De Amerikaanse schrijver Nick McDonell werd geboren op 18 februari 1984 in New York. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: The Third Brother

 

„The summer is dragging for Mike as he rises, by escalator, out of the cool subway into the Hong Kong heat. He is too tall, out of place as he crosses the jammed street to Taikoo Tower, where he has been working for six weeks. Seems like a year. The tower looms over him, silent workers and pulsing tech­nology, a kingdom of itself above the Hong Kong streets. Mike doesn’t like the skyscraper—it has become predictable—but he is grateful for the air-conditioning. Everything inside the tower works. Outside, not. His job, his internship, is at a news magazine that he had never read until the twenty-two-hour flight from New York.
Mike has several bosses at the magazine, but the reason he has the job is that the managing editor, Elliot Analect, is a friend of his father. Analect even looks like his father, Mike realized when they shook hands. All of those guys look alike, all tall, clean, white guys who have known one another for de­cades. They were in the same club at Harvard, wore the same ties. And then they went to Vietnam and almost all of them came back. Growing up, Mike didn’t see his father’s friends much but he had the sense they were in touch. So when it was time for his first internship, the summer after his freshman year, Mike was not surprised that he ended up working for Analect. He was glad, at least, that the job was in Hong Kong and not in midtown Manhattan.
As a summer intern, Mike seldom gets out of the office, spends his days wading the Internet. He is doing research, mostly for Thomas Bishop, one of the magazine’s correspon­dents. Mike has a view of Analect’s office and sometimes watches his father’s old friend through the smoked-glass walls, but they have had little contact since that initial welcome handshake. And the most excitement Mike has had was when Analect abruptly spoke with him in the hallway, promising to take him out to lunch at the end of the summer. Strange, Mike thinks, and wishes there was more for him to do. As he surfs the Internet he thinks about fathers and sons, and how friend­ship does not necessarily pass down. Mike has already seen this often among his friends and their fathers.“

 

 

 

Nick McDonell (New York, 18 februari 1984)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Bart FM Droog werd geboren in Emmen op 18 februari 1966. Zie ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

 

Mozes aan de Maas

 

Op de hoek van de Maasboulevard
luistert een blije burgemeester
naar het ritme van wereldhavens
en hoort het schreien van een baby

 

in lekke tobbe ronddobberend
in de Buitenhaven, gans alleen
zonder dralen duikt hij te water
en helpt de huiler aan hoger wal

 

banjert dan langs Vlaardinger dreven
schudt links en rechts een hand
duwt auto's aan en draagt bejaarden
de veerboot op, op Pernis aan.

 

 

 

Stilleven

 

Voor me de schedel van grootvader
van koperen hersendak voorzien
met uitsparing voor sigaretten
hij grijnst al veertig jaar

Ernaast de baarmoeder van oma
keurig in wekfles bewaard, daarin
groeide mijn moeder: ei werd mens
deze machine in sterk water gevat

Als trofee de rechterarm van vader
en de moederkoeken van de zussen
eronder de foto's van allen
die aan de fronten zijn verbleekt.

 

 

 

 

Bart FM Droog (Emmen, 18 februari 1966)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter,vertaler en schilder Huub Beurskens is geboren in Tegelen op 18 februari 1950. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008. en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

 

Overlevende ruiter

 

Onzinnig is het te menen dat uit de dood
wij eens tot de levenden weer in zullen keren,
maar zinvol zich innig in te beelden hoe
wij dan waren als het wel waar zou zijn.

Dat de ongestorvenen ons herkenden,
geloof ik niet. Hoe het ook geschiedde
dat wij met hen medegingen, hun ogen
waren te zeer bevangen. Wie echter

ooit zich even opgenomen wist in een paardenblik,
zich in heel zijn bloheid onhooggetild voelde in
zo'n wild, bang en toch gelijkmoedig oog, die weet:

paarden graasden eens al in de dood en galoppeerden
door een heel heelal. Is dat geen troost als achter ons
straks het leven dichtvalt als een stalpoort zonder stal?

 

 

 

 

Huub Beurskens (Tegelen, 18 februari 1950)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Elke Erb werd geboren op 18 februari 1938 in Scherbach in de Eifel. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

 

Zum Beispiel

 

Die eine Kachel war knallgrün. Das ließ sich nicht ändern.

Sie war es, ist es, so ist es. Wenn sie noch ist.

 

Daran läßt sich nichts ändern. Eingesetzt sitzt sie fest.

Unzureichend gebilligt. Wirkt an erträglich vorbei.

 

Es bedarf einer Zutat, einer gewissen Dosis von Absehn,

Vorbeisehn an ihr, im Wissen, da sitzt sie.

 

Dessen bedurfte es wohl. Spürbarer Duldung sozusagen,

bei aber nicht verminderter Aufmerksamkeit.

 

Ein Knall ist ein Phänomen. Denke: Knall.

 

 

 

 

Schlaflos

 

Es steht eine Scheune Scheune

auf Zehen sie wankt welkes Gras

welkes Gras treulich

braungelb

 

gelbbraun treulich

übersommert schwach-

braun Gras Kraut getürmt für

die welke Geruchmacht die

 

Diemenwand

unter dem Dach Noch nicht

November Unsicherer Puls

 

 

 

Elke Erb (Scherbach, 18 februari 1938)

 

 

 

 

De Afro-Amerikaans schrijfster Toni Morrison werd geboren op 18 februari 1931 in Lorain, Ohio. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: Sula

 

„Then summer came. A summer limp with the weight of blossomed things. Heavy sunflowers weeping over fences; iris curling and browning at the edges far away from their purple hearts; ears of corn letting their auburn hair wind down to their stalks. And the boys. The beautiful, beautiful boys who dotted the landscape like jewels, split the air with their shouts in the field, and thickened the river with their shining wet backs. Even their footsteps left a smell of smoke behind.

It was in that summer, the summer of their twelfth year, the summer of the beautiful black boys, that they became skittish, frightened and bold — all at the same time.

In that mercury mood in July, Sula and Nel wandered about the Bottom barefoot looking for mischief. They decided to go down by the river where the boys sometimes swam. Nel waited on the porch of 7 Carpenter's Road while Sula ran into the house to go to the toilet. On the way up the stairs, she passed the kitchen where Hannah sat with two friends, Patsy and Valentine. The two women were fanning themselves and watching Hannah put down some dough, all talking casually about one thing and another, and had gotten around, when Sula passed by, to the problems of child rearing.

"They a pain."

"Yeh. Wish I'd listened to mamma. She told me not to have 'em too soon."

"Any time atall is too soon for me."

"Oh, I don't know. My Rudy minds his daddy. He just wild with me. Be glad when he growed and gone."

Hannah smiled and said, "Shut your mouth. You love the ground he pee on."

"Sure I do. But he still a pain. Can't help loving your own child. No matter what they do."

"Well, Hester grown now and I can't say love is exactly what I feel."

"Sure you do. You love her, like I love Sula. I just don't like her. That's the difference."

"Guess so. Likin' them is another thing."

 

 

 

Toni Morrison (Lorain, 18 februari 1931)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Gaston Burssens werd geboren in Dendermonde op 18 februari 1896. Zie ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: Paul van Ostaijen als Vriend. Herinneringen

 

„VOORAF deze verklaring: het karakter van Paul van Ostaijen is een oprechte ontleding genoeg waard, om, in acht nemende de groote vriendschap, die ons heeft verbonden, een excuus te vinden in de interesse, welke dit uitzonderlijke karakter wekt.

Paul van Ostaijen was niet de poseur, die hij kon voorgeven te zijn. Ik meen: hij epateerde wetens en willens in de overtuiging, dat zijn pose nooit effect miste - om achteraf met dit effect te spotten, bitter en kleineerend. Hij berekende steeds zijn pose dusdanig, dat, wie met hem in aanraking kwam, zich telkens misrekende en schijn voor werkelijkheid aanvaardde.

Waarmee van Ostaijen één doel bereikte. Ik zeg één doel, omdat hij nog een tweede beoogde: zijn geestelijke superioriteit te laten constateeren. Eens op een avond zat ik met hem te schaken in het café ‘Hulstkamp’. Niet één van beiden beheerschte het spel volkomen. Op zeker moment nam een ons onbekend persoon plaats achter van Ostaijen's rug en mengde zich ongevraagd en nonchalant in het spel. Van Ostaijen verbleekte plots en na een paar minuten achteloos spelen gooide hij zijn pions omver en zei: ‘ik moet weg’. Toen ik hem verwonderd naar de reden vroeg, zei hij met zijn gewoon afwijkend gebaar, dat hem vooral eigen was tegenover minder goede vrienden: ‘ze is van te intiemen aard’. Op straat, na langen tijd doelloos te hebben geloopen, kwam hij los en zei: ‘toen die onbekende achter mij had plaats genomen, voelde ik mij verbleeken, en toen hij zich nog in het spel mengde, brak het zweet mij in de lenden uit en verloor ik alle zelfcontrole. Ik weet niet, hoe het met anderen is gesteld, maar ik voel steeds wat Baudelaire heeft uitgedrukt met: ‘je ne veux pas tituber devant les imbéciles.’“

 

 

 

Gaston Burssens (18 februari 1896 – 29 januari 1965)

 

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Níkos Kazantzákis werd geboren in Heraklion op  18 februari 1883. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit:  Odyssee  (Vertaald door A. Conradi)

 

Zur Mutter kehrte Helios heim, und seine Mutter zitterte.
Sie stürzt zum Unterbau des Himmels, facht die roten Oefen an,
und vierzig Laibe Brot schiebt sie, den Sohn zu stärken, rasch hinein.
Und die Gefährten sehn den Gott versinken, und sie zünden rasch
ein Feuer an am Fuss der Klip pen, stecken an den Spiess ein Zicklein,
das, zwischen Felsen eingeklemmt, sie mit der Schling herausgezogen.

(…)

 

„He, Nachbar, eilig hast du es, fragst nicht nach meinem eignen Wunsch.
Leck dir nicht schon die Lippen, Tod, ein starker Knochen bin ich noch:
bald werf ich dir ihn hin, doch wisse: noch benötige ich ihn—
die Seele hält den Körper fest, an ihrem Busen, bis er fault (... )
Bleib sieben Schritte hinter mir, ich werde dich schon rufen, Tod!“
Die sieben Schritte messend blieb, gebückt, der Tod ihm auf den Fersen.

 

 

Níkos Kazantzákis (18 februari 1883 - 26 oktober 1957)

Boekomslag biografie door Giorgos Panagiotakis

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijfster Jean Marie Auel werd geboren op 18 februari 1936 in Chicago. Zie ook mijn blog van 18 februari 2007 en ook mijn blog van 18 februari 2008 en ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: The Plains of Passage

 

„The woman caught a glimpse of movement through the dusty haze ahead and wondered if it was the wolf she had seen loping in front of them earlier.

She glanced at her companion with a worried frown, then looked for the wolf again, straining to see through the blowing dust.

"Jondalar Look!" she said, pointing ahead.

Toward her left, the vague outlines of several conical tents could just be seen through the dry, gritty wind.

The wolf was stalking some two-legged creatures that had begun to materialize out of the dusty air, carrying spears limed directly at them.

"I think we've reached the river, but I don't think we're the only ones who wanted to camp there, Ayla," the man said, pulling on the lead rein to halt his horse.

The woman signaled her horse to a stop by tightening a thigh muscle, exerting a subtle pressure that was so reflexive she didn't even think of it as controlling the animal.

Ayla heard a menacing growl from deep in the wolf's throat and saw that his posture had shifted from a defensive stance to an aggressive one. He was ready to attack! She whistled, a sharp, distinctive sound that resembled a bird call, though not from a bird anyone had ever heard. The wolf gave up his stealthy pursuit and bounded toward the woman astride the horse.

"Wolf, stay close!" she said, signaling with her hand at the same time. The wolf trotted beside the dun yellow mare as the woman and man on horseback slowly approached the people standing between them and the tents.“

 

 

 

Jean M. Auel (Chicago,  18 februari 1936)

 

 

 

 

De Hongaarse schrijver en journalist Mór Jókai werd geboren op 18 februari 1825 in Komárom. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: The Nameless Castle (Vertaald door S. E. Boggs)

 

„A snow-storm was raging with such vigor that any one who chanced to be passing along the silent thoroughfare might well have believed himself in St. Petersburg instead of in Paris, in the Rue des Ours, a side street leading into the Avenue St. Martin. The street, never a very busy one, was now almost deserted, as was also the avenue, as it was yet too early for vehicles of various sorts to be returning from the theatre.

The street-lamps on the corners had not yet been lighted. In front of one of those old-fashioned houses which belong to a former Paris a heavy iron lantern swung, creaking in the wind, and, battling with the darkness, shed flickering rays of light on the child who, with a faded red cotton shawl wrapped about her, was cowering in the deep doorway of the house. From time to time there would emerge from the whirling snowflakes the dark form of a man clad as a laborer. He would walk leisurely toward the doorway in which the shivering child was concealed, but would turn when he came to the circle of light cast on the snowy pavement by the swinging lantern, and retrace his steps, thus appearing and disappearing at regular intervals. Surely a singular time and place for a promenade! The clocks struck ten - the hour which found every honest dweller within the Quartier St. Martin at home. On this evening, however, two belated citizens came from somewhere, their hurrying footsteps noiseless in the deep snow, their approach announced only by the lantern carried by one of them - an article without which no respectable citizen at the beginning of the century would have ventured on the street after nightfall. One of the pedestrians was tall and broad-shouldered, with a handsome countenance, which bore the impress of an inflexible determination; a dimple indented his smoothly shaven chin. His companion, and his senior by several years, was a slender, undersized man.

When the two men came abreast of the doorway illumined by the swinging lamp, it was evident that they had arrived at their destination. They halted and prepared to enter the house.

At this moment the child crouching in the snow began to sob.

"See here!" exclaimed the taller of the two gentlemen. "Here is a little girl."

"Why, so there is!" in turn exclaimed the elder, stooping and letting the light of his lantern fall on the child's face. "What are you doing here, little one?" he asked in a kindly tone.

"I want my mama! I want my mama!" wailed the child, with a fresh burst of sobs.“

 

 

 

 

Mór Jókai (18 februari 1825 – 5 mei 1904)

Standbeeld in Komarno

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Hedwig Courths-Mahler werd geboren in Nebra (Saksen-Anhalt) op 18 februari 1867. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: Griseldis

 

„Der Sturm heulte und brauste über Wälder und Felder, beugte die stärksten Bäume, daß sie ihre Kronen schüttelten, die noch keine grünen Blätter trugen, und knickte in den Forsten junge Bäumchen.
Ein solcher Sturm, der den Regen schräg niederprasseln ließ, machte einen Aufenthalt im Freien nicht angenehm. Dieser Ansicht war auch der Kraftwagenlenker, der ein Gefährt durch den sturmzerwühlten Wald lenkte. Der Kraftwagen fuhr langsam und vorsichtig, denn die Dunkelheit war bereits hereingebrochen, und hie und da lag ein vom Sturm geknickter Baumstamm über dem Weg.
Neben dem Fahrer saß ein Diener. Dieser mußte wiederholt aussteigen, um die Hindernisse aus dem Weg zu räumen.
»Es ist, als wären heute alle Teufel los«, sagte er ärgerlich.
»Das reine Höllenwetter.«
Sie sahen scheu nach dem Kraftwagen, der indessen am Weg stand. Einen Augenblick war an dem Fenster des Gefährtes ein blasses Männerantlitz erschienen, aus dem die Augen düster schauten. Der Insasse des Wagens hatte sich anscheinend wieder teilnahmslos in die Kissen zurückgelehnt, als der Weg wieder frei war. Und bald darauf fuhr der Wagen aus dem Wald und einen allmählich ansteigenden Berg hinan.
Dort oben lag das Schloß Treuenfels.
Wie eine gewaltige Silhouette hob es sich mit seinen Zinnen und Türmen, mit seinen Erkern und Säulen gegen den von zerrissenen Wolken bedeckten Himmel ab. Zuweilen lugte der Mond zwischen Wolkenfetzen und beleuchtete matt die Gegend.
Wie ein Märchenschloß lag Schloß Treuenfels auf dem Berg, als sei kein Leben in seinen gewaltigen Mauern.“

 

 

 

Hedwig Courths-Mahler (18 februari 1867 - 26 november 1950)

 

 

 

 

 

De Noorse schrijver Alexander Lange Kielland werd geboren in Stavanger op 18 februari 1849. ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: Daniel Jürges Zweifel (Vertaald door Marie en Friedrich Leskien)

„Aber Daniel Jürges litt durch dieses Haus und diese Kränkung mehr, als jemand ahnte.
Denn es war seiner Natur so gänzlich zuwider, das Häßliche vor Augen zu haben. Seine Lebensanschauung war ideal, und die klassischen Studien hatten seinen Geist dem Schönen und Guten zugewandt. In seinen Studentenjahren war er der beste Lateiner gewesen und später ein großer Redner und Liederdichter im Studentenverein. Er war einer der wenigen Theologen, die überall mit dabei sein können, ohne sich zu kompromittieren und ohne den andern das Vergnügen zu verderben. Er entstammte einem alten Beamtengeschlecht, das seit Generationen die verschiedensten Ämter rings im Lande innegehabt hatte – die Augen beständig auf eins der Ministerien gerichtet.
In ihren Adern floß ursprünglich dänisches oder deutsches Blut, und wenn auch manche Mischung stattgefunden hatte, so blieb doch immer bei Familien wie dieser etwas von dem Fremden bestehen, was man früher für vornehm hielt. Und da das Leben sie in ihrem beständigen Trachten nach besseren Ämtern bald hierhin, bald dorthin führte und daher in den heranwachsenden Kindern keine rechte Liebe zur engeren Heimat aufkommen ließ, gewöhnten sie sich allmählich daran, das ganze Land als ein gutes Departement zu betrachten, wo man mit geringerer Anstrengung und viel Geduld stetig avancierte.

Da sie die fortwährenden Versetzungen und den Wechsel in den Ämtern in der Zeitung der Hauptstadt und dem Staatskalender verfolgen mußten, entwickelte sich in diesen Beamtenfamilien eine außerordentliche Personalkenntnis. Und die juristischen Beamten mußten zugleich die Geistlichen und Ärzte im Auge behalten; denn durch Heirat und sonstige Verbindungen hingen sie alle miteinander zusammen, bis zu den Bischöfen und Ministern hinauf, die die Fäden in der Hand hielten. Daher wurde ihr Interesse fast ausschließlich für dieses Beamtennetz in Anspruch genommen, so daß sie Unterschiede oder Veränderungen in dem Volk, worüber es ausgespannt war, weniger fühlten.“
 

 

 

Alexander Kielland (18 februari 1849 - 6 april 1906)

 

 

 

 

De Afro-Amerikaanse schrijfster, dichteres en lesbisch-feministische, anti-racistische activiste Audre Geraldine Lorde werd geboren op 18 februari 1934 in New York. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

 

The Electric Slide Boogie

 

New Year's Day 1:16 AM
and my body is weary beyond
time to withdraw and rest
ample room allowed me in everyone's head
but community calls
right over the threshold
drums beating through the walls
children playing their truck dramas
under the collapsible coatrack
in the narrow hallway outside my room

The TV lounge next door is wide open
it is midnight in Idaho
and the throb easy subtle spin
of the electric slide boogie
step-stepping
around the corner of the parlor
past the sweet clink
of dining room glasses
and the edged aroma of slightly overdone
dutch-apple pie
all laced together
with the rich dark laughter
of Gloria
and her higher-octave sisters

How hard it is to sleep
in the middle of life.

 

 

 

Audre Lorde (18 februari 1934 – 17 november 1992)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Wallace Stegner werd geboren op 18 februari 1909 in Lake Mills, Iowa. Zie ook mijn blog van 18 februari 2009.

 

Uit: Angle of Repose

 

„Rodman, like most sociologists and most of his generation, was born without the sense of history. To him it is only an aborted social science. The world has changed, Pop, he tells me. The past isn't going to teach us anything about what we've got ahead of us. Maybe it did once, or seemed to. It doesn't any more.
Probably he thinks the blood vessels of my brain are as hardened as my cervical spine. They probably discuss me in bed. Out of his mind, going up there by himself . . . How can we, unless . . . helpless . . . roll his wheelchair off the porch who'd rescue him? Set himself afire lighting a cigar, who'd put him out? . . . Damned old independent mule-headed . . . worse than a baby. Never consider the trouble he makes for the people who have to look after him . . . House I grew up in, he says. Papers, he says, thing I've always wanted to do . . . All of Grandmother's papers, books, reminiscences, pictures, those hundreds of letters that came back from Augusta Hudson's daughter after Augusta died . . . A lot of Grandfather's relics, some of Father's, some of my own . . . Hundred year chronicle of the family. All right, fine. Why not give that stuff to the Historical Society and get a fat tax deduction? He could still work on it. Why box it all up, and himself too, in that old crooked house in the middle of twelve acres of land we could all make a good thing out of if he'd consent to sell? Why go off and play cobwebs like a character in a Southern novel, out where nobody can keep an eye on him?
They keep thinking of my good, in their terms. I don't blame them, I only resist them. Rodman will have to report to Leah that I have rigged the place to fit my needs and am getting along well. I have had Ed shut off the whole upstairs except for my bedroom and bath and this study. Downstairs we use only the kitchen and library and the veranda. Everything tidy and shipshape and orderly. No data.“

 

Wallace Stegner (18 februari 1909 – 13 april 1993)

 

De Iraanse schrijfster Shahrnush Parsipur werd geboren op 17 februari 1946 in Teheran. Zie ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: Touba and the Meaning of Night (Vertaald door Kamran Talattof and Havva Houshmand)

 

„He remembered the chaos of war in the city of Herat, and the flood of deserters, the hunger, and the inflated food prices. He remembered how he had thought that if only he could spread his body on the earth so it would cover these four walls, if only he could for one second take her with love and aggressiveness, then all wars would end. People would become calm. They would look after their own business, and there would never be famine. And after that loving domination, he would have only to give orders, and the lady would submit. She might give birth, she might not; she might bear fruit, she might not. Whether the sky poured rain or not, everything would be at his command.

When his father died after a long illness, he was left with the responsibility for the many women in the family, those who did their weaving in the basement of the house. They were from the city of Kashan, where weaving was a tradition. His brothers were all in the carpet business, but he had turned to the sciences. Every time he entered the house and announced his arrival by invoking the name of God, the women would run to different corners to cover their hair. Haji enjoyed their imposed silence when he was there, and, without knowing how or why, he cared for their affairs. He would arrange for the girls' marriages and find wives for their sons. In order to take care of everyone's needs he spent his own youth without a wife. Unknowingly, he had married the lady earth. And though he did not confess it, he feared her. He was afraid of her chaotic laws and her famines. At the age of fifty when he finally married his illiterate wife, he actually enjoyed her ignorance and simplicity. A single sharp glance was enough to put the woman in her place, and the turning wheel of life's activity continued.

After the incident of the Englishman, having paced the yard of his home for many long days, Haji Adib finally came to the conclusion that women do eventually lose their innocence. In fact, the lady was never asleep, nor even half asleep. Rather, she was always awake and spinning in frenzy. It was just this turning that caused the seasons to follow one another, floods to occur, and droughts to descend. The rhythmic sound of the shuttle comb on the loom now implied something different.“

 

 

 

 

Shahrnush Parsipur (Teheran, 17 februari 1946)

 

 

 

 

De Iraanse schrijver Sadegh Hedayat werd geboren op 17 februari 1903 in Teheran. Hij stamde uit een adelijke familie met groot aanzien. Zijn oergrootvader Mirza Reza Qoli Khan Hedayat was een beroemde geschiedschrijver, dicher en opvoeder van prinsen in het Iran van de 19e eeuw. Hedayat bezocht het gymnasium in Teheran, maar hij moest deze na een jaar wegens een oogziekte al weer verlaten. Hij bezocht daarna de Franse missieschool St. Louis, waar hij de Franse taal en literatuur leerde kennen. Hij begon later aan diverse studies in Frankrijk. Depressief en vol twijfels aan zichzelf deed hij in 1929 een zelfmoordpoging in de rivier de Marne. Deze mislukte echter. Zonder zijn studies te voltooien keerde hij naar Iran terug en had hij allelei baantjes voordat hij weer naar Frankrijk terug ging. Hij bleef zijn hele leven de westerse literatuur bestuderen als ook de Iraanse geschiedenis en folklore. Hij publiceerde talrijke short stories, novellen, een toneelstuk, twee historische drama’s, satires en kritieken. Zijn belanrijkste boek is wel „De blinde uil“ uit 1937.

 

Uit: Myth of Creation

 

„In the middle of an elaborate assembly O is seated on a throne shrouded with jewels. He is an old man leaning lazily against gold-threaded pillows covered with precious stones. He has a long beard, silver hair, round spectacles and is warring loose clothing also covered with jewels. A black slave holding an umbrella stands over him while a fair-skinned young maiden fans him.

The four archangels stand at attention encircling the throne. On the right stand Gabriel and Michael while on the left Izrael and Raphael. All except Izrael are dressed like Roman soldiers fully equipped with suits of armor, shields, helmets, and knee-high boots; their long swords hanging from their waists, and their wings resting on their backs. Izrael on the other hand, his face resembling death, hangs a long, black cloak on his back and instead of a sword, holds a sickle in his hand.

Behind them a group of mermaids and virgins with tight-fitting head-covers gaze at the assembly and the slaves in turn gawk at the virgins with lustful eyes. In one corner of the room Lucifer stands erect with exaggeratingly arched eyebrows and pointed beard wearing a red cloak, coned hat, and a wide heavy sword on his belt.

In the middle of the room, the provocatively dressed virgins sing and dance moving sinuously about. One in a translucent dress dances flirtatiously and sidesteps towards the throne. O takes out a coin from his belt and throws it to her. The musicians and the jesters stop simultaneously as O half rises from his throne and gives the be-silent signal. He produces a piece of paper from his side and begins to read.

"Behold, this is the truth and nothing but the truth," he swallows. "In spite of old age and infirmity, I've been busy for the past few days. The first day I created light, then I created the earth, then the sky, then the sea, rocks, mud, etc." He pauses for a breath. "Now I would like to demonstrate my power and leave behind an everlasting legacy. From my will, shall roam upon earth--which is a member of the solar system--multitude of beasts that will be governed by Adam. From mud, I shall make Adam and the beasts."

 

 

 

Sadegh Hedayat (17 februari 1903 – 9 april 1951)

 

 

 

 

De Chinese schrijver Mo Yan werd geboren op 17 februari 1955 in Gaomi in de provincie Shandong. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: Frog (Vertaald door Howard Goldblatt)

 

„Sir, I was the second child my midwife aunt delivered.

When my mother's time came, my grandmother did what tradition called for her to do: She washed her hands, changed clothes, and lit three sticks of incense, which she stuck in a burner in front of the ancestral tablets. Then she kowtowed three times and sent all the males in the family outside. It was not my mother's first delivery: two boys and a girl preceded me. You're an old hand at this, my grandmother said, you don't need any help. Just take your time. My mother replied: Mother, I don't feel so good about this one, there's something different. My grandmother wouldn't hear of it. How different can it be? she said. You don't expect to have a unicorn, do you?

My mother's feeling did not betray her. My brothers and sister all came out headfirst. Me? Leg first.

My grandmother was scared witless when she saw that tiny calf of mine emerge. There's a popular saying in the countryside that goes: If a leg is foremost, then you owe a ghost. Owe a ghost? What does that mean? It means that someone in the family had an outstanding debt in a previous life, and that the person owed returns as a newborn baby intent on making life hard on the woman in labor. Either mother and child die together or the child hangs around till a certain age, then dies, leaving the family destitute and devastated. So Grandma tried her best to appear calm. This one, she said, is born to run - a lackey. He'll grow up to be an official's go-fer. Now, don't worry, she said, I know just what to do. She went out into the yard, where she picked up a copper basin, brought it back inside, stood at the foot of the bed, and beat it like a cymbal with a rolling pin - Bong! Bong! Come out, she shouted, come out now! Lao ye wants you to deliver a feathered urgent message, so you're in for a whipping if you don't come out right this minute!

Sensing that something was seriously wrong, Mother tapped on the window with the bed whisk and shouted to my sister, who was waiting anxiously out in the yard, Man - my sister's name - go fetch your aunt, and hurry!“

 

 

 

Mo Yan (Gaomi, 17 februari 1955)

 

 

 

 

De Russische schrijver, regisseur en acteur Yevgeni Grishkovetz werd geboren op 17 februari 1969 in Kemerovo. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: Das Hemd (Vertaald door Beate Rausch)

 

„Autos fuhren vorüber. Viele! Ich hob die Hand. Ein Taxi hielt.
»Guten Abend. Zur Ostoschenka?« fragte ich und musterte Auto und Fahrer. ›In Ordnung‹, dachte ich.
»Bitte sehr«, sagte der kräftige Mann am Steuer. Er hatte langes Haar, war glattrasiert und trug eine runde Brille. Er hatte einen hellen Pullover an. Er lächelte.
»Wissen Sie, wie man da hinkommt?«
»Sie werden es nicht glauben! Das weiß ich!« antwortete er. »Da mußte ich schon öfter hin. So ungefähr ...«, er tat so, als würde er es überschlagen und im Kopf rechnen, »eine Million Mal.«
Ich nahm auf dem Rücksitz Platz, und wir fuhren los. Der Fahrer schaltete Musik ein. Nicht laut, sondern ... angenehm. Er hatte eine gute Anlage im Auto, das hörte man an der Klangqualität. Er hatte irgendeinen Jazz eingelegt. Ich verstehe nichts davon ... von Jazz. Für mich ist das eine einzige endlose und verschlungene Komposition. Aber jetzt war es angenehm. Ich schloß leicht die Augen, dadurch zerfielen die Lichter der Stadt und der Autos ringsum und wurden zu langen Strahlen. Und da – das Taxi, die Lichtstreifen, der Jazz, der langhaarige Fahrer mit seiner runden Brille, der Geruch des Wagens, ich werde beschattet ... Amerika!!!
»Stört Sie die Musik? Soll ich vielleicht leiser stellen?« fragte der Fahrer. »Nur das Radio mach ich nicht an. Ich höre kein Radio.«
»Alles wunderbar! Mir gefällt’s. Danke«, antwortete ich.
»Wenn Sie rauchen wollen, bitte, aber Radio auf keinen Fall!« Er hatte eine tiefe und sehr angenehme Stimme.
»Danke, ich rauche nicht. Aber was haben Sie denn gegen Radio?«
 

 

 

 

Yevgeni Grishkovetz (Kemerovo, 17 februari 1969)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e februari ook mijn vorige drie blogs van vandaag.

De Duitse schrijver Frederik Hetmann (eig. Hans-Christian Kirsch) werd geboren op 17 februari 1934 in Breslau. Hij groeide op in Neder-Silezië, vluchtte na de oorlog eerst naar Thüringen en in 1949 naar het westen. Hij studeerde in Frankfurt am Main, München en  Madrid pedagogie, Engels, Romanistiek, filosofie en politicologie. Sinds 1962 werkte hij als zelfstandig schrijver. In 1972 werd hij lector en uitgever bij de Otto-Maier-Verlag, maar dat beroep gaf hij zes jaar later al weer op om zich aan het schrijven te wijden. Hij werd bekend met zijn verzamelingen en vertalingen van sprookjes, mythen en sagen en zijn biografieën. Ook schreef hij roman in het fantasy-genre.

 

Uit: Reisender mit schwerem Gepäck. Leben und Werk des Walter Benjamin

 

„Eine zentrale Frage im Werk Benjamins, die wahrscheinlich auch in nachdenklicheren Stunden eines jeden, der diese Zeilen liest, schon einmal aufgetaucht ist, lautet: Was lässt sich über den Verlauf der Geschichte sagen? Oder, um es konkreter auszudrücken: Hat die Menschheit, deren Teil wir alle sind, trotz aller Kriege und anderer Gewalttaten noch eine Zukunft? Und welches wären die Voraussetzungen, um als Zeitgenossen in der Gegenwart zu einer Zukunft, in der es für den Menschen noch Hoffnung auf ein Leben ohne Not und Verfolgung geben sollte, beizutragen?

Benjamins Vorschlag dazu ist es - und diesem Thema gilt ein Hauptstrang seines Denkens, bei dem er kurz vor seinem tragischen Ende noch zu entscheidenden Aussagen gelangte - auf eine ganz bestimmte Art und Weise, die Vergangenheit zu betrachten und aus dieser Betrachtung Konsequenzen für die Gegenwart und die Zukunft zu ziehen.

Wir werden sehen, wie er entdeckt und darstellt, dass die Wurzeln für die Probleme des 20. und auch des 21. Jahrhunderts sich schon im 19. Jahrhundert abzeichnen und dort vor allem in der Fortschrittsgläubigkeit und in der Verherrlichung und Glorifizierung der Warenwelt liegen. Waren werden seither zu einem Fetisch. Dass Waren nicht mehr nur allein zur Befriedigung eines Lebensbedürfnisses oder eines Wunsches dienen, sondern selbst zu magisch verklärten Gegenständen geworden sind, ist heute für jeden selbst einsichtig, der auch nur für eine

Viertelstunde die Werbung im Fernsehen anschaut. Also wäre das eine trivialselbstverständliche

Einsicht? Für uns ist es das wohl geworden. Komplizierter wird es schon, wenn man sich fragt, wie es zu dieser Verzauberung der Warenwelt gekommen ist und welche Konsequenzen sie hat.

Man hat gesagt, Benjamins Bedeutung als Philosoph habe in seiner Fähigkeit bestanden, zwei scheinbar so weit von einander entfernt liegende philosophische Systeme wie das des Marxismus und das der jüdischen Mystik zu einer offenen Philosophie der Zukunft zu verbinden. Man kann dies, je nach eigenem Standpunkt, positiv oder negativ deuten, und man hat es getan.“

 

 

 

Frederik Hetmann (17 februari 1934 – 1 juni 2006)

 

 

 

 

De Duitse dichteres, schrijfster en caberetiere Emmy Hennings werd geboren op 17 februari 1885 in Flensburg. Zie ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

Nach dem Cabaret

 

Ich gehe morgens früh nach Haus.

Die Uhr schlägt fünf, es wird schon hell,

Doch brennt das Licht noch im Hotel.

Das Cabaret ist endlich aus.

In einer Ecke Kinder kauern,

Zum Markte fahren schon die Bauern,

Zur Kirche geht man still und alt.

Vom Turme läuten ernst die Glocken,

Und eine Dirne mit wilden Locken

Irrt noch umher, übernächtig und kalt.

Lieb mich von allen Sünden rein.

Sieh, ich hab manche Nacht gewacht.

 

 

 

 

Gesang zur Dämmerung

für Hugo Ball

 

Oktaven taumeln Echo nach durch graue Jahre.

Hochaufgetürmte Tage stürzen ein.

Dein will ich sein -

Im Grabe wachsen meine gelben Haare

Und in Holunderbäumen leben fremde Völker

Ein blasser Vorhang raunt von einem Mord

Zwei Augen irren ruhelos durchs Zimmer

Gepenster gehen um beim Küchenbord.

Und kleine Tannen sind verstorbene Kinder

Uralte Eichen sind die Seelen müder Greise

Die flüstern die Geschichte des verfehlten Lebens.

Der Klintekongensee singt eine alte Weise.

Ich war nicht vor dem bösen Blick gefeit

Da krochen Neger aus der Wasserkanne,

Das bunte Bild im Märchenbuch, die rote Hanne

Hat einst verzaubert mich für alle Ewigkeit.

 

 

 

 

Emmy Hennings (17 februari  1885 – 10 augustus 1948)

Hier met haar echtgenoot Hugo Ball

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Chaim Potok werd geboren in New York City op 17 februari 1929. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 Zie ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: The Chosen

 

„Danny’s block was heavily populated by the followers of his father, Russian Hasidic Jews in somber garb, whose habits and frames of reference were born on the soil of the land they had abandoned. They drank tea from samovars, sipping it slowly through cubes of sugar held between their teeth; they ate the foods of their homeland, talked loudly, occasionally in Russian, most often in a Russian Yiddish, and were fierce in their loyalty to Danny’s father.
A block away lived another Hasidic sect, Jews from southern Poland, who walked the Brooklyn streets like specters, with their black hats, long black coats, black beards, and earlocks. These Jews had their own rabbi, their own dynastic ruler, who could trace his family’s position of rabbinic leadership back to the time of the Ba’al Shem Tov, the eighteenth-century founder of Hasidism, whom they all regarded as a God-invested personality.
About three or four such Hasidic sects populated the area in which Danny and I grew up, each with its own rabbi, its own little synagogue, its own customs, it own fierce loyalties. On a Shabbat or festival morning, the members of each sect could be seen walking to their respective synagogues, dressed in their particular garb, eager to pray with their particular rabbi and forget the tumult of the week and the hungry grabbing for money which they needed to feed their large families during the seemingly endless Depression. The sidewalks of Williamsburg were cracked squares of cement, the streets paved with asphalt that softened in the stifling summers and broke apart into potholes in the bitter winters. Many of the houses were brownstones, set tightly together, none taller than three or four stories. In these houses lived Jews, Irish, Germans, and some Spanish Civil War refugee families that had fled the new Franco regime before the onset of the Second World War. Most of the stores were run by gentiles, but some were owned by Orthodox Jews, members of the Hasidic sects in the area. They could be seen behind their counters, wearing black skullcaps, full beards, and long earlocks, eking out their meager livelihoods and dreaming of Shabbat and festivals when they could close their stores and turn their attention to their prayers, their rabbi, their God.“

 

 

 

Chaim Potok (17 februari 1929 – 23 juli 2002)

 

 

 

 

De Spaanse dichter Gustavo Adolfo Bécquer werd op 17 februari 1836 in Sevilla geboren. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

A Light
(Rima LXXI)

 

Do you not see something
shining and weeping
faraway amid the trees
of the intricate woods? It's a star.

 

Now nearer it appears
visible as if through tulle,
shining on the portico
of the hermitage. It's a light.

 

This fast race is run.
Disillusionment. The light
we have followed is neither
lamp nor star. It's a candle.

 

 

 

Vertaald door Michael Smith

 

 

 

Rhyme LII. The dark-winged swallows will return...

The dark-winged swallows will return
to hang their nests beneath your eaves,
and before your windows once again
beckon with their wings;

but those whose flight restrained
your beauty and my joy to learn,
those who came to know our names...
those...will not return!

The twining honeysuckles will return
your garden walls to climb
and on another afternoon, more lovely still,
again their flowers will bloom;

but those with sparkling drops of dew,
which we'd watch trembling, yearn
and fall, like teardrops of the day...
those...will not return!

From love will come once more the sound
of burning words to ring;
your heart from within its soundest sleep
perhaps will rise again;

but mute, entranced and kneeling down
as adoring God before His throne,
as I have loved you...accept the truth!
they will not love you so!

 

 

 

 

Gustavo Adolfo Bécquer (17 februari 1836 – 22 december 1870)

Portret, geschilderd door zijn broer Valeriano Bécquer

 

De Japanse schrijver Mori Ōgai werd geboren op 17 februari 1862 als Mori Rintaro in het dorpTsuwano in Iwami. Hij was de oudste zoon in een artsenfamilie. In 1872 verhuisde Mori met zijn familie naar Tokio, waar hij twee jaar later begon met studies geneeskunde aan de Universiteit van Tokio. Rond deze tijd maakte hij voor het eerst kennis met poëzie. In het bijzonder tanka en Chinese gedichten. Wat later begon hij ook romans te lezen. In 1881 werd Mori Ōgai de jongste persoon ooit die een diploma geneeskunde kreeg aan de Universiteit van Tokio.  Na zijn graduatie begon Mori een carrière als legerarts. In 1884 moest hij van de regering voor vier jaar in Duitsland gaan studereren. Hij ontdekte zo dat er een groot verschil bestond tussen de Europese en Japanse literatuur.  Toen hij terugkwam in Japan, probeerde Mori Ōgai om niet alleen de Japanse geneeskunde te moderniseren, maar ook de Japanse literatuur. Hij deed dit onder andere door in 1889 zijn eerste werk Omokage te publiceren. Het was een collectie van vertaalde westerse gedichten. Datzelfde jaar trouwde hij met Akamatsu Toshiko^. Hun huwelijk bleef echter maar een jaar duren. In het jaar van hun scheiding publiceerde hij zijn eerste roman, Maihime. Dit ging over een Japanner die een affaire had met een Duits meisje. Het is één van de werken die beschouwd wordt als het begin van de moderne Japanse literatuur.

 

Uit: The Wild Geese (Vertaald door Kingo Ochiai en Sanford Goldstein)

 

„THIS STORY happened long ago, but by chance I remember that it occurred in 1880, the thirteenth year of Emperor Meiji's reign. That date comes back to me so precisely because at the time I lodged in the Kamijo, a boardinghouse which was just opposite the Iron Gate of Tokyo University, and because my room was right next to that of the hero of the story. When a fire broke out inside the house in the fourteenth year of Meiji, I was one of those who lost all of their possessions when the Kamijo burned to the ground. What I'm going to put down, I remember, took place just one year before that disaster.

Almost all the boarders in the Kamijo were medical students, except for the few patients who went to the hospital attached to the university. It's been my observation that a residence of this kind is controlled by one of its members, a lodger who rises to a position of authority because of his money and shrewdness. When he passes through the corridor before the landlady's room, he always makes it a point to speak to her as she sits by the square charcoal brazier. Sometimes he'll squat opposite her and exchange a few words of gossip. Sometimes he seems to think only of himself when he throws

sake parties in his room and puts the landlady out by making her prepare special dishes, yet the truth is that he takes care to see that she gets something extra for her troubles.
Usually this type of man wins respect and takes advantage of it by having his own way in the house.

The man in the room next to mine was also powerful in the Kamijo, but he was of a different breed.

This man, a student called Okada, was a year behind me, so he wasn't too far from graduating. In order to explain Okada's character, I must speak first of his striking appearance. What I really mean is that he was handsome. But not handsome in the sense of being pale and delicately thin and tall. He had a healthy color and a strong build. I have hardly ever come across a man with such a face. If you force me to make a comparison, he somewhat resembled the young Bizan Kawakami, whom I got to know later than the time of this story, and who became destitute and died in misery. Okada, a champion rower in those days, far surpassed the writer Bizan in physique.“

 

 

 

 

Mori Ōgai (17 februari 1862 – 9 juli 1922)

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Georg Britting werd op 17 februari 1891 geboren in Regensburg. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

 

Zorn im späten Februar

 

Schön war der Föhn.  Er blies die hellen Flöten. 

Sie sind verstummt.  Und Winter herrschet jetzt. 

Die armen Hasen sind in argen Nöten:

Sie hatte schon das erste Gras geletzt!

 

Weiß liegt das Feld in schauerlicher Öde,

Und alle Schatten sind so schwarz wie Tusche.

Die Raben freuts.  Sie flügeln, und im Husche

Erwischen sie die Maus, und die stirbt schnöde

 

Unter dem scharfen Hieb der Schnabeltiere.

Nur zu, nur zu!  Erfriere Welt, erfriere,

Frier tief hinunter bis zu Krebs und Fisch,

Du letztes Lämpchen, leer von Öl, erlisch!

 

Komm, Eisbär, komm, und heb die weißen Tatzen!

Erfriere, Welt, an diesem Wintertag!

Ihr Wölfe kommt, und ihr, sibirische Katzen,

Kommt auch heran, weist eure wüsten Fratzen:

Heut ist es so, wies eure Seele mag!

 

 

 

Die Sonnenblume

 

Über den Gartenzaun schob sie

Ihr gelbes Löwenhaupt,

Zwischen den Bohnen erhob sie

Sich, gold und gelb überstaubt.

 

Die Sonne kreist im Blauen

Nicht größer, als ihr gelbes Rad

Zwischen den grünen Stauden,

Den Bohnen und jungem Salat.

 

 

 

 

Georg Britting (7 februari 1891- 27 april 1964)

In de Münchense Ruhmeshalle

 

 

 

 

 

De Australische dichter Andrew Barton "Banjo" Paterson werd geboren op 17 februari 1864 in  Narambla in New South Wales. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

A Singer of the Bush 

 

There is waving of grass in the breeze

And a song in the air,

And a murmur of myriad bees

That toil everywhere.

There is scent in the blossom and bough,

And the breath of the Spring

Is as soft as a kiss on a brow --

And Spring-time I sing.

 

There is drought on the land, and the stock

Tumble down in their tracks

Or follow -- a tottering flock --

The scrub-cutter's axe.

While ever a creature survives

The axes shall swing;

We are fighting with fate for their lives --

And the combat I sing.

 

 

 

 

The Plains 

 

A land, as far as the eye can see, where the waving grasses grow

Or the plains are blackened and burnt and bare, where the false mirages go

Like shifting symbols of hope deferred - land where you never know.

 

Land of the plenty or land of want, where the grey Companions dance,

Feast or famine, or hope or fear, and in all things land of chance,

Where Nature pampers or Nature slays, in her ruthless, red, romance.

 

And we catch a sound of a fairy's song, as the wind goes whipping by,

Or a scent like incense drifts along from the herbage ripe and dry

- Or the dust storms dance on their ballroom floor, where the bones of the cattle lie.

 

 

 

 

Andrew Paterson (17 februari 1864 – 5 april 1941)  

Standbeeld in Gladesville

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Margaret Truman werd geboren op 17 februari 1924 in Independence, Missouri. Zij was de enige dochter uit het huwelijk van president Harry S. Truman en. Bess Truman. In 1956 trouwde zij met de journalist Clifton Daniel. Zij begon in de late jaren veertig aan een loopbaan als zangeres, maar richtte zich later op het schrijven. Zij schreef een biografie over haar vader, een boek over dieren in het Wiite Huis en had groot succes met een serie detectives, om te begionnen met „Murder in the White House“ uit 1980.

 

Uit: The President's House

 

„The last time I was in Washington, D.C., I walked by the White House on the way to dinner at a nearby restaurant. Hidden floodlights made the historic building glow like a mansion in a vision or a dream. Suddenly I thought: I am not the woman who lived in that house more than fifty years ago. She is a completely different person. I barely know her.

The words whispered in my mind like a voice from another world. I was remembering, or trying to remember, what it meant to be the daughter of the president of the United States, living in that shining shimmering house. The one inescapable thing I recalled was the difference. I have lived in several houses and apartments, and spent some time in splendid establishments, including a few royal palaces. But not one of them--or all of them together--can compare to the feeling I recalled from my White House days.

That was when I resolved to write this book about one of the most mysterious, terrifying, exalting, dangerous, fascinating houses in the world. It is a house that has changed people in amazing, unexpected ways. It is a house that has broken hearts and minds. It is a house that has made some people weep when they walked out the door for the last time--and others feel like escapees from a maximum security prison. Some marriages have been saved within those pristine white walls. Others have been irrevocably ruined.

Children have played marvelously clever games inside and outside this unique piece of architecture. Other children have twisted and turned in their death throes while their weeping parents, arguably the most powerful persons on the North American continent, clutched them in their impotent arms. In those same second-floor bedrooms, radiant brides have dressed in virginal white and descended to meet loving husbands as the world applauded.“

 

 

 

 

Margaret Truman (17 februari 1924 – 29 januari 2008)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijfster  Maria Francesca Rossetti werd geboren in Londen op 17 februari 1827. Rossetti was een dochter van de oorspronkelijk uit Italië afkomstige dichter Gabriele Rossetti en de oudste zus van de eveneens als schrijvers actieve William Michael Rossetti en Christina Georgina Rossetti en van de dichter en kunstschilder Dante Gabriel Rossetti. Christina droeg haar gedicht Goblin Market op aan haar zuster. In 1871 verscheen haar boek The Shadow of Dante: Being an essay towards studying himself, his world, and his pilgrimage. In haar latere leven werd Maria een Anglicaanse non. Zij werd begraven op Brompton Cemetery in het westen van Londen.

 

Uit: A Shadow Of Dante

 

„DANTE is a name unlimited in place and period. Not  Italy, but the Universe, is his birthplace ; not the

fourteenth century, but all Time, is his epoch. He rises  before us and above us like the Pyramids awful, massive,  solitary ; the embodiment of the character, the realization of  the science, of his clime and day; yet the outcome of a  far wider past, the standard of a far wider future. Like the  Pyramids, again, he is known to all by name and by pictorial representation ; must we not add, like them unknown  to most by actual sight and presence ? Who among us has  indeed experienced the soul-subduing hush of his solemnity ?  who beheld all average heights dwarfed by his sublimity ?

Even of his fellow-linguists how many have read his great  poem through ? One of themselves has said it few have  gone beyond the Inferno ; nay, most have stopped short at  two passages of the Inferno Francesca da Rimini and il  Conte Ugolino. And of his fellow-cosmopolitans how many

have read even so much ? If in cultivated society we start  him as a topic of conversation, how far is our interlocutor  likely to sympathize with our vivid interest? How many  young people could we name as having read Dante as a  part of their education ?“

 

 

 

Maria Rossetti (17 februari 1827 - 24 november 1876)

 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Ruth Rendell werd geboren als Ruth Grasemann in Londen op 17 februari 1930. Zie ook mijn blog van 17 februari 2007 en ook mijn blog van 17 februari 2008 en ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: End in Tears

 

„When he lifted it off the seat the backpack felt heavier than when he had first put it into the car. He lowered it on to the soft ferny ground. Then he got back into the driving seat to move the car deep into a cave made by hawthorn bushes and brambles, and the hop vines which climbed over everything in this wood. It was late June and the vegetation very dense and luxuriant.
Getting out again and standing back to take a good look, he could barely see the car. Probably he only saw it because he knew it was there. No one else would notice it. He squatted down, hoisted the backpack up on to his shoulders and slowly stood up to his full height. The movement reminded him of something and it was a moment before he realised what it was: lifting up his little son to sit on his shoulders. A hundred years ago, it seemed. The backpack was lighter than the boy but felt heavier to him.
He was afraid that if he stood upright the pack would jerk him backwards and break his spine. Of course it wouldn’t. It just felt that way. All the same, he wouldn’t stand upright, wouldn’t even try it. Instead, he stooped, bending almost double. It wasn’t far. He could walk like this the two hundred yards to the bridge. Anyone seeing him from a distance in this half-light would have thought him a humpbacked man.
There was no one to see. The twisty country lane wound round Yorstone Wood and over the bridge. He could have brought the car right up to the bridge but that way it would have been seen, so he had driven off the lane along a ride and then through a clearing to find the hop-grown cave.“

 

 

 

 

Ruth Rendell (Londen, 17 februari 1930)

De Russische dichter en schrijver Fjodor Sologoeb  (eig. Fjodor Koezmitsj Teternikov) werd geboren in Sint-Petersburg op 17 februari 1863. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: The Created Legend (Vertaald door John Cournos)

 

„I take a piece of life, coarse and poor, and create from it a delightful legend--because I am a poet. Whether it linger in the darkness; whether it be dim, commonplace, or raging with a furious fire--life is before you; I, a poet, will erect the legend I have created about the enchanting and the beautiful.

Chance caught in the entangling net of circumstance brings about every beginning. Yet it is better to begin with what is splendid in earthly experience, or at any rate with what is beautiful and pleasing.

Splendid are the body, the youth, and the gaiety in man; splendid are the water, the light, and the summer in nature.

It was a bright, hot midday in summer, and the heavy glances of the flaming Dragon fell on the River Skorodyen. The water, the light, and the summer beamed and were glad; they beamed because of the sunlight that filled the immense space, they were glad because of the wind that blew from some far land, because of the many birds, because of the two nude maidens.

Two sisters, Elisaveta and Elena, were bathing in the River Skorodyen.

And the sun and the water were gay, because the two maidens were beautiful and were naked. And the two girls felt also gay and cool, and they wanted to scamper and to laugh, to chatter and to jest. They were talking about a man who had aroused their curiosity.

They were the daughters of a rich proprietor. The place where they bathed adjoined the spacious old garden of their estate. Perhaps they enjoyed their bathing because they felt themselves the mistresses of these fast-flowing waters and of the sand-shoals under their agile feet. And they swam about and laughed in this river with the assurance and freedom of princesses born to rule. Few know the boundaries of their kingdom--but fortunate are they who know what they possess and exercise their sway“.

 

 

 

 

Fjodor Sologoeb  (17 februari 1863 - 5 december 1927)

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en acteur Pêr-Jakez Helias werd geboren op 17 februari 1914 in Pouldreuzig, Penn-ar-Bed. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

Trois, sept, neuf

Tu as trois personnes en toi, mais aucune d’elles
ne fait le tiers du moindre dieu.
Tout juste bonnes pour conjuguer le verbe être.
Adieu la Trinité !

Tu as sept vies comme le chat,
mais tu dépenses les sept en même temps.
Quand donc cesseras-tu de jouer à l’enfant prodigue !
Et pourtant tu te plains de ne mourir qu’une fois.

Tu as neuf destinées qui te sont promises,
mais aucune des neuf ne sera la tienne et par ta faute.
Tu trouves toujours le moyen de fausser la balance.
C’est se moquer de qui ?

Tu mérites bien d’être un homme !

 

 

 

 

Pêr-Jakez Helias (17 februari 1914 – 13 augustus 1995)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Georg Weerth werd geboren op 17 februari 1822 in Detmold. Weerth schreef en redigeerde de satirische pagina van de Neue Rheinische Zeitung, waar Karl Marx destijds werkte als hoofdredacteur. Zijn provocerende artikelen leverden hem een gevangenisstraf op, waarna hij naar Engeland vluchtte waar hij in nauw contact stond met Friedrich Engels. In 1846 trok hij naar Brussel waar Marx woonde. Hij overleed vrij jong tijdens een reis naar Cuba. Engels noemde Weerth later de eerste en belangrijkste dichter van het Duitse proletariaat.

 

 

 

Karnevalslied

 

Wer Freude liebt und Freude kennt,

Der komme nur herbei!

Von wann er ist, wie er sich nennt –

Das ist uns einerlei.

Wir singen Lieder, trinken Wein

Und schrein ein wild »Juchhei« –

Ein jeder soll geladen sein,

Nur sei er froh und frei.

 

Wir wollen keinen Kastengeist,

Wir wolln kein Parlament –

Den Fasching feiern keck und dreist,

Ist unser Element!

Ob auch der Teufel droht und flicht

Viel schnöde Klüngelei –

Wir lachen hell ihm ins Gesicht –

Wir bleiben froh und frei!

 

Was schön und edel ist und recht,

Was bis ans Ende währt,

Tat stets des Volkes stark Geschlecht,

Drum sei das Volk geehrt!

In ihm lebt Ruhm, in ihm lebt Glück,

Trotz aller Teufelei,

Drum treten nimmer wir zurück,

Wir bleiben froh und frei!

 

Drum wer die Freude liebt und kennt,

Wer nur dem Fasching treu,

Ist unser Mann – wie er sich nennt,

Er komme nur herbei!

Wir reichen gern ihm Herz und Hand,

Wir schrein ein wild »Juchhei«,

Wir sind die wahren Narrn im Land –

Wir bleiben froh und frei!

 

 

 

 

Georg Weerth (17 februari 1822 - 30 juli 1856)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Friedrich Maximilian Klinger werd geboren op 17 februari 1752 in Frankfurt am Main. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

Uit: Der Faust der Morgenländer

 

„Ben Hafi erschien mit dem Glockenschlag, die kleine Gesellschaft hatte sich versammelt und Jeder derselben den ihm angewiesenen Platz eingenommen.

 

Der Großvizir, ergrimmt, daß es ihm nicht gelungen war, den ihm verhaßten Menschen zu entfernen, und nun noch ergrimmter, daß er seinen Erzählungen von Neuem beiwohnen mußte, sah Ben Hafi sehr liebreich an, wandte sich darauf demüthig gegen den Khalifen und schien mit seinen Blicken um das Wort zu bitten. Der Khalife winkte ihm gütig zu.

Großvizir. Ich schmeichle mir, Nachfolger des Propheten, unser guter Ben Hafi wird die weisen Lehren, welche wir alle hier aus »Mahals Reisen vor der Sündfluth« gezogen haben, durch die Erzählung seiner eigenen Wanderungen, die nach seiner Versicherung weit unterhaltender für den Herrn der Gläubigen sein soll, noch weit mehr ins Licht setzen.

Khalife. Unterhaltend wünsche ich sie; aber was die weisen Lehren betrifft, von welchen du sprichst, da weißt du wahrlich mehr davon als ich. Doch laß nur immer hören; es soll mir lieb sein, wenn du etwas zu deinem Besten daraus genommen hast.

Großvizir. Ich nahm für mich daraus, daß der Mann, welcher über Menschen herrscht, durch und auf Menschen wirken will, Alles mit kaltem Sinne, ohne den mindesten gefährlichen Einfluß des blendenden und verführerischen Enthusiasmus thun müsse, weil nur Das gelingt und dem Ganzen nützt – dem Ganzen, Beherrscher der Kinder des Propheten – was man mit kluger Berechnung der Erfahrung auf die Bosheit, Schlechtigkeit, Selbstigkeit, Unzulänglichkeit der Menschen unternimmt, und alles Das verzerrt und verschoben herauskommt, was man in Begeisterung hoher, eingebildeter Tugend und warmer trüglicher Hoffnung auf die Billigkeit, Gerechtigkeit und Einsicht unserer Zwecke von den Menschen thut.“

 

 

 

Friedrich Maximilian Klinger (17 februari 1752 – 25 februari 1831)

 

 

 

 

De Australische dichteres, schrijfster, uitgeefster en suffragette Louisa Lawson werd geboren op 17 februari 1848 in Mudgee, New South Wales. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

A Mother's Answer

 

You ask me, dear child, why thus sadly I weep

For baby the angels have taken to keep;

Altho' she is safe, and for ever at rest,

A yearning to see her will rise in my breast.

I pray and endeavour to quell it in vain,

But stronger it comes and yet stronger again,

Till all the bright thoughts of her happier lot

Are lost in this one — my baby is not.

And while I thus yearn so intensely to see

This child that the angels are keeping for me,

I doubt for the time where her spirit has flown —

If the love e'en of angels can fully atone

For the loss of a mother's, mysterious and deep.

I own that thought sinful, yet owning it — weep.

 

 

 

 

Louisa Lawson (17 februari 1848 – 12 augustus 1920)

 

 

 

 

 

De  Duitse dichter Max Schneckenburger werd geboren op 17 februari 1819 in Talheim bij Tuttlingen. Zie ook mijn blog van 17 februari 2009.

 

 

Die Wacht am Rhein (Fragment)

 

Er blickt hinauf in Himmels Au’n,

Wo Heldengeister niederschau’n,

Und schwört mit stolzer Kampfeslust:

Du Rhein bleibst deutsch, wie meine Brust!

Lieb’ Vaterland, magst ruhig sein,

Fest steht und treu die Wacht am Rhein!

 

So lang ein Tropfen Blut noch glüht,

Noch eine Faust den Degen zieht,

Und noch ein Arm die Büchse spannt,

Betritt kein Feind hier deinen Strand!

Lieb’ Vaterland, magst ruhig sein,

Fest steht und treu die Wacht am Rhein!

 

Und ob mein Herz im Tode bricht,

Wirst du doch drum ein Welscher nicht,

Reich, wie an Wasser deine Flut,

Ist Deutschland ja an Heldenblut!

Lieb’ Vaterland, magst ruhig sein,

Fest steht und treu die Wacht am Rhein!

 

 

 

 

Max Schneckenburger (17 februari 1819 – 3 mei 1849)