Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 23 juli 2010 tot 24 juli 2010

Robert Graves, Johan Andreas dèr Mouw, Banana Yoshimoto, Rosemarie Schuder, Junichirō Tanizaki, Katia Mann

De Engelse dichter en schrijver Robert Graves werd geboren in Londen (Wimbledon) op 24 juli 1895. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007 en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: The White Goddess

 

“It seems that the Welsh minstrels, like the Irish poets, recited their traditional romances in prose, breaking into dramatic verse, with harp accompaniment, only at points of emotional stress. Some of these romances survive complete with the incidental verses; others have lost them; in some cases, such as the romance of Llywarch Hen, only the verses survive. The most famous Welsh collection is the Mabinogion, which is usually explained as 'Juvenile Romances', that is to say those that every apprentice to the minstrel profession was expected to know; it is contained in the thirteenth-century Red Book of Hergest. Almost all the incidental verses are lost. These romances are the stock-in-trade of a minstrel and some of them have been brought more up-to-date than others in their language and description of manners and morals.

The Red Book of Hergest also contains a jumble of fifty-eight poems, called The Book of Taliesin, among which occur the incidental verses of a Romance of Taliesin which is not included in the Mabinogion. However, the first part of the romance is preserved in a late sixteenth-century manuscript, called the 'Peniardd M.S.', first printed in the early nineteenth-century Myvyrian Archaiology, complete with many of the same incidental verses, though with textual variations. Lady Charlotte Guest translated this fragment, completing it with material from two other manuscripts, and included it in her well-known edition of the Mabinogion (1848). Unfortunately, one of the two manuscripts came from the library of Iolo Morganwg, a celebrated eighteenth-century 'improver' of Welsh documents, so that her version cannot be read with confidence, though it has not been proved that this particular manuscript was forged.“

 

 

 

697613-35c7a3bef5ac953661042bb64e072410.jpg
Robert Graves (24 juli 1895 - 7 december 1985)

Portret door Roger Backwell

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Johan Andreas dèr Mouw (Adwaita) werd  geboren op 24 juli 1863 in Westervoort Zie ook mijn blog van 24 juli 2006 en ook mijn blog van 24 juli 2007 en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

 

 

Aquarium

 

In schem’rig groen stukje van de oceaan
Zweeft als een schim het zeedier, transparant:
Zich vergetend, ziet door glazen wand
De mensengeest ‘t ontzaglijk wonder aan,

Hoe ‘t zieltje, dat in elk trillend orgaan,
Teer van doorschijnendheid, onzichtbaar brandt,
‘t vreemd, glazen vogeltje, zijn fijn als kant
Geweven vleugeltjes doet slaan.

Zo drijft mijn vers in mij, zelf deel van God
En iets, dat met verstand en weten spot,
Verbergt zich in kunst’ge doorschijnendheid;

En wie het leest, voelt, voor het ogenblik
Verplaatst, buiten de grenzen van zijn Ik,
Trillen ‘t mysterie van zijn eeuwigheid.

 

 


De gele wolken werden langzaam rood

 

De gele wolken werden langzaam rood.
Dan dacht hij: Nu begint zonsondergang;
En keek weer naar de zwaluwen, die zo lang
De zon nog konden zien. En dikwijls schoot

De angst door hem heen: Eenmaal gaat moeder dood,
Hoe moet het dan? – Eens voelde hij bij zijn wang
'T laag rits'len van een vleermuis, en werd bang,
Toen hij 'm van dichtbij zag, grijs, plots'ling-groot.

Dan merkte hij, hoe in zijn afgrond diep
Het donker stond en langzaam overliep,
En golven duisternis de omgeving vulden;

En dan, op eens, zag hij blauw fonk' len, vlak
Tegen de schuine lijn van 't verste dak,
Die mooie ster, blank als een nieuwe gulden.

 

 

 

 

Felgeel van brem lag, rond, op grijze heiden

 

Felgeel van brem lag, rond, op grijze heiden
De zonn’ge heuvel, opgaande aardse zon,
Waarom, bolvormig, op de horizon
Zich werelden van wolken samenrijden.

Scheef, aan weerskant, streefde een bloedbeuke-allee,
Doorschijnend rood de apart zichtbare blad’ren:
De gele punt wachtte op het wachtend nad’ren,
Maar, roodgestippeld, bleef niet-af de V.

Jij, stralend voor mijn halfverduisterde ogen,
Ging voor me, rood je vlecht langs het witte kleed:
Donk’re meteoor ik, jij, lichte komeet,
We voelden naar de zon ons heengezogen.

Zwart lag ‘k in geel; jij, triomfant’lijk, stond,
Je gratie gemarkeerd door elegance:
‘K weet nog, hoe ‘k jou zag als protuberance,
En hoe ‘k mezelf een zonnevlekje vond.

 

 

 

 

 697613-5d4a014ed0dead1608071be777996da5.jpg

Johan Andreas dèr Mouw (24 juli 1863 – 8 juli 1919)

Portret door Serge Baeken (sergebaekenblog)

 

 

 

 

De Japanse schrijfster Banana Yoshimoto werd geboren op 24 juli 1964 inTokyo. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007  en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: Amrita

 

“Before they performed my surgery, they shaved my head, and in an instant I was bald. By the time winter rolled around my hair had finally grown in, and I was sporting a trendy, short cut.

When I revealed myself to my family and friends, they barked out unanimously, "Sakuchan! We've never seen you with short hair. You look so different, almost like a new person."

Really? I thought, returning their smiles. Later, all alone, I opened the pages of my photo album in secret. Without a doubt, it was me in the pictures -- that long hair and radiant smile. All the places I'd visited, all the scenes I'd encountered. I recognized each one of them from somewhere. I remembered...

...the weather in this picture, and...

...I had my period when they took that shot, so it was a pain to even stand up, and...

...and so on.

There was no question about it; it really was me in that album. It couldn't have been anyone else. Still, something refused to ring a bell. A strange sensation, almost as if I had been floating.

Now I want to stand up and give myself, steadfast and determined, a round of applause for maintaining "me," even though I had been thrust into such a strange psychological dilemma.

***

There were quite a few of us at home back then: my mother, me, my little brother Yoshio, who had just entered the fourth grade, and my mother's old friend Junko, who was living with us for a while. My cousin Mikiko, a student at a nearby women's university, was also at home. My father had passed away many years before, and since then my mother had both remarried and divorced. That's why my brother's father was different from mine. Actually, there was another sister between me and Yoshio. Her name was Mayu. She was my younger sister, from my mother's first husband, so we shared the same father. Throughout her early life Mayu worked in the entertainment business, but that didn't last for very long. Eventually she got out of it and moved in with a friend who was a writer. In the end her heart was troubled, and she died -- as if she had taken her own life. It all happened quite some time ago.

 

 

 

697613-ded72ef64cbd144687bbd975470b0793.jpg
Banana Yoshimoto (Tokyo, 24 juli 1964)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Rosemarie Schuder werd geboren op 24 juli 1928 in Jena. Zie ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: Der Ketzer von Naumburg

 

“… Der Reimser suchte ihn zu beschwichtigen: "Schimpf nicht, Anton, ich weiß, er wird es nicht tun; das kann er gar nicht - er hat die richtige Fingerfertigkeit dafür nicht. Und er weiß auch noch nicht, daß die Johanna, wenn sie ihn wirklich liebt, eine Spange gar nicht so dringlich erwartet"
Anton wollte weiter schelten, er kam nicht zu Worte, draußen lärmten die Steinmetzen. Die beiden Meister und der Geselle traten aus der Bauhütte, zu sehen, was es gäbe.
Da hockte inmitten der Männer der Gugel mit weitaufgerissenen, tränenleeren Augen. Seine Hände verkrampften sich ineinander, und sein Körper zuckte vor verhaltenem Weinen. Er flüsterte vor sich hin, und er flüsterte immer nur ein Wort: "Verhungert."
Fragend schaute der Reimser zu Matthias, der neben Gugel stand. Der nahm ihn beiseite, sagte es ihm leise: "Gestern abend, als der Gugel nach Hause kam, saß sein Vater nicht wie sonst noch vor der Hütte. - Ja, neun Tage sind es wohl - so lange bekam der Alte nichts Ordentliches mehr zu essen - er war ja schon ohnehin nicht mehr der kräftigste - hätten wir den Lohn bekommen, dann würde er vielleicht jetzt vor der Hütte sitzen - und in die Sonne sehen - ja -."
Da klang in dem Reimser der Satz nach, den ihm der Anton vorhin gesagt hatte: "- als ob sie selbst hingehen wollte zum Erzbischof." - Und er sagte zu Matthias, was er dachte: "Man sollte hingehen zum Erzbischof - und fordern …"
Matthias packte ihn bei den Schultern. "Ja!" rief er erregt. "Ja! Ja!"
Niemand fragte: "Wer soll gehen? Wer soll sprechen?" Sie gingen alle zusammen.”

 

 

 

697613-110b4cf3767e9e95fcc7252709f2aceb.jpg
Rosemarie Schuder (Jena,  24 juli 1928)

 

 

 

 

De Japanse schrijver Junichirō Tanizaki werd geboren in Tokio op 24 juli 1886. Zie ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: The Key (Vertaald door Howard Hibbett)

“New Year's Day
This year I intend to begin writing freely about a topic which, in the past, I have hesitated even to mention here. I have always avoided commenting on my sexual relations with Ikuko, for fear that she might surreptitiously read my diary and be offended. I dare say she knows exactly where to find it. But I have decided not to worry about that any more. Of course, her old-fashioned Kyoto upbringing has left her with a good deal of antiquated morality; indeed, she rather prides herself on it. It seems unlikely that she would dip into her husband's private writings. However, that is not altogether out of the question. If now, for the first time, my diary becomes chiefly concerned with our sexual life, will she be able to resist the temptation? By nature she is furtive, fond of secrets, constantly holding back and pretending ignorance; worst of all, she regards that as feminine modesty. Even though I have several hiding places for the key to the locked drawer where I keep this book, such a woman may well have searched out all of them. For that matter, you could easily buy a duplicate of the key.
I have just said I've decided not to worry, but perhaps I really stopped worrying long ago. Secretly, I may have accepted, even hoped, that she was reading it. Then why do I lock the drawer and hide the key? Possibly to satisfy her weakness for spying. Besides, if I leave it where she is likely to see it, she may think: "This was written for my benefit," and not be willing to trust what I say. She may even think: "His real diary is somewhere else."
Ikuko, my beloved wife! I don't know whether or not you will read this. There is no use asking, since you would surely say that you don't do such things. But if you should, please believe that this is no fabrication, that every word of it is sincere. I won't insist any further-that would seem all the more suspicious. The diary itself will bear witness to its own truth.“

 

 

 

 697613-f105deb162fc96e1520fe9b116c6d89a.jpg

Junichirō Tanizaki (24 juli 1886 – 30 juli 1965)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijversvrouw Katia Mann, steun en toeverlaat van de Duitse schrijver Thomas Mann, werd geboren als Katharina Pringsheim op 24 juli 1883 in Feldafing. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007 en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: Liebes Rehherz. Brieven aan Thomas Mann (Bespreking door Wolfgang Schneider)

 

„Die frühesten Briefe stammen von 1920. Damals verbrachte die vielfache Mutter, gestresst auch von den Versorgungsengpässen der Kriegs- und Revolutionszeit, längere Zeit in Sanatorien für Erschöpfungszustände, unter anderem in Oberammergau und Oberstdorf. Sechs Kinder und zwei Fehlgeburten – da gaben sich die Ärzte bisweilen irritiert. „Man findet es wohl eher in den unteren Schichten“, schreibt Katia. Und dabei war ein siebtes Kind zumindest angedacht: „Ich will dir auch noch ein feines Söhnlein schenken, weil ich doch mit dem Bibi Deinen Geschmack so gar nicht getroffen habe.“

Zufrieden wird das Anschlagen der Kurmaßnahmen festgestellt: „Auf den heutigen Bildern sehe ich doch nun wirklich ungemein beleibt aus“ – Schönheitsideal für magere Zeiten. Thomas Mann arbeitet gerade im zweiten Anlauf am „Zauberberg“, und wenn Katia ihm detailfreudig ihren Sanatoriumsalltag schildert, hofft sie, ihm auch Material zu liefern. Vor allem richtet sie fernwirkend das labile Autorenselbstbewusstsein auf. Wie könne er nur am „Zauberberg“ zweifeln? „Das ist doch sündhaft.“ Während der Liegekur arbeitet sie sich durch die „Betrachtungen eines Unpolitischen“. „Ich muss doch sehr bewundern, wie Du es alles so schreiben konntest. Und von dem Meisten ist es doch sehr gut, dass es gesagt wurde und ein für alle Mal dasteht.“ Thomas Mann hatte in ihr ein unerschöpfliches Reservoir der Anerkennung. Sogar dass er den Kindern ein Stündchen beim Holzschleppen geholfen hat, findet gebührende Bewunderung – „du himself in Hemdsärmeln“.

 

 

 

697613-6aa072c95466b79743cbb6eed6800f7c.jpg
Katia Mann (24 juli 1883 – 25 april 1980)



Zie voor nog schrijvers van de 24e juli ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 20:22 Reageer op dit bericht

Frank Wedekind, Hermann Kasack, E. F. Benson, Alexandre Dumas père, Betje Wolff

De Duitse dichter, schrijver en acteur Frank Wedekind werd geboren in Hannover op 24 juli 1864. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007 en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

 

Alte Liebe

 

Ich hab dich lieb, kannst du es denn ermessen,
Verstehn das Wort, so traut und süß?
Es schließet in sich eine Welt von Wonne,
Es birgt in sich ein ganzes Paradies.

 

Ich hab dich lieb, so tönt es mir entgegen,
Wenn morgens ich zu neuem Sein erwacht;
Und wenn am Abend tausend Sterne funkeln,
Ich hab dich lieb, so klingt die Nacht.

 

Du bist mir fern, ich will darob nicht klagen,
Dich hegen in des Herzens heil'gem Schrein.
Kling fort, mein Lied! Jauchz auf, beglückte Seele!
Ich hab dich lieb, und nie wirds anders sein.

 

 

 

 

Der Anarchist

 

Reicht mir in der Todesstunde
Nicht in Gnaden den Pokal!
Von des Weibes heißem Munde
Lasst mich trinken noch einmal!

 

Mögt ihr sinnlos euch berauschen,
Wenn mein Blut zerrinnt im Sand.
Meinen Kuss mag sie nicht tauschen.
Nicht für Brot aus Henkershand.

 

Einen Sohn wird sie gebären,
Dem mein Kreuz im Herzen steht,
Der für seiner Mutter Zähren
Eurer Kinder Häupter mäht.

 

 

 

 

Liebesantrag

 

Lass uns mit dem Feuer spielen,
Mit dem tollen Liebesfeuer;
Lass uns in den Tiefen wühlen,
Drin die grausen Ungeheuer.

 

Menschenherzens wilde Bestien,
Schlangen, Schakal und Hyänen,
Die den Leichnam noch beläst'gen
Mit den gier'gen Schneidezähnen.

 

Lass uns das Getier versammeln,

Lass es stacheln uns und hetzen.
Und die Tore fest verrammeln
Und uns königlich ergötzen.

 

 

 

 

 697607-17af228b0261aa3f8c0edba87b11016c.jpg

Frank Wedekind (24 juli 1864 - 9 maart 1918)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hermann Kasack werd geboren op 24 juli 1896 in Potsdam. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007.

 

 

Rosen hab ich ...

 

Rosen hab ich aus dem Garten

In das Zimmer auf den Tisch gestellt,

Und ich spüre das Erwarten,

Wenn ein Blütenblatt sich löst und fällt.

 

Bald in rötlichem Erstrahlen,

Wie ein Zauberfloß aus Duft,

Schwimmen tausend Rosenschalen

Durch die laue Abendluft.

 

Wo ihr Blühen angekommen,

In dem Paradies der Welt,

Ist auch mein Lied aufgenommen,

Ihnen wieder beigesellt.

 

 

 

 

Grabschrift

 

Wenn du mich beweinen willst, beweine:

Was vergeblich in mir sang.

Denn ich schlug, wie du, auf Steine,

Daß der Quell daraus entsprang.

     

Das Vermächtnis unsrer Tage

Ist ins Schattenreich verbannt.

Wenn du klagen mußt — beklage

Gottes Welt in Menschenhand.

 

 

 

 

697607-53a8f3b49f9bea1beb1d5dab7fd0941c.jpg
Hermann Kasack (24 juli 1896 – 10 januari 1966)

 

 

 

 

 

De Engelse schrijver E. F. Benson werd geboren in Berkshire op 24 juli 1867. Zie ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: Across the Stream

 

“There was something odd about females, and it was a mystery into which he did not at all want to enquire. They wore skirts, which perhaps concealed some abnormality, which would be fearful to contemplate. They had soft faces and soft bodies; when his mother took him on her knee--she already said that he was getting too big a boy to sit on her knee, which to Archie sounded very grand and delightful--she was soft to his shoulder, and her cheek was soft to his. But when he sat on his father's knee, he felt a hard firm substance behind him, and the contrast was similar to the contrast between his mother's soft cushions and his father's leather-clad chairs. And his father had a hard bristly cheek on which to receive Archie's goodnight kiss. Judged by the standards of pleasure and luxury it was not nearly as nice as his mother's, but it gave him, however great need there was for caution, a sense of identity with himself. He was of that species....”

 

 

 

697607-4548b2fc7a8a4e21c0d70b8e4de4f8ae.jpg
E. F. Benson (24 juli 1867 – 29 februari 1940)

 

 

 

 

 

De Franse dramaturg en schrijver Alexandre Dumas père werd geboren in (Villers-Cotterêts (Aisne) op 24 juli 1802. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007  en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

Uit: La dame De Monsoreau

 

“Le dimanche gras de l'année 1578, après la fête du populaire, et tandis que s'éteignaient dans les rues les rumeurs de la joyeuse journée, commençait une fête splendide dans le magnifique hôtel que venait de se faire bâtir, de l'autre côté de l'eau et presque en face du Louvre, cette illustre famille de Montmorency qui, alliée à la royauté de France, marchait l'égale des familles princières. Cette fête particulière, qui succédait à la fête publique, avait pour but de célébrer les noces de François d'Epinay de Saint-Luc, grand ami du roi Henri III et l'un de ses favoris les plus intimes, avec Jeanne de Cossé-Brissac, fille du maréchal de France de ce nom.

Le repas avait eu lieu au Louvre, et le roi, qui avait consenti à grand'peine au mariage, avait paru au festin avec un visage sévère qui n'avait rien d'approprié à la circonstance. Son costume, en outre, paraissait en harmonie avec son visage : c'était ce costume marron foncé sous lequel Clouet nous l'a montré assistant aux noces de Joyeuse, et cette espèce de spectre royal, sérieux jusqu'à la majesté, avait glacé d'effroi tout le monde, et surtout la jeune mariée, qu'il regardait fort de travers toutes les fois qu'il la regardait.

Cependant cette attitude sombre du roi, au milieu de la joie de cette fête, ne semblait étrange à personne ; car la cause en était un de ces secrets de coeur que tout le monde côtoie avec précaution, comme ces écueils à fleur d'eau auxquels on est sûr de se briser en les touchant.

A peine le repas terminé, le roi s'était levé brusquement, et force avait été aussitôt à tout le monde, même à ceux qui avouaient tout bas leur désir de rester à table, de suivre l'exemple du roi.”

 

 

 

 697607-8645c2bff929cc896630e43c96378a0f.jpg

Alexandre Dumas père (24 juli 1802 - 5 december 1870)

 

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Betje Wolff (eig. Elizabeth Bekker) werd geboren in Vlissingen op 24 juli 1738. Zie ook mijn blog van 24 juli 2007 en ook mijn blog van 24 juli 2008 en ook mijn blog van 24 juli 2009.

 

 

Morgen lied voor een ambagtsman.

Wys: Hier heeft my Roozemond bescheiden.

 

 'k Moet op; 't word licht. 'k Heb nieuwe kragten

 Van u alleen, ô lieve Heer!

 Ik geef 'er u, in myn gedagten,

 Den roem van, want ik kan niet meer.

 

 'k Bevind my aanstonds in het midden

 Van Kindren, in een groot geweld.

 'k Beveel ons U: dit is myn bidden;

 Gy zyt meest op het hart gesteld.

 

 'k Heb geen Bidkamer, 'k heb geen Boeken,

 Ik heb geen tyd, om zo alleen

 Al myne pligten te doorzoeken,

 Maar doe myn werk altoos te vreên. 

 

 Al kan ik dus geen kamer sluiten,

 Als andren doen tot hun gebed;

 'k Sluit alles, wat niet goed is, buiten

 Een hart, dat knielt voor uwe wet.

 

 Ik ga myn brood met vreugde winnen,

 Voor my en voor myn huisgezin;

 Ik zal met u den dag beginnen:

 'k Wagt van uw zegen myn gewin.

 

 'k Heb gister avond nog gelezen:

 (Gelukkig zo ik hier op let!)

 ‘Te vreden zyn, is dankbaar wezen;

 Vertrouwen, is het recht Gebed’.

 

 'k Ben wel gemoed, ik voel geen kommer,

 Ik dank u voor myn gunstig lot;

 En denk, in al myn aardschen slommer,

 Aan Dood, aan de Eeuwigheid, aan God.

 

 

 

 

697607-81b34c8636aae1bad038f1fa15c5e2d5.jpg
Betje Wolff (24 juli 1738 - 5 november 1804)

Geschreven door Romenu om 20:11 Reageer op dit bericht

Frans Erens, Thea Dorn, Lisa Alther, Irina Liebmann

De Nederlandse schrijver Frans Erens werd geboren op 23 juli 1857 in Schaesberg. Zie ook mijn blog van 23 juli 2007 en ook mijn blog van 23 juli 2008 en ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: De processie

 

„Zij waren gekomen van St. Jacob, zij kwamen van St. Folian. Uit alle parochies waren zij gekomen en zij trokken langzaam ëén voor éën achter elkander in twee rijen luid biddend, te samen biddend op den maatslag van den lang zamen stap door de straat, vrouwen en mannen, veel oude vrouwen en veel oude mannen en kinderen klein.

Zij trokken onder de breed-hangende vlaggen, die hingen uit de boven-ramen en daken der huizen. In de geopende ramen stonden de kaarsen met hun gele vlammetjes naast Christusbeelden en Mariabeelden; zij brandden tusschen bloemen, geen licht verspreidend in den hard-lichtenden dag, die geweldig licht-kaatste tegen de eene huizenrij met bibberende branding.

Zij waren gekomen van St. Petrus en van St. Michael en van St. Maria en van alle parochies en zij trokken door de zonnige straat.

De rozenkrans hangend in den hangenden arm, in den anderen hangend de hoed, gingen de voorbidders in het midden, met dirigeerenden stap in zwart-lange jas tusschen het volgende beenen-gestap. Hoog gingen ze met luid gebed, met kort afgebroken syllaben biddend, als commando's boven de hoofden. De mannen baden de mannen vóór en de vrouwen de vrouwen.

De vrouwen sleepten luid het smeekend gebed. En met wijden cadans als een miserere zong het ‘wees ge gegroet Maria’ door de zonnige straat.

Zij waren gekomen van St. Paulus, van St. Laurentius en van alle parochies, zij baden en het zingend gebed steeg luidklagend op en weergalmde met golvend gedreun door de straat, waar alles in stilte en eerbied voorbij liet gaan de voortgaande menschenrijen.“

 

 

 

696977-96284984707a5542bb5667a4850d827c.jpg
Frans Erens (23 juli 1857– 5 december 1936)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster en televisiepresentatrice Thea Dorn (peudoniem van Christiane Scherer) werd geboren op 23 juli 1970 in Offenbach am Main. Zie ook mijn blog van 23 juli 2008 en ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: Mädchenmörder

 

„Ich habe meiner Mutter verziehen, dass sie mir an jenem Abend das Auto nicht geben wollte. Es stimmt: Ich hatte meinen Führerschein erst seit einem halben Jahr. (Allerdings stimmt nicht, dass ich schon einmal betrunken nach Hause gefahren wäre. Ich trinke keinen Alkohol. Ganz einfach, weil mir Alkohol nicht schmeckt.)

Keiner kann sagen, ob ich nicht auch in die Hände jenes Menschen geraten wäre, wenn ich an diesem Abend das Auto gehabt hätte. Vielleicht hätte ich vor Carinas Wohnung keinen Parkplatz gefunden und wäre ihm auf dem Weg zum Auto begegnet. Oder ich hätte eine Panne gehabt, und ausgerechnet er wäre derjenige gewesen, der angehalten hätte, um mir zu »helfen«. Ich glaube, es war mein Schicksal, ihm an jenem Abend zu begegnen. Und sei nem Schicksal kann keiner aus dem Weg gehen. Deshalb habe ich aufgehört, mir diese Was-wäre-geschehenwenn- Fragen zu stellen.

Fest steht, dass ich meinem Entführer an der Haltestelle für den Nachtbus begegnet bin. Die Party bei Carina war langweilig gewesen, ursprünglich hatte ich gar nicht hingehen wollen. Kurz vor Mitternacht war Martin, Carinas älterer Bruder, gekommen, und er hatte mich überredet, noch ein bisschen zu bleiben. Später hatte er mir angeboten, mich nach Hause zu fahren.

Von heute aus betrachtet, ist es natürlich Hohn: Ich hatte es abgelehnt, mich von Martin nach Hause bringen zu lassen, weil ich das Gefühl hatte, er würde die Gelegenheit ausnützen, etwas von mir zu wollen. Nicht, dass mir Martin unsympathisch gewesen wäre. Aber ich hatte Angst vor einer Situation, in der er mich bedrängt. Um dieser Situation aus dem Weg zu gehen, rannte ich just jenem Mann in die Arme, der keinerlei Skrupel kannte, mit mir Dinge zu tun, die Carinas Bruder nicht einmal in seinen

Alpträumen eingefallen wären.“ dchenmoerder.

 

 

 

 696977-96d3c4c03595683e134ac82359f94766.jpg

Thea Dorn (Offenbach am Main, 23 juli 1970)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Lisa Alther werd geboren op 23 juli 1944 in Kingsport, Tennessee. Zie ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: Kinfolks: Falling Off the Family Tree

 

„Her face freezes halfway between a smile and a frown as she tries to decide if this is a compliment. She was a model at the University of Rochester. In my favorite photo, she's wearing a satin evening gown, standing inside a giant wine bottle, her black hair bobbed. But at home she resembles Harriet Nelson more than Loretta Young because she hates to buy clothes. My parents share a horror of spending money. Having grown up during the Great Depression and World War II, they say you never know when the next ax will fall.

Since my mother is from upstate New York, she doesn't gush like normal mothers. She used to teach high school English, so she's always coaching us to pronounce "cow" in one syllable. Our friends look at us as though we're lunatics whenever we say "cow" as she recommends.   But our cousins in New York still mock our southern accents when we visit them in the summer. They say southerners are stupid. Our Tennessee playmates say Yankees are rude. But I've met plenty of rude southerners and stupid Yankees.

My mother's hobby is curling up in an armchair with the library books from which she's always quoting. When she makes us take naps so she can read in peace, she announces, "I'll but lie down and bleed awhile and then rise up to fight again."

Once at supper, as she was carving a chicken, she looked up and said, "Children, always remember to stab low and pull up."

"Why?" I asked.

"That way you sever the aorta." She illustrated this in the air with her knife.“

 

 


696977-0b36aad53e3bc85bbe79ed8f7178562d.jpg
Lisa Alther (Kingsport, 23 juli 1944)

 

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Irina Liebmann werd geboren op 23 juli 1943 in Moskou. Zie ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: Berliner Mietshaus

„Quergebäude, 2 Treppen rechts. Sibylle N.

Eine junge Frau mit wippenden, schwarzen Locken öffnet die Tür, zusammengerollt wie eine Raupe liegt ein winziger Säugling in ihrem Arm. Schwungvoll läuft die Mutter mir voran ins Wohnzimmer, straffer Pullover, enggeschnallter Gürtel, weiter Rock – Sibylle N. genießt ihr Babyjahr und freut sich über jeden Besuch.

Sofort erklärt sie mir die ganze Wohnungseinrichtung, die hellen Kindermöbel seien ihr Eigentum, die Küchenmöbel ebenfalls. Sie sage das nur der Ordnung halber, denn wer einmal etwas durchgemacht habe, der werde vorsichtig, und überhaupt: Ich halte mich hier nur auf. Ihre eigene Wohnung sei ein Zimmer in Pankow, die Wohnung hier allerdings benutze sie seit 1978, damals habe sie den Schlosser Bernd kennengelernt, dem seien die zwei Zimmer nach seiner Scheidung zugesprochen worden. Sibylle ist auch geschieden.“



696977-6568af5e7127f6d6f1776e51f3ebd67c.jpg
Irina Liebmann (Moskou, 23 juli 1943)



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e juli ook mijn vorige blog van vandaag.


Geschreven door Romenu om 20:02 Reageer op dit bericht

Kai Meyer, Hubert Selby jr., Raymond Chandler, Sascha Kokot

De Duitse schrijver Kai Meyer werd geboren op 23 juli 1969 in Lübeck. . Zie ook mijn blog van 23 juli 2007 en ook mijn blog van 23 juli 2008 en ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: Die Wasserweber

 

„Am Morgen ihres letzten Tages in Aelenium besuchte Jolly den Hexhermetischen Holzwurm.

Sein Haus im Dichterviertel der Seesternstadt war schmal, gerade breit genug, um einer niedrigen Tür und einem Fenster nebeneinander Platz zu bieten. Wie überall in Aelenium gab es auch hier keine rechten Winkel und kaum eine gerade Wand. Die Gebäude der Stadt waren aus dem elfenbeinähnlichen Material der Koralle gearbeitet, manche auf natürliche Weise gewachsen, andere von Steinmetzen und Künstlern geschaffen.

„Ich bin’s“, rief sie, als sie an dem Wächter vorbeitrat und die Tür öffnete. „Jolly.“

Sie hatte nicht mit einer Antwort gerechnet und bekam keine. Sie wusste, wie es um den Wurm stand.

Hätte sich sein Zustand verändert, hätte man sie darüber in Kenntnis gesetzt.

Jolly schloss die Tür hinter sich. Das, was sie dem Hexhermetischen Holzwurm zu sagen hatte, ging den Posten nichts an. Zudem fürchtete sie, Munk könnte ihr gefolgt sein und sich unbemerkt hinter ihr ins Haus stehlen. Dass er ihr Gespräch mit dem Holzwurm mit anhörte, war das Letzte, was sie wollte.“

 

 

 

696967-4fa4cbcf5e1be6a48549d342cec36c77.jpg
Kai Meyer (Lübeck, 23 juli 1969)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Hubert Selby jr. werd op 23 juli 1928 in Brooklyn, New York geboren. Zie ook mijn blog van 23 juli 2007 en ook mijn blog van 23 juli 2008 en ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit: Compulsive writing

 

„My writing is inspired by just about everything, yet I am unaware of so much of the process. A particular incident may lead to just one line; for example, I remember a friend of mine telling a story about a guy who locked his mother in a closet and threatened to put a stake through her heart. This is a funny story in the telling and inspired the opening line of Requiem for a Dream: "Harry locked his mother in the closet" - but the book as a whole was not sparked by that anecdote.

Nor was the book inspired by heroin addiction, though it may seem to be. Certainly heroin can produce dreams, and all manner of illusions and delusions, but for me the book is about the great American dream, as promulgated by political/corporate America. We are taught in an infinite number of ways that the purpose of life is to get - and if you don't get up early and start getting, someone will get your share. Yet it is not only the seeking of this dream that is deadly; its attainment is just as fatal.

So I guess it could be said that the inspiration for Requiem for a Dream is watching the American dream not only destroy so many lives in the US, but infect the rest of the world with its obsession with getting more, ignoring the deadly effect that has on the planet. The perfect example is how willingly the British government has endorsed the Bush obsession with oil, even though it may bring about a worldwide tragedy beyond imagination.“

 

 

 

696967-c9cbdb9379921d673386cd282e3d5ef2.jpg 

Hubert Selby jr. (23 juli 1928 – 26 april 2004)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Raymond Thornton Chandler werd geboren in Chicago op 23 juli 1888. Zie ook mijn blog van 23 juli 2007 en ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

Uit:  The Long Goodbye

 

„A low-swung foreign speedster with no top drifted into the parking lot and a man got out of it and used the dash lighter on a long cigarette. He was wearing a pullover check shirt, yellow slacks, and riding boots. He strolled off trailing clouds of incense, not even bothering to look towards the Rolls-Royce. He probably thought it was corny. At the foot of the steps up to the terrace he paused to stick a monocle in his eye.
The girl said with a nice burst of charm: "I have a wonderful idea, darling. Why don't we just take a cab to your place and get your convertible out? It's such a wonderful night for a run up the coast to Montecito. I know some people there who are throwing a dance around the pool."
The white-haired lad said politely: "Awfully sorry, but I don't have it any more. I was compelled to sell it." From his voice and articulation you wouldn't have known he had had anything stronger than orange juice to drink.
"Sold it, darling? How do you mean?" She slid away from him along the seat but her voice slid away a lot farther than that.
"I mean I had to," he said. "For eating money.
"Oh, I see." A slice of spumoni wouldn't have melted on her now.
The attendant had the white-haired boy right where he could reach him--in a low-income bracket. "Look, buster," he said, "I've got to put a car away. See you some more some other time--maybe."
He let the door swing open. The drunk promptly slid off the seat and landed on the blacktop on the seat of his pants. So I went over and dropped my nickel. I guess it's always a mistake to interfere with a drunk. Even if he knows and likes you he is always liable to haul off and poke you in the teeth. I got him under the arms and got him up on his feet.
'Thank you so very much," he said politely“.

 

 

 

696967-afa6aa07fc3792a836c21eb996f8166b.jpg
Raymond Chandler (23 juli 1888 – 26 maart 1959)

 

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Duitse dichter en schrijver Sascha Kokot werd geboren in Osterburg in 1982.  Zie ook mijn blog van 23 juli 2009.

 

 

Nach dem dritten Tag Regen

 

Nach dem dritten Tag Regen
versank der Vater mit dem Nachbarn
in dem am Morgen frisch bestellten Feld
half auch Bier und Schnaps nicht fort
kam am Abend fröhlich fluchend
jemand aus dem Dorf herüber
zog Belarus, Dichter und Saboteur
aus dem Kartoffelacker
schenkte dem glotzenden Kind
Weidenholz für einen Triller.

 

 

 

 

696967-02de79b366f7f4b6caf831bdec0a8425.jpg
Sascha Kokot (Osterburg, 1982)

Geschreven door Romenu om 19:51 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten