De Israëlische schrijver Amos Oz, (eig. Amos Klausner) werd geboren in Jeruzalem op 4 mei 1939.

 

Uit: Een verhaal van liefde en duisternis (Vertaald door Hilde Pach)

 

“Ik ben geboren en opgegroeid in een heel kleine woning op de begane grond, van zo’n dertig vierkante meter, met een laag plafond. Mijn ouders sliepen op een slaapbank die ’s avonds als hij uitgeschoven werd, de kamer bijna van wand tot wand besloeg. Vroeg in de ochtend duwden ze de bank diep weg in zichzelf, verborgen het beddengoed in het duister van de kist eronder, draaiden de matras om, sloten de zaak af, spreidden over het geheel een lichtgrijs kleed uit, legden er hier en daar een paar geborduurde oosterse kussentjes op, en zorgden daarmee dat elk teken van hun nachtelijke slaap verdwenen was. Zo diende de kamer hun niet alleen tot slaapkamer, maar ook tot werkkamer, bibliotheek, eetkamer en ook nog eens tot zitkamer.

Tegenover deze kamer was mijn kamertje, groenig van kleur, waarvan de helft in beslag genomen werd door een dikbuikige kleerkast. Een lange, nauwe, duistere, enigszins kronkelige gang, net een tunnel waardoor boeven uit de gevangenis ontsnappen, verbond het keukentje en de wc met de twee kamertjes. Een zwakke gloeilamp, gevangen in een ijzeren kooi, wierp over deze gang ook overdag een troebel licht dat die naam nauwelijks verdiende. Aan de voorkant hadden beide kamers slechts één raam, allebei beschermd door ijzeren tralies, allebei ingespannen met hun luiken knipperend om een blik op het oosten te werpen, maar wat ze zagen was niet meer dan een stoffige cipres en een muur van ruwe natuursteen. Door een getralied bovenlicht gluurden onze keuken en wc naar een kleine gevangenisluchtplaats, omgeven door hoge muren en geplaveid met beton, een binnenplaats waar een bleke geranium in een roestig olijvenblik door gebrek aan zonlicht stond weg te kwijnen. Op de vensterbanken van de raampjes stonden altijd weckpotten met ingelegde augurken, en verder een cactus die een zwaar leven had en zich had ingegraven in de aarde van een gebarsten vaas die nu dienstdeed als bloempot.”

 

 

 

Amos Oz (Jeruzalem, 4 mei 1939)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Christiaan Weijts werd geboren in Leiden op 4 mei 1976. Zie ook mijn blog van 18 oktober 2006. 

 

Uit: De etaleur

 

‘Hebben ze je vrijgelaten?’ vraagt hij. In het parterrerestaurantheeft hij een kop thee voor haar ge-maakt. Zelf schenkt hij een glas vruchtensap in, die hij in een teug achteroverslaat. Blijkbaar heeft hij al eentijdlang ongemerkt ontiegelijke dorst gehad. ‘Heb je een proces gehad? Ben je veroordeeld? Vrijgesproken?’‘Ik heb gezwegen.’‘Gezwegen? En toen?’‘Toen hebben ze me laten gaan. Gebrek aan bewijs.’Door het raam scheren d elichten van een passerende vrachtauto. Victor loopt naar de bar om zichzelf bij te schenken uit de glazen kan met sap. Het parterrerestaurant is zijn eigen keuken. De meubelafdeling beschouwt hij als zijn woonkamer, de boekenafdeling zijn privé-bibliotheek, enzovoorts. Hij heeft de ExtraLarge-variant van een huis. Je kunt zelfs stellen dat hij alle mogelijke huizen tegelijk bewoont. Hij is daar al zo aan gewend dat hij vreest voor het moment dat de etalages af zijn, zijn opdracht volbracht is en hij terug de gewone wereld in moet.‘Sinds wanneer ben je al te-rug?’ vraagt hij, als hij weer tegenoverhaar zit en zijn stoel aanschuift.‘Uit de gevangenis? Of hier in de stad?’‘Allebei. Vertel me alles Vita.’Hij buigt zich naar haar toe, wil haar handen vastgrijpen, maar legt uiteindelijk zijn onderarmen vlak op tafel neer.Vita staart hem onderzoekend aan en vraagt wat ze de hele tijd al heeft willen vragen: ‘Zou je die hoeden niet eens afzetten?”

 

 

 

Christiaan Weijts (Leiden, 4 mei 1976)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijfster Monika van Paemel werd geboren op 4 mei 1945 in Poesele in Oost-Vlaanderen.

 

Uit: De vermaledijde vaders

 

"Hij steekt zo gunstig af bij de moeder, die vader, dat we met hem leren ons voor haar te schamen. Vrouwen zijn goed voor de ergernis en de minachting. Vrouwen zijn goed voor de afkeer van de eigen geilheid. Vrouwen zijn dom. Heel slim worden we attent gemaakt op moeders dwaasheid. Haar liegen. Haar luiheid (...) En als we hem nodig hebben, als het erop aan komt, hebben we geen vader meer. Gelukkig. Want in werkelijkheid maakt hij ons bang. We kunnen geen zoon worden, en geen vrouw om hem te behagen. En we weten dat hij dat niet zal pikken. In het diepste van zijn gedachten heeft hij ons gemaakt, een mislukking die hij zichzelf niet kan vergeven. We lijken op zijn moeder, waar hij niet onderuit komt. Arme vader."

(…)

 

"Toch ben ik nog lang bereid die man te verdedigen, ook al heeft hij ongelijk. Want al heb ik geen moeder, dan wil ik wel een vader hebben. En omdat ik niet aanwijsbaar uit hem ben voortgekomen, is het een verhouding waarvan ik me voorstel dat ik er een eigen inbreng in heb."

 

 

 

Monika van Paemel (Poesele, 4 mei 1945)

 

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 4 mei 2007 en ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

 

 

 

De Engelse schrijver Graham Swift werd geboren op 4 mei 1949 in Londen.

 

Uit: Making an Elephant

 

“The death of a father is, in most cases, an inevitable passage of life. If you're a novelist, however open-mindedly or unwittingly you start out, you know that certain big personal events must one day be accommodated into your work. There will, for example, be the novel you write after your father's death. It won't be about his death or even about him, but it can't help but be informed by his death.

He had a battery of first names: Lionel Allan Stanley. Fortunately, he liked to be known as Allan or simply Al. I never heard the word Lionel pass his lips. He was born in London in the early 1920s and brought up in Lower Sydenham, SE26, in a street optimistically called Fairlawn Park. I'd never been there, but after he died I went, on a sort of a pilgrimage, to see where he'd come from. A little, squat, terraced house, like thousands of others, but distinguished by its standing at an odd slight angle to the house next door and by the fact that, though occupied, it was spectacularly neglected. The tiny front garden was a seethe of creeping ivy, and seated on or sinking, rather, into the vegetation were two immobilized, rusting cars. They filled the cramped space between front window and street. The ivy had taken hold and was creeping up into the wheel arches.

I was strangely relieved — elated even — by this conspicuous dereliction. The place wasn't just ordinary and anonymous. It was singled out, even by that crooked angle, from its unremarkable neighbours, and that ivy and wreckage (I'll never know the story) were like some mock-portentous, tongue-in-cheek acknowledgement of mortality and the grave.”

 

 

 

 

Graham Swift (Londen, 4 mei 1949)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver David Guterson werd geboren op 4 mei 1956 in Seattle.

 

Uit: Snow Falling on Cedars

 

„At the intersection of Center Valley Road and South Beach Drive Ishmael spied, ahead of him in the bend, a car that had failed to negotiate the grade as it coiled around a grove of snow-hung cedars. Ishmael recognized it as the Willys station wagon that belonged to Fujiko and Hisao Imada; in fact, Hisao was working with a shovel at its rear right wheel, which had dropped into the roadside drainage ditch.
Hisao Imada was small enough most of the time, but he looked even smaller bundled up in his winter clothes, his hat pulled low and his scarf across his chin so that only his mouth, nose, and eyes showed. Ishmael knew he would not ask for help, in part because San Piedro people never did, in part because such was his character. Ishmael decided to park at the bottom of the grade beside Gordon Ostrom's mailbox and walk the fifty yards up South Beach Drive, keeping his DeSoto well out of the road while he convinced Hisao Imada to accept a ride from him.
Ishmael had known Hisao a long time. When he was eight years old he'd seen the Japanese man trudging along behind his swaybacked white plow horse: a Japanese man who carried a machete at his belt in order to cut down vine maples. His family lived in two canvas tents while they cleared their newly purchased property. They drew water from a feeder creek and warmed themselves at a slash pile kept burning by his children--girls in rubber boots, including Hatsue--who dragged branches and brought armfuls of brush to it. Hisao was lean and tough and worked methodically, never altering his pace. He wore a shoulder strap T-shirt, and this, coupled with the sharp-honed weapon at his belt, put Ishmael in mind of the pirates he'd read about in illustrated books his father had brought him from the Amity Harbor Public Library. But all of this was more than twenty years ago now, so that as he approached Hisao Imada in the South Beach Drive, Ishmael saw the man in another light: hapless, small in the storm, numb with the cold and ineffective with his shovel while the trees threatened to come down around him.“

 

 

 

 

David Guterson (Seattle, 4 mei 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Werner Fritsch werd op 4 mei 1960 in Waldsassen geboren.

 

Uit: Das sind die Gewitter in der Natur

 

„In der Basilika von Waldsassen. Vor einem Seitenaltar.

In Brokat gekleidete Totengerippe hinter Glasschreinen.

Hier in der Kirche bin ich zur Kommunion gekommen.

Zur Firmung gekommen. Und da sind überall früher. Vor ein paar tausend Jahren, wie sie das Kloster so gebaut gehabt haben. Sind die Römer gekommen. Haben die Heiligen all umgebracht. Da hinunter in die Gruft sind die Heiligen begraben worden. Und sind da noch sehr viele Geliebte da oder Gerippe?

Gelübde da.

Haben sie sich versteckt drunten. Dann haben sie sie überall verfolgt. Und heroben überall. Wo sie sie haben haben können, haben sie die Toten überall. Die Heiligen all umgebracht.

 Aufschwenk ins Astgewirr einer winterkalten Eiche.

 Mein Vater stammt von Hundsbach ab.

Und da haben sie ein kleines Anwesen gehabt, wo er raus ist. Aber die sind wieder weitschichtig gewesen. Das kann in Asch auch gewesen sein. Und da ist ein alter Vater gewesen. Der war früher einmal auf der Regierung.

Die andere Generation schon. Das hat der durchgesetzt, daß es erlaubt worden ist. Was ich gehört hab allemal. Ich weiß auch nicht. Oder weiß ichs?

Daß das Volk nicht ausstirbt. Daß sie Kinder erzeugen dürfen. Das ist da nicht erlaubt gewesen. Hat er gesagt gehabt, er geht jetzt. Und ist gegangen und ist nimmer kommen.”

 

 

 

Werner Fritsch (Waldsassen 4, mei 1960)

 

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

 

 

 

De Nederlandse columnist, schrijver, ex-voetballer, en televisiepersoonlijkheid Jan Mulder werd geboren in Bellingwolde op 4 mei 1945. Jan Mulder viert vandaag zijn 65e verjaardag.  Zie ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

Uit: Gastcolumn (Persmuseum)

 

„Ja, ze hebben je het goed verteld: ik ben een zure columnist van een progressief dagblad, ik geef het toe ik ben in principe niet voor de monarchie maar voor de democratie, maar nu jij er bent, twijfel ik weer aan alles’. Zo sprak ik wel eens in mijn gedachten tegen haar, zij die ons bestaan zo ingrijpend heeft veranderd. En wanneer prins Willem-Alexander komt, is het niet ondenkbaar dat hij Máxima meeneemt, waar of niet, Willem? Waar ís ze?
Inburgeren is een lelijk woord, maar met Máxima is het opeens feest. Inburgeren! Vrolijk klinkt het door stad en land. De zon staat hoog aan de hemel, de vensters en deuren gaan open, de mensen hebben er weer zin in nadat ze zo lang hebben gewacht: het is weer Máxima, de jaarlijkse inburgertijd! De roemers zijn vol en de korenschoven rijp, straks gaan we dansen en openen we het inburgerseizoen met vuurwerk, siersmeden en een optreden van een groep confronterende columnisten op een plein. Alles wat ik van Máxima dacht, is waar. Ik heb haar zojuist de hand gedrukt. Hartveroverende vrouw. Zij toonde zich dan ook spontaan bereid om samen met mij een confronterende dialoog uit te spreken over de pers en de bijdrage die het Persmuseum aan onze samenleving kan leveren, dit als extra verrassing bij de zo reeds feestelijke opening. U moet weten dat een columnist niet per se de waarheid schrijft en dat ik deze column geschreven heb in de veronderstelling dat Máxima hier níet zou zijn. Dat zij er plotseling wél is maakt het allemaal wat ingewikkelder. Aan de ene kant raakt mijn confronterende column kant noch wal meer, aan de andere kant ben ik dolgelukkig dat Máxima er is. U begrijpt dat ik dit heb opgeschreven voor het geval zij inderdaad met Willem-Alexander zou meekomen. Gelukkig, zij is er niet. Ik bedoel dit goed, koninklijke hoogheid. Veel liever had ik Máxima gezien natuurlijk, laten we het maar bekennen: een columnist is geen haar beter dan de gemiddelde Gelderlander.”

 

 

 

Jan Mulder (Bellingwolde, 4 mei 1945)

 

 

 

 

De Russische netkunstenares Olia Lialina werd geboren op 4 mei 1971 in Moskou. Zie ook mijn blog van 4 mei 2007 en ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

Ga naar http://www.c3.hu/collection/agatha  

 

Of naar: http://art.teleportacia.org  

 

 

 

Olia Lialina (Moskou, 4 mei 1971)

Zie voor nog meer schrijvers van de 4e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Indiase dichteres Ishita Bhaduri werd geboren op 4 mei 1961 in Kolkata in West-Bengalen. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

 

Why This Rainfall of Letters!

 

That watercoloured dream
                trampled by feet and lost forever,
        Why flash on its face the light of letters?
That moon covered by ash-grey clouds,
        Why a blue veil for it now?
That yellow velvety flower, already blown away,
        Why should it now get drenched
                in the rainfall of letters?
That river, distanced from its shores,
        What more can a nor’wester give her now?
The morning, that walked into the hazy fog,
        Can it be woken up by the sound of dewdrops?

 

 

 

Vertaald door Soma Roy

 

 

 

The Endless Night

On the thirty-six inches bed
You take six
And give me the rest,
Can I take so much space?
So much anger? Such void?
Can I? Can I?
# #
On a thirty-six inches bed
If you occupy only six inches
How will I survive
This endless night?
The dust storm of Chaitra?

 

Vertaald door Boudhayan Mukhopadhyay

 

 

 

Ishita Bhaduri (Kolkata 4 mei, 1961)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Gerlind Reinshagen werd geboren op 4 mei 1926 in Königsberg. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

Uit: Rovinato oder Die Seele des Geschäfts

 

“Die Ruschigk ist eine, die ein Privatleben hat.

Zwar behaupten das viele von sich, Bilder werden herumgezeigt: Kinder auf Rutschbahnen, junge Männer bei der Silvesterfeier mit Glas in der Hand, eine Locke forsch, wie unabsichtlich, in der Stirn, Frauen mit Säuglingen vor der Brust, die älteren Männer im guten Anzug, geradezu und aufrecht in die Linse blickend; aber glauben, nein, glauben tut man es ihnen allen miteinander doch nicht so recht. Man sieht, was spät am Abend und am Wochenende sich zuhaus ereignet, doch eher als Marginalie, als unwesentliches Nachspiel an; zu tief, zu fest ist jeder einzelne in das Leben des Geschäfts verwachsen, in die Beziehungen zu den Kollegen, so vielfach dahinein verschlungen, als daß ihm noch Luft bliebe für das Private, als daß er da noch groß investieren könnte.

Nur die Ruschigk, die macht sich für beides stark. Der nimmt man es ab. Die schafft das Private und das Geschäft und noch so einiges andere dazu. Also, könnte man sagen, daß die Ruschigk ihr häusliches Leben auf das Glücklichste mit dem Geschäftlichen verbunden hat, oder anders vielleicht: ihr Privates bricht sich sozusagen im Geschäftlichen, oder noch anders: es brandet, es brummt im Geschäftlichen auf; das Geschäft ist sozusagen Ruschigks Ufer, an dem die Fluten zum Stillstand kommen.

Das Ruschigksche Privatleben taucht unvermutet auf, steht plötzlich kurz vor Feierabend in der Tür, schreibt sogar Briefe ab und an; fast jeder männliche Beschäftigte kriegt irgendwann einmal damit zu tun.

Die Ruschigksche Ehe spielt sich nicht ab im Bett, nicht am Couchtisch, nicht vor dem Fernsehschirm, wie es bei anderen Paaren der Fall ist. Sie gewinnt Leben und Hitze auf dem kurzen Stück Weg zwischen Glastür und Park, (durch den die Ruschigk dann nach Hause geht), wo für gewöhnlich auf der ersten Bank mit freiem Blick zu unserem Geschäftshaus hin, Herr Ruschigk, ein Finanzbeamter, sitzt und lauert. Ihr auflauert, meinen einige, aber so einfach ist die Sache nicht.“

 

 

 

Gerlind Reinshagen (Königsberg, 4 mei 1926)

 

 

 

 

De Franse schrijver, journalist en tekstschrijver Jacques Lanzmann werd geboren op 4 mei 1927 in Bois-Colombes. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

Paris s'éveille

 

Je suis le dauphin de la place Dauphine
Et la place Blanche a mauvais' mine
Les camions sont pleins de lait
Les balayeurs sont pleins d'balais

 

Il est 5 heures, Paris s'éveille, Paris s'éveille

 

Les travestis vont se raser
Les strip-teaseuses sont rhabillées
Les traversins sont écrasés
Les amoureux sont fatigués

 

Le café est dans les tasses
Les cafés nettoient leurs glaces
Et sur le boulevard Montparnasse
La gare n'est plus qu'une carcasse

 

Les banlieusards sont dans les gares
À la Villette on tranche le lard
Paris by night regagne les cars
Les boulangers font des bâtards

 

La Tour Eiffel a froid aux pieds
L'Arc de Triomphe est ranimé
Et l'Obélisque est bien dressé
Entre la nuit et la journée

 

Les journaux sont imprimés
Les ouvriers sont déprimés
Les gens se lèvent ils sont brimés
C'est l'heure où je vais me coucher

 

Il est 5 heures Paris se lève
Il est 5 heures je n'ai pas sommeil

 

 

 

 

Jacques Lanzmann (4 mei 1927 – 21 juni 2006)

 

 

 

 

De Franse schrijver van Vlaamse afkomst Maxence Van der Meersch werd geboren op 4 mei 1907 in Roubaix. Zie ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

Uit: La maison dans la dune

 

„Il n’y avait plus de sentier. Tom devait suivre maintenant d’étroits passages, des bandes d’herbe, les rives bosselées de ruisseaux limitant les champs. Derrière lui, brusquement, la lune se montra, entre deux nuages noirs déchiquetés par une rafale. Et Tom, dès lors, instinctivement, se baissa, fit plus bas et plus long, se coula d’une allure féline les long des blés et des avoines. Une fois, il s’arrêta encore, il leva la tête par-dessus les tiges d’avoine, il regarda au loin l’immensité des champs, qui, sous la lune, s’éclairaient d’une pâleur spectrale d’au-delà. Et il vit au milieu de ce désert plat et morne, très loin encore, vers la ligne sombre des dunes qui, à droite, fermaient l’horizon, la silhouette d’un homme qui attendait.

Tom fit un long circuit, contourna l’homme, à deux cent mètres de distance, de façon à être sous le vent. Il sut alors qu’il y avait un chien avec l’homme. Et cela lui inspira de la méfiance. Son expérience lui rappelait que ces gens-là, qui attendent, la nuit, avec des armes et des chiens, sont à craindre et à

éviter.

Lentement, Tom se coula dans les blés. Il se fit plus petit encore, rasant la terre sous son ventre, écartant du bout de son nez les chaumes, ondulant, s’insinuant, faisant à peine frémir les tiges autour de lui. Dans cette mer ondoyante de verdure, il glissait comme un navire, sans bruit, sans heurt…

Mais brusquement, son nez, qui fendait comme une étrave l’épaisseur des blés, trouva devant lui le vide. Il était arrivé à la limite des champs. Plus loin, il n’y avait qu’une lande nue, pelée, à peine tachée, ça et là, d’une plaque d’herbe courte et roussâtre.“

 

 

 

Maxence Van der Meersch (4 mei 1907 - 14 januari 1951)

 

 

 

De Duitse schrijver en dichter Wilhelm Lehmann werd geboren op 4 mei 1882 in Puerto Cabello. Zie ook mijn blog van 4 mei 2008 en ook mijn blog van 4 mei 2009.

 

 

Signale


Seewärts hör ich Signale tuten:
Sie schießen die Torpedos ein.
Auf fernen Meeren, nah dem Ohre,
Gesprengter Leiber letztes Schrein.

Der Märzwind greift den Wandernden,
Ich gleite wie auf Flügelschuhn;
Dann bin ich selbst ihm aufgestiegen
Und kann auf seinem Rücken ruhn.

Ein Girren streicht um meine Kniee,
Ein Rebhahn schwirrt am Kleinbahndamm.
Vor aufgerauhter Schlehdornhecke
Säugt Mutterschaf sein erstes Lamm.

Hör ich noch die Signale rufen?
Sie wurden Klang von Roncevalles:
Woran die Herzen eins zersprangen,
Schwebt echoleicht als Hörnerschall.

Mich feit der süße Augenblick.
Die Zügel häng ich ins Genick
Dem Windpferd, daß es schweifend grase.
Huflattich blüht, es springt der Hase.

Die Wolken bauen Pyrenäen,
Der Erdgeist denkt die Vogelreise:
Und ohne daß sie wissen, zucken
In Aufbruchslust die Kuckuckszehen.

 

Sie landen, höheren Flugs getragen
Als ihn Schrapnells, Granaten wagen.

Ob draußen noch Signale tuten?
Schießt man noch die Torpedos ein?
Schreckt noch das Ohr auf fernen Meeren
Zerfetzter Leiber Todesschrein?

Tief innen übte sich inzwischen
Gesang, der Thebens Mauern baute.
Fang an mit zwiegespaltnem Laute:
Und "heile, heile, heile!" tönt es,
Kuckuck! Kein Fluch der Erde höhnt es.

Granaten und Schrapnells verzischen.

 

 

 

 

Wilhelm Lehmann (4 mei 1882 – 17 november 1968)

De Duits-Israëlische dichter en schrijver Jehuda Amichai werd op 3 mei 1924 geboren in Würzburg. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

 

The First Rain 

 

The first rain reminds me

Of the rising summer dust.

The rain doesn't remember the rain of yesteryear.

A year is a trained beast with no memories.

Soon you will again wear your harnesses,

Beautiful and embroidered, to hold

Sheer stockings: you

Mare and harnesser in one body.

 

The white panic of soft flesh

In the panic of a sudden vision

Of ancient saints.

 

 

Vertaald door Barbara en Benjamin Harshav

 

 

 

Tourists 

 

Visits of condolence is all we get from them.

They squat at the Holocaust Memorial,

They put on grave faces at the Wailing Wall

And they laugh behind heavy curtains

In their hotels.

They have their pictures taken

Together with our famous dead

At Rachel's Tomb and Herzl's Tomb

And on Ammunition Hill.

They weep over our sweet boys

And lust after our tough girls

And hang up their underwear

To dry quickly

In cool, blue bathrooms.

 

 

 

 

Pity, We Were A Good Invention 

 

They amputated

Your thighs from my waist.

For me they are always

Surgeons. All of them.

 

They dismantled us

One from another. For me they are engineers.

Pity, We were a good and loving

 

Invention: an airplane made of man and woman,

Wings and all:

We soared a bit from the earth,

We flew a bit.

 

 

 

 

Jehuda Amichai (3 mei 1924 – 22 september 2000)

 

 

 

De Britse schrijver en komiek Ben Elton werd geboren in Londen op 3 mei 1959. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: Chart Throb

 

“Some years from now
The nation had watched Shaiana cry so many times. Heard her voice crack as she struggled to complete her sentence.
'I just want this so much. I really, really want it so much. It's all I ever wanted. Since I was a little girl . . . It's my . . . It's my . . .'
She couldn't do it. Words failed her. Her lip quivered, her nostrils flared and a watery film spread across her eyes. The lids closed in an agonized grimace and squeezed out a glistening tear.
Just a tear, a single tear, but such a tear. One of the most scrutinized tears that was ever shed. Few tears in all history would be seen by so many and so often. Over and over again it had teetered momentarily upon the thickly mascaraed lashes of Shaiana's lower lid before tipping forward and rolling heavily across the downy expanse of that now nationally familiar cheek, tracing its course through the heavy blusher with which the makeup artist had struggled in vain to cover the tiny blemishes on Shaiana's quivering face.
The people in their millions had absorbed this scene immediately before the last break and also before the break which preceded that. They had seen it at the very beginning of the programme and in the trailers that had played throughout the earlier part of the evening. Those with access to the digital channels had been able to watch the tear for nearly a week already and grainy stills of it had appeared in the press. It was also possible to download it to one's mobile phone by accessing the 'preview highlights' section of the Chart Throb website.
But despite all this massive exposure, up until now that tear had always been a future tear, a tear which, in the endlessly repeated phrase of Keely the presenter, was 'still to come'.
'And still to come, it's all too much for Shaiana.'
'Still to come, Shaiana struggles to keep it together.'
'Is Shaiana's dream turning into a nightmare? All that and more, still to come.'
And so the tear had teetered. A maybe tear, present and entirely familiar but nonetheless a tear in waiting. But now finally it had arrived. No longer a tear that was 'still to come' but all of a sudden a clear and present tear, a tear that was on its way. And for the first time (but most certainly not the last) the viewing millions saw it disappear beneath the square white plastic nail of Shaiana's outstretched finger as she rested her chin upon Keely's gorgeous skinny shoulder, and failed to find the word for which she was struggling.”

 

 

 

Ben Elton (Londen, 3 mei 1959)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jens Wonneberger werd in Großröhrsdorf geboren op 3 mei 1960. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: P. Dienemann Nachf.

 

„P. Dienemann Nachf., Buchhandlung und Antiquariat, befindet sich in der Nähe vom Bahnhof Neustadt in einem alten Haus, dessen Eingang man nur über den Hof erreicht.
Vor der Haustür liegt ein Gitterrost aus Stahl. Bitte die Füße abtreten, steht auf einem Schild an der Haustür.
Vor der Zwischentür liegt ein Fußabtreter aus Bürsten. Bitte die Füße abstreichen, steht auf einem Schild an der Zwischentür.
Vor der Ladentür liegt eine Fußmatte aus Kokos. Auf dem Schild an der Ladentür steht, Bitte die Füße sorgfältig abstreichen.
P. Dienemann Nachf. ist privat. Privat heißt, daß am Montag geschlossen ist. Hier gehen die Uhren anders, sagt Fräulein Leukroth. Fräulein Leukroth ist die Tochter des Nachfolgers und in einem Alter, in dem das Wort Fräulein eine Offenbarung ist. Sie kommt jeden Morgen mit gesenktem Kopf und kleinen, schnellen Schritten in das Geschäft. Jeden Morgen trägt sie ein anderes Kleid. Die Kleider sehen alle gleich aus. Jeden Morgen trägt Fräulein Leukroth einen Stoffbeutel ins Geschäft, der aussieht wie ihr Kleid. Wenn sie kommt, hat sie einen steifen Arm, der beim Gehen fast den Boden berührt. Bevor sie das Geschäft betritt, hat sie sich zweimal normal und einmal sorgfältig die Schuhe abgetreten. Das Linoleum im Laden ist so oft gebohnert worden, daß es kein Muster mehr hat, nur auf den vier kleinen Kreisen um die Füße eines Tisches ist es noch zu erkennen.“
 

 

 

 

Jens Wonneberger (Großröhrsdorf, 3 mei 1960)

 

De Duitse schrijver Klaus Modick werd geboren in Oldenburg op 3 mei 1951. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

Uit: Vatertagebuch

 

“Jamie und ich liegen um zwei Uhr im Bett. Emily kommt umfünf Uhr, öffnet unsere Schlafzimmertür einen Spalt breit undruft, daß sie wieder da sei. Sie und ihre ältere Schwester öffnendie Tür nie so weit, daß sie hereinsehen können. Die Liebe der Elternmöchte man spüren, vor Augen haben lieber nicht.Mittags Tennis.
In der ungeheizten Halle bleibe ich kalt und steif,das sportliche Ergebnis entsprechend dürftig, eher eine Ausnüchterungsübung.Als ich nach Haus komme, sitzen die drei Damenvor dem Fernseher und sehen eine geliehene DVD, Corellis Mandoline.Der Film sei, sagt Marlene, irgendwie wohl so ähnlich wiemein Roman Der kretische Gast. Wenn der von Hollywood verfilmtwird, soll's mir allemal recht sein. Wäre ein Trostpflasterauf die von Kritikerhäme geschlagenen Wunden.
Den DVD-Player habe ich im vergangenen Jahr als Weihnachtsgeschenk"für alle" gekauft. Jamie und die Mädchenbehaupten, der Vorteil des Geräts sei, daß man nun Filme imnicht-synchronisierten O-Ton sehen könne. Angesichts unsererhäuslichen Dreisprachigkeit - Deutsch, Englisch und fließendesDenglish - ein unwiderlegbares Argument. Und es nervt tatsächlich,wenn beispielsweise Tom Hanks und Bill Murray oderDanny Devito und Ernie aus der Sesamstraße auf Deutsch diegleichen Stimmen haben. Schließ einfach die Augen und stell dirvor, ich sei Tom Hanks ...
Heute kosten DVD-Player kaum noch die Hälfte. Im nächstenJahr wird's vermutlich DVD-Recorder zum gleichen Preis geben.Technisches Gerät veraltet, ohne zu altern, kann nie "antik" werden,sondern verliert seine Funktion und wird deshalb nur billigund häßlich. Das Neue als Schrott von morgen.

 

 

 

 

Klaus Modick (Oldenburg, 3 mei 1951)

 

 

 

 

De Russische schrijfster Tatjana Tolstaja werd geboren op 3 mei 1951 in Leningrad.

 

Uit: The Slynx (Vertaald door Jamey Gambrell)

 

“His hometown, Fyodor-Kuzmichsk, spread out over seven hills. Benedikt walked along listening to the squeak of fresh snow, enjoying the February sun, admiring the familiar streets. Here and there black izbas stood in rows behind high pike fences and wood gates; stone pots or wood jugs were set to dry on the pikes. The taller terems had bigger jugs, and some people would even stick a whole barrel up there on the spike, right in your face as if to say: Look how rich I am, Golubchiks! People like that don’t trudge to work on their own two feet, they ride on sleighs, flashing their whips, and they’ve got a Degenerator hitched up. The poor thing runs, all pale, in a lather, its tongue hanging out, its felt boots thudding. It races to the Work Izba and stops stock-still on all four legs, but its fuzzy sides keep going huffa, puffa, huffa, puffa.
And it rolls its eyes, rolls ’em up and down and sideways. And bares its teeth. And looks around . . .
To hell with them, those Degenerators, better to keep your distance. They’re strange ones, and you can’t figure out if they’re people or not. Their faces look human, but their bodies are all furry and they run on all fours. With a felt boot on each leg. It’s said they lived before the Blast, Degenerators. Could be.
It’s nippy out now, steam comes out of his mouth, and his beard’s frozen up. Still—what bliss! The izbas are sturdy and black, there are high white snowdrifts leaning against the fences, and a little path has been beaten to each gate. The hills run smooth all the way up and back down, white, wavy; sleighs slide along the snowy slopes, and beyond the sleighs are blue shadows, and the snow crunches in colors, and beyond the hills the sun rises, splashing rainbows on the dark blue sky. When you squint, the rays of the sun turn into circles; when you stomp your boots in the fluffy snow it sparks, like when ripe firelings flicker.
Benedikt thought a moment about firelings, remembered his mother, and sighed: she passed away on account of those firelings, poor thing. They turned out to be fake.”

 

 

 

Tatjana Tolstaja (Leningrad, 3 mei 1951)

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Agnès Desarthe werd geboren op 3 mei 1966 in Parijs.

 

Uit: Le Remplaçant

 

„A la même époque, je voyais à la télé ou au cinéma des films de Truffaut, de Claude Sautet. Ils étaient pour moi d'un exotisme saisissant. Je restais extérieure aux intrigues et les observais avec la distance étonnée d'un Breton en Papouasie.J'enviais les personnages qui les peuplaient parce qu'ils me paraissaient libres et simples. Ils évoluaient dans un univers dépourvu de cet écho assourdissant qui envahissait le mien. Ils ne se déplaçaient pas avec, à leurs trousses, l'ombre de tous les morts dont l'âme n'a pas trouvé le repos. Ils étaient légers et insouciants, comme le sont proverbialement les enfants. Pour ma part, je ne me rappelle pas avoir connu pareille transparence dans le rapport au monde. Même toute petite, je traînais à ma suite un bataillon d'ectoplasmes dontj'avais l'impression qu'ils me souillaient plus qu'ils ne m'alourdissaient.

(...)

 

Janusz Korczak écrit de très belles pages sur un bébé mort enveloppé dans du papier. Le paquet est posé sur le trottoir, Korczak l'observe longuement et se demande pourquoi la mère a laissé dépasser les pieds du nourrisson. Il y avait vraisemblablement assez de feuilles pour emballer efficacement le petit corps. Korczak en conclut que cette imperfection est délibérée. La mère a choisi de laisser dépasser les pieds de son bébé, non seulement parce qu'il n'aura plus jamais froid, mais surtout, parce que cela permet aux passants de savoir que ce ballot n'est pas un déchet, un vulgaire tas d'ordures que l'on peut piétiner ou fouiller à la recherche d'un croûton oublié. Ceci est un humain, disent les minuscules orteils. Et Korczak voit dans cette ultime attention de la mère pour son enfant, un concentré de respect et de tendresse.“

 

 

 

Agnès Desarthe (Parijs, 3 mei 1966)

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

De Argentijnse dichter Juan Gelman werd geboren op 3 mei 1930 in Buenos Aires. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

 

lament for the death of parsifal hoolig

 

it began to rain cows

and in light of the prevailing situation in the country

the agronomy students sowed disorder

the engineering professors proclaimed their virginity

the philosophy janitors oiled the staples of intellectual reason

the math teachers verified crying the two plus two

the language learners invented good bad words

 

while this was happening

a wave of nostalgia invaded the country’s beds

and the couples look at each other as strangers

and twilight was served for lunch by mothers and fathers

and the pain or the hurt slowly dressed the little ones

and the chests fell off some and the backs off others and to the

rest nothing fell off at all

and they found God dead several times

and old men flew through the air holding tightly to their dried

testicles

and old women hurled exclamations and felt painful stitches

in their memory or oblivion

and various dogs approved and toasted with Armenian cognac

and they found a man dead several times

 

near a carnival Friday ripped from the carnival

under an invasion of autumnal insults

or over blue elephants standing on Mr. Hollow’s cheek

or close by the larks in sweet vocal challenge with summer

they found that man dead

with his hands openly gray

his hips disordered by the events in Chicago

remains of wind in his throat

25 cents in his pocket and its still eagle

with feathers wet from infernal rain

 

 

 

Vertaald door Katherine Hedeen en Víctor Rodríguez Núñez

 

 

 

 

Juan Gelman (Buenos Aires, 3 mei 1930)

 

 

 

De Duits-joodse schrijver Soma Morgenstern (eig. Salomo) werd geboren op 3 mei 1890 in Budzanów in Oostgalicië. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: The Third Pillar

 

“During that night we heard the tumult of battle. And when at the very break of day we ventured out into the street we saw the victors of those nocturnal skirmishes crowd into the city. There were the Germans in their grayish-green uniforms and on their sleeves were the hooked crosses, the swift pockmarks of the German pestilence.

“On that day of their rapid victory they did us almost no harm. Perhaps it was that these soldiers were no murderers; perhaps it was that they wanted to give no time to murder. The bloody deeds of this day and of those that followed were committed by our fellow citizens, our neighbors. Ah, it is an ancient sorrow that in the days of their history, whether fortunate or wretched, it was always they, our neighbors, who were prone to vent their spleen on us. That is an old story, a European and Christian refrain.

“And yet, contemptible as they were, what were the deeds of violence of our neighbors compared to the ill deeds of the German murderers as they now set in? Those were raging flames; these were all-consuming forest fires. Those neighbors devoured hundreds of us, but millions were spared. These other devoured millions and only hundreds were saved.

“I, the narrating judge, mournfully name the deeds of violence of our neighbors, inspired more by the lust of gain than by the lust of blood, in order to commemorate those victims too, may their names be sanctified. Concerning the misdeeds of the German murderers the accusing judge will bear witness, and he will do so according to the measure of blood guiltiness, primarily of the blood guiltiness incurred upon the bodies and lives of our children: from the newborn to those thirteen; that is to say, children according to our Law.

“May the accusing judge be upheld before this court by the merits of our fathers and the memory of our martyrs who fell for the Sanctification of the Name. And may strength be granted him to speak of what is unspeakable, that is, to bear witness according to the needs of this court, not to delineate, for that would be contrary to our Law. For only he could succeed in describing these bloody deeds and delineate them who was in a measure allied to the monsters who committed them. Only such a one would be willing and capable of rehearsing these deeds in word or writing or image.“

 

 

 

Soma Morgenstern (3 mei 1890 – 17 april 1976)

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijfster Nélida Piñon werd geboren op 3 mei 1937 in Rio de Janeiro als dochter van Spaanse immigranten. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: Voices of the Desert (Vertaald door Clifford Landers)

 

„Scheherazade has no fear of death. She does not believe that worldly power as represented by the Caliph, whom her father serves, decrees by her death the extinguishing of her imagination.

She tried to persuade her father that she alone can break the chain of deaths of maidens in the kingdom. She cannot bear seeing the triumph of evil that marks the Caliph's face. She will oppose the misfortune that invades the homes of Baghdad and its environs, by offering herself to the ruler in a seditious sacrifice.

Her father objected when he heard his daughter's proposal calling upon her to reconsider but failing to change her mind. He insisted again, this time smiting the purity of the Arabic language, employing imprecations, spurious, bastardized, scatological words used by the Bedouins in wrath and frolic alike. Shamelessly he marshaled every resource to persuade her. After all, his daughter owed him not only her life but also the luxury, the nobility, her rarefied education. (...)

Despite the Vizier's protests when faced with the threat of losing his beloved daughter, Scheherazade persisted in this decision, which really involved her entire family. Each member of the Vizier's clan evaluated in silence the significance of the decreed punishment, the effects that her death would have on their lives.“

 

 

 

 

Nélida Piñon (Rio de Janeiro, 3 mei 1937)

De Engelse schrijfster Dodie Smith werd geboren op 3 mei 1896 in Whitefield. Zie ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: The Hundred and One Dalmatians

 

„Not long ago, there lived in London a young married couple of Dalmatian dogs named Pongo and Missis Pongo. (Missis had added Pongo's name to her own on their marriage, but was still called Missis by most people.) They were lucky enough to own a young married couple of humans named Mr. and Mrs. Dearly, who were gentle, obedient, and unusually intelligent-almost canine at times. They understood quite a number of barks: the barks for "Out, please!" "In, please!" "Hurry up with my dinner!" and "What about a walk?" And even when they could not understand, they could often guess-if looked at soulfully or scratched by an eager paw. Like many other much-loved humans, they believed that they owned their dogs, instead of realizing that dogs owned them. Pongo and Missis found this touching and amusing and let their pets think it was true. Mr. Dearly, who had an office in the City, was particularly good at arithmetic. Many people called him a wizard of finance-which is not the same thing as a wizard of magic, though sometimes fairly similar. At the time when this story starts he was rather unusually rich for a rather unusual reason. He had done the Government a great service (something to do with getting rid of the national debt) and, as a reward, had been let off his income tax for life. Also the Government had lent him a small house on the Outer Circle of Regent's Park-just the right house for a man with a wife and dogs. Before their marriages, Mr. Dearly and Pongo had lived in a bachelor flat, where they were looked after by Mr. Dearly's old nurse, Nanny Butler. Mrs. Dearly and Missis had also lived in a bachelor flat (there are no such things as spinster flats), where they were looked after by Mrs. Dearly's old nurse, Nanny Cook. The dogs and their pets met at the same time and shared a wonderfully happy double engagement, but they were all a little worried about what was to happen to Nanny Cook and Nanny Butler. It would be all right when the Dearlys started a family, particularly if it could be twins, with one twin for each Nanny, but until then, what were the Nannies going to do?“

 

 

 

Dodie Smith (3 mei 1896 – 24 november 1990)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Pierre Emmanuel (eig. Noël Mathieu) werd geboren op 3 mei 1916 in Gan (Pyrénées-Atlantiques). Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2008 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

Uit: La Vie Terrestre

 

« Dans le stupéfiant Jacob de Delacroix que l’on peut voir à Saint-Sulpice, écrit Pierre Emmanuel dans La vie terrestre en 1976, Jacob se rue sur l’Ange qu’il semble s’ouvrir en lui tenant le bras gauche écarté, et l’Ange fléchit sous le poids formidable de cet homme-peuple, de cet homme-humanité. (...) L’Ange reçoit Jacob comme une femme reçoit l’homme : bien qu’il s’arc-boute sur la pointe du pied, il se donne davantage qu’il ne résiste. L’Ange - Dieu ? -, être éternellement jeune, étrangement féminin, danse tandis que l’homme se jette en avant pour le forcer, le pénétrer, passer outre.

Ce Combat avec l’Ange fut pour moi le symbole libérateur qui me tira de l’ambiguïté esthétique. Du fait de la personnalité de Jacob, la plus ambiguë peut-être de l’Écriture, il m’était possible d’assumer la mienne sans voir en elle un obstacle coupable à l’unité : le Combat avec l’Ange, ce sont aussi les noces avec Dieu (...). Voir le tableau me fut une illumination : quelques jours plus tard, je relus l’histoire de Jacob dans la Genèse, et je fus, comme devant l’Orphée ou le Christ de ma jeunesse, empli d’un besoin à demi conscient d’identification. »

 

 

 

Pierre Emmanuel (3 mei 1916 – 24 september 1984)

 

 

 

 

De Duitse dichter en toneelschrijver August Friedrich Ferdinand von Kotzebue werd in Weimar geboren op 3 mei 1761. Zie ook mijn blog van 3 mei 2007 en ook mijn blog van 3 mei 2009.

 

 

Gesellschaftslied

 

Es kann ja nicht immer so bleiben
Hier unter dem wechselnden Mond;
Es blüht eine Zeit und verwelket,
Was mit uns die Erde bewohnt.

 

Es haben viel fröhliche Menschen
Lang vor uns gelebt und gelacht;
Den Ruhenden unter dem Rasen
Sei fröhlich dies Gläschen gebracht!

 

Es werden viel fröhliche Menschen
Lang nach uns des Lebens sich freun,
Uns Ruhenden unter dem Rasen
Den Becher der Fröhlichkeit weihn.

 

Wir sitzen so traulich beisammen
Wir haben einander so lieb,
Erheitern einander das Leben;
Ach, wenn es doch immer so blieb'!

 

Doch weil es nicht immer so bleibet,
So haltet die Freunde recht fest;
Wer weiß denn, wie bald uns zerstreuet
Das Schicksal nach Ost und nach West!

 

Und sind wir auch fern von einander,
So bleiben die Herzen doch nah!
Und Alle, ja Alle wird's freuen,
Wenn Einem was Gutes geschah.

 

Und kommen wir wieder zusammen,
Auf weise verhüllter Bahn,
So knüpfen ans fröhliche Ende
Den fröhlichen Anfang wir an!

 

 

 

 

August von Kotzebue (3 mei 1761 - 23 maart 1819)

De Nederlandse dichter Erik Lindner werd geboren op 3 mei 1968 in Den Haag. Lindner begon op zijn zestiende met het voordragen van gedichten. Hij werkte de eerste jaren dikwijls samen met verschillende muzikanten. Hij debuteerde in 1996 met de bundel “Tramontane”. Hierna publiceerde hij „Tong en trede“ (2000) en „Tafel“ (2004). Hij organiseerde literaire programma’s in ondermeer het Institut Néerlandais in Parijs en was ook als docent schrijven verbonden aan ondermeer de Gerrit Rietveld Academie. Juni 2007 verscheen een bundel eigen werk in Franse vertaling: „Terrain“. Voor de VPRO radio maakte Lindner reportages vanuit verschillende landen: Albania, Canada en Taiwan.  Hij schrijft recensies voor De Groene Amsterdammer, Ons erfdeel, Poëziekrant en De Reactor. Op www.groene.nl/boeken heeft hij een wekelijkse rubriek over poëzie.

 

 

De zee is paars

 

De zee is paars bij Piraeus.

Een vlag kruipt uit de klokkentoren
als de wind draait.

Een man stapt over een hond.
Een vrouw wrijft gebogen over haar ooglid.

In een parapluwinkel valt een paraplu van de toonbank.

Op een smalle tak zit een duif
die erafvalt, fladdert en opnieuw gaat zitten
de bes die te ver op het uiteinde van de twijg zit
de tak die doorbuigt, de kraag die opbolt als de duif verschuift.

Een meisje stapt in de metro met een bureaula.

Op het dikke zand aan de branding
schuift een visser horizontaal zijn hengel uit
een fiets staat naast hem op de standaard.

Hij staat wijdbeens alsof hij plast.
Vogelpootafdrukken in het zand.
De hengel kromt boven de zee.

 

 

 

 

Erik Lindner (Den Haag, 3 mei 1968)