Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 2 november 2009 tot 3 november 2009

André Malraux, Ann Scott, Joe Queenan, Jan Boerstoel,

De Franse schrijver en kunstfilosoof André Malraux werd geboren op 3 november 1901 in Parijs. Zie ook mijn blog van 3 november 2007 en ook mijn blog van 3 november 2006 en ook mijn blog van 3 november 2008.

 

Uit: Le Musée imaginaire

 

« Le musée imaginaire n’est pas un héritage de ferveurs disparues, c’est une assemblée d’œuvres d’art — mais comment ne voir dans ces œuvres que l’expression de la volonté d’art ? Un crucifix roman n’est pas le frère d’un crucifix peint aujourd’hui par un athée de talent — qui n’exprimerait que son talent. Il est une sculpture, mais il est aussi un crucifix. Nous savons mal de quoi vient l’« aura » qui émane d’une statue sumérienne, mais nous savons bien qu’elle n’émane jamais d’une sculpture moderne. L’Éternel de Moissac ne nous atteint pas seulement par l’ordre de ses volumes, et nous y trouvons la lumière du visage du Père, comme nous trouvons celle du Christ au tympan d’Autun, et dans la plus humble peinture de l’Angelico. Parce qu’elle y est. Titien a perdu son pouvoir démiurgique, mais nul Renoir, et même nul Delacroix, n’a peint la sœur de sa Danaé. Entre toutes les calligraphies de l’Extrême-Orient, le signe qu’ont élu nos peintres et nos critiques, sans en connaître la signification, est le caractère de Hakuin qui exprime l’originel. Dans un monde dont aurait disparu jusqu’au nom du Christ, une statue de Chartres serait encore une statue ; et si, dans cette civilisation, cette statue n’était pas devenue invisible, la signification confuse qu’elle exprimerait ne serait pas celle d’une statue de Rodin. Quel langage parlent des précolombiens encore obscurs, les monnaies gauloises, les bronzes des steppes dont nous ignorons quelles peuplades les fondirent ? Quel langage parlent les bisons des cavernes ?

Les langages de l’art ne sont pas semblables à la parole, mais frères secrets de la musique. (Pour des raisons différentes de celles que l’on pressentit lorsque la peinture rejeta l’imitation ; en tant que langages, non en tant qu’arbitraire liberté). Nous savons ce qui sépara toute œuvre d’art, de l’idéologie qui la suscite ou la justifie. Ce que nous disent la Ronde de nuit, les derniers Titien et la Montagne Sainte-Victoire, le Penseur, le tympan de Moissac, la statue du prince Goudéa et celle du pharaon Djéser, l’Ancêtre africain, ne peut être dit que par des formes, de même que ce que nous disent le Kyrie de Palestrina, Orfeo, Don Juan ou la Neuvième Symphonie ne peut être dit que par des notes. Il n’y a pas de traduction.

Ce que nous disent ces sculptures et ces tableaux, et non ce qu’ils ont dit. Sans doute, ce que nous disent les figures du Portail royal est-il né de ce qu’elles ont dit autrefois au peuple de Chartres, et très différent de ce que nous disent des Civas. Mais les sculpteurs de génie qui ont sculpté ces statues, même si la notion d’art leur était étrangère, ont voulu créer des figures plus dignes de vénération que celles qui les précédaient et auxquelles ils les comparaient, délibérément ou non — comme le faisait d’instinct le peuple fidèle.»

 

 

 

 

Malraux

André Malraux (3 november 1901 – 23 november 1976)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Ann Scott (pseudoniem) werd geboren op 3 november 1965 in Boulogne-Billancourt. Zie ook mijn blog van 3 november 2008.

 

Uit: Asphyxie

 

« Elle relève la tête, sait bien qu’elle doit le laisser dormir le plus longtemps possible, maintenant qu’elle comprend à quel rythme infernal ils vivent. Mais elle voudrait le serrer, le pétrir tellement il est trop mignon avec sa bouche entrouverte dont s’échappe un léger ronflement. Elle se rassied et le pousse sans ménagement pour le retourner, ce qu’il fait de lui-même, lentement, et son bras vient instinctivement protéger ses yeux du soleil. Elle le déboutonne et sans attendre le prend dans sa bouche. Envie qu’il ne manque plus jamais de rien. Pas difficile à comprendre qu’avant elle il n’a pas eu grand-chose. Elle remonte pour enfoncer sa langue dans sa bouche. Il sourit de ses yeux mi-clos. Elle sourit aussi, se demandant s’il saisit qu’elle a remarqué la taille de ses pupilles. Elle ne va pas résister longtemps à la tentation, elle le sait et elle s’en fout. »

(…)
« Chad continue de ne pratiquement parler à personne, mais je me suis complètement mépris : il est là plus que n’importe lequel d’entre nous. Tellement là qu’il en souffre. Au début, à voir les gens se précipiter sur Paul et Alan, je pensais qu’une sorte d’ange invisible le protégeait de ce qui ne peut être ressenti que comme une immense agression pour quelqu’un d’aussi renfermé. Mais en fait ce n’est pas ça du tout : il fait peur. Et moi aussi il me fait peur, il a sans arrêt l’air d’être sur le point de craquer. »

 

 

 

 

annscott1
Ann Scott (Boulogne-Billancourt, 3 november 1965)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, humorist en criticus Joe Queenan werd geboren op 3 november 1950 in Philadelphia, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 3 november 2006  en ook mijn blog van 3 november 2008.

 

Uit: Closing Time

 

„When a father dies, it is customary to forage through stored memories to conjure up an image that bathes him in the most heroic light. A single memory from my childhood eclipses all others. One Thursday night when I was thirteen years old, my father was standing alone in the kitchen of our Philadelphia row home, downing one of the ghastly local brews he’d long fancied. He was talking to himself, delivering some variation of his stock “O tempora, O mores” peroration, deploring the latest indignities that vested interests had imposed on the working man.

The engulfing darkness of the civil rights movement, the demise of the Big Bands, and the collapse of Holy Mother Church as a viable institution were his other standard themes. We never knew whether he thought that the rest of us were listening attentively or were merely indulging him. Though the truth is, he never really required much in the way of an audience; often, when he entered the Ciceronian mode, he was content to declaim to an empty room.

That night, something unexpected interrupted his jeremiad. Hearing tiny steps approaching, he looked up and realized that the swinging door connecting the dining room to the kitchen was about to smash my five-year-old sister in the face. The bottom of the door was solid wood—thick but innocuous—but the pane above it was a taut sheet of rippled glass. This was the section that would have struck my sister right around eye level.

Mary Ann, his third daughter and fourth child, was chubby and angelic, the only member of the family everyone liked. She was, the rest of us contended, though she furiously denied it, a beneficiary of the Final Child Syndrome: Even parents who cannot stomach their firstborn children, deeming them conspirators in the massacre of their dreams, are reasonably indulgent toward, or at least oblivious to, the last one. This forbearance may derive from a sense of mutual relief that the procreative ordeal has run its course, or perhaps the capacity for rage has simply exhausted itself. But Mary Ann had another ace up her sleeve: She was fabulously cute. This being the case, the idea of seeing her face scarred forever was unthinkable.

Reaching out to shield my sister from injury, my father grasped the edge of the door just as it was closing. In doing so, he trapped two of his fingers in the space between the jamb and the frame. The door swung shut; we heard him scream. His fingers were horribly mangled; it seemed at first that he might lose one. Suffering greatly, and making no secret of it, he was taken to the emergency room at nearby Germantown Hospital. We did not own a car at the time, as we were going through one of our fallow economic periods, and in any case my mother had never learned to drive.“

 

 

 

 

joe-queean
Joe Queenan (Philadelphia, 3 november 1950)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan Boerstoel werd geboren in Den Haag op 3 november 1944. Zie ook mijn blog van 3 november 2008.

 

 

 

Recht op vrije meningsuiting

 

Recht op vrije meningsuiting,
dat betekent, heel normaal,
dat je niet de hele dag hoeft
lopen letten op je taal;
dat je hardop durft te praten
in de tram of in de trein,
over wat je stom of slecht vindt,
zonder bang te hoeven zijn.

Recht op vrije meningsuiting,
dat betekent, heel gewoon,
dat er niet wordt meegeluisterd
naar je eigen telefoon;
dat je in de krant kunt schrijven:
'de regering maakt me kwaad',
zonder dat je daar meteen voor
de gevangenis in gaat.

Recht op vrije meningsuiting,
dat betekent ook het recht
om te demonstreren, dat je
voor je idealen vecht;
door de straat te mogen opgaan
met een spandoek of een bord,
zonder dat je door agenten
in elkaar geslagen wordt.

Recht op vrije meningsuiting,
daar is niks bijzonders aan
in een land waar dat soort dingen
allemaal zijn toegestaan.
En dus sta je raar te kijken,
wanneer iemand je vertelt,
dat in meer dan honderd landen
helemaal dat recht niet geldt.

Recht op vrije meningsuiting
heeft nog lang niet iedereen
en voordat het zó ver zijn zal
daar gaan jaren overheen.
Maar al kun je al die mensen
dan niet helpen aan dat recht,
toch helpt het allicht een beetje,
wanneer je er wat van zégt.

 

 

 

 

 

boerstoel
Jan Boerstoel (Den Haag, 3 november 1944)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Hanns Heinz Ewers, Oodgeroo Noonuccal, William Cullen Bryant, Dieter Wellershoff

De Duitse schrijver, filmmaker en cabaretier Hanns Heinz Ewers werd geboren op 3 november 1871 in Düsseldorf. Zie ook mijn blog van 3 november 2008.

 

Uit: Rausch und Kunst


“Indem ich nun das Ergebnis dieser Versuche auf Grund der Autorität der genannten Gelehrten als durchaus feststehend hinnehme, also die Überzeugung teile, daß Alkoholgenuß eine Herabsetzung der Fähigkeiten des Individuums im Allgemeinen - unter Umständen nach einer kurzen spontanen Steigerung - hervorruft, stelle ich jedoch die Behauptung auf, daß für ein künstlerisches Schaffen kaum einen wichtigeren Faktor geben kann, als der durch ein Narkotikum hervorgerufene Rausch.

Wie ein kluger Richter, der nur durch die Art der Fragestellung aus ungeschickten, juristisch nicht geschulten Zeugen alles das herausholen kann, was er hören will, hat D. van Bleuten seine Fragen gestellt; er hätte sie nur ein wenig modeln können und er würde von manchen Befragten eine ganz genau gegenteilige Antwort erhalten haben. Aber zunächst muß schon die ganze Art der Rundfrage diese für wissenschaftlich-statistische Zwecke als völlig unbrauchbar erscheinen lassen. Einen wieviel größeren Wert haben nicht die Rundfragen, die beispielsweise Dr. M. Hirschfeld zur Feststellung des Sexualgefühls beim Metallarbeiterverband, bzw. bei der Charlottenburger Studentenschaft veranstaltet hat! Jeder Befragte erhielt da eine Karte mit den Fragen, er hatte sie nur auszufüllen und ohne Namensnennung wieder in den Postkasten zu werfen. Es ist anzunehmen, daß kaum 10% der Befragten sich einen Ulk - der ja bei der Anonymität der Antworten völlig zwecklos war - erlaubten, daß der große Rest der Wahrheit gemäß seine Antworten machte. Bei van Bleutens Rundfrage aber war die Veröffentlichung mit vollem Namen von vornherein vorgesehen; es handelte sich nicht um eine wissenschaftlich diskrete Bearbeitung des eingelaufenen Materials, sondern darum, ein breiteres Publikum mit der Stellung einer Reihe von Schriftstellern zur Alkoholfrage bekannt zu machen. Bedenkt man weiter, daß kaum eine andere Berufsklasse so sehr mit dem großen Publikum in Berührung steht, als gerade die der Schriftsteller, daß ein großer Teil dieser Schriftsteller auf dieses Publikum, von dessen Gunst man materiell abhängig ist, eine übertrieben große Rücksicht nehmen zu müssen glaubt, so braucht man kein Prophet zu sein, um vorher zu wissen, daß eine ganze Reihe von Antworten auf den "guten Eindruck" zum mindesten zurechtgeschnitten sein würde.“

 

 

 

 

ewers
Hanns Heinz Ewers (3 november 1871 – 12 juni 1943)

 

 

 

 

 

De Australische dichteres en schrijfster Oodgeroo Noonuccal (eig. Kathleen Jean Mary Ruska) werd geboren op 3 november 1920 in Minjerribah (Stradbroke Island) in Moreton Bay. Zie ook mijn blog van 3 november 2008.

 

 

Municipal Gum

 

Gumtree in the city street,
Hard bitumen around your feet,
Rather you should be
In the cool world of leafy forest halls
And wild bird calls
Here you seems to me
Like that poor cart-horse
Castrated, broken, a thing wronged,
Strapped and buckled, its hell prolonged,
Whose hung head and listless mien express
Its hopelessness.
Municipal gum, it is dolorous
To see you thus
Set in your black grass of bitumen--
O fellow citizen,
What have they done to us?

 

 

 

 

 

Dreamtime

 

Here, at the invaders talk-talk place,

We, who are the strangers now,

Come with sorrow in our hearts.

The Bora Ring, the Corroborees,

The sacred ceremonies,

Have all gone, all gone,

Turned to dust on the land,

That once was ours.

Oh spirits from the unhappy past,

Hear us now.

We come, not to disturb your rest.

We come, to mourn your passing.

You, who paid the price,

When the invaders spilt our blood.

Your present generation comes,

Seeking strength and wisdom in your memory.

The legends tell us,

When our race dies,

So too, dies the land.

May your spirits go with us

From this place.

May the Mother of life,

Wake from her sleeping,

and lead us on to the happy life,

That once was ours.

Oh mother of life,

Oh spirits from the unhappy past,

Hear the cries of your unhappy people,

And let it be so.

Oh spirits- Let it be so.

 

 

 

 

oodgeroo
Oodgeroo Noonuccal (3 November 1920—16 September 1993)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, journalist en jurist William Cullen Bryant werd geboren op 3 november 1794 in Cummington, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 3 november 2008.

 

 

The Arctic Lover

 

 

ONE is the long, long winter night;

Look, my beloved one!

How glorious, through his depths of light,

Rolls the majestic sun!

The willows, waked from winter's death,

Give out a fragrance like thy breath--

The summer is begun!

 

Ay, 'tis the long bright summer day:

Hark to that mighty crash!

The loosened ice-ridge breaks away--

The smitten waters flash;

Seaward the glittering mountain rides,

While, down its green translucent sides,

The foamy torrents dash.

 

See, love, my boat is moored for thee

By ocean's weedy floor--

The petrel does not skim the sea

More swiftly than my oar.

We'll go where, on the rocky isles,

Her eggs the screaming sea-fowl piles

Beside the pebbly shore.

 

Or, bide thou where the poppy blows,

With wind-flowers frail and fair,

While I, upon his isle of snow,

Seek and defy the bear.

Fierce though he be, and huge of frame,

This arm his savage strength shall tame,

And drag him from his lair.

 

When crimson sky and flamy cloud

Bespeak the summer o'er,

And the dead valleys wear a shroud

Of snows that melt no more,

I'll build of ice thy winter home,

With glistening walls and glassy dome,

And spread with skins the floor.

 

The white fox by thy couch shall play;

And, from the frozen skies,

The meteors of a mimic day

Shall flash upon thine eyes.

And I -- for such thy vow -- meanwhile

Shall hear thy voice and see thy smile,

Till that long midnight flies.

 

 

 

 

 

William-Cullen-Bryant

William Cullen Bryant (3 november 1794 – 12 juni 1878)

Portret door Thomas Le Clear

 

 

 

 

De Duitse schrijver en essayist Dieter Wellershoff werd geboren op 3 november 1925 in Neuss. Zie ook mijn blog van 3 november 2007 en ook mijn blog van 3 november 2006 en ook mijn blog van 3 november 2008.

 

Uit: Der Himmel ist kein Ort

 

“Es war das erste Mal in seiner anderthalbjährigen Amtszeit als Pfarrer, dass er nachts zu einer Unfallstelle gerufen wurde, weil jemand seelischen Beistand brauchte. Das entsprach einem kirchlichen Service, der sich eigentlich von selbst verstand, den er aber kurz nach seinem Amtsantritt, in der Absicht, die kirchliche Arbeit lebensnäher zu gestalten, zusammen mit vier Amtskollegen aus benachbarten Pfarreien zu einer Institution gemacht hatte. Sie stand unter dem etwas gewaltsam zusammengesetzten Namen »Notfallseelsorge « im Telefonbuch und war bei Feuerwehr und Polizei und den verschiedenen Rettungsdiensten als eine bei Unfällen abrufbare geistliche Hilfe notiert,

inzwischen aber in Vergessenheit geraten, wenn man das überhaupt sagen konnte von einer Einrichtung, die noch nie jemand in Anspruch genommen hatte.

Zwar gaben die fünf kooperierenden Pfarrämter halbjährlich eine Liste heraus, aus der hervorging, welcher Pfarrer des Bezirks Bereitschaftsdienst hatte, aber als der Anruf kam, hatte er weder die Termine noch überhaupt die Liste im Kopf. Und er zögerte, den Hörer abzuheben.

In letzter Zeit hatte er abends manchmal merkwürdige Anrufe bekommen: Geständnisse einer älteren

verwitweten Frau mit unüberhörbaren sexuellen Untertönen und zweimal anonyme Anrufe einer jüngeren weiblichen Stimme, bei denen er sich nicht sicher war, ob sich da jemand, vielleicht sogar vor heimlichen Mithörern, über ihn lustig machte. Die Stimme hatte Formulierungen benutzt, die er als seine eigenen wiedererkannte und auf einmal als hohl und peinlich empfand. Gewohnt zuzuhören, hatte er die Gespräche zu spät abgebrochen und war in einer nervösen Verstörtheit

zurückgeblieben, die es ihm den restlichen Abend schwer machte, sich noch auf irgendetwas zu

konzentrieren.

Er lebte allein in dem großen Pfarrhaus, das seine Vorgänger während des größten Teils ihrer Amtszeit mit vielköpfigen Familien bewohnt hatten, und war ein Gefühl von Unangemessenheit und Fremdheit nicht losgeworden. Eigentlich hatte er vorgehabt, vor seinem Einzug zu heiraten. Doch Claudia, seine Freundin aus der Zeit seines Vikariats, war vor dem entscheidenden Schritt zurückgescheut und hatte sich von ihm getrennt. Sie war in eine andere Stadt gezogen und hatte ihm weder ihre neue Adresse noch ihre Telefonnummer mitgeteilt. Er hatte sie allerdings auch nicht darum gebeten, weil er annahm, dass sie zu einem anderen Mann gezogen war. Die vielen Gespräche, die sie in den Monaten vor ihrer Trennung geführt hatten, waren für ihn auf ihren Satz geschrumpft:

»Wir passen eben nicht zusammen.«

 

 

 

 

wellershoff
Dieter Wellershoff (Neuss, 3 november 1925)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

E. du Perron, Odysseas Elytis, Leo Perutz, Bilal Xhaferri

De Nederlandse dichter, schrijver en criticus Charles Edgar (Eddy) du Perron werd  geboren op 2 november 1899 in Jatinegara (West Java). Zie ook mijn blog van 2 november 2006 en ook mijn blog van 2 november 2007 en ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

Somewhere

 

Misschien zijn wij nu vrienden, en misschien

zal morgen reeds alles vergeten zijn? -

wat goedheid van je: meer dan ik verdien,

een koele bries, een korte medicijn.

Ik zal weer zijn dezelfde die ik was

vóór ik je kende, en toch, in dit moment,

wil ik geloven dat dit smal terras

de Wereld is, en zelfs der Wereld end.

 

Laat heden hierin alles zijn vervat,

dat ik je vriend heet en jij mijn vriendin:

de lucht is grijs - geef het de purpren zin

die zoiets vroeger in Italië had!

Wij zijn vereend maar even wijs en weten:

een woord weegt lichter dan een duiveveer -

als 'k ‘liefde’ zei, zou ik kunnen vergeten

dat je me zei: ‘O, liefde komt één keer’ ....?

 

Wees niet bezorgd voor deze bijna-liefde;

zij gaat voorbij: als alles wat ons griefde -

geneest of sterft, na meer of minder strijd.

'k Zeg ‘liefde’ toch. 't Is niet als de andre keren;

ook niet als de Ene! - dit is geen verwijt.

Het uur is vol van al wat ‘kan verkeren’,

de lucht is vaal en pijnlijk uitgespreid:

ik speel het woord dat eertijds harten kliefde

in vriendschap uit tegen je ledigheid.

 

 

 

De Bierpiraat

 

Hij dreef op alle bieren en ging prat

dat drank hem nooit een beentje had gelicht,

en overdreef niet: meer dan ieder vat

kon hij bevatten; 't was zijn overwicht.

 

Enorm daarbij: een stier, met een gezicht

zo overdreven opgeblazen, dat

men met plezier erin gespogen had,

indien men spugen kon met de ogen dicht.

 

Ik heb mij vaak aan hem gesterkt. Die man

schonk mensenkennis uit dezelfde kan:

zijn anekdoten waren psychologies.

 

Hij zag van iedereen de platte kant;

ik gloeide in zijn schaduw: mijn verstand

bevond hem bol, maar tot de slokdarm logies.

 

 

 

 

 

malraux_perron
E. du Perron (2 november 1899 – 14 mei 1940)

Du Perron (r) met André Malraux (l)

 

 

 

 

De Griekse dichter Odysseas Elytis (pseudoniem voor Odysseas Alepoudhelis) werd op 2 november 1911 te Iraklion op Kreta geboren. Zie ook mijn blog van 2 november 2006 en ook mijn blog van 2 november 2007 en ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

 

Het Lichaam van de zomer


De tijd is lang voorbij, sinds het ophield met regenen
op de mieren en de hagedissen;
nu brandt de eindeloze hemel
en verven de vruchten hun lippen rood.
De aarde opent traag haar poriën
en bij het water,
dat stamelend druppelt
staart een enorme plant de zon recht in de ogen.
Wie ligt daar achterover op het zand,
het zilver der olijfblaren berokend ?
In zijn oren warmen zich de krekels,
de mieren werken op zijn borst,
in het groen van zijn oksel kruipen de hagedissen
en tussen de tenen van zijn voet speelt de golf
die een kleine zingende Sirene zond.

Dit is haar lied:
o, naakte lichaam
van de zomer.
Uitgevreten en verbrand door zout en olie van olijven.
O lichaam van rots en huiver van het hart,
machtige bries door de haren van de treurwilg,
en geur van bazielkruid op de getaande jongeling,
bedekt met schelpjes en sparrenaalden.
O lichaam van de dag, drijvend in de diepte!
Traag komen de regens nader, de felle hagelstormen,
de droogten gaan voorbij, door de kille nagels van de sneeuw
bekrast.
Hij slaat als een bezetene de verten blauw.
De heuvels zinken weg in de zware uiers van de wolken.
Maar achter dat alles glimlach jij weer zorgeloos
en vind je weer de onvergankelijke tijd,
zoals de zon jou weervindt op het zand,
zoals ook de hemel jou weervindt in jouw groene naaktheid.

 

 

 

Vertaald door Henri Thijs

 

 

 

 

They came


dressed up as “friends,”
came countless times, my enemies,
trampling the primeval soil.
And the soil never blended with their heel.
They brought
The Wise One, the Founder, and the Geometer,
Bibles of letters and numbers,
every kind of Submission and Power,
to sway over the primeval light.
And the light never blended with their roof.
Not even a bee was fooled into beginning the golden game,
not even a Zephyr into swelling the white aprons.
On the peaks, in the valleys, in the ports
they raised and founded
mighty towers and villas,
floating timbers and other vessels;
and the Laws decreeing the pursuit of profit
they applied to the primeval measure.
And the measure never blended with their thinking.
Not even a footprint of a god left a man on their soul,
not even a fairy’s glance tried to rob them of their speech.
They came
dressed up as “friends,”
came countless times, my enemies,
bearing the primeval gifts.
And their gifts were nothing else
but iron and fire only.
To the open expecting fingers
only weapons and iron and fire.
Only weapons and iron and fire.



Vertaald door Edmund Keeley en George Savidis

 

 

 

 

ElytisNobel
Odysseas Elytis (2 november 1911 – 18 maart 1996)

Tijdens de uitreiking van de Nobelprijs in 1979

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Leo Perutz werd geboren op 2 november 1882 in Praag. Zie ook mijn blog van 2 november 2006   en ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

Uit: Die dritte Kugel

 

„Mich fröstelt’s, und das Feuer ist am Erlöschen. Der Herbstwind bläht mir den Mantel auf, daß die geflickten Löcher nach allen Seiten starren wie die Teufelsfratzen. Der Regen schlägt einen Trommelwirbel um mich her und dröhnt und prasselt, als wär’ die Welt mit Kalbfell überzogen. Eine

Nacht, dazu geschaffen, sich am Lagerfeuer zu erwärmen und im Kreise grauhaariger Kriegsgefährten bestandner Abenteuer zu gedenken. Aber ach, heute steht mir der Sinn wahrlich nicht danach, denn in fünfzehn währenden Stunden bin ich vom Rücken meines lahmen Gauls nicht zur Erd’ gekommen. Den sächsischen Kurfürsten, den großen Papstfeind und Lutheraner, der die Einung der evangelischen Fürsten gegen den Kaiser zustand gebracht und auch die Böhmen zu einem Aufruhr angestiftet hat, den haben wir gefangen und hieher in des Kaisers Feldlager geführt, daß er morgen einen Fußfall tun muß vor dem Carolus Quint und ihn demütig seinen allergnädigsten Kaiser nennen.

Jetzt führen sie seine Kanzler und Ratsherren in Fesseln vorbei. Der alte Mann ist auch dabei, den ich bei Mühlberg mit dem Säbel über den Kopf geschlagen hab’. Er trägt eine blutige Binde um die Stirn, läßt den Kopf hängen, ist fast traurig und verzagt, weiß es wohl, daß er ihn nicht lange mehr zwischen den Schultern wird tragen dürfen. Ja, Brüder, jetzt seid ihr fast verzagt, aber wer hieß euch dem Kaiser aus Ingolstadt solch einen trotzigen Absagebrief schreiben? »Wir geben dem Karl, der sich den fünften römischen Kaiser nennt, kund und zu wissen, daß er pflichtvergessen gegen Gott und an der Nation eidbrüchig gehandelt hat.« Ja, jetzt wird euch der Kaiser schon die rechte Antwort geben. Wer

riet euch, ihr armen Schelme, die Finger in solch einen Handel zu stecken? Seht mich an, Brüder! Ich bin auch lutherisch. Reit’ dennoch mit des Kaisers Haufen, schlag’ zu, stech’ und schieߒ, wen er mich stechen und schießen heißt, es gilt mir gleich. Treib’ nicht viel Lärmens mit meinem Glauben, halt’ Frieden mit allen schwarzen Kutten, grüߒ eine jede von den spanischen Gecksnasen zuerst, die jetzt allenthalben durchs Lager stolzieren und sich an des Kaisers Seite blähen in ihrer Narrenlivrei. Ihr aber, liebe Brüder, habt alleweil euren Glauben stolz im Mund geführt wie ein Feldgeschrei, dafür tragt ihr jetzt eure Köpfe dem Henker hin!“

 

 

 

 

Perutz
Leo Perutz (2 november 1882 – 25 augustus 1957)

 

 

 

 

De Albanese dichter en schrijver Bilal Xhaferri werd geboren op 2 november 1935 in Ninat bij Konispol. Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

ALBANIA 1976

 

Small nation
Little time
Tiny ration
Enormous shadow
Great fear
Great want

 

And throughout the land
Shrieks and cries
Like owls in the night

 

 

 

 

COME, SADNESS

 

Come, sadness

 

Come slowly
Like leaves drifting from branches

 

Come slowly
Like rain dripping from leaves

 

Come, sadness

 

Come like nearing thunder in the night
Come like the thumping of an anguished heart

 

Come, sadness

 

O you my beloved who has never abandoned me
My only shelter
Hope
And dream

 

Come, sadness

 

Sadness, come.

 

 

 

 

BilalXhaferri
Bilal Xhaferri (2 november 1935 – 14 oktober 1986)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Thomas Mallon, Augusta Peaux, Jules Barbey d'Aurevilly, Daniil Andreyev

De Amerikaanse schrijver en criticus Thomas Mallon werd geboren op 2 november 1951 in Glen Cove, New York. Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

Uit: Mrs Paines Garage

 

“There would be bad news from Dallas tomorrow. But as 5:30 approached on this warm Thursday afternoon, Ruth Paine had little time to think about her pending divorce. As usual, she was in the midst of errands, driving her station wagon back from the supermarket with groceries for her own small, sundered family as well as the other oddly intact one that had been grafted onto it these last several months.
A copy of the divorce petition, which Ruth had filed eight days ago, was right now being postmarked near the offices of her lawyer in the Rio Grande National Building downtown. The dated facts in it -- that she and Michael had been married on December 28, 1957, in Pennsylvania, and produced two children, Lynn (b. 1959) and Christopher (b. 1961), before separating "on or about September 1, 1962" -- were more accurate than the supposed crux of the document, its declaration that her husband, now "the defendant," had "about six months before their said separation, commenced a course of unkind, harsh, cruel and tyrannical treatment... of such a nature as to render their further living together insupportable."
The legal boilerplate hardly described the painfully civilized breach between Ruth and Michael, or the temperate good will he showed whenever he now visited from his own apartment over in Grand Prairie. The two of them probably still saw more movies together than the average couple living under one roof. But the law was the law, and it required stern lies in the matter of divorce, even one arrived at as quietly as this.
Driving down Fifth Street, crossing Westbrook Drive, Ruth was surprised by a picture of domesticity that suddenly came into view. There, up ahead, under the oak tree on her own front lawn, stood Lee and Marina, playing with Junie in apparent contentment. The Oswalds, in contrast to the Paines, might bitch and bicker with each other much of the time -- Lee had bawled out Marina over the phone just three nights ago -- but their own separation was partial, temporary, and economic. Most nights Lee lived in a rooming house downtown, on North Beckley, closer to the book-warehouse job that Ruth had helped him get last month; Marina and Junie, and now four-week-old Rachel, stayed here with her in Irving, joined by their "Papa" on weekends, when the population of the four-room house would swell to seven. Ruth expected the situation to last until Christmas, perhaps a little longer, after which she would have to deal with missing Marina as she still dealt with missing Michael.“

 

 

 

mallon2
Thomas Mallon (Glen Cove, 2 november 1951)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres Augusta Guerdina Peaux werd geboren in Simonshaven op 2 november 1859. Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

Oorlogszomer

 

In diepe nis van donker lover staat
bloedige zomer met zijn licht gelaat,
gelijk in diepe zieleduisternis
een brandend leed lichtend geborgen is.

Een brandend leed zal deze zomer zijn,
in 't hart der mensheid een verholen pijn,
een alsemdronk zijn vroege-morgendauw
en al zijn lommer als een floers van rouw.

En als een floers van rouw, dat wijder spreidt,
zijn wolkenschaduw over verre tijd,
tranen zijn regen en zijn avondrood:
dovende fakkel van de jonge dood.

 

 

 

 

Najaarswandeling

 

Er was een woord in de wind, bij `t gaan
over de duinen – wij hadden `t gezwegen –
`t woei kil elk bloeiend leven aan,
`t was allerwegen.

En wij gingen als blinden en waren doof,
gingen als doven en waren blind,
en de dood van de zomer was in het loof
en ging ons voorbij in de wind.

En `t popelblad trilde op het wolkengrauw,
als maanlicht op dodenzerken,
en ver in het schaarhout schimden flauw
de witte geraamten der berken.

 

 

 

 

simonshaven+ring

Augusta Peaux (2 november 1859 -  23 februari 1944)

Simonshaven, de Ring (Oude postkaart. geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver en moralist Jules Amédée Barbey d'Aurevilly werd geboren op 2 november 1808 in Saint-Sauveur-le-Vicomte (Manche). Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

Uit: Les Diaboliques

 

“Un des avantages de la causerie en voiture, c’est qu’elle peut cesser quand on n’a plus rien à se dire, et cela sans embarras pour personne. Dans un salon, on n’a point cette liberté. La politesse vous fait un devoir de parler quand même, et on est souvent puni de cette hypocrisie innocente par le vide et l’ennui des conversations où les sots, même nés silencieux (il y en a), se travaillent et se détirent pour dire quelque chose et être aimables. En voiture publique, tout le monde est chez soi autant que chez les autres, — et on peut sans inconvenance rentrer dans le silence qui plaît et faire succéder à la conversation la rêverie... Malheureusement, les hasards de la vie sont affreusement plats, et jadis (car c’est jadis déjà) on montait vingt fois en voiture publique, — comme aujourd’hui vingt fois en wagon —, sans rencontrer un causeur animé et intéressant... Le vicomte de Brassard échangea d’abord avec moi quelques idées que les accidents de la route, les détails du paysage et quelques souvenirs du monde où nous nous étions rencontrés autrefois avaient fait naître, — puis, le jour déclinant nous versa son silence dans son crépuscule. La nuit, qui, en automne, semble tomber à pic du ciel, tant elle vient vite ! nous saisit de sa fraîcheur, et nous nous roulâmes dans nos manteaux, cherchant de la tempe le dur coin qui est l’oreiller de ceux qui voyagent. Je ne sais si mon compagnon s’endormit dans son angle de coupé ; mais moi, je restai éveillé dans le mien. J’étais si blasé sur la route que nous faisions là et que j’avais tant de fois faite, que je prenais à peine garde aux objets extérieurs, qui disparaissaient dans le mouvement de la voiture, et qui semblaient courir dans la nuit, en sens opposé à celui dans lequel nous courions. Nous traversâmes plusieurs petites villes, semées, çà et là, sur cette longue route que les postillons appelaient encore : un fier « ruban de queue », en souvenir de la leur, pourtant coupée depuis longtemps. La nuit devint noire comme un four éteint, — et, dans cette obscurité, ces villes inconnues par lesquelles nous passions avaient d’étranges physionomies et donnaient l’illusion que nous étions au bout du monde... Ces sortes de sensations que je note ici, comme le souvenir des impressions dernières d’un état de choses disparu, n’existent plus et ne reviendront jamais pour personne. À présent, les chemins de fer, avec leurs gares à l’entrée des villes, ne permettent plus au voyageur d’embrasser, en un rapide coup d’œil, le panorama fuyant de leurs rues, au galop des chevaux d’une diligence qui va, tout à l’heure, relayer pour repartir. « 

 

 

 

 

 

Aurevilly
Jules Barbey d'Aurevilly (2 november 1808 – 23 april 1889)

 

 

 

 

De Russische dichter, schrijver en Christelijk mysticus Daniil Leonidovich Andreyev werd geboren op 2 november 1906 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

 

Uit: Ancient Memory

 

India! -The mysterious name,

Ancient as my way in the universe!

The rainbow of the yearning heart.

Images persistent like memory . . .

 

Shall I talk about it? -People won't believe me.

Shall I hint? -They won't understand a single word.

They'll rebuke me for the dark predilection,

For the invincible vision.

 

Shall I ever touch with my beggarly hand

The light dust of the holy roads.

Shall I bend my knees where for the first time

I was born out of darkness by Mother-Earth?

 

 

                               *

 

But I died. I changed images.

The days of being, not being itself.

And, like the quiet snow of the North.

My face has paled.

 

Ages were passing. In thc lone shabby mist

I was born and faded away

On the mute snow of Russia,

On the Finnish granite of the rocks.

 

But the image of my f~rs! native land

1 cannot burn out from my heart

Here, to the accompaniment of the sad chimes

In this twilight country.

 

 

 

 

Andreyev
Daniil Andreyev (2 november 1906 – 30 maart 1959)

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten