Berichten van 17 juli 2009 tot 18 juli 2009

De Nederlandse dichter en schrijver Simon Vinkenoog werd op 18 juli 1928 in Amsterdam geboren. Hij overleed op 12 juli jongstleden. Vandaag is Simon Vinkenoog begraven op begraafplaats St. Barbara in Amsterdam-West.  Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en eveneens mijn blog van 18 juli 2008 en ook mijn blog van 12 juli 2009.

 

 

 

Dichter onderweg

 

Herneem, o woord, uw hoge vlucht

de tijd wacht al een eeuwigheid.

Auto's roesten, stormen razen

en de huiselijke haard wordt bedreigd.

 

Hoor toe, o klank, onder uw voeten

het ritme van wielen op de rails,

met in uw geheugen de eigen stappen

op duizenden kilometers aardoppervlak.

 

O kom, geduld, laat uw ogen genieten

van het landschap dat zich uitspreidt

tussen stations en oases; enkele reis

hemel-op-aarde mensenrijk.

 

Behoud, o woord, uw kracht

als het water om uw voeten wast -

het werk is aan de werkelijkheid,

het leven neemt zichzelf ter harte.

 

 

 

 

Het gedicht

 

Het gedicht schrijft zichzelf:

het wiekt zich een recordvlucht door de tijd

het baant zich wrikkend een weg door tegemoetkomend verkeer

het zucht hardop, het gilt, huilt en fluistert-

 

het spreekt hardop,

het luistert en het doet soms alsof

alles kapot is

alles stuk slaat

alles verkeerd is

alles mis...

 

Het gedicht herneemt de ademhaling,

stuwt de bloedsomloop,

doet het hart slaan-

brengt geest en lichaam in beweging, leeft mee en leeft voort,

het slaat gaten in de herinnering

wiekt op

her stelt

slaat in

stemt toe

en in:

het gedicht.

Het gedicht is een wasdag, een afscheid,

een overstroming, een oponthoud, een deur dicht

die open waait, een zuiver weten dat

zonder het gedicht het leven niet is.

 

Zonder klanken op maat

gerangschikt in ritme of rijm

geen reden voor de pijn

geen echo aan het woord

geen zegen op het leven

geen ingang tot werkelijkheid.

 

Geen schilderkunst, geen voor-of nadenken,

geen verwondering, humor, gulle lach,

geboorteslag, stervensdag- zonder het gedicht.

 

Het broze, onaantastbare, beeldhouwwoordbericht,

bizonder gemengd nieuws, supervoorpaginaverhaal-

gekruid de dag, gepeperd de lessen, ontroerend de stem:

 

het gedicht: jij bent het

 

 

 

 

 

Simon Vinkenoog (18 juli 1928 – 12 juli 2009)

 

 

 

 

 

De Argentijnse schrijfster en vertaalster Alicia Steimberg werd geboren op 18 juli 1933 in Buenos Aires. In 1951 voltooide zij haar opleiding aan het Instituto Nacional del Profesorado in Buenos Aires, waarna zij bevoegd was onderwijs in vreemde talen te geven. Drie jaar later behaalde zij aan het zelfde instituut een graad voor Engels. In 1971 verscheen haar eerste roman Músicos y relojeros. Haar tweede roman La loca 101 volgde in 1973. In 1992 ontving Steimberg de gerenommeerde  Premio Planeta Biblioteca del Sur voor haar roman Cuando digo Magdalena. Zij werkte eveneens als vertaalster vanuit het Engels en geeft workshops schrijven.

 

Uit: Call Me Magdalena

 

“When you leave the main road you have to walk down a long dirt path to get to the entrance of Las Lilas. There's no gate: the wooden front door is tall and majestic, its topmost part safeguarded against furtive visitors by sharp little iron posts. On both sides of the door are walls whose uppermost portions are similarly protected. While the walls and door are almost impregnable, if you simply walk about fifty yards in either direction, you'll come upon a very thick, although not very tall, evergreen hedge. With the help of a machete, you can hack an opening in the hedge and pass through to the other side, or, by walking just a bit farther, the furtive visitor will discover that the evergreen hedge turns into a simple wire fence, not even barbed wire, that he can cross by placing one foot on the wire below and lifting up the wire on top with one hand. Once inside, the intruder will find himself in a cultivated field. He'll wend his way to the entry by sidling along close to the fence, and then next to the wall (since if he crosses the open field, his figure will be discernible from a distance).If the wheat is fully grown, he'll proceed waist-deep among the stalks. If he's not wearing boots, the thistles will prick him and he'll be exposed to snakebite, or he'll be covered by little red bugs that will torment him later on, because those red bugs get under your skin and you can get rid of them only by rubbing the affected part with soap, creating a layer of insulation that asphyxiates them.”

 

 

 

Alicia Steimberg (Buenos Aires, 18 juli 1933)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Jevgeny Jevtoesjenko werd geboren in Zima in Irkutsk op 18 juli 1933. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008

 

 

Don't Disappear 

 

Don't disappear.... By disappearing from me,

you will disappear from yourself,

betraying your own self forever,

and that will be the basest dishonesty.

 

Don't disappear.... To disappear is so easy.

It's impossible to resurrect one another.

Death drags down too deep.

Death even for a moment is too long.

 

Don't disappear.... Forget the third shadow.

In love there are only two. There are no thirds.

We both will be pure on Judgment Day,

when the trumpets call us to account.

 

Don't disappear.... We have redeemed sin.

We both are free of the law, we are sinless.

We are worthy together of the forgiveness of those

whom we have unintentionally wounded.

 

Don't disappear.... One can disappear in an instant,

but how could we meet later in the centuries ahead?

Is your double possible in the world,

and my double? Only barely in our children.

 

Don't disappear.... Give me your palm.

I am written on it-this I believe.

What makes one's last love terrible

is that it is not love, but fear of loss.

 

 

Vertaald door Antonina W. Bouis, Albert C. Todd en Yevgeny Yevtushenko

 

 

 

 

Jevgeni Jevtoesjenko (Zima, 18 juli 1933)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijver William Makepeace Thackeray werd geboren in Calcutta op 18 juli 1811. Zie ook mijn blog van 18 juli 2008 ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2006.

 

Uit: Roundabout Papers

 

“As some bells in a church hard by are making a great holiday clanging in the summer afternoon, I am reminded somehow of a July day, a garden, and a great clanging of bells years and years ago, on the very day when George IV. was crowned. I remember a little boy lying in that garden reading his first novel. It was called the "Scottish Chiefs." The little boy (who is now ancient and not little) read this book in the summer-house of his great grandmamma. She was eighty years of age then. A most lovely and picturesque old lady, with a long tortoise-shell cane, with a little puff, or tour, of snow-white (or was it powdered?) hair under her cap, with the prettiest little black-velvet slippers and high heels you ever saw. She had a grandson, a lieutenant in the navy; son of her son, a captain in the navy; grandson of her husband, a captain in the navy. She lived for scores and scores of years in a dear little old Hampshire town inhabited by the wives, widows, daughters of navy captains, admirals, lieutenants. Dear me! Don't I remember Mrs. Duval, widow of Admiral Duval; and the Miss Dennets, at the Great House at the other end of the town, Admiral Dennet's daughters; and the Miss Barrys, the late Captain Barry's daughters; and the good old Miss Maskews, Admiral Maskew's daughter; and that dear little Miss Norval, and the kind Miss Bookers, one of whom married Captain, now Admiral Sir Henry Excellent, K.C.B.? Far, far away into the past I look and see the little town with its friendly glimmer. That town was so like a novel of Miss Austen's that I wonder was she born and bred there? No, we should have known, and the good old ladies would have pronounced her to be a little idle thing, occupied with her silly books and neglecting her housekeeping. There were other towns in England, no doubt, where dwelt the widows and wives of other navy captains; where they tattled, loved each other, and quarrelled; talked about Betty the maid, and her fine ribbons indeed! took their dish of tea at six, played at quadrille every night till ten, when there was a little bit of supper, after which Betty came with the lanthorn; and next day came, and next, and next, and so forth, until a day arrived when the lanthorn was out, when Betty came no more: all that little company sank to rest under the daisies, whither some folks will presently follow them. How did they live to be so old, those good people?.”

 

 

 

William Makepeace Thackeray (18 juli 1811 – 24 december 1863)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Nathalie Sarraute werd geboren op 18 juli 1900 in Ivanova, Rusland. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008.

 

Uit: Tropismes

 

« ... deviendra grand, mais oui, le temps passe vite, ah, c'est une fois passé vingt ans que les années se mettent à courir plus vite, n'est-ce pas ? Eux aussi trouvaient cela ? et elle se tenait devant eux dans son ensemble noir qui allait avec tout, et puis, le noir, c'est bien vrai, fait toujours habillé... elle se tenait assise, les mains croisées sur son sac assorti, souriante, hochant la tête, apitoyée, oui, bien sûr, elle avait entendu raconter, elle savait comme l'agonie de leur grand-mère avait duré, c'est qu'elle était si forte, pensez donc, ils n'étaient pas comme nous, elle avait conservé toutes ses dents à son âge... Et Madeleine ? Son mari... Ah, les hommes, s'ils pouvaient mettre au monde des enfants, ils n'en auraient qu'un seul, bien sûr, ils ne recommenceraient pas deux fois, sa mère, la pauvre femme, le répétait toujours — Oh ! oh ! les pères, les fils, les mères ! — l'aînée était une fille, eux qui avaient voulu avoir un fils d'abord, non, non, c'était trop tôt, elle n'allait pas se lever déjà, partir, elle n'allait pas se séparer d'eux, elle allait rester là, près d'eux, tout près, le plus près possible, bien sûr, elle comprenait, c'est si gentil, un frère aîné, elle hochait la tête, elle souriait, oh, pas elle la première, oh, non, ils pouvaient être tout à fait rassurés, elle ne bougerait pas, oh, non, pas elle, elle ne pourrait jamais rompre cela tout à coup. Se taire ; les regarder ; et juste au beau milieu de la maladie de la grand-mère se dresser, et, faisant un trou énorme, s'échapper en heurtant les parois déchirées et courir en criant au milieu des maisons qui guettaient accroupies tout au long des rues grises, s'enfuir en enjambant les pieds des concierges qui prenaient le frais assises sur le seuil de leurs portes, courir la bouche tordue, hurlant des mots sans suite, tandis que les concierges lèveraient la tête au-dessus de leur tricot et que leurs maris abaisseraient leur journal sur leurs genoux et appuieraient le long de son dos, jusqu'à ce qu'elle tourne le coin de la rue, leur regard. »

 

 

Nathalie Sarraute (18 juli 1900 – 19 oktober 1999)

 

De Nederlandse schrijver, criticus en politicus Aad Nuis werd geboren op 18 juli 1933 in Sliedrecht. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 9 november 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008.

 

Uit: Het huis van een zwerver

 

“Een jonge schilder laat zijn academie in de steek en trekt de wereld in, komt na omzwervingen in Parijs terecht, maakt naam. Hij schrijft ook gedichten en poëtische prozastukken, die hem beroemd maken, zij het alleen in zijn vaderland, omdat ze in de taal daarvan geschreven zijn. Op zijn vijfentwintigste krijgt hij er een grote prijs voor. Een rimpelloos succesverhaal - ware het niet dat Breytenbach uit Zuid-Afrika kwam, dat hij inmiddels getrouwd was met zijn Zuid-Vietnamese geliefde, dat hij niet samen met haar zijn geboorteland binnen mocht om de prijs in ontvangst te nemen. Dat was in 1964. Vanaf die tijd, en zeker nadat hij in 1975 tijdens een clandestien bezoek aan Zuid-Afrika was gearresteerd en voor zeven jaar in de gevangenis verdween, kent de wereld hem als publiek personage.

Hij heeft die rol met verve gespeeld, eigenzinnig en met zoveel openhartige kritiek naar alle kanten dat geen enkele politieke stroming of partij hem ooit lang heeft kunnen gebruiken als mascotte van het eigen gelijk. Zijn werk als kunstenaar lijkt evenwel in de schaduw te zijn gebleven van zijn publieke faam. Ik zou geen andere, nog levende schrijver weten die zo bekend is en toch door zo weinigen wordt gelezen.

Naar de reden daarvan hoeft niet ver te worden gezocht. De kern van zijn werk is poëzie en met die poëzie nauw verwant proza, niet makkelijker te lezen dan bijvoorbeeld Lucebert of Claus, en geschreven in het Afrikaans. Om het uit de eerste hand te kunnen ondergaan moet je dus niet alleen die taal goed kennen, maar ook enige kijk hebben op moderne poëzie. Om er bovendien van te houden moet je enige affiniteit bezitten met Breytenbachs visie op de wereld, die lijnrecht in strijd is met de ideologie die tot voor kort de heersende kaste in zijn land bijeenhield.”

 

 

 

 

Aad Nuis (18 juli 1933 - 8 november 2007)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Ludwig Harig werd geboren op 18 juli 1927 in Sulzbach. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007 en ook mijn blog van 18 juli 2008.

 

 

Vor dem Finale
Yokohama 2000

I
Es kommt, wie's kommen muß, wenn Glaube, Hoffnung, Liebe
sich anzuschicken droh'n, als Sinn des Spiels zu gelten -
statt Freiheit von Moral. Die Ethik muß man schelten,
die sich hervorgedrängt: Zum guten Schluß gibt's Hiebe.

Der Zufall herrscht im Spiel, Gedränge und Geschiebe,
herrscht Einfall des Genies, Gerechtigkeit herrscht selten.
Gebot und Anarchie: Dazwischen liegen Welten.
Im wahren Spiele herrscht die freie Kraft der Triebe.

So schließt sich folgenreich der dunkle Zauberkreis.
Der eine ist belehrt, er fügt sich dem Geheiß
der strengen Disziplin. Der andre ist spontaner.

Was wird das Endspiel sein? Ein hartes Arbeitsstück?
Ein Kunstwerk, filigran? Wem widerfährt das Glück,
dem braven deutschen Mann, dem kecken Brasilianer?

 

 

 

 

Ludwig Harig (Sulzbach 18 juli 1927)

 

 

 

 

 

 

De Poolse dichter, schrijver en essayist Jan Stanisław Skorupski werd geboren op 18 juli 1938 in Łosznióv in Podolië. Zie ook mijn blog van 18 juli 2007.

 

 

Unermesslich

Glück ist unermesslich
Ich kehrte zum Lächeln zurück
Die Fotografie des Krankenhausfensters
Duftet nach Mai
Ein gelber Stein spielt mit dem Echo
Des Nachtigallenklangs
Die Schwestern sind barmherzig
Vor himmelblauer Anmut
Wird die Erde unter der Sünde
Zum Paradies
Wohl fault die böse Leber
Schon geht der Atem schwer
Die Schwestern sind mir treu

 

 

 

 

 

Jan Stanisław Skorupski (Łosznióv, 18 juli 1938)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Ricarda Huch werd op 18 juli 1864 in Braunschweig geboren. Zij studeerde geschiedenis, filosofie en filologie in Zürich waar in 1891 zij als eerste vrouw haar studie met een promotie afsloot. Onder het pseudoniem Richard Huch verscheen in hetzelfde jaar haar eerste dichtbundel. Verhalen, romans en theaterstukken volgden. Haar roman "Erinnerungen von Ludolf Ursleu dem Jüngeren" verscheen als eerste onder haar eigen naam. Tijdens WO I woonde zij in Zwitserland. Na de oorlog woonde zij in München waar zij in 1924 eresenator werd aan de Ludwig-Maximilians-Universität. In 1931 ontving zij de Goethe prijs van de stad Frankfurt.

 

 

Wie die zierlichen Schwalben sich rüsten

 

Wie die zierlichen Schwalben sich rüsten

Zum Fluge nach wärmeren Küsten!

Ich schau ihrem Schwarme nach

Und rüttle an meinem Gitter.

Kommt heim ihr im Lenzgewitter,

Baut, Vögel, an meinem Dach

Und sagt, was ihr draußen vernommen:

Will die Freiheit noch immer nicht kommen?

 

 

 

Geheimnis

 

Augen meiner Liebe, schöner See,

Schaut mich an, damit ich euch ergründe,

Daß mein Herz hinab als Taucher geh,

Suche, wo sich euer Glanz entzünde.

Schimmerst, Seele, du gleich einer bunten

Muschel? Glühst du als versenkter Hort?

Bist du eine Perle, die dort unten

Aufwärts singt ihr farbig Strahlenwort?

 

 

 

 

 

Ricarda Huch (18 juli 1864 – 17 november 1947)

 

 

 

 

De Franse dichter Tristan Corbière werd geboren op 18 juli 1845 in Morlaix in de Bretagne. Zijn ontdekker was niemand minder dan Paul Verlaine die hem in 1883 als eerste Poète maudit prees.  De herontdekking van het werk van Corbière werd ingleid door het surrealisme rondom André Breton. Ook T.S. Eliot en Ezra Pound waardeerden zijn werk. Gedichten van hem werden verschillende keren op muziek gezet.

 

 

Bonsoir

 

Et vous viendrez alors, imbécile caillette,

Taper dans ce miroir clignant qui se paillette

D'un éclis d'or, accroc de l'astre jaune, éteint.

Vous verrez un bijou dans cet éclat de tain.

 

Vous viendrez à cet homme, à son reflet mièvre

Sans chaleur... Mais, au jour qu'il dardait la fièvre,

Vous n'avez rien senti, vous qui - midi passé -

Tombez dans ce rayon tombant qu'il a laissé.

 

Lui ne vous connaît plus, Vous, l'Ombre déjà vue,

Vous qu'il avait couchée en son ciel toute nue,

Quand il était un Dieu ! ... Tout cela - n'en faut plus. -

 

Croyez - Mais lui n'a plus ce mirage qui leurre.

Pleurez - Mais il n'a plus cette corde qui pleure.

Ses chants... - C'était d'un autre ; il ne les a pas lus.

 

 

 

 

Nature morte

 

Des coucous l'Angelus funèbre

A fait sursauter, à ténèbre,

Le coucou, pendule du vieux,

 

Et le chat-huant, sentinelle,

Dans sa carcasse à la chandelle

Qui flamboie à travers ses yeux.

 

- Ecoute se taire la chouette...

- Un cri de bois : C'est la brouette

De la Mort, le long du chemin ...

 

Et, d'un vol joyeux, la corneille

Fait le tour du toit où l'on veille

Le défunt qui s'en va demain.

 

 

 

 

 

Tristan Corbière (18 juli 1845 – 1 maart 1875)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 18 juli 2007.

 

De Nederlandse romanschrijver en journalist Jan Gerhard Toonder werd geboren in Rotterdam op 18 juli 1914.

 

De Nederlandse schrijfster Josepha Judica Mendels werd geboren op 18 juli 1902 te Groningen. Zie ook mijn blog van 18 juli 2006.

 

De natuurkundige en schrijver Bobby Henderson werd geboren op 18 juli 1979 in Roseburg, Oregon.

 

De Amerikaanse schrijver James Purdy werd geboren in Fremont in de staat Ohio op 17 juli 1914.. Hij ging naar de universiteit in Chicago en daarna ook in Pueblo in New Mexico. Hij was werkzaam als tolk en gaf les aan de United States Information Agency in Europa. De laatste jaren van zijn leven woonde hij in Brooklyn. In 1958 en 1962 ontving hij twee Guggenheim Fellowships. In 1993 kreeg hij de Morton Dauwen Zabel Fiction Award van de American Academy of Arts and Letters. De Ford Foundation en Rockefeller Foundation schonken hem een beurs. Edith Sitwell was een van de eersten die zijn talent erkenden. Verder spraken onder meer Edward Albee, Susan Sontag en Gore Vidal, die hem een "authentic American genius" noemde, lovend over zijn werk. Purdy heeft zowel romans, gedichten als toneelstukken geschreven; zijn werk is echter weinig bekend, al heeft hij een kleine schare toegewijde lezers, en dit niet enkel in de Engelstalige wereld. Werken van Purdy werden in ruim dertig talen vertaald. Hij hanteert een zeer eigenzinnige, duistere stijl; de toon is vaak ironisch of satirisch, en de verhalen zijn grotesk of bevreemdend. Dikwijls zit er een homo-erotische ondertoon in. Ook in Nederland vindt zijn werk aftrek, vooral door de activiteiten van enkele (bibliofiele) uitgevers, zoals Johan Polak, die in 1973 bij Athenaeum-Polak & Van Gennep begon met de uitgave van vertalingen van Purdy's proza. Purdy overleed op de 13e maart van dit jaar.

 

Uit: Moe's Villa and Other Stories

 

„People have no respect, no empathy for other people; they have no sense of who other people are. There’s a kind of withering away of the human sensibility, and this leads to the collapse of just about everything.

My writing is concerned with the soul, with the unknown forces of the psyche. A British writer said I write under the skin, which I liked. In a spiritual sense, the real life of man is going on inside. It’s not what he says or does, it’s something else. The only way, I think, one can get in touch with that is in dreams, either sleeping or waking...not a trance like stage, but going beyond the conscious. I think maybe that distinguishes the two kinds of writing: there is the muse kind and the journalistic kind. I feel that the stories and subjects "come" to me, because when I try to seek them, they elude me. Consequently, I don’t write for anyone. I write for the soul. If you really tell yourself the truth, you’ve told everyone. This doesn’t come easily at all. It’s all a matter of psychic energy, of getting in touch with what you’re looking for.

There are times, however, when I sit and write, and there’s nothing there, nothing comes. And I only see myself as a receptacle up to a point, as sometimes the story comes out partially formed. Then the really muscular work begins. The sledgehammer work. After the "voices" have told you, you have to hammer it into a shape that’s intelligible--first to yourself and then to others. Technique is constant practice and a kind of bleeding inside. It’s agony really because the body resists the soul. It doesn’t want to be tortured by putting some things down on paper.

My writing is both realistic and symbolic. The outer texture is realistic, but the actual story has a symbolic, almost mythic quality. The characters are being moved by forces, which they don’t understand. I’m really writing about something rather ancient that predates Christianity and Judaism. A friend calls it archetypal. Though my plays are really American myths and the language and characters are very American, they are not only about America. They just happen to take place here.

I usually write about a person in crisis, because that’s the time we tell the truth. They say "in vino veritas", but for me it’s the crisis when someone tells the truth. The people in my work discover the truth about themselves. They’re liberated from false illusions. In all my writing there is a final self-revelation which all of us try to avoid.”

 

 

 

 

 

James Purdy (17 juli 1914 - 13 maart 2009)

 

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Martin R. Dean werd geboren op 17 juli 1955 in Menziken  Aargau. Vanaf 1977 studeerde hij germanistiek, filosofie en etnologie in Basel. In 1986 studeerde hij af met een studie over de roman Perrudia van Hans Henny Jahnn. Dean maakte in de loop van de jaren heel wat reizen, o..a. naar Zuid-Amerika, Portugal, Frankrijk, Griekenland en Italië . Hij werkte o.a. als docent Duits en filosofie. Tegenwoordig woont en werkt hij als zelfstandig schrijver in Basel.

 

Uit: Der Guyanaknoten

 

"Gestern drehte sich die alte Frau von gegenüber nach mir um und verharrte in dieser lauernden Stellung bis ich im Hauseingang verschwunden war. Wahrscheinlich erkannte sie in mir den Attentäter oder verwechselte mich mit einem Asylanten. Ich verlasse meine Wohnung nicht ohne Pass, ohne meinen Schweizer Pass. Wo immer ich bin, stehenbleibe oder mich hinsetze, muss ich mich ausweisen.

Alle Ausländer sind Attentäter. Instinktiv schieben mir die Mütter ihre Kinderwagen vor die Füsse. Es ist lächerlich, sage ich zu Lehmann, aber ohne Ausweis ist man ein Nichts. Wer keinen gültigen Ausweis bei sich trägt, der gehört nicht zur Bevölkerung. Umgekehrt macht das Ausweistragen aus mir, einem Nichts, einen Teil der Bevölkerung. Statistisch gesehen gehöre ich zum männlichen, ledigen, arbeitenden Teil der Schweizer Bevölkerung. Absurd, wo doch meine Vorfahren aus allen Enden und Ecken der Welt zusammengestreut sind, sage ich zu Lehmann. Wie Meridiane, wenn man so sagen kann, ziehen sich die Migrationsrouten meiner Vorfahren über den Erdglobus. Vom kühlen Norden in den heissen Süden, Lehmann, ziehen sich die Fäden und verdichten sich in meiner Person, verknoten sich zu einem Ich, einem Guyanaknoten, einem Mehrstrangverdichtungsknoten, oder meinetwegen einem Endknoten mit Körperbindungsoberfläche. Ich bin der von meinen verschiedenrassigen Vorfahren in ausschweifenden Reisen und Begattungen geknüpfte Samenknoten. Ein Schuhhändlerknoten, ein Bendelknoten, ein Platting oder ein Spleiss, was auch immer."

 

 

 

 

Martin R. Dean (Menziken, 17 juli 1955)

 

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Eelke de Jong werd geboren in Apeldoorn op 17 juli 1935. Eelke de Jong kwam in 1963 als redacteur in dienst bij de Haagse Post (nu HP/DeTijd), nadat hij als journalist bij het Vrije Volk had gewerkt.

Eelke heeft grote bekendheid gekregen als geestelijk vader van Koos Tak, over wiens wedervaren hij samen met Rijk de Gooijer jarenlang heeft bericht in de HP, onder de kop ‘Van onze speciale verslaggever’. Koos escapades werden gebundeld in een viertal boeken, waaruit in 1988 een selectie verscheen: The best of Koos Tak. Later zijn deze hilarische verhalen door cineast Theo van Gogh verfilmd. Om zijn schrijversportretten werd hij zeer gewaardeerd. Een bestseller was het door de Bezige Bij uitgegeven en met Hans Sleutelaar samengestelde Sprookjes van de Lage Landen, waarvoor Peter Vos de illustraties tekende.

 

Uit: Jan Arends I presume

 

“Vannacht heeft hij een verhaal geschreven, zeven kantjes uit een schoolschrift, in een kamertje bij zaal twee (waar overdag een administrateur zit), een fles rode landwijn onder handbereik, de regels van het huis zijn op hem niet van toepassing, zegt hij, hij kan naar bed gaan wanneer hij wil, gaan en staan naar believen.

Vannacht ging hij om drie uur naar bed toen het verhaal af was. Zijn bed staat in een isoleercel, de deur komt uit op zaal zeven.

Hij was redelijk aangeschoten, slofte door de lange, kale gang van zaal twee naar zaal zeven, overal diepe rust, klopte op de deur, die aan de andere kant ontgrendeld werd, groette de broeder die hem opendeed, keek even rond (twee rijen hoge metalen bedden in een flauw lichtschijnsel, de schaduwen van snurkende en rochelende mannen, de stank van urine en faeces, achterin een donkere spelonk: de serre), sloeg linksaf langs het keukentje, waar een andere broeder een tijdschrift zat te lezen en koos de linker van de twee isoleercellen, waar zijn koffer stond en zijn kleren over een stoel hingen (de andere was bezet door een patiënt, die een slaapkuur moest ondergaan, maar zich al een paar dagen met succes tegen de benevelende werking van de medicijnen had verzet).

Hij sliep uitstekend op de wijn, werd om tien uur uitgerust wakker, trok zijn blauwe pak aan, waarvan de gulp niet helemaal sloot, zijn grijze sloffen (scheren hoefde niet, af en toe knipte hij zijn zwarte baard iets bij, doorgaans liet hij zijn vingers er door spelen), nam een boterham met muisjes, een kop koffie, om elf uur kreeg hij bezoek.”

 

 

 

 

Eelke de Jong (17 juli 1935 – 1 augustus 1987)

 

 

 

 

De Franse schrijver, filosoof en politicus Roger Garaudy werd geboren in Marseille  op 17 juli 1913. Zie ook mijn blog van 17 juli 2007 en ook mijn blog van 17 juli 2008.

 

Uit: Mon tour du siècle en solitaire : Mémoires

 

„„1933, c'est l'année où Hitler accède au pouvoir. Le fascisme italien est à son apogée et Mussolini va bientôt envahir l'Éthiopie. Jeté dans cet univers convulsif, et le cœur plein d'orages […] je choisis de devenir chrétien. Chrétien, dans un monde de l'absurde, pour donner un sens à ma vie.  Marxiste, dans un monde livré à la violence, pour donner une efficacité à mon action.

Pendant un tiers de siècle, j'ai tenté, au risque d'être écartelé, de tenir les deux bouts de la chaîne : le marxisme n'était pas pour moi une idéologie ou une vision du monde, mais une méthodologie de l'initiative historique, c'est-à-dire à la fois l'art et la science d'analyser les contradictions majeures d'une époque et d'une société, et, à partir de cette entreprise de conscience, découvrir le projet capable de les surmonter.

Entre la foi qui donnait un sens à la vie, et une méthode qui donnait une efficacité à l'action, je ne voyais pas d'antagonisme, mais au contraire, une complémentarité."

 

 

 

 

Roger Garaudy (Marseille, 17 juli 1913)

 

De Duitse schrijfster Clara Viebig werd geboren op 17 juli 1860 in Trier. Zie ook mijn blog van 17 juli 2007 en ook mijn blog van 17 juli 2008.

 

Uit: Schreibendes Leben - Die Dichterin Clara Viebig 

       (Biografie door Charlotte Marlo Werner)

 

“Kinderjahre in Trier

Die Zeiten waren unruhig, als Clara Viebig am 17. Juli 1860 in Trier geboren wurde. Die Weltpolitik stand bald Kopf. Der Bürgerkrieg in Amerika und der Krieg um Dänemark füllten die Pressespalten mit beunruhigenden Nachrichten. Der preußisch-österreichische Krieg aber brachte die meisten Trierer gegen die Preußen auf. Das geistige Erbe von Karl Marx, der in dieser Stadt geboren wurde, war noch wirksam, als die „Deutsche Sozialdemokratische Arbeiterpartei“ entstand. Im Mai, wenige Wochen vor der Niederkunft, gingen die werdenden Eltern vielleicht zu einem großen Volksvergnügen mit Festessen, Illumination und Fackelzug. Was feierte man damals so pompös mit preußischen Prinzen, dem Herzog von Oldenburg, dem Statthalter von Luxemburg, dem Präfekten von Metz und vielen anderen lokalen Honoratioren? Den Eisenbahnanschluss nach Saarbrücken! Endlich war die Stadt eingegliedert in den großen Schienenverband, der den Handel erleichterte und die Entfernungen aufhob. Die Menschen freuten sich über den ersten Trierer Bahnhof, der großzügig im klassizistischen Stil in der Luxemburgerstraße erbaut worden war. Zwei Jahre später bestand das neue Verkehrssystem seine Bewährungsprobe während der Gewerbeund Industrieausstellung, die an Ausdehnung alles bisher Dagewesene übertraf.

Clara Emma Amalie Viebig erblickte im Simeonsstift Haus Nr. 382 das Licht der Welt. Vier Wochen später organisierten die Eltern für ihre Tochter eine Haustaufe, die im Taufregister der evangelischen Gemeinde verzeichnet ist. Das Geburtshaus wurde leider abgerissen und durch einen Neubau ersetzt, der heute in der Kutzbachstraße 10 steht. Das Mädchen wuchs als Nachzüglerin auf, denn Bruder Ferdinand war achtzehn Jahre älter und ihren behinderten Bruder Ernst, nach dem Vater benannt, hat sie nie kennen gelernt. Es ist anzunehmen, dass Mutter Clara, die mit Pastor Bodelschwingh befreundet war, das an Epilepsie leidende Kind durch seine Vermittlung im Haus des schwäbischen Pfarrers Holzbauer hat unterbringen können. Ferdinand, der Kapellmeister werden wollte, aber eine Staatsbeamtenlaufbahn einschlagen musste, heiratete Henriette Göring, eine Tante des späteren Reichsmarschalls Hermann Göring. Von Nazismus ahnte Ferdinand noch nichts, aber die künstlerischen Ambitionen seiner Schwester waren ihm entschieden ein Dorn im Auge."

 

 

 

 

Clara Viebig (17 juli 1860 – 31 juli 1952)

 

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en vredesactivist Mattie Joseph Thaddeus Stepanek werd geboren in Washington D.C. op 17 juli 1990. Zie ook mijn blog van 17 juli 2008.

 

 

For Our World

 

We need to stop.

Just stop.

Stop for a moment.

Before anybody

Says or does anything

That may hurt anyone else.

We need to be silent.

Just silent.

Silent for a moment.

Before we forever lose

The blessing of songs

That grow in our hearts.

We need to notice.

Just notice.

Notice for a moment.

Before the future slips away

Into ashes and dust of humility.

Stop, be silent, and notice.

In so many ways, we are the same.

Our differences are unique treasures.

We have, we are, a mosaic of gifts

To nurture, to offer, to accept.

We need to be.

Just be.

Be for a moment.

Kind and gentle, innocent and trusting,

Like children and lambs,

Never judging or vengeful

Like the judging and vengeful.

And now, let us pray,

Differently, yet together,

Before there is no earth, no life,

No chance for peace.

 

 

 

 

Mattie Stepanek (17 juli 1990 – 22 juni 2004)

Hier met Jimmy Carter 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Rainer Kirsch werd geboren op 17 juli 1934 in Döbeln. Zie ook mijn blog van 17 juli 2007. Rainer Kirsch werd vandaag 75 jaar.

 

Uit: Chefsache und Arbeit (zu Rilkes „Herbsttag“)

 

„Was muß auch nicht alles geleistet werden! Die „Schatten auf die Sonnenuhren“ legen - Massen an Wolken sind aufzubringen! „Die Winde los“ lassen - aber so, daß sie weder einander zunichte blasen noch sich zu Zyklonen zusammenrotten! „Letzte Süße in den schweren Wein“ jagen — biochemischer Feinzauber in unterschiedlichsten Hanglagen! Gott, somit, wird vorgestellt als nördlich des Mittelmeers waltender Groß-Gutsbesitzer, dessen Herrschaft durch Atmo- und Stratosphäre bis zur Sonne reicht; der Redende, sein Majordomus [Hausmeister], sorgt, daß IHM das Rechte zur rechten Zeit in den Kopf kommt, und braucht sachgemäß schöne Verse - ein durchheiterter Gott ist ein besserer Gott.

Wir lesen Vers 8, und stocken. „Wer jetzt kein Haus hat, baut sich keines mehr“ - an wen geht das? Gott? Interessierte ihn derlei, wüßte es eh; er wird wohl davon sein, arbeiten. Sonst ist niemand zugegen, der Majordomus redet zu sich selber. Jammert er? Kein Stück. Vielmehr bleibt ihm, nach erledigter Dienstsache, Muße, Privates zu bedenken: Er macht ein Lebenskonzept.

Rilkes Haushalt in Westerwede [bei Worpswede] war aufgelöst, die Reserven kärglich, Honorare kaum in Sicht; wie weiter? Hausdiener werden? Sich aufhängen? Ein Manifest der Moderne verfassen, wie Hofmannsthal das gleichenjahrs mit dem Lord-Chandos-Brief angeblich getan hat? Nichts dergleichen. Der Redende wird „wachen, lesen, lange Briefe schreiben“ - er wird sich einschränken, Mäzene suchen und dichten.

Vor sechzehn Tagen hatte Rilke Rodins Lebens-Grundregel „Il faut travailler, rien que travailler. Et il faut avoir patience“ erfahren, es ist, lesen wir, inzwischen seine.

Die Schlußwendung von den „Alleen“, in denen „die Blätter treiben“, rundet das Gedicht und dehnt die Berichtszeit in die nächste Zukunft, den Spätherbst; an Rodins Maxime halten wird Rilke sich noch gut dreiundzwanzig Jahre, bis zum Tod, den er als was beschrieben hat? als „Arbeit“.

 

 

 

Rainer Kirsch (Döbeln, 17 juli 1934)

Sarah en Rainer Kirsch, Berlijn 1964

 

 

Zie voor onderstaande schrijver mijn blog van 17 juli 2007 en ook mijn blog van 17 juli 2008.

 

De Hebreeuwse schrijver Shmuel Yosef Agnon (eig. Shmuel Yosef Czaczkes) werd geboren in Buczacs, Galicië (nu in Oekraïne) op 17 juli 1888.

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 17 juli 2007.

 

De Australische schrijfster Christina Stead werd geboren in Rockdale, New South Wales op 17 juli 1902.

 

De Poolse futuristische schrijver Bruno Jasieński (eig. Wiktor Zysman) werd geboren op 17 juli 1901 in Klimontov.