Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 18 maart 2010 tot 19 maart 2010

Philip Roth, Lynne Sharon Schwartz, Hans Mayer, William Allingham, Lina Kostenko

De Amerikaanse schrijver  Philip Roth werd geboren op 19 maart 1933 in Newark. Zie ook mijn blog van 19 maart 2007 en ook mijn blog van 19 maart 2008 en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

Uit: American Pastoral

 

“The Swede. During the war years, when I was still a grade school boy, this was a magical name in our Newark neighborhood, even to adults just a generation removed from the city's old Prince Street ghetto and not yet so flawlessly Americanized as to be bowled over by the prowess of a high school athlete. The name was magical; so was the anomalous face. Of the few fair-complexioned Jewish students in our preponderantly Jewish public high school, none possessed anything remotely like the steep-jawed, insentient Viking mask of this blue-eyed blond born into our tribe as Seymour Irving Levov.
The Swede starred as end in football, center in basketball, and first baseman in baseball. Only the basketball team was ever any good-twice winning the city championship while he was its leading scorer-but as long as the Swede excelled, the fate of our sports teams didn't matter much to a student body whose elders, largely undereducated and overburdened, venerated academic achievement above all else. Physical aggression, even camouflaged by athletic uniforms and official rules and intended to do no harm to Jews, was not a traditional source of pleasure in our community-advanced degrees were. Nonetheless, through the Swede, the neighborhood entered into a fantasy about itself and about the world, the fantasy of sports fans everywhere: almost like Gentiles (as they imagined Gentiles), our families could forget the way things actually work and make an athletic performance the repository of all their hopes. Primarily, they could forget the war.“

 

 

 

 

philip_roth
Philip Roth (Newark, 19 maart 1933)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Lynne Sharon Schwartz werd geboren op 19 maart 1939 in New York. Zie ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

Uit: Not Now, Voyager

 

“I woke abruptly, to a darkness so thick I could breathe it in. My mind was ominously alert, none of that blurry, dream-clogged puzzlement that usually comes with the return of consciousness. It was an alertness I often wished for in daylight—sharp, energetic, skimming through the past hours, the boat trip, the long taxi ride through flat scrubby countryside under a wide white sky, everything that had brought me here. I knew exactly where I was. I remembered the light switch on the bedside lamp even though this was a new place, my first night. I switched it on, but nothing happened. I remembered a row of square plastic buttons on the bed’s headboard and fumbled around until I located them. None of them produced any light.

Now I was baffled, with panic creeping towards me like a little battalion of mice. I got up and groped my way around the room, feeling for the furniture—there wasn’t much of it, as I recalled. It was pitch black and I had no idea what time it was. Maybe it was no time at all. Maybe time had stopped and I was in the afterlife, or some place in between, a dark place, oddly enough with the same layout and furniture as my final room.”

If it was not the afterlife, then it was a room in a hotel in Orkos. Orkos is a town on the Greek island of Naxos, in the Cyclades islands. I was in the middle of the Aegean Sea, on the island where Theseus abandoned Ariadne while she slept, and it was very dark. From my brief exploration shortly after I arrived, I recalled Orkos as a nowhere town, a ghost town. None of the low white buildings dotting the dry landscape had seemed inhabited. No people were on the roads.“

 

 

 

Lynne Sharon Schwartz
Lynne Sharon Schwartz (New York, 19 maart 1939)

 

 

 

 

 

De Duitse literatuurwetenschapper, schrijver, criticus, jurist en socioloog Hans Mayer werd geboren op 19 maart 1907 in Keulen. Zie ook mijn blog van 19 maart 2008 en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

Uit: Heimat auf Zeit.Hans Mayer an der Universität Leipzig (door Alfred Klein)

 

„Ein Homme de lettres also, dem nationale Borniertheit und dünkelhafter Provinzialismus von vornherein fremd waren. Der schon in jungen Jahren an sich erfuhr, daß alle scheinbar sehr fremde Literatur, woher sie auch komme, etwas zur Entdeckung des Eigenen beitragen kann, ja daß die Entdeckung des Eigenen ganz wesentlich von der Bereitschaft für die Entdeckung des nur scheinbar ganz Fremden und Anderen abhängt. Mehr noch: einer, dem ein musisches Elternhaus ein ausgeprägtes Interesse auch für alle anderen Kunstgattungen mit auf den Weg gegeben hatte, für die Musik und das Musiktheater vor allem, für die Schauspielkunst und das Konzertgeschehen, für Malerei und Architektur. Und der aus seinem Verständnis für die Eigenart und Gleichberechtigung der Künste die Fähigkeit zu entwickeln verstand, über die Literatur hinauszublicken und -zudenken. Was die eine künstlerische Mitteilungsweise vermag und was sie einer anderen überlassen muß, wenn sie im Gesamtensemble das ihr Gemäße leisten will, hat Hans Mayer in dem »Gespräch über Otto Bachmanns Faustzeichnungen « zu skizzieren versucht, das 1944 unter dem Titel »Faust und die Huldigung der Künste« in der Züricher Zeitschrift »Neue Schweizer Rundschau« erschien: Ein Künstler und ein Kritiker streiten sich um die Möglichkeiten und Unmöglichkeiten eines produktiven Verhältnisses von Komponisten und Malern zu dem von einer großen literarischen Tradition okkupierten Thema. Der Kritiker muß gegen alle seine Vorbehalte einräumen, daß die Gestaltung durch Literatur eine souveräne Gestaltung mit den Mitteln einer anderen Kunstgattung keineswegs ausschließt. Er behält aber trotzdem das letzte Wort:»Weißt du denn nicht«, ruft er seinem nicht eben regelbegeisterten Freund am Schluß zu, »daß alle Kritik nur mit dem Nichtgelingen zu tun hat und das Gelungene selber Gesetze gibt?“

 

 

 

HansMayer
Hans Mayer (19 maart – 1907 – 19 mei 2001)

 

 

 

 

De Ierse dichter William Allingham werd geboren op 19 maart 1824 in Ballyshannon, Donegal. Zie ook mijn blog van 19 maart 2007 en ook mijn blog van 19 maart 2008 en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

 

Wayside Flowers 

 

Pluck not the wayside flower,

It is the traveller's dower;

A thousand passers-by

Its beauties may espy,

May win a touch of blessing

From Nature's mild caressing.

The sad of heart perceives

A violet under leaves

Like sonic fresh-budding hope;

The primrose on the slope

A spot of sunshine dwells,

And cheerful message tells

Of kind renewing power;

The nodding bluebell's dye

Is drawn from happy sky.

Then spare the wayside flower!

It is the traveller's dower. 

 

 

 

Allingham
William Allingham (19 maart 1824 – 18 november 1889)

Portret door zijn vrouw Helen Paterson, 1874

 

 

 

 

De Oekraïense schrijfster en dichteres Lina Kostenko werd op 19 maart 1930 geboren in Rzhyshchiv. Zie ook mijn blog van 19 maart 2007  en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

 

Stafetten

 

Verschiedenartige Stafetten :

Es reicht der Bürger dem Bürger Rezepte,

Gebrauchte Bestecke, Buffets und Servietten,

Eigene Stumpfheit und fremde Ideen.

 

Verschiedenartige Stafetten :

Der Krieger vermacht dem Krieger Gewehre,

Der Meister dem Meister — Geheimnis im Werke,

Ein Zar dem andern — Gesetze und Kerker.

 

Verschiedenartige Stafetten :

Es reicht der Dichter dem Dichter als Retter

Seele zur Seele,

 

 

Sprache zur Sprache,

 

Des Geistes Grösse, im Wort das Wahre, —

Ohne um irdische Güter zu feilschen,

Um Selbstgefallen, um Selbsterheben,

Ohne die Fackel zu senken, —

Ihr Fallen

 

hallt wider als Weh im verbrüderten Wesen.

 

 

 

 

Vertaald door Wira Wowk

 

 

 

 

Kostenko
Lina Kostenko (Rzhyshchiv, 19 maart 1930)

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 19e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:26 Reageer op dit bericht

Ion Barbu, Rosalie Loveling, Tobias Smollett, Petar Preradović, Irving Wallace, Peter Abrahams

De Roemeense dichter en wiskundige Ion Barbu (eig. Dan Barbilian) werd geboren op 19 maart 1895 in Câmpulung. Zie ook mijn blog van 19 maart 2007 en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

 

Ut Algebra Poesis

für Nina Cassian

 

Zu Göttingen, an Jahren trug ich der Jugend Ranzen,

Wie Gauß einst unter’m Bogen der eigenen Alleen

Das Sterngewölb’ der Geometrie ließ neu entstehen,

Verformt’ ich mein Poem hin zu den letzten Stanzen.

 

Vergaß die weise Muse für Eden’s Leichtromanzen,

Als, sie, der Nacht entbunden, gekrümteste der Feen,

Um meiner Reu’ zu geben, wohl Stimme zu gestehen,

Verwickelt-hinkend schien, entgegen mir zu tanzen.

 

ich hatt’ es nicht begriffen, dass Genius vergeht.

Jedoch die Zweite Ankunft wird aufgeweckt mich finden.

Geneigt mein mag’rer Haarschopf den Zauberhelmgebinden.

 

Und Emmy, reizlos-himmlisch, der Algebra Prophet,

Als deren Fahnenpriester ich willens, mich zu binden,

Mutiert zur weißen Nina, was ihr unsagbar steht.

 

 

 

Vertaald door Alexander Mehlmann

 

 

 

 

Barbu
Ion Barbu (19 maart 1895 – 11 augustus 1961)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijfster en dichteres Rosalie Loveling werd geboren op 19 maart 1834. Zie ook mijn blog van 19 maart 2007  en ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

De Tweede Vrouw

 

Ik was der kinderen tweede moeder,

En als ik in de woning kwam,

Daar stonden ze allen rond hun vader,

Gelijk de scheutjes rond de stam.

 

Hij zette 't kleinste op mijne knieën,

En lei zijn handjes in de mijn,

En zei, dat het mij lief zou hebben,

En dat het zou gehoorzaam zijn.

 

Ik ging er mee aan 't open venster,

En toonde 't schaapje in het gras,

En vroeg hem hoe zijn broerkens heetten,

En zei, dat ik zijn moeder was.

 

Het wendde 't hoofd naar de oude vrouwe:

Ik zette 't neer en liet hem gaan;

Zij sprak er stil en minzaam tegen,

Het bleef bij hare zetel staan.

 

Ik ging tot haar en zeide: Moeder;

Ik weet niet of zij 't heeft gehoord;

Zij keek mij strak en vreemd in de ogen,

En stond niet op, en zei geen woord.

 

Hun vader zal het nimmer weten,

Wat er toen omging in mijn ziel,

En hoe de stilte van de kinderen,

Als een verwijt op 't hert mij viel.

 

Ik heb hen al tot mij doen komen

En hen gestreeld, en hen gekust;

Maar 't scheen of mij hun moeder toeriep:

"Och, laat mijn kinderen toch in rust!"

 

 

 

 

Loveling
Rosalie Loveling (19 maart 1834 – 4 mei 1875)

 

 

 

 

De Schotse romanschrijver Tobias George Smollett werd geboren op 19 maart 1721 in Dalquhurn in het tegenwoordige West Dunbartonshire. Zie ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

Uit: Travels Through France And Italy

 

“I ought to make an apology for troubling you with fuch an unentertaining detail, and confider that the detention of my books muft be a matter of very little confequence to any body, but to Your affectionate humble fervant. LETTER III. Boulogne, Augufl 15, J76j, I Am much obliged to you for your kin4 enquiries after my health, which has been lately in a very declining condition. In confequence of a cold, caught a few days after my arrival in France, I was feized with a violent cough, attended with a fever, and ftitches in my breaft, which tormented me all night long without ceafing. At the fame time I had a great difcharge by expectoration, and fuch a dejection of fpirits as I never felt before. In this fituation, I took a ftep which maymay appear to have been defperate. I knew there was no impofthume in my lungs, and I fuppofed the ftitches were fpafmodical. I was fenfible that all my complaints were originally derived from relaxation. I therefore hired a chaife, and going to the beach, about a league from the town, plunged into the fea, without he- fitation. By this defperate remedy, I got a frefh cold in my head ; but my ftitches and fever vanifhed the very firft day; and by a daily repetition of the bath, I have dimi- nifhed my cough, ftrengthened my body, and recovered my fpirits. I believe I fhould have tried the fame experiment even if there had been an abfcefs in my lungs, though fuck practice would have been contrary to all the rules of medicine: but I am not one of thofe who implicitly believe in all the dogmata of phyfic. I faw one of the guides at Bath, the ftouteft fellow amongft them, who recovered from the lafl ft age of a confump- tion, by going into the king's bat...”

 

 

 

Tobias_Smollett_c_1770
Tobias Smollett (19 maart 1721  - 17 september 1771)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 19 maart 2009.

 

De Kroatische dichter en schrijver Petar Preradović werd geboren op 19 maart 1818 in het dorp Grabrovnica bij Virovitica.

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 19 maart 2007.

 

De Amerikaanse schrijver Irving Wallace werd geboren op 19 maart 1916 in Chicago, Illinois.

 

De Zuid-Afrikaanse schrijver Peter Abrahams werd op 19 maart 1919 geboren in Vrededorp bij Johannesburg.

Geschreven door Romenu om 18:23 Reageer op dit bericht

John Updike, Christa Wolf, Charlotte Roche, Wilfred Owen, Stéphane Mallarmé

De Amerikaanse schrijver John Updike werd geboren in Shillington, Pennsylvania, op 18 maart 1932. Zie ook mijn blog van 18 maart 2008 en  mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 28 januari 2009  en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: The Widows of Eastwick

 

„Those of us acquainted with their sordid and scandalous story were not surprised to hear, by way of rumors from the various localities where the sorceresses had settled after fleeing our venerable town of Eastwick, Rhode Island, that the husbands whom the three Godforsaken women had by their dark arts concocted for themselves did not prove durable. Wicked methods make weak products. Satan counterfeits Creation, yes, but with inferior goods.
Alexandra, the oldest in age, the broadest in body, and the nearest in character to normal, generous-spirited humanity, was the first to become a widow. Her instinct, as with so many a wife suddenly liberated into solitude, was to travel—as if the world at large, by way of flimsy boarding cards and tedious airport delays and the faint but undeniable risk of flight in a time of rising fuel costs, airline bankruptcy, suicidal terrorists, and accumulating metal fatigue, could be compelled to yield the fruitful aggravation of having a mate. Jim Farlander, the husband she had conjured for herself from a hollowed pumpkin, a cowboy hat, and a pinch of Western soil scraped from inside the back fender of a pickup truck with Colorado plates that she had seen parked, looking eerily out of place, on Oak Street in the early 1970s, had, as their marriage settled and hardened, proved difficult to budge from his ceramics studio and little-frequented pottery shop on a side street in Taos, New Mexico.
Jim’s idea of a trip had been the hour’s drive south to Santa Fe; his idea of a holiday was spending a day in one of the Indian reservations—Navajo, Zuni, Apache, Acoma, Isleta Pueblo—spying out what the Native American potters were offering in the reservation souvenir shops, and hoping to pick up cheap in some dusty Indian Bureau commissary an authentic old black-and-white geometric Pueblo jar or a red-on-buff Hohokam storage jar, with its spiral-and-maze pattern, which he could peddle for a small fortune to a newly endowed museum in one of the burgeoning resort cities of the Southwest. Jim liked where he was, and Alexandra liked that in him, since she as his wife was part of where he was. She liked his lean build (a flat stomach to the day he died, and never performed a sit-up in his life) and the saddle smell of his sweat and the scent of clay that clung, like a sepia aura, to his strong and knowing hands. They had met, on the natural plane, when she, for some time divorced, had taken a course at the Rhode Island School of Design, where he had been enlisted as a fill-in instructor.“

 

 

 

john_updike
John Updike (18 maart 1932 – 27 januari 2009)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Christa Wolf werd geboren op 18 maart 1929 in het huidige Poolse Gorzów Wielkopolski. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Der geteilte Himmel

 

„Die Stadt, kurz vor Herbst noch in Glut getaucht nach dem kühlen Regensommer dieses Jahres, atmete heftiger als sonst. Ihr Atem fuhr als geballter Rauch aus hundert Fabrikschornsteinen in den reinen Himmel, aber dann verließ ihn die Kraft, weiterzuziehen. Die Leute, seit langem an diesen verschleierten Himmel gewöhnt, fanden ihn auf einmal ungewöhnlich und schwer zu ertragen, wie sie

überhaupt ihre plötzliche Unrast zuerst an den entlegensten Dingen ausließen. Die Luft legte sich schwer auf sie, und das Wasser — dieses verfluchte Wasser, das nach Chemie stank, seit sie denken konnten — schmeckte ihnen bitter. Aber die Erde trug sie noch und würde sie tragen, solange es sie gab.

Also kehrten wir zu unserer alltäglichen Arbeit zurück, die wir für Augenblicke unterbrochen hatten, der nüchternen Stimme des Radiosprechers lauschend und mehr noch den unhörbaren Stimmen sehr naher Gefahren, die alle tödlich sind in dieser Zeit. Für diesmal waren sie abgewendet. Ein Schatten war über die Stadt gefallen, nun war sie wieder heiß und lebendig, sie gebar und begrub, sie gab

Leben und forderte Leben, täglich.

Also nehmen wie unsere Gespräche wieder auf: Über die Hochzeit, ob sie schon zu Weihnachten sein soll oder erst im Frühjahr; über die neuen Kindermäntel zum Winter; über die Krankheit der Frau und den neuen Vorgesetzten im Betrieb. Wer hätte gedacht, daß einem das alles so wichtig ist? Wir gewöhnen uns wieder, ruhig zu schlafen. Wir leben aus dem vollen, als gäbe es übergenug von diesem seltsamen Stoff Leben, als könnte er nie zu Ende gehen.“

 

 

 

Christa__Wolf

Christa Wolf (Gorzów Wielkopolski, 18. März 1929)

 

 

 

 

De Duitse schrijfser, televisiepresentatrice, actrice en zangeres Charlotte Roche werd geboren in High Wycombe, Engeland, op 18 maart 1978. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Feuchtgebiete

 

„Dafür setze ich mich immer im Schneidersitz in die Dusche, bisschen zurückgelehnt, Po etwas hoch. Dann fummele ich die ganzen Schamlippen zu den Seiten, wo sie hingehören, und schiebe mir ganz langsam und vorsichtig den dicken Duschkopf rein. Dafür brauche ich kein Pjur, weil meine Muschi bei der bloßen Vorstellung, dass ich mich gleich volllaufen lasse, Unmengen von hilfreichem Schleim produziert. Pjur ist das beste Gleitmittel, weil es nicht einzieht und geruchsneutral ist. Ich hasse parfümierte Gleitcremes. Wenn also der Duschkopf endlich drin ist, was wirklich lange dauert, weil ich mich sehr stark auseinanderdehnen muss, drehe ich ihn so, dass die Seite mit den Wasserdüsen nach oben zeigt, also Richtung Gebärmutterhals, -mund, -auge oder wie das da oben heißt, wo ein Mann mit langem Schwanz bei bestimmten Stellungen leicht gegenklopft. Jetzt wird das Wasser stark aufgedreht, ich verschränke die Hände hinterm Kopf – hab ja beide Hände frei, weil die Muschi den Duschkopf selber hält – mache die Augen zu und summe »Amazing Grace«.
Nach gefühlten vier Litern drehe ich das Wasser ab und ziehe ganz vorsichtig den Duschkopf wieder raus, damit so wenig Wasser wie möglich rausläuft. Das brauche ich nachher noch zum Abspritzen. Mit dem Duschkopf klopfe ich so lange meine vom Aufspreizen geschwollenen Vanillekipferln, bis ich komme.
Das geht bei mir meistens sehr schnell – wenn ich nicht gestört werde. Durch das Gefühl, komplett gestopft zu sein, wie jetzt von dem Wasser, schaffe ich das in wenigen Sekunden. Wenn ich gekommen bin, walke ich mit einer Hand feste meinen Unterbauch durch und stecke gleichzeitig alle Finger der anderen Hand tief in die Muschi rein und spreize sie alle auseinander, damit das Wasser nur so rausschießt, genauso wie es reingeschossen ist. Meistens komme ich vom rauslaufenden Wasser gleich noch mal. Das ist für mich eine schöne, erfolgreiche Selbstbefriedigung. Nach so einer großen Wassersause muss ich noch stundenlang viele Schichten Klopapier in meinem Unterhosenschritt türmen, weil bei jeder Bewegung immer wieder stoßweise Wasser rausschießt und in Klamotten so aussähe wie Pipi. Das will ich nicht.
Eine andere Sanitäranlage, die sich hervorragend für so was eignet, ist das Bidet. Das Bidet wurde mir immer von meiner Mutter nahegelegt, um sich nach dem Sex mal schnell untenrum wieder frisch zu machen. Warum sollte ich?”

 

 


 

charlotte-roche
Charlotte Roche (High Wycombe, 18 maart 1978)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Wilfred Owen werd op 18 maart 1893 geboren in Oswestry in Shropshire. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

The Dead-Beat

 

He dropped, -- more sullenly than wearily,

Lay stupid like a cod, heavy like meat,

And none of us could kick him to his feet;

Just blinked at my revolver, blearily;

-- Didn't appear to know a war was on,

Or see the blasted trench at which he stared.

"I'll do 'em in," he whined, "If this hand's spared,

I'll murder them, I will."

 

                            A low voice said,

"It's Blighty, p'raps, he sees; his pluck's all gone,

Dreaming of all the valiant, that AREN'T dead:

Bold uncles, smiling ministerially;

Maybe his brave young wife, getting her fun

In some new home, improved materially.

It's not these stiffs have crazed him; nor the Hun."

 

We sent him down at last, out of the way.

Unwounded; -- stout lad, too, before that strafe.

Malingering?  Stretcher-bearers winked, "Not half!"

 

Next day I heard the Doc.'s well-whiskied laugh:

"That scum you sent last night soon died.  Hooray!"

 

 

 

 

wilfred_owen
Wilfred Owen (18 maart 1893 – 4 november 1918)

 

 

 

 

De Franse dichter Stéphane Mallarmé werd geboren in Parijs op 18 maart 1842. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

A la nue accablante ...

 

A la nue accablante tu

Basse de basalte et de laves

A même les échos esclaves

Par une trompe sans vertu

 

Quel sépulcral naufrage (tu

Le sais, écume, mais y baves)

Suprême une entre les épaves

Abolit le mât dévêtu

 

Ou cela que furibond faute

De quelque perdition haute

Tout l'abîme vain éployé

 

Dans le si blanc cheveu qui traîne

Avarement aura noyé

Le flanc enfant d'une sirène.

 

 

 

 

Rien au réveil que vous n'ayez

 

Rien au réveil que vous n'ayez
Envisagé de quelque moue
Pire si le rire secoue
Votre aile sur les oreillers

Indifféremment sommeillez
Sans crainte qu'une haleine avoue
Rien au réveil que vous n'ayez
Envisagé de quelque moue

Tous les rêves émerveillés
Quand cette beauté les déjoue
Ne produisent fleur sur la joue
Dans l'oeil diamants impayés
Rien au réveil que vous n'ayez

 

 

 

 

StéphaneMallarmé
Stéphane Mallarmé (18 maart 1842 - 9 september 1898)
Portret door Edouard Manet, 1876

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 18e maart ook mijn vorige twee blogs van vandaag.

Geschreven door Romenu om 20:16 Reageer op dit bericht

Héctor Bianciotti, Hellema, Friedrich Hebbel, Max Barry, Wolfgang Bauer

De Argentijnse schrijver Héctor Bianciotti werd geboren op 18 maart 1930 in Córdoba. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Comme la trace de l'oiseau dans l'air

 

„Plus d'un quart de siècle s'était écoulé sans que je revienne au pays de ma première naissance. A l'exception d'Armando qui fit deux fois le voyage de Paris, un éloignement touchant déjà à l'absence me séparait de mes frères et sœurs.
De loin en loin, l'un ou l'autre m'envoyait des photographies, mais dans ces instantanés réalisés à l'occasion d'un événement heureux, d'un anniversaire, ou de l'une de ces réunions dominicales autour d'une table généreuse, telle qu'ils en ont le culte, aucun ne figurait seul - aussi ne les avais-je jamais retrouvés dans leur singularité, chacun pareil à soi et à nul autre, comme dans mon souvenir : ils y cédaient tous une partie d'eux-mêmes au petit enfant qui brandissait une cuiller dégoulinante et dont on essuyait le minois, à leur voisin, ou au photographe qui leur enjoignait de regarder l'objectif ; et, tout en écoutant d'une oreille le provocateur de service occupé à susciter le rire pour que la prise les fige entre rire et grimace, ils acquiesçaient, avec complaisance, avec cérémonie.
Même dans la durée de l'instant, qui est et qui n'est plus, on cherche à se faire beau, à se montrer à son avantage : on soulève le menton pour tendre les joues, les sourcils pour déplisser les paupières, au risque de devenir sa propre caricature, et, pour finir, dans un reflet soudain sur la vitre on constate que le passé ne ment, ni n'ajourne l'entrée dans la vieillesse.
Lors de mon séjour parmi mes frères et sœurs, je compris leur besoin de conserver les images, les traces d'un repas, d'une petite fête, d'une promenade : le rituel en demeurait immuable, et une coupe de cheveux ou celle d'une robe d'autrefois les amusait, rythmait le temps, préservait les moments épars, ce qui disparaît ou se flétrit, les choses destinées à perdurer ; et cela consolidait leur réalité, les distrayait de l'angoisse de l'avenir, certes fixé depuis toujours et comme déjà advenu.

 

 

 

 

Bianciotti
Héctor Bianciotti (Córdoba, 18 maart 1930)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Hellema (pseudoniem voor Alexander Bernard (Lex) van Praag) werd geboren in Amsterdam op 18 maart 1921. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Niet van horen zeggen

 

‘Af en toe viel er een pauze, dan klonken weer commandofluitjes en knetterde het, geweervuur, brand, brekende takken. De kwelling van de oorlog was om het allemaal te moeten horen – er was veel meer te horen dan te zien. Het oog is selectief, het richt zich, het stelt zich in – het oor kan niet kiezen wat het wil horen, het scheidt alleen de klanken, zonder richting, in een wereld waarin het geluid geen perspectief heeft. Wel kan het geluid versterven, maar niet in een bos, waar het blijft hangen en weerkaatst wordt en vervormd en waar het naklinkt in de oren ook als het allang stil geworden is.’

 

 

 

 

Hellema
Hellema (18 maart 1921 – 19 maart 2005)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Christian Friedrich Hebbel werd geboren in Wesselburen op 18 maart 1813. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2008 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Eine Nacht im Jägerhause

 

„Kommen wir denn nicht bald nach D.?« rief Otto ungeduldig seinem Freude Adolf zu und fuhr heftig mit der Hand nach seiner linken Wange, weil er sich an einem Zweig geritzt hatte. »Die Sonne ist längst hinunter, die Finsternis kann kaum noch größer werden, und die Beine wollen mich nicht mehr tragen.« -- »Ich glaube, daß wir uns verirrt haben«, entgegnete Adolf übermütig, »wir müssen uns wohl darauf gefaßt machen, die Nacht im Walde zuzubringen!« --»Das habe ich längst gedacht«, versetzte Otto ärgerlich, »aber du weißt allenthalben Bescheid, auch da, wo du nie gewesen bist. Hungrig bin ich auch wie der Wolf, wenn er ein Schaf blöken hört.« -- »Ich habe noch eine Semmel in der Tasche«, erwiderte Adolf, indem er darnach zu suchen begann, »doch nein«, setzte er sogleich hinzu, »ich habe sie dem ausgehungerten Schäferhunde zugeworfen, der an uns im letzten Dorf vorüberschlich.«

Eine lange Pause, wie sie nur dann unter Studenten möglich ist, wenn sie bis aufs Blut ermüdet sind, trat ein. Die Freunde wanderten, sich beide gereizt fühlend und sich beide dieser Kleinlichkeit schämend, bald stumm, bald pfeifend, nebeneinander hin. »Nun fängt's auch noch zu regnen an!« begann Otto endlich wieder. »Wer eine Haut hat, fühlt es«, versetzte Adolf, »aber wenn mich mein Auge nicht täuscht, so seh' ich drüben ein Licht schimmern!« --»Ein Irrlicht, was wohl anders!« sagte Otto halblaut. »Es wird hier an Sümpfen nicht fehlen!« Dessenungeachtet verdoppelte er seine Schritte. »Wer da?« rief Adolf und stand auf einmal still. Es erfolgte keine Antwort. »Ich meinte, Fußtritte hinter uns zu hören!« sagte der dann. »Man verhört sich leicht!« entgegnete Otto.“

 

 

 

friedrich-hebbel
Friedrich Hebbel (18 maart 1813 - 13 december 1863)

 

 

 

 

De Australische schrijver Max Barry werd geboren op 18 maart 1973 in Melbourne. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Jennifer Government

 

„"There," a John said, handing him a handkerchief. "You feel better?"
Hack nodded, shamed. "I'm sorry."
"Hey, don't worry about it," Vice-President John said. "Career change can be very stressful. I read that somewhere."
"Here's the paperwork." The other John handed him a pen and a sheaf of papers. The first page said CONTRACT TO PERFORM SERVICE, and the others were in type too small to read.
Hack hesitated. "You want me to sign this now?"
"It's nothing to worry about. Just the usual noncompetes and nondisclosure agreements."
"Yeah, but . . ." Companies were getting a lot tougher on labor contracts these days; Hack had heard stories. At Adidas, if you quit your job and your replacement wasn't as competent, they sued you for lost profits.
"Hack, we need someone who can make snap decisions. A fast mover."
"Someone who can get things done. With a minimum of fucking around."
"If that's not your style, well . . . let's forget we spoke. No harm done. You stick to Merchandising." Vice-President John reached for the contract.
"I can sign it now," Hack said, tightening his grip.
"It's totally up to you," the other John said. He took the chair beside Hack, crossed his legs, and rested his hands at the juncture, smiling. Both Johns had good smiles, Hack noticed. He guessed everyone in marketing did. They had pretty similar faces, too. "Just at the bottom there."
Hack signed.
"Also there," the John said. "And on the next page . . . and one there. And there."
"Glad to have you on board, Hack." Vice-President John took the contract, opened a drawer, and dropped it inside. "Now. What do you know about Nike Mercurys?"

 

 

Max_Barry
Max Barry (Melbourne, 18 maart 1973)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver en dichter Wolfgang Bauer werd geboren op 18 maart 1941 in Graz. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Gespenster

 

"Wenn i nix trink, häng i völlig in der Luft", lässt Bauer in GESPENSTER sein Alter Ego Fred philosophieren, "I wer durch nix mehr definiert... durch ka spezielle Gesellschaft... die eingelernten Pflichtaccessoires san eben überschwemmt... ich kann nix mehr ernst nehmen... nix... außer wos waß i... Hunger, Durst, Geilheit... Geld hab i vom Fernsehen... krank bin i net... wann ma viel trinkt wird ma net krank, weil der Körper in sich locker bleibt... und die ganzen Unterhaltungsspiele wie Kultur, Politik, Sport oder Karriere san ma zu langweilig... ma könnte ja bewußt wieder in irgendwas einsteigen, verstehst... aber des wär der Höhepunkt des Zynismus... i finds eh scho zynisch genug, daß i überhaupt geboren bin... ma könnte höchstens die Lüge als Lebenssinn erheben... aber soweit bin i no net... die Lüge is menschlich... a Viech kann net lügen!"

 

 

 

W_Bauer
Wolfgang Bauer (18 maart 1941 – 26 augustus 2005)
Geschreven door Romenu om 20:14 Reageer op dit bericht

Walter Rheiner, Srečko Kosovel, Jean Anglade, George Plimpton, Richard Condon, Cosmo Monkhouse, Friedrich Nicolai

De Duitse dichter en schrijver Walter Rheiner (eig. Walter Heinrich Schnorrenberg) werd geboren op 18 maart 1895 in Keulen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

Köln

 

Ich komme am Dom vorbei. Der steht da - unersättlich, mit der großen

in die Nacht hineingreifenden Gebärde -

 

Kleine weiche Kokotten stehen im Schatten der Häuser und haben jenes

mir ach so bekannte Zucken um den Mund, wenn ein großer gedunsener

Mann auf sie zutappt und mit breiten Froschfingern ihre kleine Brust betastet.

 

Und ich stehe auf dem Bahnhof.

 

Da liegt der braune Zug in den Gleisen, der nachts seine Not

von London über Ostende, Berlin und Warschau nach Moskau heult,

atmend wie ein gepeinigtes Tier.

 

Und ich weiß: -

 

Um diese Zeit sinken schwere Wolken von Schnee tief in die kanadischen Wälder;

um diese Zeit wälzt sich ein kranker, müder Krake auf dem Meeresgrund

dem Tode zu;

um diese Zeit bröckelt wieder eine zermorschte Landschaft von dem greisen

Monde ab. --

 

Und ich weiß: -

 

Ich empfinde das alles: das tiefe Elend, in dem ich liege, das helle Glück,

zu dem ich fliege in anderen Stunden;

 

in mir ist die Angst des Bibers; der Hunger des Kängurus, das unter südlichen

Sternen einsam auf flüsternden Steppen springt; meine Seele ist ein Zwinger

voll wilder Tiere, voll lauernder, boshafter Affen und nagender Hyänen;

 

und ich bin machtlos, arm; ich falle vor ihr nieder wie ein nackter Wilder,

der im heißen Dunst und Dunkel brütender Sümpfe die Kugelblitze um

den Kilimandscharo rollen hört; -

 

und doch weine ich und lache und singe mit zersprungenen Lippen;

und mein Herz glüht wie eine Perle, und meine Augen sind Diamanten: -

 

Meine Welt! Meine tanzende, große Welt!

 

 

 

 

walter-rheiner

Walter Rheiner (18 maart 1895 – 12 juni 1925)

Portret door Manfred W. Jürgens

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver Srečko Kosove werd geboren in Sežana op 18 maart 1904. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

A Face By The Window

I love you, the grey face in the grey
window of the coffee house - the face
with expectations.-
In the age of broken spears, ships,
masts - the heart full of
arrows - grey apathy in the eyes,
you would know: It spills
over us like a cascade of light
from the sky.

We will be able to look at
the swaying of the green seas
and see terrifying whirlpools,
sailors on masts,
without nervousnes.





The Sun Laughs

The sun laughs at the dead
You
with burning cheeks
and with hearts burning,
with fervent lips
chanting
to holy Righteousness.

Rigid ascetics
in blue coats,
with a thought firmly
fixed upon the future
and with resignation
in black eyes.
I am luxury.

 

 

 

Vertaald door Katarina Jerin

 

 

 

kosovel

Srečko Kosovel (18 maart 1904 - 27 mei 1926)

Monument in Triëst

 

 

 

 

De Franse schrijver  Jean Anglade werd geboren op 18 maart 1915 in Bonnets bij Thiers. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Les Bons Dieux

 

“Décidément, les Saton ont pris goût aux nouveautés! A peine soixante-quinze ans après s'être mis à faire des couteaux, voici qu'ils décident à leur tour de fonder une entente pareille à celle des Bonnet-Lavest. Ils y ont tout de même réfléchi près de huit siècles. Elle associe un grand-père, trois frères, deux beaux-frères, deux cousins, sans compter les femmes, enfants et autre menu bétail. Mais une ordonnance exige à présent un acte écrit prouvant l'établissement de toute société possédant plus de cent livres de capital. Les nouveaux parsonniers doivent se rendre donc à Vollore chez Jean Ferrand, notaire royal et arpenteur juré, afin de coucher noir sur blanc la surface et les limites de leurs terres, bois et prairies, la substance et la valeur du cheptel mort et vif, l'inventaire du mobilier et des ustensiles, le montant de l'argent liquide disponible. Ils s'engagent à exploiter en communauté tous ces biens, et autant l'un comme l'autre en tous et chacun ses meubles et immeubles, et même héritages, passés, présents et à venir en quelque pays et province qu'ils soient situés et assis, sans aucune chose se réserver en propre ni tenir l'un plus que l'autre. Ils notent enfin qu'ils ont élu maître et maîtresse Josion, le grand-père Saton, et Louise Cathonnet sa petite-nièce par alliance. La fondation amène pendant six mois beaucoup de grabuge dans le village, mais enfin tout finit par trouver sa juste place, les maisons, les bêtes et le monde. Cette responsabilité écrite d'un homme et d'une femme sur les travaux, le domestique et les moeurs s'avère une excellente chose : elle contribue à assagir les Saton, naguère réputés pour leur turbulence. Et en effet les relations entre les deux communautés voisines deviennent amicales.”

 

 

 

anglade

Jean Anglade (Bonnets, 18 maart 1915)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Ames Plimpton werd geboren op 18 maart 1927 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Truman Capote

 

“Truman must have kept at his guest list all that summer, pruning, adding, mostly pruning, I suspect. I remember summer day at the Bennett Cerfs' in Mount Kisco -- the estate called the Columns because the money to build it had come the proceeds Bennett got for his syndicated columns -- "Tradewinds," "Cerfboard" among them. It was a hot day and I remember the luncheon guests gathered around the swimming pool that afternoon -- Frank Sinatra, Mia, his young wife then, and Truman of course. Mia in a black bathing suit, as I remember, was lying on her back in the sun by the edge of the pool -- just enchanting, and not really part of the conversation or anything, when suddenly a butterfly landed on the exposed part of her breast, above the line of the bathing suit. It was one of the large swallowtail variety, the kind that fans its wings absolutely straight up and holds them there motionless, a sail for an instant, and then fans them again. Absolutely beautiful, of course, obviously because it had picked Mia to land on, faunlike, childlike, and we all stared spellbound. Then Truman broke it, quite abruptly. "What about the Goetzes?" he called out quite loudly, or some such name. "Should I invite them, or consign them..."

 

 

 

Plimpton
George Plimpton (18 maart 1927 – 25 september 2003)

 

 

 

 

De Amerikaanse romancier Richard Thomas Condon werd geboren op 18 maart 1915 in New York. Zie ook mijn blog van 18 maart 2007 en ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: The Manchurian Candidate

 

"We know. We read all about it and let me say with all my heart I got left that I am as proud of you, even though I never met you, as if it were Eddie, my own kid. My son."

"Mr. Mavole," Raymond said rapidly, "I thought that if it was O.K. with you maybe I could stop over in St. Louis on my way to Washington, you know? I thought, I mean it occurred to me that you and Mrs. Mavole might get some kind of peace out of it, some kind of relief, if we talked a little bit. About Eddie. You know? I mean I thought that was the least I could do."

There was a silence. Then Mr. Mavole began to make a lot of slobbering sounds so Raymond said roughly that he would wire when he knew what flight he would be on and he hung up the phone and felt like an idiot. Like an angry man with a cane who pokes a hole through the floor of heaven and is scalded by the joy that pours down upon him, Raymond had a capacity for using satisfactions against himself.

When he got off the plane at St. Louis airport he felt like running. He decided Mavole's father must be that midget with the eyeglasses like milk-bottle bottoms who was enjoying sweating so much. The man would be all over him like a charging elk in a minute. "Hold it! Hold it!" the pimply press photographer said loudly.

"Put it down," Raymond snarled in a voice which was even more unpleasant than his normal voice. All at once the photographer was less sure of himself. "Whassa matter?" he asked in bewilderment - because he lived at a time when only sex criminals and dope peddlers tried to refuse to have their pictures taken by the press.

"I flew all the way in here to see Ed Mavole's father," Raymond said, despising himself for throwing up such corn. "You want a picture, go find him, because you ain't gonna take one of me without he's in it."

 

 

 

condon

Richard Condon (18 maart 1915 – 9 april 1996)

 

 

 


De Engelse dichter en kunstcriticus
William Cosmo Monkhouse werd geboren op 18 maart 1840 in Londen. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

 

Song 

 

Who calls me bold because I won my love,

And did not pine,

And waste my life with secret pain, but strove

To make him mine?

 

I us’d no arts; ’t was Nature’s self that taught

My eye to speak,

And bid the burning blush to paint unsought

My flashing cheek;

 

That made my voice to tremble when I bid

My love “Goodby,”

So weak that every other sound was hid,

Except a sigh.

 

Oh, was it wrong to use the truth I knew,

That hearts are mov’d,

And spring warm-struck with life and love anew,

By being lov’d?

 

One night there came a tear, that, big and loth,

Stole ’neath my brow.

’T was thus I won my heart’s own heart, and both

Are happy now.

 

 

 

446px-William_Cosmo_Monkhouse_by_John_McLure_Hamilton

Cosmo Monkhouse (18 maart 1840 – 20 juli 1901)

Portret door John McLure Hamilton

 

 

 

 

De Duitse schrijver Friedrich Nicolai werd geboren op 18 maart 1733 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 18 maart 2009.

 

Uit: Freuden des jungen Werthers

 

“«‘s, der Henker hol' 'n Buch, ‹ Die Leiden des jungen Werthers›», sagte Hanns, «‘s dringt dir durch Mark und Bein, jede Ader schwillt dir, und's Gehirn funkelt dir, daß du gleich auf möchtest...»

«Ja freilich, 's so ein Buch», sagte Martin, «wer's geschrieben hat, kann sich ruhig aufs Haupt legen und fürchten nicht, daß über hundert Jahr 'n belesner Tölpel davon schwatze: "s ist euch ein rar Buch, ihr Leute, seit neunundneunzig Jahren hat kein Mensch davon was gehört und gesehn.»

Hanns war einundzwanzig Jahr alt und Martin zweiundvierzig.

Hanns fuhr fort: «Was das für 'n Junge war, der Werther. Gut, edel, stark. Und wie sie'n verkannt haben. Da kamen die Schmeißfliegen, setzten sich auf 'n, beschmitzten alles, was er tat. Und auch Albert, sein Freund, verkannt 'n, konnt' eifersüchtig werden. Ach, was hat der Albert nicht auf sich! Möcht nit Albert sein, um aller Welt Güter nit!»

M.: Du nicht Albert? Hör, Hanns, du tätst 'n großen Sprung, wenn du Albert würdst. War Albert nicht der redlichste, unbescholtenste, nützlichste Mann, der Lotten von ganzer Seele liebte? Sollt' er etwan ganz geruhig zusehen, daß ein andrer bei seiner Frau den sterblich Verliebten spielte, ihr den Kopf umkehrte und sie in der Leute Mäuler brächte? Was hat denn wohl Albert getan, warum du nicht Albert sein möchtest?

H.: ‘s ja 'n Greuel, hast nicht gelesen, wie 'r eifersüchtig war, wie 'r Lotten spitze Reden gab, als er den armen Werther in aller Unschuld bei 'r fand?“

 

 

 

 

Nicolai
Friedrich Nicolai (18 maart 1733  - 8 januari 1811)

 

Geschreven door Romenu om 20:11 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten