Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!

 

 

 

 

Antonio da Correggio, De aanbidding der herders (1527 - 1530)

 

 

 

Die heilige Nacht

 

Gesegnet sei die heilige Nacht,

die uns das Licht der Welt gebracht! -

 

Wohl unterm lieben Himmelszelt

die Hirten lagen auf dem Feld.

 

Ein Engel Gottes, licht und klar,

mit seinem Gruß tritt auf sie dar.

 

Vor Angst sie decken ihr Angesicht,

da spricht der Engel: "Fürcht't euch nicht!"

 

"Ich verkünd euch große Freud:

Der Heiland ist geboren heut."

 

Da gehn die Hirten hin in Eil,

zu schaun mit Augen das ewig Heil;

 

zu singen dem süßen Gast Willkomm,

zu bringen ihm ein Lämmlein fromm. -

 

Bald kommen auch gezogen fern

die heilgen drei König' mit ihrem Stern.

 

Sie knieen vor dem Kindlein hold,

schenken ihm Myrrhen, Weihrauch, Gold.

 

Vom Himmel hoch der Engel Heer

frohlocket: "Gott in der Höh sei Ehr!"

 

 

 

Eduard Mörike

 

 

 

 

 

Eduard Mörike (8 september 1804 – 4 juni 1875)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 24^e december mijn vorige twee blogs van vandaag.

De Duitse schrijfster Angelika Schrobsdorff werd geboren op 24 december 1927 in Freiburg im Breisgau. Zie ook mijn blog van 24 december 2008.

 

Uit: Jericho

 

“Lange bevor ich Jericho mit eigenen Augen sehen durfte, hörte ich meine deutsch-jüdischen Freunde, Zionisten, die in den dreißiger Jahren nach Palästina ausgewandert waren, davon erzählen. Zu jener Zeit war Palästina noch britisches Mandat und die Hügel Jerusalems ein karges, steiniges, unfruchtbares Gebiet, wo die Heiligtümer dreier Religionen so zahlreich waren wie das Wasser knapp und wo der Haß zwischen Juden und Arabern in dem Maße blühte, in dem das Land verdorrte.

Nur in der Oase Jericho, die Juden, Araber und Engländer gleichermaßen anzog, muß es harmonisch

zugegangen sein. Dort herrschte weder Winter noch Unfrieden, und die Fruchtbarkeit der Natur schien die Feinde auf andere und zweifellos bessere Gedanken gebracht zu haben als auf die, die sich ihnen beim Anblick der Steine und der herben Unnahbarkeit Judäas aufdrängten. Ich, die ich zum erstenmal 1961 nach Jerusalem und damit in eine geteilte, ärmliche, wenngleich faszinierende Stadt gekommen war, hätte viel darum gegeben, einmal nach Jericho fahren zu dürfen.

Aber da waren inzwischen die Jordanier. Jericho, angeblich die älteste Stadt der Welt, scheint seit jeher von Dramen und Geheimnissen umwittert, von Erdbeben, Seuchen und Kriegen erschüttert worden zu sein. Aber sie hat auch Perioden großen Wohlstands erlebt, wie etwa im 15. Jahrhundert vor der Zeitrechnung, als die Kinder Israels, auf dem Weg in das Gelobte Land, Jericho entdeckten und auf Befehl des Herrn, unter Führung Josuas und mit Hilfe des mächtigen Posaunenschalls, der die Festungsmauern einstürzen ließ, eroberten. Mit dieser ungewöhnlichen, für die einen fatalen, für die anderen glorreichen Kriegführung ging Jericho in die Geschichtsschreibung der Bibel ein und wurde weltbekannt.

Ich war noch klein und wundergläubig, als ich diese Legende zum erstenmal hörte, und von dem mirakulösen, mauernzerschmetternden Schall der Posaunen weitaus stärker beeindruckt als von der darauffolgenden flotten Eroberung der Stadt durch einen mir unbekannten Volksstamm. Daß ich diesem Volksstamm angehörte, hatte man mir damals, zu Zeiten Hitlers, wohlweislich verschwiegen, und daß Jericho, trotz eingestürzter Mauern, dreieinhalb Jahrtausende später immer noch existierte, drang erst in mein Bewußtsein, als ich die Worte hörte: »Ach, das war schön, als wir in Vollmondnächten ans Tote Meer und nach Jericho fuhren.

»Wohin bitte?«

Ja, ich hatte richtig gehört. Sie waren nach Kalia am Toten Meer gefahren, wo eine kleine Kapelle spielte und sie im Mondschein Tango, Foxtrott und English Waltz tanzten. Sie waren ins »Winter Palace Hotel« nach Jericho gefahren und hatten sich dort in der kleinen Bar, in den nach Orangenblüten und Jasmin duftenden Zimmern zu heimlichen Rendezvous getroffen.”

 

 

 

 

Angelika Schrobsdorff  (Freiburg im Breisgau, 24 december 1927)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en journalist Karel Glastra van Loon werd geboren in Amsterdam op december 1962. Zie ook mijn blog van 24 december 2006 en ook mijn blog van 24 december 2008.

 

Uit: De passievrucht

 

“Ze zitten dicht bij elkaar, alsof ze al jaren bevriend zijn, en vertellen sterke verhalen.
Hij zegt: 'Ooit ben ik in Nijmegen van de brug gesprongen, de rivier in. Ik wilde weten hoe het voelde - het deed vooral pijn in m'n kruis. Het water was kouder en zwarter dan ik had gedacht, en het stroomde sneller: tegen de tijd dat ik weer bovenkwam, was ik al onder de brug door. Pas vijf kribben verder kroop ik terug aan land. De volgende dag stond in de krant dat een onbekende zelfmoord had gepleegd door van de brug te springen. Ik heb nog gebeld om te zeggen dat ik springlevend was, maar dat vonden ze geen leuke woordspeling, en bovendien geloofden ze me niet.'
Zij zegt: 'Ooit ben ik bijna dood geweest. Het was de meest geruststellende ervaring uit mijn leven. Ik zag mijn leven niet in een flits aan me voorbijschieten, er was geen hemels licht en er waren geen schimmen van overledenen die me aan gene zijde opwachtten. Sindsdien ben ik niet meer bang voor de dood.'

Haar knie raakt zijn dijbeen. Ze laten het zo.
Hij zegt: 'Op een keer sliepen Sebastiaan en ik in een oude kapotte Bedford, op een braakliggend stuk land in het havengebied. Midden in de nacht schrok ik wakker van geschreeuw. Ik veegde de ruit schoon en keek naar buiten, maar zag niks. Toen kwam de maan vanachter de wolken te voorschijn, en in het bleke zand zag ik een kat en een haas bewegingloos tegenover elkaar staan. Beide met de haren recht overeind, achterpoten omhoog, kop en voorpoten omlaag. De maan verdween weer achter de wolken. Opnieuw klonk er een schreeuw, als van een kind in nood. Daarna een diep, grauwend grommen. Dat was de kat. Het gillen moest dus van de haas zijn. Het werd stil. Ik wachtte tot de maan weer te voorschijn zou komen - maar die kwam niet meer. Sebastiaan had niets gemerkt; in het donker hoorde ik zijn zware dronkenmansadem. De volgende ochtend liep ik naar de plek waar ik de twee dieren had gezien. Hun pootafdrukken stonden diep en scherp in het zand. Ze hadden elkaar niet besprongen, er was niet gevochten. De anderhalve meter zand tussen de twee afdrukken was onaangeroerd.'
Ze drinken rode wijn uit limonadeglazen. Hij heeft de wijn verzorgd, zij de glazen. Haar huishouden is nogal incompleet, zoals haar hele leven.”

 

 

 

 

Karel Glastra van Loon (24 december 1962 – 1 juli 2005)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en dichter Dana Gioia werd op 24 december 1950 in Los Angeles geboren. Zie ook mijn blog van 24 december 2006  en ook mijn blog van 24 december 2007 en ook mijn blog van 24 december 2008.

 

 

Emigre in Autumn 

 

Walking down the garden path

From the house you do not own,

Once again you think of how

Cool the autumns were at home.

Dressed as if you had just left

The courtyard of the summer palace,

Walk the boundaries of the park,

Count the steps you take each day -

Miles that span no distances,

Journeys in sunlight toward the dark.

 

Sit and watch the daylight play

Idly on the tops of leaves

Glistening overhead in autumn's

Absolute dominion.

Nothing lost by you excels

These empires of sunlight.

But even here the subtle breeze

Plots with underlying shadows.

One gust of wind and suddenly

The sun is falling from the trees.

 

 

 

 

 

Dana Gioia (Los Angeles,  24 december 1950)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Henriette Roland Holst-van der Schalk werd geboren op 24 december 1869 in Noordwijk. Zie ook mijn blog van 24 december 2006 en ook mijn blog van 24 december 2007 en ook mijn blog van 24 december 2008.

 

 

Uit: Verzen

 

 

Nu heeft de morgen voor goed afgedaan

 

Nu heeft de morgen voor goed afgedaan

zijn vrees-aanjagende stroeve gezicht,

en als een hooge grotzaal die met licht

blank gemaakt wordt, komt hij feestelijk aan.

 

En ik sta, rechtlachend zie ik hem gaan

en komen en gedenk, hoe 'k een gewicht

hem achtte en klaagde, dat ik opgericht

hem niet kòn drage' en kromp voor zijn kille aan-

 

raking en weende, dat ik weder sliep.

 

En hoe hij nu geworde' is als een vriend

die niet verschrikken kan, schoon hij ook riep

en wekte in nachtdiept', wijl hij zoo veel maal

bode van vreugd was, dat zijn stem verdient

te heeten fanfare van zegepraal.

 

 

 

 

Liefdes geur in de dingen

 

Zóó dierbaar zijn de dingen mij geworden,

waarin herinnering is opgehoopt:

het huisraad, het gerei, de klok die loopt

door het bestel der langgewende orde; -

zóó verteederd verwijlt blik en gedachte

bij hun gedienstige gestaltenis,

dat ik soms twijfel: werden zij tot machten

waartusschen de ziel zèlf gekluisterd is?

 

Maar neen, ik weet: alléén omdat zij vingen

den langen straal van liefdes licht aanschijn,

is 't, dat gedachte en blik de stomme dingen

liefkoze', of zij levende wezens zijn.

Tot geen afgod werd mij hun lijflijkheid,

maar zij zoog in zóó zoete liefdesgeuren

dat uit hen àl het liefst en zoetst gebeuren

mijns levens opstaat, en zich om mij vleit.

 

 

 

 

 

Henriette Roland Holst (24 december 1869 – 21 november 1952)

Vlnr: Herman Gorter, zijn vrouw Wies, Richard Roland Holst, Henriette en haar moeder, 1903

De Turkse dichter Tevfik Fikret werd geboren op 24 december 1867 in Istanbul. Zie ook mijn blog van 24 december 2006 en ook mijn blog van 24 december 2008.

 

 

Mist (Fragment) (Vertaald door Sytske Sötemann)

 

Weer wordt je horizon in nevelen gehuld door dichte mist,

Door een zich onweerhoudbaar verbreidende inwitte mist.

Onder deze druk lijkt het bestaan in het gedrang gekomen,

Het zicht door stoffige dichtheid aan de mensen ontnomen;

Behoedzame, bevreesde blikken vermogen die dichtheid

Niet te doordringen, die stoffige afschrikwekkendheid!

Maar jou past deze diepduistere sluier, een waardig gewaad

Voor jou, o arena van onderdrukking, geweld en verraad!

O arena van onderdrukking en geweld... O toneel, o verguld

Toneel van pronk en praal, o jij, die een tragedie verhult!

O wieg en graf van gouden glans, van praal en prachtvertoon,

Innemende koningin van het oosten op je eeuwige troon,

Boezem van lust tot vermaak die de bloedigste liefdes voedt

En hen, zonder rilling van afschuw en schrik, groeien doet;

Diep in slaap als was je gestorven, o roerige reus,

Aan de blauwe flanken van de Marmara, majestueus;

O afgeleefd Byzantium, o bedaagde oude heks van de betovering,

O ongenaakbare weduwe, na duizend gades nog steeds zonder wroeging,

Nog altijd is in je schoonheid de bedwelmende reinheid zichtbaar,

Nog altijd beven de blikken die je aanschouwen onmiskenbaar.

 

 

 

 

Tevfik Fikret  (24 december 1867 - 19 augustus 1915)

 

 

 

 

De Poolse dichter Adam Mickiewicz werd geboren op 24 december 1798 in Zaosie, nabij Nowogródek. Zie ook mijn blog van 24 december 2006 en ook mijn blog van 24 december 2008.

 

 

 

Het Dal van Bajdaar

 

Ik geef mijn paard de sporen en jaag het door de stormen;

Bossen, valleien, rotsen, opvolgend, in een stortvloed

Zij schieten langs mijn benen terwijl ik razend voort moet;

'k Wil mijn geest verliezen, in deze kolk van vormen.

 

En als 't onwillig paard aan mijn bevel wil tornen,

De bonte wereld kleur verliest in het dodelijk duister,

Zien mijn brandende ogen, als gebroken spiegels ontluisterd

In 't gestorven bos slechts het gekruip van wormen.

 

Stilte nu, ik vat geen slaap, ik zoek de rust aan 't strand

Donker en krom gebogen raast een golf naar voren,

Ik richt naar haar mijn blik, ik reik naar haar mijn hand,

 

Dan slaat zij op mijn ogen, 't schuim spoelt in mijn oren;

Ik wacht; als een bootje door een maalstroom overmand,

Heeft nu mijn geest even de herinnering verloren.

 

 

 

Vertaald door Jan van Hulten

 

 

 

 

THE STORM

The rudder breaks, the sails are ripped, the roar
Of waters mingles with the ominous sound
Of pumps and panic voices; all around
Torn ropes. The sun sets red, we hope no more -
The tempest howls in triumph; from the shore
Where wet cliffs rising tier on tier surround
The ocean chaos, death advances, bound
To carry ramparts broken long before,
One man has swooned, one wrings his hands ,one sinks
Upon his friends, embracing them. Some say
a prayer to death that it may pass them by.
One traveller sits apart and sadly thinks:
,,Happy the man who faints or who can pray
Or has a friend to whom to say goodbye."

 

 

 

 

 

Adam Mickiewicz (24 december 1798 - 26 november 1855)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Stephenie Meyer werd geboren in Connecticut op 24 december 1973. Zie ook mijn blog van 24 december 2008.

 

Uit: Breaking Dawn

 

„NO ONE IS STARING AT YOU, I promised myself. No one is staring at you. No one is staring at you.

But, because I couldn't lie convincingly even to myself, I had to check.

As I sat waiting for one of the three traffic lights in town to turn green, I peeked to the right — in her minivan, Mrs. Weber had turned her whole torso in my direction. Her eyes bored into mine, and I flinched back, wondering why she didn't drop her gaze or look ashamed. It was still considered rude to stare at people, wasn't it? Didn't that apply to me anymore?

Then I remembered that these windows were so darkly tinted that she probably had no idea if it was even me in here, let alone that I'd caught her looking. I tried to take some comfort in the fact that she wasn't really staring at me, just the car.

My car. Sigh.

I glanced to the left and groaned. Two pedestrians were frozen on the sidewalk, missing their chance to cross as they stared. Behind them, Mr. Marshall was gawking through the plate glass window of his little souvenir shop. At least he didn't have his nose pressed up against the glass. Yet.

The light turned green and, in my hurry to escape, I stomped on the gas pedal without thinking — the normal way I would have punched it to get my ancient Chevy truck moving.

Engine snarling like a hunting panther, the car jolted forward so fast that my body slammed into the black leather seat and my stomach flattened against my spine.

''Arg!'' I gasped as I fumbled for the brake. Keeping my head, I merely tapped the pedal. The car lurched to an absolute standstill anyway.

I couldn't bear to look around at the reaction. If there had been any doubt as to who was driving this car before, it was gone now. With the toe of my shoe, I gently nudged the gas pedal down one half millimeter, and the car shot forward again.

I managed to reach my goal, the gas station. If I hadn't been running on vapors, I wouldn't have come into town at all. I was going without a lot of things these days, like Pop-Tarts and shoelaces, to avoid spending time in public.

Moving as if I were in a race, I got the hatch open, the cap off, the card scanned, and the nozzle in the tank within seconds. Of course, there was nothing I could do to make the numbers on the gauge pick up the pace. They ticked by sluggishly, almost as if they were doing it just to annoy me.

It wasn't bright out — a typically drizzly day in Forks, Washington — but I still felt like a spotlight was trained on me, drawing attention to the delicate ring on my left hand. At times like this, sensing the eyes on my back, it felt as if the ring were pulsing like a neon sign: Look at me, look at me.“

 

 

 

Stephenie Meyer (Connecticut, 24 december 1973)

 

 

 

 

De Franse schrijfster en historica Dominique Manotti werd geboren op 24 december 1942 in Parijs. Zie ook mijn blog van 24 december 2008.

 

Uit: Kop

 

“Jeudi 3 mai 1990
La première rafale atteint l'homme et la femme dans le dos, les corps s'écroulent sur l'esplanade déserte devant le centre commercial. La moto accélère, deuxième rafale en passant à hauteur des cadavres, qui tressautent sous les balles. Une des portes vitrées de la brasserie à l'entrée de la galerie marchande explose. Les serveurs se jettent au sol. Le tireur brandit son pistolet-mitrailleur en hurlant de joie et le conducteur arrache son engin dans une roue arrière périlleuse. Le gérant se rue sur son téléphone. La moto fait demi-tour, franchit le terre-plein central, enfile la grande avenue à quatre voies quasiment déserte, brûle les feux rouges et disparaît (…)“

 

 

 

Dominique Manotti (Parijs, 24 december 1942)

 

De Britse schrijver Tim Fountain werd geboren op 23 december 1967 in Dewsbury, West Yorkshire. Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: Icons: Quentin Crisp

 

„If Quentin Crisp had not existed, I doubt anyone would have had the nerve to invent him. With his

rouged cheeks, painted toenails and vast ‘bird’s nest’ comb-over hair, the self-styled “stately homo”

of England looked like a creature from another planet. And it wasn’t just Crisp’s appearance, which he described as “a leaflet thrust into the hands of astonished bystanders”, that marked him out from the rest of society; his views, too, often made him an outsider. Cleaning was a waste of time because “after the first four years the dust doesn’t get any worse”, sex was “the last refuge of the miserable” and Princess Diana was “trash who got what she deserved”. The celebrated writer and raconteur described himself as a man who was merely famous for wearing make-up, and yet when he died in 1999 it was headline news on the BBC and even the Daily Mail devoted two pages to the subject. But who was the real Quentin Crisp, or to use Mail parlance, “the man behind the mascara”, and what made him such an unlikely superstar?

This was the question the actor Bette Bourne and myself attempted to answer when we went to visit Crisp in New York on a freezing March day in 1999 to research Resident Alien, the play I was writing about him. It provided a fascinating insight. Despite being 90 years old at the time and globally famous (the TV version of his book, The Naked Civil Servant, starring John Hurt, played to millions of people all over the world), Crisp was still living in the tiny, filthy, one-room apartment off the Bowery that he had emigrated to in 1980. The electricity in the building was so weak that it wouldn’t power the doorbell, so Bette had to call him from the box on the corner to get him to let us in. When he did so, the ancient icon greeted us at the door in his trademark fedora hat and scarf and stars-and-stripes brooch before leading us up the narrow staircase to perhaps the most famous bedsit in the world.

Nothing, not even a lifetime of quotes about his hatred of domestic chores, could have prepared me for what I saw. The room was tiny and utterly filthy, the curtains were thick with dirt, which obscured the light, and his tiny two-ring stove was utterly coated in grime. When Crisp first moved into this apartment, someone accused him of having the dust shipped in from Fortnum and Mason; if he had, they must have stopped delivering in recent years because this dirt was real. Crisp clearly practised what he preached.“

 

 

 

Tim Fountain (Dewsbury, 23 december 1967)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en essayist Marcelin Pleynet werd geboren op 23 december 1933 in Lyon. Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: Le Propre du temps

 

 

Avec cette langue-ci
                               bien avant l'injustice
                                                              à disposition
        comme si c'était possible
                                               je cherche dans l'histoire du temps
        de la vérité dans l'erreur


        J'ai rêvé...
                          la flotte achéenne dans le Golfe
                                                                    les drapeaux tendus
        l'or noir brûlant dans les déserts
                                                           la fumée épaisse sur nous
                                    grassement payés
un océan de pétrole où flottait la navicella del nostro ingenio

Avec les deux yeux
                              j'ai rêvé
                                            le grec et l'hébreu en même temps




Pensée en même temps sauvage et bornée : la fratrie universelle
        cette machine de guerre du refoulement
         "Qui aura le pied assez vif pour en sortir d'un bond ?"
                    Lequel est le chef ?
                    Qui commande l'armée ?
                                                               Nous sommes légion !

 

 

 

Uit: Stanze

 

Chant IV

 

Éclair ou tonnerre
            Lucrèce ami de tout au monde le dit
            ainsi par l'univers s'envolent les pensées de
                                                              la nature
Quant à moi en lisant je suis sans maître et sans
                                                                pensée
                Et je laisse vers moi l'année perdue dans
                                                            la matière
Et ces sages roseaux ceux qui disent la science
Et les éclats de leur vie cachée selon le rythme des
héros lorsque je les rencontre dans l'histoire comme
Dante aux enfers
               toujours luttant contre l'obscurité
               et toujours sans repos
Sans limite là ne sachant plus ce que je peux trouver
                                                               avec joie
Et pourtant comme tant d'autres porteurs d'étincelles
                                                           dans le vide
Après des siècles ce qui n'est plus continue de chanter
dans la saveur brûlante du plaisir et de la poésie
     où il porta l'art-guerre docti furor arduus Lucreti
le premier
                plus proche dans la grande douleur vidée
de l'univers et de l'océan qui l'emporte histoire opéra
de la science logique à la portée de notre histoire
                                                                       ici
comme à la porte des enfers
                                                                     AOI.

 

 

 

 

Marcelin Pleynet (Lyon, 23 december 1933)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Robert Bly werd geboren op 23 december 1926 in Madison, Minnesota. Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

 

Snowbanks North of the House

 

Those great sweeps of snow that stop suddenly six

feet from the house ...

Thoughts that go so far.

The boy gets out of high school and reads no more

books;

the son stops calling home.

The mother puts down her rolling pin and makes no

more bread.

And the wife looks at her husband one night at a

party, and loves him no more.

The energy leaves the wine, and the minister falls

leaving the church.

It will not come closer

the one inside moves back, and the hands touch

nothing, and are safe.

 

The father grieves for his son, and will not leave the

room where the coffin stands.

He turns away from his wife, and she sleeps alone.

 

And the sea lifts and falls all night, the moon goes on

through the unattached heavens alone.

 

The toe of the shoe pivots

in the dust ...

And the man in the black coat turns, and goes back

down the hill.

No one knows why he came, or why he turned away,

and did not climb the hill.

 

 

 

 

The Cat in the Kitchen

(For Donald Hall)

 

Have you heard about the boy who walked by

The black water? I won't say much more.

Let's wait a few years. It wanted to be entered.

Sometimes a man walks by a pond, and a hand

Reaches out and pulls him in.

 

There was no

Intention, exactly. The pond was lonely, or needed

Calcium, bones would do. What happened then?

 

It was a little like the night wind, which is soft,

And moves slowly, sighing like an old woman

In her kitchen late at night, moving pans

About, lighting a fire, making some food for the cat.

 

 

 

 

Robert Bly (Madison, 23 december 1926)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Norman Fitzroy Maclean werd geboren op 23 december 1902 in Clarinda, Iowa. Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: Young Men and Fire

 

„Then Dodge saw it. Rumsey and Sallee didn’t, and probably none of the rest of the crew did either. Dodge was thirty-three and foreman and was supposed to see; he was in front where he could see. Besides, he hadn’t liked what he had seen when he looked down the canyon after he and Harrison had returned to the landing area to get something to eat, so his seeing powers were doubly on the alert. Rumsey and Sallee were young and they were crew and were carrying tools and rubbernecking at the fire across the gulch. Dodge takes only a few words to say what the “it” was he saw next: “We continued down the canyon for approximately five minutes before I could see that the fire had crossed Mann Gulch and was coming up the ridge toward us.”

Neither Rumsey nor Sallee could see the fire that was now on their side of the gulch, but both could see smoke coming toward them over a hogback directly in front. As for the main fire across the gulch, it still looked about the same to them, “confined to the upper third of the slope.”

At the Review, Dodge estimated they had a 150- to 200-yard head start on the fire coming at them on the north side of the gulch. He immediately reversed direction and started back up the canyon, angling toward the top of the ridge on a steep grade. When asked why he didn’t go straight for the top there and then, he answered that the ground was too rocky and steep and the fire was coming too fast to dare to go at right angles to it.

You may ask yourself how it was that of the crew only Rumsey and Sallee survived. If you had known ahead of time that only two would survive, you probably never would have picked these two—they were first-year jumpers, this was the first fire they had ever jumped on, Sallee was one year younger than the minimum age, and around the base they were known as roommates who had a pretty good time for themselves. They both became big operators in the world of the woods and prairies, and part of this story will be to find them and ask them why they think they alone survived, but even if ultimately your answer or theirs seems incomplete, this seems a good place to start asking the question. In their statements soon after the fire, both say that the moment Dodge reversed the route of the crew they became alarmed, for, even if they couldn’t see the fire, Dodge’s order was to run from one. They reacted in seconds or less. They had been traveling at the end of the line because they were carrying unsheathed saws. When the head of the line started its switchback, Rumsey and Sallee left their positions at the end of the line, put on extra speed, and headed straight uphill, connecting with the front of the line to drop into it right behind Dodge.“

 

 

 

 

Norman Maclean (23 december 1902 – 2 augustus 1990)


Zie voor nog meer schrijvers van de 23e december ook mijn twee vorige blogs van vandaag.

De Nederlandse dichter-dominee Jan Jakob Lodewijk ten Kate werd geboren op 23 december 1819 in Den Haag. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2007 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

 

Het nachtegaaltje.

Een woord vooraf aan de kleine Lezers.

 

In zijn groene looverzaaltje,

Waar het warme zonnestraaltje

Vriendelijkjes binnenschiet,

Zingt het vrolijk nachtegaaltje

Onvermoeid zijn lentelied.

 

Wat al deuntjes kwinkeleert hij,

Wat al trillertjes schakeert hij,

Zoet en zangrig voor 't gehoor!

En geen ander loon begeert hij

Dan een toegenegen oor.

'k Weet een boekje met gedichtjes,

Vol van prentjes en gezichtjes,

En van buiten marokijn:

Laat dat boekje, zoete wichtjes,

U een nachtegaaltje zijn!

 

Neemt de proef eens, lievelingen!

Kijkt het in, en 't zal u zingen,

Mooije liedjes bij de vleet,

Snaaksche stukjes, wondre dingen,

Die ge zeker nooit vergeet!

 

Mogt ge dat de waarheid vinden,

Lieve kindren, welbeminden!

Grooter vreugde hadt ge niet,

Dan het drietal kindervrinden,

Dat u 't nachtegaaltje biedt!

 

 

 

 

 

J.J.L. ten Kate (23 december 1819 -  24 december 1889)

Portret van J.J.L. ten Kate, door H.F.C. Ten Kate / J.P. Lange.

 

 

 

 

De Hongaarse Iván Mándy werd geboren op 23 december 1918 in Boedapest. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2007 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: Sylvia Plath

 

„Why does she mean so much to me? Maybe the most since Dostoevsky? It would be hard to explain. Besides, like all explanations in general, it's not necessary to do so. So? The Bell Jar is on my shelf. I could never part with it, not even for a day. Actually, I don't have lots of books. I am likely, at any time, to give a book to anyone, and I don't make a fuss if I don't get it back. I'll never lend this book to anybody. Does it give me strength? Encouragement? I hardly think so. It isn't some sort of nutrient. Do I read it every day? Or at least dip into it? I don't take it into my hands for months. I feel its presence, though, its constant presence. Even so, whenever I look up at the shelf, an icy terror grips me.

Let's pause here.

Icy terror.

A drama like hers had never overwhelmed me before. One so sincere and without an ounce of self pity. And yes, so true. A life of torment. And all with such great humor. Once, some time ago, I thought humor was a good protective. Maybe work is. That also kills. But at least it's a worthy death.

It's very significant, too that Sylvia Plath never invents anything. She's not given to speculation. She's not even concerned about where literature stands in her time. All the while, she is fundamentally modern, however. Such a true, opulent, lively modernity. This noble, aloof talent protects her from being fashionable. No, she won't be fashionable. Still, she permeates into our lives.

I doubt anyone had any influence on her. Of course, that in itself isn't a virtue. But what irony and self irony! And so her humor again! For instance, in one of her attempts at suicide. She wants to hang herself, but her body resists. At such a time my body always leaves me in a lurch. We could call this catastrophic humor. But why should we? What's the point of pasting little labels on things? This is certain: this humor is entirely her own, and inimitable.

What could her weekdays have been like?

I received that book of letters put together by her mother. Unfortunately, I don't know English. (This is quite depressing.) And so I gaze at the pictures. I turn the pages, I stare at each picture. Just like an old detective trying to track down something. An old detective who no longer has connections anywhere and now just works on his own.

The endpapers are strewn with childhood pictures. The little girl is smiling in nearly all of them. The smile expectant but still a bit anxious. At times her face clouds over and hardens in an odd way. Behind her a garden, a veranda with white columns, a beach, an ocean. Yes, it would be possible to live. The ocean and the beach are recurring backgrounds. The sandy beach in a blazing sun. This is a considerably later picture. Blonde and apparently bronze-brown, Sylvia Plath lies stretched out on the ocean beach. Again, she's just smiling.“

 

 

 

 

Iván Mándy (23 december 1918 – 26 oktober 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en komische acteur  Harry Shearer werd geboren op 23 december 1943 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 23 december 2007 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: The Huffington Post Blog

 

Hey, Tiger, Lack of Privacy Is Part of the Deal

 

„The spectacle of near-celebrities going on Larry King Live to ask for the return of their privacy has been one of the long-running jokes of our era.  Now Tiger Woods puts a new spin on it with his profound-apology-but-give-me-my privacy press release. 

Memo to Tiger: if you really wanted your privacy, maybe you should just have played championship golf, lived on the prize money, and gone home.  Maybe you shouldn't have inked dozens of deals with sponsors who were using your name and image to create a bond with potential consumers, a bond that's implicitly aspirational.  The grandaddy of such advertising in the modern age, of course, is three simple words: "Be Like Mike".  Once you're asking people to be like you, you're inviting them to wonder about the "you" they're supposed to want to be like.  End of privacy.   In case your agents, lawyers, managers, and other handlers didn't mention it, that's the deal.“

 

 

 

Harry Shearer (Los Angeles, 23 december 1943)

 

 

 

 

De Oostenrijkse expressionistische dichter en schrijver Albert Ehrenstein werd op 23 december 1886 in Wenen geboren. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: Zigeuner

 

“Ich bin schuld. Ich habe der Feuerwehr von Motschidlan die Spritze verschafft. Schon als Kind konnte ich sehr schön schreiben und damals nützte man das aus. Der Onkel entdeckte meine kalligraphischen Fähigkeiten, der Ärger, in der Ferienzeit zu irgend einer Arbeitsleistung gepreßt zu werden, mag in das Konzept gedrungen sein, aber mein Widerstreben und meine Versuche zu entrinnen, nützten mir nicht: ich mußte heran. Während meiner republikanischen Periode betrachtete ich die Affäre als den Schandfleck meines Lebens und später - aus anderen Gründen - ebenfalls. Hätte ich doch damals dem ewigen: »Also geh, Rudolf, sei brav und schreib!« nicht gefolgt!

Es ist nicht zu verhehlen: ich war es, der das Majestätsgesuch abfaßte. Es kam ein günstiger Bescheid und bald darauf das Geld für die Spritze. Zahllose Kataloge, Utensilien und Branduniformen betreffend stellten sich ein. Nun ging es zu Ende mit den Kübeln und Feuerhaken. Unter der Dorfjugend grassierten zwar schon längst kleine Spritzen aus Hollunderholz. Aber die große Spritze der Erwachsenen funktionierte bedeutend besser. Vom Bach aus schoß der Strahl wahrhaftig über die Dorfkirche und dann war er noch so kräftig, daß ein Enterich, der ein wenig abbekam, die Muschel seiner Sehnsucht ungeöffnet liegen ließ und mit einem, die Schlechtigkeit der Welt bloßlegenden »Waat, Waat!« die Flucht ergriff.

 Das Löschgerät also war da, aber woher schnell einen Brand nehmen? Aber noch waren Zigeuner im Orte, Zigeuner, denen nichts Menschliches fremd war: sie eigneten sich alles an. Ihre Hütte stand nahe dem übelriechenden Schlachthaus, hart am Sumpf. Sie nährten sich vom Abfall und den Dingen, die sich gelegentlich zu ihnen fanden. Der Schlachttag war für sie ein Fest. Da durfte der Familienvater, der alte, graulockige Tonek dem Fleischhauer die Kuh hinrichten helfen, kleine Handreichungen fielen für ihn ab, die mit Schimpfwörtern belohnt wurden. Endlich bekam er die ersehnten Kaldaunen an den Kopf geworfen.”

 

 

 

 

Albert Ehrenstein (23 december 1886 – 8 april 1950)

De Franse dichter, schrijver en criticus Charles Augustin Sainte-Beuve werd geboren op 23 december 1804 in Boulogne-sur-Mer. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: PORTRAITS LITTÉRAIRES

 

L'ABBÉ PRÉVOST

 

„On a comparé souvent l'impression mélancolique que produisent sur nous les bibliothèques, où sont entassés les travaux de tant de générations défuntes, à l'effet d'un cimetière peuplé de tombes. Cela ne nous a jamais semblé plus vrai que lorsqu'on y entre, non avec une curiosité vague ou un labeur trop empressé, mais guidé par une intention particulière d'honorer quelque nom choisi, et par un acte de piété studieuse à accomplir envers une mémoire. Si pourtant l'objet de notre étude ce jour-là, et en quelque sorte de notre dévotion, est un de ces morts fameux et si rares dont la parole remplit les temps, l'effet ne saurait être ce que nous disons; l'autel alors nous apparaît trop lumineux; il s'en échappe incessamment un puissant éclat qui chasse bien loin la langueur des regrets et ne rappelle que des idées de durée et de vie. La médiocrité, non plus, n'est guère propre à faire naître en nous

un sentiment d'espèce si délicate; l'impression qu'elle cause n'a rien que de stérile, et ressemble à de la fatigue ou à de la pitié. Mais ce qui nous donne à songer plus particulièrement et ce qui suggère à notre esprit mille pensées d'une morale pénétrante, c'est quand il s'agit d'un de ces hommes en partie célèbres et en partie oubliés, dans la mémoire desquels, pour ainsi dire, la lumière et l'ombre se joignent; dont quelque production toujours debout reçoit encore un vif rayon qui semble mieux éclairer la poussière et l'obscurité de tout le reste; c'est quand nous touchons à l'une de ces renommées recommandables et jadis brillantes, comme il s'en est vu beaucoup sur la terre, belles aujourd'hui, dans leur silence, de la beauté d'un cloître qui tombe, et à demi couchées, désertes et en ruine. Or, à part un très-petit nombre de noms grandioses et fortunés qui, par l'à-propos de leur venue, l'étoile constante de leurs destins, et aussi l'immensité des choses humaines et divines qu'ils ont les premiers reproduites glorieusement, conservent ce privilège éternel de ne pas vieillir, ce sort un peu sombre, mais fatal, est commun à tout ce qui porte dans l'ordre des lettres le titre de talent et même celui de génie.“

 

 

 

G.A. Sainte-Beuve (23 december 1804 – 13 oktober 1869)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Giuseppe Tomasi di Lampedusa werd geboren in Palermo op 23 december 1896. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2008.

 

Uit: The Leopard (Vertaald door Archibald Colquhoun)

 

„The daily recital of the Rosary was over. For half an hour the steady voice of the Prince had recalled the Glorious and the Sorrowful Mysteries; for half an hour other voices had interwoven a lilting hum from which, now and again, would chime some unlikely word: love, virginity, death; and during that hum the whole aspect of the rococo drawing room seemed to change; even the parrots spreading iridescent wings over the silken walls appeared abashed; even the Magdalen between the two windows looked a penitent and not just a handsome blonde lost in some dubious daydream, as she usually was.
Now, as the voices fell silent, everything dropped back into its usual order or disorder. Bendicò, the Great Dane, vexed at having been shut out, came barking through the door by which the servants had left. The women rose slowly to their feet, their oscillating skirts as they withdrew baring bit by bit the naked figures from mythology painted all over the milky depths of the tiles. Only an Andromeda remained covered by the soutane of Father Pirrone, still deep in extra prayer, and it was some time before she could sight the silvery Perseus swooping down to her aid and her kiss.
Thedivinities frescoed on the ceiling awoke. The troops of Tritons and Dryads, hurtling across from hill and sea amid clouds of cyclamen pink toward a transfigured Conca d’Oro,* and bent on glorifying the House of Salina, seemed suddenly so overwhelmed with exaltation as to discard the most elementary rules of perspective; meanwhile the major gods and goddesses, the Princes among gods, thunderous Jove and frowning Mars and languid Venus, had already preceded the mob of minor deities and were amiably supporting the blue armorial shield of the Leopard. They knew that for the next twenty-three and a half hours they would be lords of the villa once again. On the walls the monkeys went back to pulling faces at the cockatoos.“

 

 

 

 

Giuseppe Tomasi di Lampedusa (23 december 1896 - 23 juli 1957)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Mathilde Wesendonck werd geboren als Agnes Luckemeyer op 23 december 1828 in Elberfeld. Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

 

Träume

 

Sag', welch' wunderbare Träume

Halten meinen Sinn umfangen,

Daß sie nicht wie leere Schäume

Sind in ödes Nichts vergangen?

 

Träume, die in jeder Stunde,

Jedem Tage schöner blühn,

Und mit ihrer Himmelskunde

Selig durchs Gemüte ziehn?

 

Träume, die wie hehre Strahlen

In die Seele sich versenken,

Dort ein ewig Bild zu malen:

Allvergessen, Eingedenken!

 

Träume, wie wenn Frühlingssonne

Aus dem Schnee die Blüten küßt,

Daß zu nie geahnter Wonne

Sie der neue Tag begrüßt,

 

Daß sie wachsen, daß sie blühen,

Träumed spenden ihren Duft,

Sanft an deiner Brust verglühen,

Und dann sinken in die Gruft.

 

 

 

 

 

Mathilde Wesendonck (23 december 1828 – 31 augustus 1902)

 

 

 

 

De Duitse dichter Martin Opitz von Boberfeld werd geboren op 23 december 1597 in Bunzlau (Silezië). Zie ook mijn blog van 23 december 2008.

 

 

Sonnet XXXV.

 

    Ich wil diß halbe mich / was wir den Cörper nennen /

Diß mein geringstes Theil / verzehren durch die Glut /

Wil wie Alcmenen Sohn mit vnverwandtem Muth'

Hier diese meine Last / den schnöden Leib / verbrennen /

    Den Himmel auff zu gehn: mein Geist beginnt zu rennen

Auff etwas bessers zu. diß Fleisch / die Handvoll Blut /

Muß außgetauschet seyn vor ein viel besser Gut /

Daß sterbliche Vernunfft vnd Fleisch vnd Blut nicht kennen.

    Mein Liecht entzünde mich mit deiner Augen Brunst /

Auff daß ich dieser Haut/ deß finstern Leibes Dunst /

Deß Kerkers voller Wust vnd Grawens / werd entnommen /

    Vnd ledig / frey vnd loß / der Schwachheit abgethan /

Weit vber alle Lufft vnd Himmel fliegen kan

Die Schönheit an zu sehn von der die deine kommen.

 

 

 

 

Martin Opitz  (23 december 1597 – 20 augustus 1639)