1980 en 1990 met zijn bands The Milkshakes, Thee Mighty Caesars, Thee Headcoats en The Buff Medways. Billy Childish treedt vaak naar buiten als muziek-producent, o.a. voor Holly Golightly en exploiteert het Hangman Records label. Zijn commerciële succes is altijd bescheiden gebleven, waarschijnlijk omdat hij zich fel tegen de commerciële muziek-industrie keert. Ook weigert hij interviews op MTV en in muziekbladen, en hij publiceert  uitsluitend op onafhankelijke labels. In 2005 maakte de regisseur Larry Clark een film, gebaseerd op zijn autobiografie „My Fault.“

 

 

i am their damaged megaphone

 

dead artists speak to me
and thru me
youd do very smartly to listen
they speak to me
with voices filled with mud and clay
and decay
people feel violated by the stench of their breath
they are not desert prophets
or nessissary sat next to god or the devil
but i am sat smack in the midst of them
their rotting teeth wispering
black thorts in my ear

 

i am their damaged megaphone
barking out across the nite
calling for
art without art
love without love
hate without hate
lite without lite
and
youed do very smartly
to shut up and listen

 

 

 

 

Billy Childish (Kent, 1 december 1959)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Henry Williamson werd geboren op 1 december 1895 in Londen. Het landelijk gebied waar hij opgroeide leidde er toe dat hij in de kindertijd een liefde voor de natuur ontwikkelde die zijn literaire werken sterk zou beïnvloeden. De Eerste Wereldoorlog schokte hem en maakte van hem een pacifist. Deze indrukken werden opgenomen in zijn werk, vooral in A Chronicle of Ancient Sunlight (1951-1969), een reeks van boeken die het leven van het fictieve personage Philip Maddison, een soort alter ego, beschrijven vanaf zijn geboorte en die een soort autobiografie van de auteur zijn. In 1927 publiceerde hij zijn beroemdste boek, Tarka de Otter. Het verhaal werd met succes verfilmd in 1979.

 

Uit: The Wet Flanders Plain

 

„Flatness of green fields, no tall trees anywhere, clusters of red-tield, red-bricked farms and houses, and a dim village-line on the far horizon, only very slightly higher, it seems, than the green flatness everywhere–that is the Salient to-day. Yet for years these few square miles were shapeless as the ingredients of a Christmas pudding while being stirred. Not even worms were left after the bombardments–all blasted to shreds, with the bricks of ruins, stumps of trees, and metalling of roads. We used to say it could never be reclaimed: that in fifty years it would be the same dreadful morass.
Mankind suffered over a million casualties within the dish, double-rimmed with inner and outer “ridges,” of the Salient. It had the outline of a skull, the teeth trying to crack Ypres–so the Germans, with grim humour, drew it during the War. A fit man can easily walk round the skull’s outline in a day; but in ’17, could he have walked without human interference, he would ahve dropped, exhausted, before he had floundered a hundredth part of the way, and been drowned with his face under the thin top mud. The bombardments broke the bekes, or brooks, draining this land, which was once covered by the sea; and the pudding became porridge, a-swim with icy water.

The only way over the morass was by the wooden tracks that serpentined over the mud–baulks of teak and beech laid side by side, looking like the sloughs, cast by monsters of the primeval slime. Always at night the tracks glowed and glared with fire and smoke and dreadful crashes; sections would rise splintered into the air, wagons, horses, mules with them; the mud bordering the tracks was piled with old broken and swelled things. The young German gunner cadets were trained in night-firing on these tracks, which were visible along their ribbed and winding lengths by day. Now if you would recall 1917 to your memory, you must stay away from this fine agricultural district.“

 

 

 

Henry Williamson (1 december 1895 - 13 augustus 1977)

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Hongaarse dichter Mihály Vörösmarty werd geboren op 1 december 1800 in Puszta-Nyék. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Die Menschen

 

Schweigt, der Gesang soll nicht erklingen,

die Welt ihr Wort beginnt,

und es erfrieren mit glühenden Schwingen

der Regen und der Wind:

Tränenguß, den der Gram auslöst,

Seufzer, den bang das Herz ausstößt.

Geist, Sünde, Tugend, nichts hat mehr Gewicht:

Hofft länger nicht!

 

Die Völker voreinst hatten Väter,

tat euch die Märe kund,

die Väter wurden Missetäter,

das Volk ging dran zugrund:

Was übrig blieb, schrie nach Gesetzen:

Nun sind sie's, die das Recht verletzen.

Über das Gute hält der Mord Gericht.

Hofft länger nicht!

 

Heroen dann: Gewaltig traten

das Recht sie in den Staub.

Arbeit gabs viel da: Eisentaten!

Und Ruhm, und Lorbeerlaub.

Zerbrach dann so ein Alexander,

verbiß das Volk sich ineinander.

Und Ruhm? Ein Blitz die Elendsnacht durchbricht:

Hofft länger nicht!

 

Und langer Frieden, und erschreckend

wächst sich die Menschheit aus,

vielleicht den Tisch der Pest nur deckend

zu üppigerem Schmaus.

Der Mensch schmachtet den Himmel an,

da er die Erde nicht gewann.

Im Grabe noch erdrückt ihn ihr Gewicht.

Hofft länger nicht!

 

Wie ist die Erde reich, und Menschenhände

mehrn ihren Reichtum noch,

und dennoch martern Plagen ohne Ende,

lastet der Knechtschaft Joch.

Ists ein Gebot? Ists kein Gebot?

Wenn nicht, warum solch zähe Not?

Ob es an Tugend? obs an Kraft gebricht?

Hofft länger nicht!

 

Vernunft und Bosheit, sie gesellen

sich zum verruchten Bund,

machen die Wut der Dummheit schwellen,

der Kriege letzten Grund.

Tier, Teufel, Zorn, Vernunft, was siegt

von euch: Der Mensch ists, der erliegt.

Der Wahnsinnsschlamm mit Gottesangesicht!

Hofft länger nicht!

 

Nach so viel Kriegs- und Friedensmühen:

Des Bruderhasses Mal

bleibt auf der Stirn des Menschen blühen,

er ist der Erde Qual;

ihr glaubt er lernt, da er voll List

die schlimmste Missetat ermißt.

Aus Drachenzähnen trat der Mensch ans Licht.

Hofft länger nicht!

Hofft länger nicht!

 

 

 
Vertaald door Franz Fühmann

 

 

 

 

Mihály Vörösmarty (1 december 1800 – 19 november 1855)

Monument in Boedapest

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Valery Bryusov werd geboren op 1 december 1873 in Moskou. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Saint Sebastian 

 

On slow and smoky fire thou burn'st and art consumed,

O thou, my soul!

On slow and smoky fire thou burn'st and art consumed,

With hidden dole.

 

Thou droopest like Sebastian, pierced with pointed arrows,

Harassed and spent.

Thou droopest like Sebastian, pierced with pointed arrows,

Thy flesh all rent.

 

Thy foes encircle thee and watch with gleeful laughter

And bended bow.

Thy foes encircle thee and watch with gleeful laughter

Thy torments slow.

 

The embers burn, and gentle is the arrow's stinging

'Neath the evening sky.

The embers burn, and gentle is the arrow's stinging

When the end draws nigh.

 

Why hastens not thy dream unto thy lips now pallid

With deadly drouth?

Why hastens not thy dream unto thy lips now pallid

To kiss thy mouth?

 

 

 

Vertaald door Abraham Yarmolinsky

 

 

 

Valery Bryusov (1 december 1873 - 9 oktober 1924)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ernst Toller werd geboren op 1 december 1893 in Samotschin (tegenwoordig Szamocin). Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

Unser Weg

 

Die Klöster sind verdorrt und haben ihren Sinn verloren,
Sirenen der Fabriken überschrillten Vesperklang,
Und der Millionen trotziger Befreiungssang
Verstummt nicht mehr vor klösterlichen Toren.

 

Wo sind die Mönche, die den Pochenden zur Antwort geben:
"Erlösung ist Askese weltenferner Stille ...?"
Ein Hungerschrei, ein diamantner Wille
Wird an die Tore branden: "Gebt uns Leben!"

 

Wir foltern nicht die Leiber auf gezähnten Schragen,
Wir haben andern Weg zu Gott gefunden,
Uns sind nicht stammelndes Gebet die Stunden,

 

Das Reich des Friedens wollen wir zur Erde tragen,
Den Unterdrückten aller Länder Freiheit bringen -
Wir müssen um das Sakrament der Erde ringen.

 

 

 

 

Die Mauer der Erschossenen

 

Wie aus dem Leib des heiligen Sebastian,

Dem tausend Pfeile tausend Wunden schlugen,

So Wunden brachen aus Gestein und Fugen,

Seit in den Sand ihr Blut verlöschend rann.

 

Vor Schrei und Aufschrei krümmte sich die Wand,

Vor Weibern, die mit angestoßnen Knien "Herzschuß!" flehten,

Vor Männern, die getroffen sich wie Kreisel drehten,

Vor Knaben, die um Gnade weinten mit zerbrochner Hand.

 

Da solches Morden raste durch die Tage,

Da Erde wurde zu bespienem Schoß,

Da trunkenes Gelächter kollerte von Bajonetten,

 

Da Gott sich blendete und arm ward, nackt und bloß,

Sah man die schmerzensreiche Wand in großer Klage

Die toten Menschenleiber an ihre steinern Herze betten.

 

 

 

 

Ernst Toller (1 december 1893 – 22 mei 1939)

Herinnering aan Ramses Shaffy

 

 

Nederlands grootste chansonnier Ramses Shaffy is vandaag precies een jaar geleden op 76-jarige leeftijd overleden.

 

De Nederlandse chansonnier en acteur Ramses Shaffy werd op 29 augustus 1933 geboren in de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin van Russische afkomst.

 

Laat me

 

Ik ben misschien te laat geboren,
Of in een land met ander licht.
Ik voel me altijd wat verloren,
Al toont de spiegel mijn gezicht.
Ik ken de kroegen en kathedralen,
Van Amsterdam tot aan Maastricht.
Toch zal ik elke dag verdwalen,
Dat houdt de zaak in evenwicht.

Laat me Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,
Want wie mij lief is blijf me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
Maar ik verloor hun laatste brief.
Ik zal ze heus wel weer ontmoeten,
Misschien vandaag of volgend jaar.
Ik zal ze kussen en begroeten,
Het komt vanzelf weer voor elkaar.
(refrein)

Ik ben gelukkig niet veranderd,
Soms woon ik hier, soms woon ik daar.
Ik heb mijn leven niet verkankerd,
'k heb geen bezit en geen bezwaar.
Ik hou van water en van aarde,
Ik hou van schamel en van duur.
D'r is geen stuiver die ik spaarde,
Ik leef gewoon van uur tot uur.
(refrein)

Ik zal ook wel een keertje sterven,
Daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
En verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je zanger,
Je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
En laat me blijven wie ik ben.
 

 

 

Ramses Shaffy (29 augustus 1933 – 1 december 2009)

 

 

De Engelse schrijver David Nicholls werd geboren op 30 november 1966 in Eastleigh, Hampshire. Zie ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: One Day

 

„Friday 15TH July 1988
Rankeillor Street, Edinburgh
'I suppose the important thing is to make some sort of difference,' she said. 'You know, actually change something.'
'What, like "change the world", you mean?'
'Not the whole entire world. Just the little bit around you.'
They lay in silence for a moment, bodies curled around each other in the single bed, then both began to laugh in low, pre-dawn voices. 'Can't believe I just said that,' she groaned. 'Sounds a bit corny, doesn't it?'
A bit corny.'
'I'm trying to be inspiring! I'm trying to lift your grubby soul for the great adventure that lies ahead of you.' She turned to face him. 'Not that you need it. I expect you've got your future nicely mapped out, ta very much. Probably got a little flow-chart somewhere or something.'
'Hardly.'
'So what're you going to do then? What's the great plan?'
'Well, my parents are going to pick up my stuff, dump it at theirs, then I'll spend a couple of days in their flat in London, see some friends. Then France-'
Very nice-'
'Then China maybe, see what that's all about, then maybe onto India, travel around there for a bit-'
'Traveling,' she sighed. 'So predictable.'
'What's wrong with travelling?'
'Avoiding reality more like.'
'I think reality is over-rated,' he said in the hope that this might come across as dark and charismatic.
She sniffed. 'S'alright, I suppose, for those who can afford it. Why not just say "I'm going on holiday for two years"? It's the same thing.'
'Because travel broadens the mind,' he said, rising onto one elbow and kissing her.
'Oh I think you're probably a bit too broad-minded as it is,' she said, turning her face away, for the moment at least. They settled again on the pillow. 'Anyway, I didn't mean what are you doing next month, I meant the future-future, when you're, I don't know...' She paused, as if conjuring up some fantastical idea, like a fifth dimension. '...Forty or something. What do you want to be when you're forty?'
'Forty?' He too seemed to be struggling with the concept. 'Don't know. Am I allowed to say "rich"?'
'Just so, so shallow.'
'Alright then, "famous".' He began to nuzzle at her neck. 'Bit morbid, this, isn't it?'
'It's not morbid, it's...exciting.'

 

 

 

 

David Nicholls (Hampshire, 30 november 1966)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Lee Klein werd geboren op 30 november 1965 in New York. Zie ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: The Poetics of Removable Presence in the Work of Damian Loeb

  

„In the virtual office space of today quickly becoming tomorrow and both quickly becoming yesterday, we are all removable. The staff, the employed cadre of individuals presently before our eyes, is removable. Though their presence has at some point been requested or solicited or made possible by their own devices (if they are the party in need), they are in any context the human contents of such space and are each replaceable by their attainable commensurate. Furthermore, so too removable in all probability is the company they are in as this firm may only be fulfilling a momentary need in a temporary economy (or only a perceived need at that). Both the actors and the location are replaceable and are easily removed. The painter Damian Loeb in his young career has taken these occupational precepts and played an aesthetic variation of the vocational conditions, thereby rendering him the poet/painter of a world in which both everyone and everywhere is but a key stroke or a mouse click from being photoshopped away.

 

 

 

 Damian Loebb, The Shadow

 

 

This simulated type of human environ (taken to its comic extreme in Peter Weir's 1998 film The Truman Show) far from being a new phenomenon had its origins in the socio-economic landscape created by an arbitrary; invisible, and omni present creative force (the creation known as Utopia by its architect Sir Thomas More). The simulated quality of our lives is so pronounced that it seems that people vanish like browsed web pages. When people step off the stage of existence the human mind in this era of epic replication may be only able to register them as if they were in an ongoing movie. This may lead people to begin to question whether other people even existed in the material world at all. Is it all just film, the predominant metaphor of our age?

In Loeb's first exhibition at the uptown space of dealer Mary Boone in 2000, the then twenty-something painter offered a series of canvases whose environs were settings mostly lifted from other's photos and populated by actors of the painter's choosing. Subsequently, in his second exhibition (again at Mary Boone's Fifth Avenue space) he offered a narrative featuring a young Asian woman on-the-run traveling across a series of canvases whose scenery was of prefabricated origin. (These and all other Damian Loeb paintings may be seen on the web site www.damianloeb.com.) „

 

 

 

Lee Klein (New York, 30 november 1965)

 

 

 

 

 

De Chinese schrijfster Adeline Yen Mah werd geboren op 30 november 1937 in Tianjin. Zie ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: Falling Leaves

 

„My eldest brother Gregory had a sunny personality and the infectious ability to turn ordinary occasions into merry parties. His joie de vivre endeared him to many people. Being the eldest Son in China meant that he was the favourite of Father as well as of our grandparents. I remember him, full of mischief, gazing with rapt fascination at a long, black hair blowing in and out of the right nostril of snoring Ye Ye one hot afternoon. Finally Gregory could no longer resist the temptation. Skilfully, he pinched the hair ever so tightly between his thumb and index finger during the next exhalation. There was a tantalizing pause. Ye Ye finally inhaled while Gregory doggedly hung on. The hair was wrenched from its root and Ye Ye awoke with a yell. Gregory was chased by Ye Ye brandishing a feather duster but managed, as usual, to escape.

On the whole, Gregory ignored James and me because we were too young to be interesting playmates. He was always surrounded by friends his own age. He did not enjoy studying but, like Grandmother, excelled in games of chance such as bridge. Good with numbers, he occasionally taught us younger ones neat mathematical tricks, roaring with laughter at his own cleverness.

Of all my siblings, it was Edgar I feared the most. He bullied James and me and used us as punchbags to vent his frustration. He ordered us around to perform his errands and grabbed our share of toys, candies, nuts, watermelon seeds and salted plums. He did not distinguish himself at school and was deeply insecure, though he possessed enough fortitude to maintain a passing grade.

 

My san ge (third elder brother) James was my hero and only friend. We used to play together for hours and developed a telepathic closeness, confiding to one another all our dreams and fears. With him, I could discard my vigilance and I needed that haven desperately. Throughout our childhood, it was immensely comforting to know that I could always turn to him for solace and understanding.“

 

 

 

Adeline Yen Mah (Tianjin, 30 november 1937)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Reinier de Rooie werd geboren op 30 november 1961 in Hengelo. In de jaren ’80 en ’90 publiceerde hij drie dichtbundels: De vreemdeling verlangt, Het lied van de kinderlokker en Wederiks ingewand. Momenteel werkt hij aan een vierde bundel: Nanoen. N een afwezigheid van 25 jaar is hij in 2006 weer teruggekeerd naar Hengelo, waar hij werkzaam is als beheerder en programmamaker van de Kunst sociëteit Lambooijhuis. In dat kader was hij organisator van de poëziemanifestatie Hengelo (O) Hoort!. Hij liet talrijke dichters naar Hengelo komen om uit hun werk voor te dragen. Hij treedt geregeld op bij poëziemanifestaties en publiceert gedichten in verschillende literaire tijdschriften. Hij was in 2007 initiator van het Stadsdichterschap Hengelo

 

 

nachtblad

 

dat de hel ons aanvaardt ondermaans

principieel tegendraads

en van armoe doorlucht

staat vervat in de krant als een hoedje

‘s ochtends vroeg van plezier op de mat

 

ik ontwaak en beschouw

de woorden van confucius

hoe waar en wat zich paart

mits strottenhoofd klaar kronkelt

rond de knal van een koperen k

of o

de oever van wat stroomt omvat

 

de leugenaars zijn onder ons zo alledaags

onschuldig als het lam vallend blad

tot humus van nerf en nevel

waarop het kind zijn taal vergaard

tot zich uit in een kras langs de kim

 

 

 

 

Reinier de Rooie (Hengelo, 30 november 1961)



Zie voor nog meer schrijvers van de 30e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter en schrijver Jan G. Elburg werd geboren op 30 november 1919 te Wemeldinge. Zie ook mijn blog van 30 november 2006 en ook mijn blog van 30 november 2007 en ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

 

Niets van dat alles

Zoals matrozen zingen...
maar matrozen zingen niet:
zij spugen in de zee,
zij kennen de achterkanten van steden
en de voorkant van de koude wind;
matrozen zingen niet.
 
zoals de vogels vrolijk...
maar hun vrolijkheid is vluchten:
zij zijn beschoten,
hun jong is dood.
(zij kennen geen droefheid ook).
 
zoals de zon...
maar zie het rode stof rond boekarest.
wolken? zijn koude mist.
de klaproos? onkruid.
zand: zand.
water: water.
 
een mens weet nauwlijks wat de mens is.
de dichter weet alles van niets.

 

 

 

 

Willen

 

Ik neem mijn buik op en wandel,

ik heb mijn ogen open,

ik heb mijn borst als kennisgeving aangeslagen,

ik zou die punboomhouten paal in mij

vertikaal willen treffen met licht:

een lang lemmet licht om de dagen te turven.

Ik zou een rood totem willen snijden

waarom mijn hartstocht zich als wingerd slingert,

een beeld voor alledag, waaraan de vingers leven.

Ik heb te nemen.

 

Ik zou een mens willen maken uit wrok

en afgeslagen splinters: een winterman

met een gezicht van louter ellebogen.

En bomen zouden stampen bij zijn langsgaan

en had hij één minuut te leven,

rood zou hij zijn en rood van kindertranen

en rood.

 

Ik pak mijzelf als altijd weer tezamen,

ik zie het water aan,

ik neem mijn hongerige maag en wandel,

ik zie een eetsalon voor twintig standen:

wanden zijn er genoeg; hij vloekt

van een doorvoeld gemis aan ramen.

 

 

 

Jan G. Elburg (30 november 1919 – 13 augustus 1992)

 

 

De Amerikaanse schrijver Mark Twain (pseudoniem van Samuel Langhorne Clemens) werd geboren op 30 november 1835 te Florida. Zie ook mijn blog van 30 november 2006 en ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: Adventures of  Huckleberry Finn

 

„After supper she got out her book and learned me about Moses and the Bulrushers; and I was in a sweat to find out all about him; but by-and-by she let it out that Moses had been dead a considerable long time; so then I didn't care no more about him; because I don't take no stock in dead people.

Pretty soon I wanted to smoke, and asked the widow to let me. But she wouldn't. She said it was a mean practice and wasn't clean, and I must try to not do it any more. That is just the way with some people. They get down on the thing when they don't know nothing about it. Here she was a bothering about Moses, which was no kin to her, and no use to anybody, being gone, you see, yet finding a power of fault with me for doing a thing that had some good in it. And she took snuff too; of course that was all right, because she done it herself.

Her sister, Miss Watson, a tolerable slim old maid, with goggles on, had just come to live with her, and took a set at me now, with a spelling-book. She worked me middling hard for about an hour, and then the widow made her ease up. I couldn't stood it much longer. Then for an hour it was deadly dull, and I was fidgety. Miss Watson would say, "Don't put your feet up there, Huckleberry"; and "don't scrunch up like that, Huckleberry- set up straight"; and pretty soon she would say, "Don't gap and stretch like that, Huckleberry- why don't you try to behave?" Then she told me all about the bad place, and I said I wished I was there. She got mad, then, but I didn't mean no harm. All I wanted was to go somewheres; all I wanted was a change, I warn't particular. She said it was wicked to say what I said; said she wouldn't say it for the whole world; she was going to live so as to go to the good place. Well, I couldn't see no advantage in going where she was going, so I made up my mind I wouldn't try for it. But I never said so, because it would only make trouble, and wouldn't do no good.

Now she had got a start, and she went on and told me all about the good place. She said all a body would have to do there was to go around all day long with a harp and sing, forever and ever. So I didn't think much of it. But I never said so. I asked her if she reckoned Tom Sawyer would go there, and, she said, not by a considerable sight. I was glad about that, because I wanted him and me to be together.“

 

 

 

Mark Twain (30 november 1835 – 21 april 1910)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Jonathan Swift werd op 30 november 1667 in Dublin geboren uit Engelse ouders. Zie ook mijn blog van 30 november 2006 en en ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: Gulliver's Travels

 

„Soon after my return from Leyden, I was recommended by my good master Mr. Bates, to be surgeon to the Swallow, Captain Abraham Pannell commander; with whom I continued three years and a half, making a voyage or two into the Levant, and some other parts. When I came back, I resolved to settle in London, to which Mr. Bates, my master, encouraged me; and by him I was recommended to several patients. I took part of a small house in the Old-Jury; and being advised to alter my condition, I married Mrs. Mary Burton, second daughter to Mr. Edmond Burton, hosier, in Newgate-street, with whom I received four hundred pounds for a portion.
But, my good master Bates dying in two years after, and I having few friends, my business began to fail; for my conscience would not suffer me to imitate the bad practice of too many among my brethren. Having therefore consulted with my wife, and some of my acquaintance, I determined to go again to sea. I was surgeon successively in two ships, and made several voyages, for six years, to the East and West-Indies; by which I got some addition to my fortune. My hours of leisure I spent in reading the best authors, ancient and modern; being always provided with a good number of books; and when I was ashore, in observing the manners and dispositions of the people, as well as learning their language; wherein I had a great facility by the strength of my memory.
The last of these voyages not proving very fortunate, I grew weary of the sea, and intended to stay at home with my wife and family. I removed from the Old-Jury to Fetter-lane, and from thence to Wapping, hoping to get business among the sailors; but it would not turn to account. After three years expectation, that things would mend, I accepted an advantageous offer from Captain William Prichard, master of the Antelope, who was making a voyage to the South-Sea. We set sail from Bristol, May 4th, 1699, and our voyage at first was very prosperous.“

 

 

 

Jonathan Swift (30 november 1667 – 19 oktober 1745)

Portret door Francis Bindon

De Engelse schrijver Sir Philip Sidney werd geboren op 30 november 1554 in het  kasteel van Penshurst in het graafschap Kent. Zie ook mijn blog van 30 november 2006 en ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

 

The Bargain

 

My true love hath my heart, and I have his,

By just exchange one for another given:

I hold his dear, and mine he cannot miss,

There never was a better bargain driven:

My true love hath my heart, and I have his.

 

His heart in me keeps him and me in one,

My heart in him his thoughts and senses guides:

He loves my heart, for once it was his own,

I cherish his because in me it bides:

My true love hath my heart, and I have his.

 

 

 

Sir Philip Sidney (30 november 1554 – 17 oktober 1586)

Standbeeld in Shrewsbury

 

 

 

 

 

De Canadese dichter, arts, auteur, kunstenaar, militair John Alexander McCrae werd geboren in Guelph (Ontario) op 30 november 1872. Zie ook mijn blog van 30 november 2008 en ook mijn blog van 30 november 2009.

 

 

Anarchy 

 

I saw a city filled with lust and shame,

Where men, like wolves, slunk through the grim half-light;

And sudden, in the midst of it, there came

One who spoke boldly for the cause of Right.

 

And speaking, fell before that brutish race

Like some poor wren that shrieking eagles tear,

While brute Dishonour, with her bloodless face

Stood by and smote his lips that moved in prayer.

 

"Speak not of God! In centuries that word

Hath not been uttered! Our own king are we."

And God stretched forth his finger as He heard

And o'er it cast a thousand leagues of sea.

 

 

 

The Night Cometh

 

Cometh the night. The wind falls low,
The trees swing slowly to and fro:
Around the church the headstones grey
Cluster, like children strayed away
But found again, and folded so.

No chiding look doth she bestow:
If she is glad, they cannot know;
If ill or well they spend their day,
Cometh the night.

Singing or sad, intent they go;
They do not see the shadows grow;
"There yet is time," they lightly say,
"Before our work aside we lay";
Their task is but half-done, and lo!
Cometh the night.

 

 

 

 

John McCrae (30 november 1872 - 28 januari 1918)

McCrae in 1912

 

 

 

 

De Britse staatsman en schrijver Sir Winston Leonard Spencer Churchill werd geboren in Woodstock op 30 november 1874. Zie ook mijn blog van 30 november 2007 en ook mijn blog van 30 november 2008  ook mijn blog van 30 november 2009.

 

Uit: The River War

 

„The north-eastern quarter of the continent of Africa is drained and watered by the Nile. Among and about the headstreams and tributaries of this mighty river lie the wide and fertile provinces of the Egyptian Soudan. Situated in the very centre of the land, these remote regions are on every side divided from the seas by five hundred miles of mountain, swamp, or desert. The great river is their only means of growth, their only channel of progress. It is by the Nile alone that their commerce can reach the outer markets, or European civilisation can penetrate the inner darkness. The Soudan is joined to Egypt by the Nile, as a diver is connected with the surface by his air-pipe. Without it there is only suffocation. Aut Nilus, aut nihil!

The town of Khartoum, at the confluence of the Blue and White Niles, is the point on which the trade of the south must inevitably converge. It is the great spout through which the merchandise collected from a wide area streams northwards to the Mediterranean shore. It marks the extreme northern limit of the fertile Soudan. Between Khartoum and Assuan the river flows for twelve hundred miles through deserts of surpassing desolation. At last the wilderness recedes and the living world broadens out again into Egypt and the Delta. It is with events that have occurred in the intervening waste that these pages are concerned.“

 

Winston Churchill (30 november 1874 - 24 januari 1965)

Churchill in 1914 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 30 november 2009.

 

De Canadese schrijfster Lucy Maud Montgomery werd geboren in Clifton op 30 november 1874. Zie ook mijn blog van 30 november 2008.

 

De Duitse dichter en schrijver Rudolf Lavant (eig. Richard Cramer) werd geboren op 30 november 1844 in Leipzig. Zie ook mijn blog van 30 november 2008.

 

De Engelse dichter en schrijver John Bunyan werd geboren op 30 november 1628 in Harrowden bij Bedford. Zie ook mijn blog van 30 november 2006 en ook mijn blog van 30 november 2008.

De Chileense dichter en schrijver Sergio Badilla Castillo werd geboren in Valparaíso op 30 november 1947. Zie ook mijn blog van 30 november 2008.

 

De Amerikaanse toneelschrijver en filmregisseur David Mamet werd geboren op 30 november 1947 in Chicago. Zie ook mijn blog van 30 november 2008.

 

De Amerikaanse schrijver Wil Mara werd geboren op 30 november 1966 in de buurt van Long Beach Island, New Jersey. Zie ook mijn blog van 30 november 2008.

De Engelse dichter en schrijver Mario Petrucci werd geboren op 29 november 1958 in Londen. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

 

Ambient

 

How easy for me, your son,

youthful lungs trawling in one sweep -

 

cigar smoke, omelette, the girl

next door. One day I told you

 

how in physics we'd calculated

each lungful held billions of atoms Galileo'd inhaled.

 

It took a full week

for you retort - as always

 

off the nail. Must be I've used it all then -

from Siberia to Antarctica,

 

slack-pit to spire.

That's why each draw's so bloody hard.

 

Left me speechless.

Till, catching you that night at the foot

 

of your Jacob's Ladder, ascending

to the one bulb of the landing toilet,

 

I told you how I'd checked with sir:

You can't use it all, I piped

 

not in a hundred million years.

You'll get better dad, just wait and see.

 

Your mouth a slur, suspended

over your chest. Fist

 

white on the rail.

Don't hold your breath son, you said.

 

 

 

 

Feeling For Eggs

 

You have given, and given, until giving has grown

into habit - so that you move to the stove

without thought, without word, the moment

the green of my jacket stipples your window:

ladle the soup that is always ready, rearrange

the condiments, or slop eggs for the beaten track

of an omelette. Sometimes, I can almost believe

you pass the day moving from stove to telly and back

again; or taking the one leather bag to the shops

for the loaf, the eggs you stow as though they might

ignite, two words with the butcher: was tender; was tough.

The odd hour spent in the husbandry of bills.

You hoard your knowledge of the man who died, left you

with sons: onion skin copies with their own

lives. You keep that knowledge safe, as though telling

might erase it. The pruning of decades takes your words

beyond the graft of mine. So, you listen, tolerate

the electric hotplate, the central heating;

were happier with the sooted cauldron twenty of you

could have your fill from, the firewood chopped

by your father, brought by donkey. You grew

maize from seed, knew how to feel

for an egg in the chicken. We sit in silence now,

with English tea to sip, some soup, until I have

to go. You follow as far as the empty drive, wave

as you stoop for a windfall branch,

add it to the wood pile you keep in the garage

that year by year inches towards the eaves.

 

 

 

 

Mario Petrucci (Londen, 29 november 1958)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver, schilder, arts en politicus Carlo Levi werd geboren op 29 november 1902 in Turijn. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

Uit: Christus kwam niet verder dan Eboli (Vertaald door Margriet Agricola)

 

„In deze sacrale sfeer bracht ik mijn dagen door, ‘s nachts beschermd door de engelen en overdag door de heksenwijsheden van Giulia. Ik behandelde de zieken, ik schilderde, ik schreef wat en ik las veel, temidden van een door geesten en dieren bewoonde eenzaamheid. Ik deed mijn best zoveel mogelijk uit de buurt te blijven van de vetes en de dorpsintriges, en door zoveel mogelijk thuis te blijven lukte mij dat redelijk. ‘s Ochtends kwam ik ze echter altijd tegen, de heren, als ik naar het gemeentehuis moest om mijn handtekening te zetten. Dan kwam ik langs het balkon van de school waar don Luigino in hemdsmouwen en met de aanwijsstok in zijn hand zat te roken. Ook na de lunch, als ik koffie ging drinken bij dokter Milillo, kon ik ze niet ontwijken. Maar vooral kwam ik ze tegen als ´s avonds de hele dorpsbevolking zich verzamelde in afwachting van het uitdelen van de post en de kranten.

Ook de maand oktober met al zijn eendere dagen was voorbij en de eerste koude dagen hadden we al gehad. De eerste regens trouwens ook, maar zonder dat het landschap opeens groen was geworden – het zag er nog precies eender uit met zijn geelwitte bleekheid. Op mooie dagen trok ik er vaak op uit om te schilderen, maar ik werkte vooral thuis, in het atelier of op het terras. Ik schilderde veel stillevens en soms liet ik ook de kinderen poseren die inmiddels regelmatig bij mij over de vloer kwamen en dan de hele dag om mij heen hingen. Graag had ik ook portretten van de boeren gemaakt, maar de mannen hadden altijd wat te doen op hun land, en de vrouwen reageerden afwerend, hoezeer zij zich ook gevleid voelden door mijn verzoeken. Ook Giulia had nooit tijd als ik haar vroeg om te poseren, en ik begreep dat er een of andere duistere reden moest zijn die het haar belette. Giulia beschouwde mij als haar baas en ze zou geen enkel verzoek van mij weigeren; het was zelfs zo dat zij op heel vanzelfsprekende wijze karweitjes deed die ik nooit zelf van haar gevraagd zou hebben. Zo had ik uit Bari een geëmailleerde gietijzeren badkuip laten komen om ‘s ochtends een bad te kunnen nemen. Ik had hem in mijn slaapkamer gezet en als ik een bad nam, sloot ik de deur naar de keuken waar zij met haar zoontje bezig was. Giulia vond het maar vreemd. Op een dag kwam ze de slaapkamer binnenstormen, en zonder zich iets aan te trekken van mijn naaktheid, vroeg ze mij hoe het mogelijk was een bad te nemen zonder dat iemand mijn rug inzeepte en mij hielp met afdrogen.“

 

 

 

Carlo Levi (29 november 1902 – 4 januari 1975)

 

 

 

 

 

De Belgische schrijver Jean-Philippe Toussaint werd op 29 november 1957 geboren in Brussel. Zie ook mijn blog van 29 november 2006 en ook mijn blog van 29 november 2007 en ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

Uit: La salle de bain

 

„Nous avons fait le tour de l’appartement vide. Nous bu du bordeaux assis sur le parquet. Nous avons vidé les caisses, déficelé les cartons, défait les valises. Nous avons ouvert les fenêtres pour faire disparaître l’odeur des anciens locataires. Nous étions chez nous ; il faisait froid, nous nous querellions au sujet d’un chandail que nous voulions tous les deux de revêtir.
38) La crémaillère fut pendue. Le couple que nous avions invité arriva très en avance. C’était des amis d’enfance d’Edmondsson. Ils s’installèrent dans le canapé, nettoyèrent leurs lunettes en soufflant sur les verres. Pendant l’apéritif, je me retrouvai seul avec ces jeunes gens, Edmondsson ayant dû s’absenter pour préparer le dîner. Ils gardaient le silence. Ils se croisaient les jambes, regardaient les murs autour d’eux. Après m’avoir adressé quelques sourires polis, ils se désintéressèrent de moi et commencèrent à converser ensemble à voix basse. Sans plus me prêter d’attention, ils évoquaient des soirées récentes, des souvenirs de vacances, leur dernier séjour aux sports d’hiver. Puis, comme Edmondsson ne revenait pas, ils prirent des magazines qui se trouvaient à leur portée. Ils les feuilletaient, se montraient mutuellement les photos. Je me levais, mis un disque et allai me rasseoir."

 

 

 

Jean-Philippe Toussaint (Brussel, 29 november 1957)

 

 

 

 

 

De Ierse schrijver C.S. Lewis werd geboren op 29 november 1898 in Belfast. Zie ook mijn blog van 29 november 2006 en ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

Uit: Till We Have Faces

 

“But, Sister, you will follow me soon. You don’t think any mortal life seems a long thing to me tonight? And how would it be better if I had lived? I suppose I should have been given to some king in the end—perhaps such another as our father. And there you can see again how little difference there is between dying and being married. To leave your home—to lose you, Maia, and the Fox—to lose one’s maidenhead—to bear a child—they are all deaths. Indeed Orual, I am not sure that this which I go to is not the best.” “What had I to look for if I lived? Is the world—this palace, this father—so much to lose? We have already had what would have been the best of our time. I must tell you something, Orual, which I never told to anyone, not even you.”...“What is it?” said I, looking down at her lap where our four hands were joined. “This,” she said, “I have always—at least, ever since I can remember—had a kind of longing for death.” “Ah, Psyche,” I said, “have I made you so little happy as that?” “No, no, no,” she said. “You don’t understand. Not that kind of longing. It was when I was happiest that I longed most. It was on happy days when we were up there on the hills, the three of us, with the wind and the sunshine… where you couldn’t see Glome or the palace. Do you remember? The colour and the smell, and looking across at the grey mountain in the distance? And because it was so beautiful, it set me longing, always longing. Somewhere else there must be more of it. Everything seemed to be saying, Psyche come! But I couldn’t (not yet) come and I didn’t know where I was to come to. It almost hurt me. I felt like a bird in a cage when the other birds of its kind are flying home.”
"Orual," she said, her eyes shining, "I am going, you see, to the mountain. You remember how we used to look and long? And all the stories of my gold and amber house, up there against the sky, where we thought we should never really go? The greatest King of all was going to build it for me. If only you could believe it, Sister! No, listen. Do not let grief shut up your ears and harden your heart –“

 

 

 

C.S. Lewis (29 november 1898 – 22 november 1963)

Standbeeld in Belfast

 

 

 

 

De Cubaanse dichter en singer-songwriter Silvio Rodríguez Domínguez werd geboren in San Antonio de Los Baños op 29 november 1946. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

 

Pourvu que (Ojala)

 

Pourvu que les feuilles ne touchent pas ton corps en tombant,

pour que tu ne puisses pas les transformer en cristal.

Pourvu que la pluie cesse d'être un miracle qui

descend sur ton corps.

Pourvu que la lune puisse se lever sans toi.

Pourvu que la terre ne baise pas tes pas.

 

Pourvu que disparaissent ton regard constant,

ta parole précise, ton sourire parfait.

Pourvu qu'il arrive quelque chose qui t'efface soudainement,

une lumière aveuglante, une bourrasque de neige.

 

Pourvu au moins que la mort m'emporte,

pour ne plus te voir autant, pour ne plus te voir tout le temps.

A chaque seconde, à chaque vision.

Pourvu que je ne puisse même plus te toucher en chansons

 

Pourvu que l'aurore ne pousse pas de cris dans mon dos.

Pourvu que cette voix oublie ton nom.

Pourvu que les murs ne retiennent pas le bruit de tes pas

fatigués.

Pourvu que le désir s'en aille avec toi,

vers ton vieux gouvernement de défunts et de fleurs.

 

Pourvu que disparaissent ton regard constant,

ta parole précise, ton sourire parfait.

Pourvu qu'il arrive quelque chose qui t'efface soudainement,

une lumière aveuglante, une bourrasque de neige.

 

Pourvu au moins que la mort m'emporte,

pour ne plus te voir autant, pour ne plus te voir tout le temps.

A chaque seconde, à chaque vision.

Pourvu que je ne puisse même plus te toucher en chansons.

 

 

 

Silvio Rodríguez (San Antonio de Los Baños, 29 november 1946)



Zie voor nog meer schrijvers van de 29e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.