De Nederlandse dichter en schrijver Willem Kloos werd geboren in Amsterdam op 6 mei 1859. Zie ook mijn blog van 6 mei 2009. en mijn blog van 6 mei 2008 en ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 7 mei 2006.

 

 

O, de begeerte naar genieten machtig

 

O, de begeerte naar genieten machtig
Dreunt door mijn trotse lichaam als een hamer,
Kloppende-òp uit haar donker-kille kamer
Wellust, die sliep, op 't wekkings-uur aandachtig.

O, - genieten, ineengestrengeld prachtig,
Dromend zo schoon met aangenaam gestamer,
Even tussen kus en kus, àl eenzamer
Nachten gesmacht, een bange droom, gedachtig.

Droom-schone dood en onsterfelijk verlangen,
Pracht van te vatte' en te voele' in vaste armen
Schoonheid, gedrukt aan 't luid-bewogen harte, -

Pracht van elkaar al vlammende te omvangen,
Zaligheid doende in sprakeloos erbarmen,
Zaligheid zelve in de opvlucht aller smarte.

 

 

 

 

O Herders-knaap

 

O Herders-knaap, die bliest op zoete fluitjes,
Wie zijt gij wel, wie meent gij wel te wezen:
Een van die dichter-vorsten, die vóór deze
Zongen hoog uit, niet zoekend naar geluidjes,

Maar zich-zelf voelend in diep-innig vrezen
Voor hun-zelfs grootheid, op 't gelaat der luidjes,
Daarom-heen luistrend, heerlijk staand te lezen?
Gij rijmertje achter uwe spiegel-ruitjes, -

Gij allen, prinsjes, die u-zelf monarch waant
Om een hand-voll'tje nauw-artistisch snood-zijn,
- 'k Zeg hier iets wat gij ganslijk nog niet argwaant -

't Gaat nu pas aan, gij laffe dekadentjes,
Laat andren werken in hun eenzaam groot-zijn,
Maar gaat zelf zoetlijk leven van uw rentjes.

 

 

 

 

Ik lag alleen

 

Ik lag en weende om dromen, die vervlogen
Als kussen van een mond, nu koud en bleek,
En dat de godheid mijner ziele bleek
Stof als ik zelf en al mijn liefde logen.

Toen ’s levens zware sluier scheurde en week
En eindloos licht sloeg me in de ontluikende ogen,
Waaruit Hijzelf mij daagde, die gebogen
Voor de aâm der eeuwigheid als riet bezweek.

Maar liefdevol, bij ’t lofgeruis der snaren,
Hief mij Zijn hand in ’t eeuwigvolgend koor
En ‘k zag dat allen als zijn dienaars waren:

Zij zijn bereid; Hij treedt hen heerlijk voor,
Die naar zijn godengang bewondrend staren
En zingen schrijden in zijn glanzend spoor.

 

 

 

 

Willem Kloos  (6 mei 1859 – 31 maart 1938)

 

 

 

 

De Chileens-Amerikaanse toneelschrijver, essayist, dichter, novellist, cartoonist Ariel Dorfman werd op 6 mei 1942 in Buenos Aires geboren.

 

Uit: Burning City

 

„Heller thought the entire world was going to melt that summer.
It was the Fourth of July and all of Manhattan was sweating. It was coming out of the streets, buildings, faucets; even the Hudson River could be heard for miles, begging for a drink, something to keep it cool. Radios reported the weather out of habit. Sleeping couples woke up to damp sheets. Construction workers went without their shirts and stockbrokers loosened their ties with quiet envy. Tourists complained, ice-cream vendors smiled, and mercury climbed steadily up tired thermometers.
Heller Highland saw all of this, and that which he couldn't see he simply knew. School had been out for just over a month. He sat on the roof of his building and kept his eyes on the sky, due southeast. Glass of water in his left hand, ice already dissolved, even in the cool of the evening. Airplane lights traveled past, left and right, fireflies of the twentieth century--
Twenty-first century, Heller corrected himself silently. It's two thousand and one; twenty-first century. . . .
He took a sip of water. Waited for the fireworks to start.
Independence Day.
There was no American flag in his right hand. Just a telegram. No red, white, or blue. Just an elegantly embossed message on an ambiguously light green card; 4 x 8. Heller was barely aware he was holding it. Just watched the sky. An unchanging Manhattan skyline. The sounds of the city kept him company. The distant blast of traffic, pedestrians, and the hum of a thousand air conditioners and fans, all in the same key.
A breeze managed to find its way into the city, and Heller's blond hair lifted itself, thankful. Heller smiled. He stopped. Smiled again, stopped, smiled, bit his lip and stopped. A few seconds later the wind died down, and Heller was left in his chair, on his roof, in his city of millions.
"Fireworks are late," came a voice behind him.
Heller didn't turn around. "Any minute now, I'm sure."
His grandfather, Eric, walked up next to him, stood for a while, glanced down.
"Telegram?"
"Yes."
"Soft Tidings?"

 

 

 

 

Ariel Dorfman (Buenos Aires, 6 mei 1942)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver, essayist en vertaler Erich Fried werd geboren op 6 mei 1921 in Wenen.

 

 

Halten

 

Halten - das heißt

nicht weiter - nicht näher - nicht einen Schritt

Oder heißt Schritthalten

Oder ein Versprechen - mein Wort

Oder Rückschau

Halten - dich

Mich zurück - den Atem an - mich an dich

Dich fest

Aber nicht

Dir etwas vorenthalten

Halten - dich in den Armen

In Gedanken - im Traum - im Wachen

Dich hochhalten

gegen das Dunkel

des Abends - der Zeit - der Angst

Halten - dein Haar mit zwei Fingern

deine Schultern - dein Knie - deinen Fuß

Sonst nichts mehr halten

keinen Trumpf

keine Reden

keinen Stecken und Stab

und keine Münze im Mund

 

 

 

 

Sucht

 

ich wünsche manchmal
ich könnte
mich an dir sattküssen
aber dann müßte ich sterben
vor Hunger nach dir
denn je mehr ich dich küsse
desto mehr muß ich dich küssen
Die Küsse nähren nicht mich
nur meinen Hunger

 

 

 

 

Drei Unmöglichkeiten nach 1945

 

Ein Leben der Wahrheit
wäre zu kurz
für die Schilderung

 

Ein Leben der Lüge
wäre zu kurz
für die Milderung

 

Ein Leben aus Wahrheit
und Lüge
bringt neue Verwilderung

 

 

 

 

Erich Fried (6 mei 1921 – 22 november 1988)

 

 

 

Zie voor de twee bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 6 mei 2008 en ook mijn blog van 6 mei 2009.

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e mei ook mijn drie vorige blogs van vandaag.

De Japanse schrijver Yasushi Inoue werd geboren op 6 mei 1907 in Asahikawa. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

Uit: Lou-Lan and Other Stories (Vertaald door Edward Seidensticker)

 

„The next morning the soldiers of Charkhlik heard a strange howling. The wind had risen again, but it was not the wind they heard. It was a sound that came through the wind.

The young leader ordered a soldier to a tower. Just then the first arrow hit the side of a building and fell into the street. It was a long arrow, and after it a shower of arrows fell upon the stone paving. They came from a considerable distance, but it was not possible to determine the direction. Blown by the fierce wind, they struck the ground almost horizontally. The soldier came down from the tower. The air was black with sand, and he had been able to see nothing. The leader himself went up the tower, but it was as the man had said.

The wind howled through a sky dark as night, and with it came that other sound--the angry howling of Lop Nor. The leader would probably have seen it the day before if he had gone a little farther.

He came down from the tower. The rain of arrows was heavier and the strange noise seemed nearer. He marched his men toward the gate, since they would be at a disadvantage fighting a large enemy within the walls. They were not quite fast enough, however. At the guardhouse they came upon a strangely clad troop making its way in. The soldiers of Charkhlik faced the enemy there inside the gate. Each with a long sword in hand, the men of the strangely clad troop feinted and lunged at them.

The soldiers of Charkhlik answered with their long spears. Sand began to descend on the battlefield like a waterfall. Both sides had to stop fighting. They could not keep their eyes open, and the sand penetrated the smallest holes in their armor.

The wind grew yet fiercer and the sand yet thicker. The sun was hidden, and the fighters could hardly make one another out.

The young leader had finally pushed his way through the gate with a number of followers. They could go no farther. The sandstorm was even worse than within the city. The soldiers of Charkhlik one by one joined their leader, and the band lay huddled against the wall. With them were a number of enemy soldiers who had been unable to go inside. The neighing of hundreds of ponies and the crying of camels came through the howling wind and waves.“

 

 

 

Yasushi Inoue (6 mei 1907 – 29 januari 1991)

 

 

 

 

De Zweedse dichter en schrijver Harry Martinson werd geboren op 6 mei 1904 in Jämshög in het zuidoosten van Zweden. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 6 mei 2008 en ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

 

Li Ti's Advice

 

If you own two coppers, said Li-Ti on a journey,
buy one loaf of bread and one blossom.
The bread is there to fill you
The blossom you buy is to tell you
that life is worth the living.

 

 

 

Vertaald door Stephen Klass

 

 

 

Dusk in the Country

 

The riddle silently sees its image. It spins evening
among the motionless reeds.
There is a frailty no one notices
there, in the web of grass.

Silent cattle stare with green eyes.
They mosey in evening calm down to the water.
And the lake holds its immense spoon
up to all the mouths.

 

 

 

Power

 

The engineer sits by the big wheel,
all through the June night, reading.
The power station mumbles introverted in the turbines,
its leafy, embedded heart beats calm and strong.
The timid birch stands tall by the concrete mouth of the dam;
not a leaf quivers.
The hedgehog slobbers along the river bank.

The guard's cat listens hungrily to birdsong.
And the power whistles away along a hundred miles of wire
before it suddenly rumbles down into the braggart cities.

 

Vertaald doorRobert Bly

 

 

 

 

Harry Martinson (6 mei 1904 – 11 februari 1978)

 

 

 

 

De Duitse schrijver,  journalist en criticus Carl Ludwig Börne werd in Frankfurt geboren als Juda Löb Baruch op 6 mei 1786. Zie ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

Uit: Über das Schmollen der Weiber

 

„Meine ehemalige Braut nannte ich, wie es bei allen kultivierten Völkern Sitte ist, einen Engel; meine jetzige Frau nenne ich, wenn ich böse auf sie bin, einen gefallenen Engel, ist das Ehewetter aber heiter, einen gestutzten. »Warum gestutzter?« fragte mich Wilhelmine, als ich mich zum ersten Male dieses Ausdrucks bediente. Ich ward verlegen; denn ich hatte mich noch nicht zu verstellen gelernt, ich wußte noch nicht, wie gut in der Ehe oft das Lügen sei und wie ohne diesen Lichtschirm der Wahrheit rote Augen noch häufiger wären. »Teure Wilhelmine!« sagte ich, indem ich ihr ein Stückchen Zucker, den sie sehr liebt, in den Purpurmund steckte, »liebes Vögelchen, müßte ich nicht zittern für mein Glück, wenn deine Engelsflügel nicht etwas gestutzt wären? Müßte ich nicht fürchten, du entflattertest!« ... und flögest den Himmel hinauf, wo deine Heimat ist – wollte ich höchst poetischer Weise hinzusetzen. Aber meine gute Frau ließ mich nicht ausreden. »Du fürchtest also, ich könnte dir untreu werden?« fragte sie, wartete aber auf keine Antwort, sondern nahm ihr Gesicht zusammen, verschloß den Mund und schmollte. Vergebens war mein Flehen, mein Drohen, mein Reden, mein Schweigen sogar; sie schmollte fort. Ich ging mit starken Schritten das Zim mer auf und ab; in Engels »Mimik« ist keine Bewegung geschildert, die ich nicht mit der größten Naturtreue darstellte: Liebe, Haß, Zorn, Wut, Verzweiflung; aber meine gute Wilhelmine sprach kein Wort. Bei dieser Gelegenheit lernte ich das berühmte Schmollen der Weiber kennen, und seitdem verlernte ich es nicht mehr. Es war der dreißigste Tag nach meiner Hochzeit, da mein Glück in den Wendepunkt des Krebses trat. Anfänglich hatte meine teure Wilhelmine nur einen Schmollstuhl, dann nahm sie einen Schmollwinkel ein, später verschloß sie sich in ein Schmollkämmerchen, bis sie endlich es durch Übung dahingebracht, im ganzen Hause zu schmollen.“

 

 

 

Carl Ludwig Börne (6 mei 1786 – 12 februari 1837)

Buste op Pere Lachaise

De Duitse dichter, schrijver en vertaler Christian Morgenstern werd geboren in München op 6 mei 1871. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 6 mei 2008. en ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

 

Bim, Bam, Bum

 

Ein Glockenton fliegt durch die Nacht,
als hätt' er Vogelflügel,
er fliegt in römischer Kirchentracht
wohl über Tal und Hügel.

Es sucht die Glockentönin BIM,
die ihm vorausgeflogen;
d.h. die Sache ist sehr schlimm,
sie hat ihn nämlich betrogen.

,O komm' so ruft er, ' komm, dein BAM
erwartet dich voll Schmerzen.
Komm wieder, BIM, geliebtes Lamm,
dein BAM liebt dich von Herzen!'

Doch BIM, daß ihr's nur alle wißt,
hat sich dem BUM ergeben;
der ist zwar auch ein guter Christ,
allein das ist es eben.

Der BAM fliegt weiter durch die Nacht
wohl über Wald und Lichtung.
Doch, ach, er fliegt umsonst! Das macht,
er fliegt in falscher Richtung.

 

 

 

 

Möwenlied

 

Die Möwen sehen alle aus,
als ob sie Emma hießen.
Sie tragen einen weißen Flaus
und sind mit Schrott zu schießen.

Ich schieße keine Möwe tot,
ich laß sie lieber leben -
und füttre sie mit Roggenbrot
und rötlichen Zibeben.

O Mensch, du wirst nie nebenbei
der Möwe Flug erreichen.
Wofern du Emma heißest, sei
zufrieden, ihr zu gleichen.

 

 

 

 

Christian Morgenstern (6 mei 1871 – 31 maart 1914)

Zelfportret, Berlijn 1895

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter Ferdinand Sauter werd geboren op 6 mei 1804 in Wenen. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007 en ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

 

Sauter über Sauter

 

Immer lustig lebt der Sauter,

Treu ist sein Gemüt und lauter,

Tausend Hirngespinste baut er,

Und sich selber nicht vertraut er,

Alles was er hat, verhaut er,

Wie ein Vogel Strauss verdaut er,

Wenn oft Selchfleisch isst mit Kraut er,

Schöne Mädchen gerne schaut er,

Wie ein Kater dann miaut er,

Leider aber schon ergraut er,

Immer mehr und mehr - versaut er.

 

 

 

Ferdinand Sauter (6 mei 1804 – 30 oktober 1854)

 

 

 

 

De Franse (blijspel)schrijver Eugène Marin Labiche werd geboren op 6 mei 1815 in Parijs. Zie ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

Uit: La Grammaire

 

„Au lever du rideau, Jean range de la vaisselle devant un buffet qui se trouve à gauche, au premier plan.

JEAN. — L’ennui de la vaisselle, quand on l’a rangée, c’est qu’il faut la déranger.
Un saladier lui échappe des mains et se casse.
MACHUT, entrant. — Pah!
JEAN. — Sacrebleu! le saladier doré!
MACHUT. — Tu travailles bien, toi!
JEAN. — Ah! ce n’est que le vétérinaire!... Vous m’avez fait peur.
MACHUT. — Qu’est-ce que va dire M. Caboussat, ton maître, en voyant cette fabrique de castagnettes?
JEAN, ramassant les morceaux. — Il ne la verra pas... j’enterre les morceaux au fond du jardin... j’ai là une petite fosse... près de l’abricotier... c’est propre et gazonné.
BLANCHE, entrant par la droite, premier plan. — Jean! (Apercevant Machut.) Ah! bonjour, monsieur Machut.
MACHUT, saluant. — Mademoiselle...
BLANCHE, à Jean. — Tu n’as pas vu le saladier doré?
JEAN, cachant les morceaux dans son tablier. — Non, mademoiselle.
BLANCHE. — Je le cherche pour y mettre des fraises.
JEAN. — Il doit être resté dans le buffet de la salle à manger.
BLANCHE. — Je vais voir... C’est étonnant, la quantité de vaisselle qui disparaît...
JEAN. — On ne casse pourtant rien...“

 

 

 

Eugène Labiche (6 mei 1815 – 22 januari 1888)

Portret door Félix Nadar

De Braziliaanse schrijver Júlio César de Mello e Souza werd geboren op 6 mei 1895 in Rio de Janeiro. Zie ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

Uit: Beremís' Welt (Vertaald door Elfriede Kirchner)

 

„Der kluge Beremis versuchte zu erfahren, worum es bei dem Streit ging. "Wir sind Brüder", erklärte der Älteste, "und haben diese 35 Kamele geerbt. Nach dem Willen unseres Vaters steht mir die Hälfte, meinem Bruder Hammed Namir ein Drittel und Harim, dem Jüngsten, ein Neuntel der 35 Tiere zu. Doch wissen wir nicht, wie wir die 35 Kamele aufteilen sollen, da die Hälfte von 35 siebzehn und ein halb ist, und ein Drittel und ein Neuntel von 35 ergeben auch keine ganzen Zahlen. Jeder vorstellbare Vorschlag des einen Bruders stößt stets auf die Ablehnung der beiden anderen! Wie können wir also dem letzten Willen unseres Vaters gerecht werden?"
"Das ist gar nicht schwer!" unterbrach ihn Beremis, der Zahlenkünstler. "Ich verspreche euch, diese Aufteilung gerecht durchzuführen, wenn ihr mir dieses schöne Tier, das uns beide so sehr gelegen hierher getragen hat, den 35 Kamelen der Erbschaft hinzuzufügen erlaubt!" . . . "Also, meine Freunde, jetzt werde ich die Kamele, deren Zahl nunmehr 36 ist, genau und gerecht aufteilen!" Beremis wandte sich dann an den ältesten der Brüder und sagte: "Du, mein Freund, solltest die Hälfte der 35 Kamele erhalten, das heißt, siebzehn und ein Halb. Du wirst aber die Hälfte von 36, also 18 Kamele bekommen. Damit bist du sicher einverstanden, weil es klar ist, dass du nun bei der Aufteilung einen Gewinn gemacht hast!" Dem zweiten Erben, sagte er: "Dir, Hammed Namir, stand ein Drittel der 35, nämlich etwas über elf Kamele zu. Statt dessen bekommst du zwölf; dagegen kannst du keinen Einspruch erheben, weil auch du dabei einen sichtbaren Gewinn gemacht hast."

 

 

 

Júlio César de Mello e Souza (6 mei 1895 – 18 juni 1974)

 

 

 

 

De Franse schrijver Gaston Leroux werd geboren op 6 mei 1868 in Parijs. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007.

 

Uit: Le Mystère de la chambre jaune

 

„Ce n’est pas sans une certaine émotion que je commence à raconter ici les aventures extraordinaires de Joseph Rouletabille. Celui-ci, jusqu’à ce jour, s’y était si formellement opposé que j’avais fini par désespérer de publier jamais l’histoire policière la plus curieuse de ces quinze dernières années. J’imagine même que le public n’aurait jamais connu toute la vérité sur la prodigieuse affaire dite de la "Chambre Jaune", génératrice de tant de mystérieux et cruels sensationnels drames, et à laquelle mon ami fut si intimement mêlé, si, à propos de la nomination récente de l’illustre Stangerson au grade de grand-choix de la Légion d’honneur, un journal du soir, dans un article misérable d’ignorance ou d’audacieuse perfidie, n’avait ressuscité une terrible aventure que Joseph Rouletabille eût voulu savoir, me disait-il, oubliée pour toujours.
La "Chambre Jaune" ! qui donc se souvenait de cette affaire qui fit couler tant d’encre, il y a une quinzaine d’année ? On oublie si vite à Paris.“

 

 

 

Gaston Leroux (6 mei 1868 – 15 april 1927)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Marie-Aude Murail werd geboren op 6 mei 1954 in Le Havre. Zie ook mijn blog van 6 mei 2007.

 

Uit: Simple

 

" Vers dix heures, alors que les Playmobil assis en rond autour du cow-boy l’empêchaient de s’évader, le portable se mit à sonner.
- C’est moi, c’est moi ! hurla Simple. A demi fou d’excitation, il appuya sur le sigle du téléphone.
-Allo, Simple ? fit Kléber.
- Allo, monsieur, madame ? Bonjour, comment ça va ? Merci ça va bien, il fait beau, au revoir, madame.
-Attends, c’est ton frère…
Un peu effrayé, Simple se tourna vers monsieur Pinpin.
- C’est le beaud’homme.
- Pète le téphélone ! ordonna monsieur Pinpin qui faisait de petits bonds sur place. Pète dans le mur !
Simple lança le téléphone contre le mur, avec une sorte de violence apeurée. Puis il l’acheva à coups de talon. Après avoir repris son calme, il se pencha et examina le téléphone fracassé.
- Tu le vois ? s’informa monsieur Pinpin, prêt à détaler.
- Nnnnon, hésita Simple.
- Je le savais, fit monsieur Pinpin en se recouchant sur l’oreiller. Il est microspique. "

 

 

 

Marie-Aude Murail (Le Havre, 6 mei 1954)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Nederlandse dichter, schilder en vertaler Erik Bindervoet werd geboren in het jaar 1962 in Oostzaan. Zie ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

Uit: Een hoestbal van lachen (Column Henkes en Bindervoet in NRC)

 

„We waren in Dublin voor een experimentele linguïstische transformatie in een contemporaine setting. Ter gelegenheid van Bloomsday 2007 lazen we voor uit Ulysses, in gezelschap van een polyglot corps diplomatique aan ambassadeurs, een frêle zangeresje (de Ierse inzending voor het Eurovisiesongfestival), vele professionele impersonaties van Leopold Bloom, allemaal op overdonderende wijze ingeleid door senator en Joyce-kenner, de ‘Gay Liberator’ David Norris. In Nederland zijn we gezegend met twee vertalingen van het meesterwerk van Joyce, terwijl de Engelssprekende volkeren zich voor altijd met dat ene origineel zullen moeten blijven behelpen. We hadden met ze te doen. Toen we dit bij wijze van inleiding opmerkten, steeg er een instemmend gemompel en begrijpend gelach op uit het massaal in de North Great George’s Street samengedromde publiek. En terwijl het Engels-Ierse origineel ons van alle kanten en in vele accenten van over de hele wereld om de oren vloog, doorspekt en doorregen met de Japanse, Chinese, Spaanse en Letse varianten, wisselden wij de twee Nederlandse vertalingen met elkaar af om erachter te komen hoe het zou klinken op authentiek Ierse bodem, in het decor van het boek zelf, uit authentiek Nederlandse monden. Nou, het kan aan ons hebben gelegen, maar het klonk vrij beroerd. Of liever gezegd, het leek niet, zoals portretten van Joyce ook vaak net de plank misslaan. Er staan een paar beelden van Joyce in Dublin: het ene beeld wordt liefkozend ‘the prick with the stick’ genoemd, en het andere is een kopstudie van een gepijnigd kijkend mannetje dat zichzelf lijkt te wurgen met een ontvelde hand.
Eerst denk je: ‘Hé, dat is Joyce’, maar als je dichterbij komt, denk je: Nee, toch niet. Maar dan kijk je op de verklarende inscriptie en dan is het hem toch!“

 

 

 

Erik Bindervoet (Oostzaan, 1962)

Robbert-Jan Henkes en Erik Bindervoet

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 6 mei 2009.

 

De Duitse schrijver Paul Alverdes werd geboren op 6 mei 1897 in Straatsburg.

De Hongaarse dichter en schrijver Miklós Radnóti werd geboren op 5 mei 1909 in Boedapest. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

War Diary

 

 

3. Weary Afternoon

 

A dying wasp flies in at the window,

my dreaming wife talks in her sleep,

and the hems of the browning clouds

are blown to fringes by a gentle breeze.

 

What can I talk about? Winter is coming, and war is coming;

soon I will lie broken, seen by no one;

worm-ridden earth will fill my mouth and eyes

and roots will pierce through my body.

 

                                  *

 

Oh, gently rocking afternoon, give me peace—

I will lie down too, and work later.

The light of your sun is already hanging on the hedges,

and yonder the evening comes across the hills.

 

They have killed a cloud, its blood is falling on the sky;

below, on the stems of the glowing leaves

sit wine-scented yellow berries.

 

4. Evening Approaches

 

Across the slick sky the sun is climbing down,

and the evening is coming early along the road.

Its coming is watched in vain by the sharp-eyed moon—

little puffs of mist are gathering.

 

The hedgerow is wakening, it catches at a weary wanderer;

the evening is spinning among the tree branches

and humming louder and louder, while these lines build up

and lean on one another.

 

A frightened squirrel springs into my quiet room,

and here a six-footed iambic couplet scampers by.

From the wall to the window, a brown moment—

and it's gone without a trace.

 

The fleeting peace disappears with it. Silent

worms crawl over the far fields

and slowly chew to pieces the endless

rows of the reclining dead.

 

 

 

Vertaald door Lucy Helen Boling

 

 

 

 

Miklós Radnóti (5 mei 1909 – 9 november 1944)

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres Petra Else Jekel werd in Arnhem geboren op 5 mei 1980. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

Meisje

 

Geen kind heeft mij gevonden nog,

ingevroren geraakt in rots,

mij,

met onontvlamde zwavelstok.

 

Toch kwam ik thuis op den duur uit

het sneeuwlandschap. Langzaam daalden

de bergen, het land werd een zee,

geen kind waarmee ik verdwaalde

bracht zee levend aan de over

kant. Brandstof was mijn betaalde.

 

 

 

 

Petra Else Jekel (Arnhem, 5 mei 1980)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Morton Rhue (pseudoniem van Todd Strasser) werd geboren op 5 mei 1950 in New York. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

Uit: If I Grow Up (als Todd Strasser)

 

„The shouting and screaming outside started at dinnertime. We were sitting on the living room couch, eating macaroni and cheese, and watching Judge Joe Brown on the TV. Between the banging of the heat pipes and the noise outside, it was one big racket.

"DeShawn, turn up the sound," Gramma said. I put my tray on the couch and turned up the volume. The TV was old, and no one knew where the clicker was anymore. It was just me and Gramma that night. My big sister, Nia, was out with her boyfriend, LaRue.

Outside the yelling got louder and the police sirens started. Gramma flinched and put down her fork. She shook her gray head wearily, and the skin around her eyes wrinkled. "Noise around here is gonna make me lose my mind."

I glanced toward the thick green curtains that covered the window. Ever since gangbangers cocktailed the apartment down the hall, Gramma had kept the curtains closed all the time.

"Don't go near that window," she warned. "They could start shootin'."

The curtains already had two bullet holes the size of bottle caps. There were bullet holes in the walls, too. Gramma had put a picture over one of them, and another was blocked by our little Christmas tree decorated with tinsel and candy canes. We would have been safer living on a high floor, but the elevators were always broken and it was hard for Gramma to climb the stairs after cleaning houses all day. In the projects, the older you got, the closer to the ground you wanted to live.“

 

 

 

Morton Rhue/Todd Strasser (New York, 5 mei 1950)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en journalist Christopher Morley werd geboren op 5 mei1890 in Haverford, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

The Passionate Shepherd To His Love

 

Come live with me, and be my love,

And we will all the pleasures prove,

That hills and valleys, dales and fields,

And all the craggy mountain yields.

 

There we will sit upon the rocks,

And see the shepherds feed their flocks

By shallow rivers, to whose falls

Melodious birds sing madrigals.

 

And I will make thee beds of roses,

With a thousand fragrant posies,

A cap of flowers and a kirtle

Embroidered all with leaves of myrtle;

 

A gown made of the finest wool,

Which from our pretty lambs we pull;

Fair lined slippers for the cold,

With buckles of the purest gold;

 

A belt of straw and ivy buds,

With coral clasps and amber studs;

And if these pleasures may thee move,

Come live with me, and be my love.

 

The shepherd swains shall dance and sing

For thy delight each May morning:

If these delights thy mind may move,

Then live with me, and be my love.

 

 

 

 

Animal Crackers 

 

Animal crackers and cocoa to drink,

That is the finest of suppers I think;

When I'm grown up and can have what I please

I think I shall always insist upon these.

What do YOU choose when you're offered a treat?

When Mother says, 'What would you like best to eat?'

Is it waffles and syrup, or cinnamon toast?

It's cocoa and animals that I love most!

 

The kitchen's the cosiest place that I know;

The kettle is singing, the stove is aglow,

And there in the twilight, how jolly to see

The cocoa and animals waiting for me.

 

Daddy and Mother dine later in state,

With Mary to cook for them, Susan to wait;

But they don't have nearly as much fun as I

Who eat in the kitchen with Nurse standing by;

And Daddy once said, he would like to be me

Having cocoa and animals once more for tea.

 

 

 

 

Christopher Morley (5 mei 1890 – 28 maart 1957)

 

 

 

 

De Franse dichter, schilder en criticus George Albert Aurier werd geboren op 5 mei 1865 in Châteauroux (Indre). Zie ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

Uit: The Isolated Ones: Vincent van Gogh (Les Isolés : Vincent van Gogh )

 

“Beneath skies that sometimes dazzle like faceted sapphires or turquoises., that sometimes are molded of infernal, hot, noxious, and blinding sulfurs; beneath skies like streams of molten metals and crystals, which, at times, expose radiating, torrid solar disks; beneath the incessant and formidable streaming of every conceivable effect of light, in heavy, flaming, burning atmospheres that seem to be exhaled from fantastic furnaces where gold and diamonds and similar gems are volatilized--there is the disquieting and disturbing display of a strange nature, that is at once entirely realistic, and yet almost supernatural, of an excessive nature where everything--beings and things, shadows and lights, forms and colours--rears and rises up with a raging will to howl its own essential song in the most intense and fiercely high-pitched timbre: Trees, twisted like giants in battle, proclaiming with the gestures of their gnarled menacing arms and with the tragic waving of their green manes their indomitable power, the pride of their musculature, their blood-hot sap, their eternal defiance of hurricane, lightning and malevolent Nature; cypresses that expose their nightmarish, flamelike, black silhouettes, mountains that arch their backs like mammoths or rhinoceri; white and pink and golden orchards, like the idealizing dreams of virgins; squatting, passionately contorted houses, in a like manner to beings who exult, who suffer, who think; stones, terrains, bushes, grassy fields, gardens, and rivers that seem sculpted out of unknown minerals, polished, glimmering, iridescent, enchanting, flaming landscapes, like the effervescence of multicoloured enamels in some alchemist's diabolical crucible; foliage that seems of ancient bronze, of new copper, of spun glass; flowerbeds that appear less like flowers than opulent jewelry fashioned from rubies, agates, onyx, emeralds, corundums, chrysoberyls, amethysts, and chalcedonies; it is the universal, mad and blinding coruscation of things; it is matter and all of Nature frenetically contorted . . . raised to the heights of exacerbation; it is form, becoming nightmare; colour, becoming flame, lava and precious stone; light turning into conflagration; life, into burning fever.”

 

 

 

George Albert Aurier (5 mei 1865 – 5 oktober 1892)

 

 
Zie voor nog meer schrijvers van de 5^e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Poolse schrijver en journalist Henryk Sienkiewicz werd geboren in Wola Okrzejska op 5 mei 1846. Zie ook mijn blog van 5 mei 2007 en ook mijn blog van 5 mei 2008 en ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

Uit: Sintflut

 

“Sie war ein hübsches Mädchen, mit edlen Gesichtszügen, mit dichtem, flachsblondem Haar und blauen Augen, die ernst unter den schwarzen Brauen hervorsahen. Das schwarze Trauerkleid gab ihr ein etwas düsteres Aussehen. Sie war ganz in Gedanken versunken und sann über ihre eigene, so unklare Zukunft.

Das Testament des Großvaters bestimmte ihr, der Zwanzigjährigen, einen Menschen zum Manne, den sie seit mehr als zehn Jahren nicht gesehen hatte. Aus ihren Kindheitstagen hatte sie nur eine sehr unklare Erinnerung von einem halbwüchsigen Hitzkopf, der während des Aufenthalts mit seinem Vater in Wodokty sich mehr mit der Büchse in den Sümpfen herumtrieb, als im Hause war.

»Wo kann er jetzt sein? und wie mag er aussehen?« dachte sie unaufhörlich.

Aus den Erzählungen des Großvaters wußte sie, daß er ein sehr tapferer Ritter war, von sehr heißem Geblüt. Wäre nicht der Krieg gewesen, so hätte er sich schon längst der Braut vorgestellt. Vielleicht sehnte sie sich nach dem unbekannten Bräutigam. In ihrem reinen, von keiner Leidenschaft berührten Herzen wohnte ein tiefes Bedürfnis nach Liebe. Ein Funken würde genügen, um auf diesem Herde ein Feuer zu entflammen, - ein ruhiges, gleichmäßiges, unauslöschliches Feuer.

Oft ergriff sie eine Unruhe, die ihre Seele bald mit süßen Träumereien erfüllte, bald mit schweren Fragen peinigte, auf die sie keine bestimmte Antwort fand. - Wird er mich aus freiem Willen ehelichen? Wird er meine Zuneigung erwiedern? Wird er mich liebgewinnen? - Und eine Gedankenfülle bestürmte sie, wie ein Zug Vögel, der sich auf einen einsam in öder Steppe stehenden Baum niederläßt. - Wer bist du? Wie bist du? Lebst du noch irgendwo in der weiten Welt, oder bist du auf dem Schlachtfelde gefallen? Bist du fern oder nahe? - Das offene Herz der Panna, einem Tore gleich, das zum Einzug lieber Gäste weit offen gehalten wird, rief unwillkürlich den fernen Ländern, den schneebedeckten Wäldern und Feldern zu: »Komm, Ritter! komm! Gibt es etwas Schwereres in der ganzen Welt als die Erwartung!«

 

 

 

Henryk Sienkiewicz (5 mei 1846 - 15 november 1916)

Standbeeld in Vevey, Zwitserland

 

 

 

De Engelse dichter Richard Watson Dixon werd geboren in Islington op 5 mei 1833 – Warkworth. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

The Judgement of the May

 

COME to the judgement, golden threads

upon golden hair in rich array;

Many a chestnut shakes its heads,

Many a lupine at this day,

Many a white rose in our beds

Waits the judgement of the May.

 

Oh, like white roses, great white queen,

Come to the judgement, come to-day.

The white stars on thy robes of green

Are like white roses on trees in May:

By me thy stars and flowers are seen,

But now thou seemest far away.

 

 

 

Richard Watson Dixon (5 mei 1833 - 23 januari 1900)

 

 

 

 

De Duitse dichter Christian Friedrich Scherenberg werd geboren op 5 mei 1798 in Stettin. Zie ook mijn blog van 5 mei 2008. 

 

 

Der verlorne Sohn

 

Und nun ade, mein Sohn, nun tue gut

Und mach deinem Vater kein Herzeleid.

Und nun ade, mein Leben, mein Blut!

Gedenk deiner Mutter auch alle Zeit!

Gedenk deiner Eltern zu Land uns See;

Du bist unsere Freude, du bist unser Weh!

Herzvater, Herzmutter, mein schönstes Ade!

Gedenk woh Eurer zu Land und See

Gedenk auch Eurer zu aller Zeit.

Dein Herz ist willig und glatt dein Gesicht!

Mein Sohn! mein Sohn, nimm dich in acht,

Wenn die bösen Buben locken-

Ich folge nicht!

Das hat schon mancher gesagt. -

 

In der Nacht, in der Nacht, der klingenden Nacht,

Wo´s grinst und stiert und grimmt und giert

Und bleich und stumm,

Als ginge der Tod im Saale um -

Zum Tisch - zum Tisch - zum grünen Tisch!

Wo´s locket und rollt,

Das glitzernde Silber, das glühende Gold!

Ich war kaum Vogel, nun bin ich Fisch!

Verjubelt die Glut, ist kalt mein Blut.

Mein Sang ist der Klang,

Mein Lieb ist das Gold,

V banque!

Juchhei!

Die Taschen sind voll! Noch mehr, noch mehr!

Gewagt, gewonnen!

Es steht!

La bete!

Vorbei!

Gewonnen, zerronnen!

Die Taschen sind leer! - Und sind sie leer -

Herzvater, Herzmutter, sie schicken mehr.

Sie sparen und scharren und kratzen zu Haus,

Und weinen zu ihrem Vergnügen.

Ich nehme die Gelder zum Briefe heraus

Und lasse die Tränen drin, lieben

Juchei!

Der eine erwirbt, der andre verdirbt,

Und jeder dran stirbt.

Vorbei!

Im Sturme, im Sturme wird´s durchgebracht

Das Herz, das Leben, die Liebe!

Wir leben geschwinde wir Herren der Nacht,

Wir Schwelger, wir Spieler, wir - Diebe.

 

Ich bin gefahren zu Land zu See,

Aus ist mein Spiel und Tanz - Ade!

Die Eltern sind verdorben,

An ihrem Sohn verstorben

Und Krezu und Grad darüber,

Und alles ist hinüber!

Verwüstet mein Leib, verstürmt mein Sinn,

Nichts drinnen nichts draußen; wo soll ich hin?

O wie mich´s gereut! o wie mich´s gereut!

Ich habe verlungert die ganze Zeit

Und nichts errungen als Herzeleid,

Ich hab nicht gelebt - sie soll ich sterben?

Am Wege, am Wege muß ich verderben.

 

 

 

 

Christian Friedrich Scherenberg (5 mei 1798 – 9 september 1881)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Vlaamse dichter Wouter Steyaert werd geboren in Gent in het jaar 1982. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

Laat mij maar liggen bovengronds

 

Laat mij maar liggen bovengronds
afgescheiden van lof en ironie
geweerd van de speen
waarover we het laken heen en weer trokken.

Ik stel het wel in mijn houten huis
zo ver en even dicht bij u.

Laat mij maar liggen bovengronds
wachtend op een licht, een toehappend inzicht
laat mij de rug keren van al wie heeft getracht.

Ik heb u goed begrepen
en werd al zoveel bemind.

 

 

 

passen, passen hangen aan het plafond

passen, passen hangen aan het plafond
niet eens zo hoog, passen
en natte passen hangen hoog

stil op het plafond staan zolen
rubberlaarzen en schoenen van katoen, stil
te staan als spijkers in het bot

ogen, ogen liever rood of droog te zien
in plassen van katoen, ogen liever groot
te staren naar de maar die niet komt

lichter dan het hoofd zijn de voeten
verborgen in stille plassen, lichter
dan verborgen voeten is het hoofd van katoen

passen, passen hangen niet eens zo
hoog aan het plafond, niet
eens aan het plafond

 

 

 

 

Wouter Steyaert (Gent, 1982)

(foto: Sander Uitdehaag)

 

 

 

 

De Romeinse dichter Gaius Valerius Catullus werd geboren in 87 v. Chr, in Sirmione bij Verona. Zie ook mijn blog van 5 mei 2009.

 

 

Verrukking

 

Leven en liefhebben, Lesbia mijn!
Laat al die praatjes van deftige heren
   niets méér voor ons dan een rookwolkje zijn!

Zonnen gaan onder om weder te keren;
   maar als òns daglicht is ondergegaan,
zal ons het eeuwige duister verteren.

Kus mij dus duizendmaal - spoedig gedaan -,
honderdmaal, duizendmaal, - tel je ze alle?
   telkens opnieuw weer van voren af aan!

Duizelen moet het van al die getallen
   waarvan geen tellen ons kussen meer stoort
noch menig nijdas bewerkt tot vergallen
   als hij van zoveel tienduizenden hoort.

 

 

 

 

Naar huis terug!

 

Ik ruik de lauwe lentelucht.
De Maartse buien zijn gevlucht
   voor 't zachte zefirsuizen.
Nu mag ik uit dit ballingsland,
waar 's zomers 't zonlicht zengt en brandt,
   naar blijder kust verhuizen.

Een reislust zonder rust of duur
doortrilt mij met verjongend vuur.
   Vaartwel, mijn beste vrinden!
Te zamen gingen wij op reis;
nu zal elk op zijn eigen wijs
   den weg naar huis wel vinden.

 

 

 

 Vertaald door A. Rutgers van der Loeff

 

 

 

Catullus (87 v. Chr – 54 v. Chr.)

De Tsjechische (Duitstalige) dichter en schrijver Hans Werner Kolben werd geboren op 5 Mei 1922 in Aussig an der Elbe. Hij stamde uit een beroemde Boheemse industriële familie: Het familiebedrijf was een van de paradepaardjes van de Tsjechoslowaakse industrie. Hans Werner groeide op in de onbezorgde grootburgerlijke omstandigheden van een geassimileerd protestants Joods gezin en in een Praags - Duitse culturele omgeving. Zijn passie voor klassieke muziek en literatuur kon hij als regelmatige opera en theater-ganger in zijn jeugd vrij uitleven. Na de Duitse inval op 15 Maart 1939 veranderde het leven van de familie drastisch. In die tijd sympathiseerde Kolben met de communisten. Tijdens de bezetting dichtte hij passages van de Marseillaise na en schreef hij satirische rijmpjes als variant op nazi-formules. Begin 1942 werd hij gearresteerd als gevolg van verraad door een vroegere klasgenoot die banden had met de SS wegens het niet dragen van de gele Davidster en op 10 augustus gedeporteerd naar Theresienstadt. Daar waren zijn broer en andere familieleden, waaronder zijn moeder, ook heen gebracht. Zijn moeder overleefde omdat ze als bacteriologe als onmisbaar werd beschouwd. Kolben, die al met schrijven was begonnen in Praag, zette dit in Theresienstadt voort en uit zijn smalle werk kon zijn moeder een aantal gedichten redden. Kolben werd op  28 September 1944 naar Auschwitz gedeporteerd. In februari 1945 overleed hij in het concentratiekamp Kaufering/Oberbayern, een dependance van Dachau, aan tyfus.

 

 

 

Gespräch im Walde

 

Frage: Du alter Mann, ich weiß, Du warst schon hier
Als Deine Haare noch ganz dunkel waren,
Und immer suchst Du, wie vor vielen Jahren
Was denn? Ist dieser Wald noch nicht in Dir?
Das Tal spielt Dir doch stets das Gleiche vor,
Hier einen Strahl, dort einen Nebelreigen,
Ein Vogel ruft ganz schwach von fernsten Zweigen
Und dauernd ragen Säulen schwarz empor.

 

Antwort: Das Unsagbare hab ich einst besessen,
Als Kind vielleicht in meiner frühsten Zeit,
Vielleicht noch früher in der Ewigkeit;
Im Wind der Jahre hab ich es vergessen.

 

Nun such ich wieder tastend zu erfahren,
Was diese Bäume zu einander sagen.
Ich fühl, der Wald muß das Geheimnis tragen.
Vielleicht wird er mir's einmal offenbaren.

 

 

 

 

Hans Werner Kolben (5 mei 1922 – Februari 1945)