Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 31 oktober 2010 tot 1 november 2010

Ilse Aichinger, Stefaan van Laere, Rudy Kousbroek, Hermann Broch, Aras Ören

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Ilse Aichinger werd met haar tweelingzusje Helga geboren op 1 november 1921 in Wenen. Zie ook mijn blog van 1 november 2006 en ook mijn blog van 1 november 2007 en ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

Uit: Unglaubwürdige Reisen

 

“Die erste Reise, die Geburt, hat nicht nur mit den meisten letzten gemeinsam, daß sie ohne Alternative auskommen muß: Keiner holt freiwillig Luft oder wählt den Ort für die erste Chance, nicht gleich zu ersticken. Ob im Jet über Seattle, in Ambulanzwagen mit Blaulicht oder in einer sterilen Entbindungsstation oder einer Abstellkammer: der erste Schrei setzt der ersten Reise ein Ende und läßt sich fast ohne weiteres als Existenzbeweis definieren. Aber für wessen Existenz? Verwandt oder unverwandt, auswechselbar oder nicht?
Schon im Bruchteil einer Sekunde danach sind neue Instanzen zuständig: staatliche und kirchliche Behörden, Paßämter, Pfarrämter, Standesämter, Tauf- und Geburtsurkunden und früher noch ein "Heimatschein", der unglaubwürdigste Beweis für die erste unglaubwürdige Reise: Geboren in Wien, dagegen ist nichts zu machen, aber danach? Ob Graz, Hütteldorf oder der Jemen – die nach Freud entscheidende frühe Kindheit zeichnet sich sofort ziemlich endgültig ab. Auch die kann keiner wählen. Für mich hieß sie teilweise Linz an der Donau, der Pfennigberg, der Pöstlingberg, der Freinberg.
Vor allem aber ein immerhin sozialdemokratischer Bürgermeister, Ernst Koref, der gern Musik hörte und uns besuchte. Das glich die oft beunruhigenden finanziellen Schwierigkeiten aus, die durch die fünfte identische Jean-Paul-Ausgabe, die unser Vater ins Regal gestellt hatte, entstanden waren. Da reichte das Geld nur noch für ein schizophrenes Kindermädchen, Frau Emma Schrack, kurz zuvor irrtümlich aus der Psychiatrie entlassen, sie verlangte wenig und hielt uns mit den kräftigen Griffen fest, die sie von Wärtern kannte. "Wenn ihr nicht brav seid, hole ich den Wachmann", sagte sie gerne. Sie blieb drei oder vier Jahre.
Die Spazierwege: über die Landstraße zum Hauptplatz, doch noch nicht zum letzten Wohnhaus Adalbert Stifters, in dem er unter seine langen Betrachtungen über die Restaurierung von Lindenholzaltären mit einem Rasiermesserschnitt in die Kehle einen unvermuteten, aber nicht un- vermutbaren Schlußstrich gezogen hatte.
Aber schon damals, immer häufiger, führten die Wege in Richtung Landesirrenanstalt, über Wiesen mit den ersten Frühlingsblumen und Lücken in der Anstaltsmauer. Durch sie konnten wir die freundlichen und stillen oder stillgehaltenen Irren sehen.”

 

 

 

773020-61e95e3fc52010a2004974b5968cf4f4.jpg
Ilse Aichinger (Wenen, 1 november 1921)

 

 

 

 

 

De Belgische dichter en schrijver Stefaan van Laere werd geboren op 1 november 1963 in Wetteren. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

 

De laatste dans

 

Echt dood zijn is niet meer kunnen dansen

zelfs niet in de kelders van je barokke hoofd.

Geen uitzicht op een sprankel hoop, geen kansen

niemand die nog de puurheid van je passen looft.

 

Echt dood zijn is iets waar je op tijd moet aan beginnen

nog voor de sappen verdorren in je stramme leden

nog voor de cellen sterven en je voorgoed bederven.

Nog voor je als een muffe mummie door ieder wordt gemeden.

 

Maar voor we dood gaan, voor die kleine knekelvent

met zijn zwiepende zeis je levensdraad gaat bezwaaien,

is er nog tijd voor een laatste dans die alles omvat.

Je eigen last tango in Paris, gekluisterd aan je infuus.

 

 

 

 

Onhandelbaar

 

Zo omarmde hij de kilte van iets na middernacht

in zijn kamer boven het doffe tangofeest.

Veel te lang beleefd geweest.

Tot hij zijn wrok liet kreunen. Scheutige schim.

Zorro en geest in één.

 

Onder zijn droeve voeten zag hij door het gat in de vloer

hoe ze al te steriel en deftig schoven op de tonen van het concours.

Waar is het hart, riep hij. In zijn hoofd.

En hij knikte dat het goed was. De pin bleef hangen

aan zijn pink. Dan smakte de granaat plomp tussen hun schoenen.

Eindelijk raak.

 

 

 

 773020-0d23155dcba02e5ca7faa0282481ca41.jpg

Stefaan van Laere (Wetteren, 1 november 1963)

 

 

 

 

 

De  Nederlandse dichter, schrijver en essayist Rudy Kousbroek werd op 1 november 1929 in Pematang Siantar in Indonesië geboren. Zie ook mijn blog van 1 november 2006 en ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009. Rudy Kousbroek overleed op 4 april van dit jaar op[ 80-jarige leeftijd. Zie ook mijn blog van 4 april 2010.

 

 

Oude schaduwen

 

Ik heb nog een collectie heel oude schaduwen,
Sommige half vergaan en kwetsbaar,
Een paar nog uit de 18e eeuw.

Kinderschaduwen uit Antwerpen,
De schaduw van een rode lelie,
Een meeuwenschaduw uit Den Helder.

En uit de tijd van Koningin Emma,
Gerafeld maar nog goed herkenbaar,
Schaduwen van grijze dames.

De schaduw van een boom in Frankrijk,
Een vleermuisschaduw uit Zuid-Limburg,
Een grote vliegtuigschaduw uit de oorlog.

Vergeten schaduwen in een lade,
Voel maar, koel als tafelzijde,
Sommige zo fijn als spinrag.

Je moet ze weer netjes opvouwen,
Zorgen dat ze niet scheuren,
En ze beschermen tegen het licht.

 

 

 

 

Bevroren woorden

 

In de strenge winer van '96
Was het zo koud
Zelfs de woorden bevroren
Zodra zij werden uitgesproken.

Ze lagen bij handenvol op straat
Als gekleurde kralen,
Sommige rood, sommige goud,
De meeste grauw als zand.

En toen het begon te dooien
Was het een onvoorstelbaar kabaal,
Hulpgeroep, gelach, ruzies, gefluister.

Jouw naam zat er ook nog ergens tussen,
Tezamen met de woorden: ik hou van je!
Dat was in de strenge winter van '96.

 

 

 

 

 773020-fbe8400460a1d23af203656fd92e5e12.jpg

Rudy Kousbroek (1 november 1929 - 4 april 2010)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Hermann Broch werd op 1 november 1886 in Wenen geboren. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

Uit: Die Schuldlosen

 

"[...] sei der Held im Mittelstand einer mittelgroßen Provinzstadt, also etwa einer der ehemaligen deutschen Kleinresidenzen - Zeit 1913 - lokalisiert, sagen wir in der Person eines Gymnasialsupplenten. Es kann ferner vorausgesetzt werden, daß derselbe, unterrichte er Mathematik und Physik kraft einer kleinen Begabung für exakte Betätigung an diesen Beruf geraten war, und daß er sohin mit schöner Hingabe, roten Ohren und einem netten Glücksgefühl im klopfenden Herzen seinem Studium abgelegen haben dürfte, freilich ohne die höheren Aufgaben und Prinzipien der gewählten Wissenschaft zu bedenken oder anzustreben, vielmehr überzeugt, mit der Ablegung der Lehramtsprüfung nicht nur eine bürgerliche, sondern auch eine geistige Höchstgrenze in seinem Fach erreicht zu haben. Denn ein aus Mittelmäßigkeiten konstruierter Charakter macht sich über die Fiktivität der Erkenntnisse wenig Gedanken, ja sie erscheinen ihm bloß schrullenhaft, er kennt bloß Operationsprobleme, Probleme der Einteilung und der Kombination, niemals solche der Existenz, und gleichgültig, ob es sich hierbei um Formen des Lebens oder um Formeln der Algebra handelt, ist er immer nur darauf erpicht, daß es sich 'genau ausgehe'; die Mathematik besteht ihm aus 'Aufgaben', die er oder seine Schüler zu lösen haben, und ebensolche Aufgaben sind ihm die Fragen des Stundenplans oder die seiner Geldsorgen: sogar die sogenannte Lebensfreude ist ihm Aufgabe und eine teils vom Herkommen teils von den Kollegen vorgezeichnete Gegebenheit. Völlig determiniert von den Dingen einer ebenen Außenwelt, in den kleinbürgerlicher Hausrat und Maxwellsche Theorie einträchtig und paritätisch durcheinanderstehen, arbeitet ein solches Mensch im Laboratorium, arbeitet in der Schule, gibt Nachhilfestunden, fährt mit der Straßenbahn, trinkt abends manchmal Bier, besucht nachher das öffentliche Haus, hat Wege zum Spezialarzt, sitzt in den Ferien an Mutters Tisch; schwarzgeränderte Nägel zieren seine Hände, rötlichblonde Haare seinen Kopf, von Ekel weiß er wenig, doch Linoleum dünkt ihm ein günstiger Bodenbelag."

 

 

 

773020-869ef5f1055bfc12bca8fea7d3397a41.jpg
Hermann Broch (1 november 1886 - 30 mei 1951)

 

 

 

 

 

De Turkse schrijver Aras Ören werd geboren in Bebek bij Istanbul op 1 november 1939. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

Uit: Sehnsucht nach Hollywood

 

„Sie fürchtete eine Gefahr, die sich ihr näherte. "Ich habe solche Sehnsucht", sagte sie, konnte aber nicht benennen, wonach sie sich sehnte. "Ob mein Verlobter mich nicht retten könnte?" dachte sie. Ihre rettenden Träume und die wundersamen Worte, aus denen sie Träume zusammensetzte, waren jetzt nicht mehr da, die Silben aus stimmlosen Buchstaben blieben ihr im Hals stecken und am Gaumen hängen, nein, sie waren nicht da, sie zappelte ganz vergeblich, "ich habe wohl überhaupt nichts gelernt", alles umsonst, nein, das kann doch nicht sein ... Das waren ihre letzten Gedanken ...
Susanne schlüpfte im Geist noch einmal in die Rollen einer keuschen Jungfrau, einer rechtschaffenen Hure, eines verliebten Schulmädchens, eines verratenen Models oder einer gemeinen Mörderin. Sie vergaß alles, dachte nicht mehr an den Regisseur, der sich die Haare raufte, nicht an den Regieassistenten, dem die Locken in die Stirn fielen, und sein verzweifeltes Flehen: "Geben Sie doch ein bißchen acht, bitte, konzentrieren Sie sich doch ein wenig!", nicht an das Jammern der anderen: "Wir sind spät dran! Was ist da schon dabei? Kann man das nicht endlich richtig machen?" und nicht an das Maulen der Requisiteure und Beleuchter, alles war vergessen, ja, der eigentliche Filmset war jetzt in ihrem Kopf. Dieses Spiel war von unglaublicher Schönheit.
Als sie durch die dunkelblaue Nacht nach Hause ging, unter dem flackernden Licht der Gaslaternen, das die Nacht noch geheimnisvoller und verschwommener erscheinen ließ, dauerte das Spiel in Susannes Phantasie an. Der mystisch eingerichtete Salon des berühmten Filmstars Sarah Stein befand sich jetzt irgendwo inmitten der Ruinen, die verlassen in der Dunkelheit lagen.
Es war eine seltsame Nacht. Sergeis Gesicht war vom Alkohol aufgeschwemmt und verfallen, Blut quoll ihm aus der aufgeplatzten Augenbraue, floß ihm über Schläfen und Wangen und tropfte vom Kinn auf das weiße Hemd. Der Regisseur, der Kameramann, die Beleuchter und die Requisiteure waren nirgendwo zu sehen, die Kamera stand still und nahm nichts mehr auf, aber die Scheinwerfer brannten noch.“

 

 

 773020-da50c09f8ed842d41daed3bf7a98780a.jpg

Aras Ören (Bebek, 1 november 1939)



Zie voor nog meer schrijvers van de 1e november ook
mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:27 Reageer op dit bericht

Günter de Bruyn, Huub Oosterhuis, Henri Troyat, Jean Tardieu, Stephen Crane, Jean-Simon DesRochers

De Duitse schrijver Günter de Bruyn werd op 1 november 1926 geboren in een katholiek arbeidersgezin in Berlijn. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

Uit: Als Poesie gut

 

„Henriette war zwölf Jahre alt, als ihr eine Tante, die sie im Nähen unterrichtete, insgeheim anvertraute, daß sie bald Braut werden sollte, auch den Namen des Bräutigams und den Tag der Verlobung verriet sie ihr schon. Henriette war glücklich darüber, nun bald schön

gekleidet am Arm des Bräutigams spazierengehen zu dürfen, mehr Taschengeld als zwei Groschen im Monat zu erhalten und vielleicht sogar von den besseren Gerichten mitessen zu dürfen, die der Vater immer erhielt. Sehnlich wurde der angegebene Tag also erwartet, doch verstrich der Vormittag wie jeder andere, und erst beim Mittagessen kündigte sich durch eine Frage des Vaters das große Ereignis an. Er wollte von ihr nämlich wissen, ob sie lieber einen Rabbiner oder einen Doktor heiraten möchte, und sie entgegnete, wie es sich gehörte: jeder väterliche Entschluß sei ihr recht. Am Nachmittag verriet ihr die Mutter des Bräutigams Namen und ermahnte sie, sich ihm gegenüber gut zu benehmen. Am Abend mußte sie im Vorzimmer warten, bis man den Kontrakt aufgesetzt und unterschrieben hatte. Vor dem Notar und zwei Zeugen mußte sie ihre Zustimmung geben, worauf der Bräutigam ihr die Hand küßte und mit ihr in die Festgesellschaft ging.

Enttäuschend für sie waren die anderthalb Jahre, die sie bis zur Hochzeit noch warten mußte. Zwar erhielt sie nun sechs statt zwei Groschen im Monat, aber von schöneren Kleidern und besserem Essen war so wenig wie von Spaziergängen des Brautpaares die Rede, und jeden Abend mußte sie Stunden von entsetzlicher Langerweile durchleiden, wenn der Bräutigam kam, um mit dem Vater Karten zu spielen, denn sie mußte neben ihm sitzen, obwohl sie vom Kartenspiel nichts verstand. Allein war sie mit dem Versprochenen niemals.

Nur abends beim Abschied im Hausflur kam es manchmal zu Zärtlichkeiten, die ihr angenehm waren, aber in ihrer Bedeutung nicht klar. Als jemand ihr weismachte, die Kinder entstünden dadurch, daß

man zu oft an einen bestimmten Mann denke, fürchtete sie, durch vorzeitige Niederkunft in Schande geraten zu können, weil ihr Künftiger doch dauernd in ihren Gedanken war.“

 

 

 

 773015-5cd6604461c1fb4f64b0aa54f34fe787.jpg

Günter de Bruyn (Berlijn, 1 november 1926)

 

 

 

 

De Nederlandse priester, theoloog en dichter Huub Oosterhuis werd geboren in Amsterdam op 1 november 1933. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

 

Lichtverhaal

 

Schitterend licht uit duizend
bewegingen water
wind over water prevelend
aanstormend opspattend water

zoals ik ziende de zon op het water
het eeuwige licht denk
zo, mijn ogen verdwalend
in waterlichtverte,
denk ik dat gij bestaat

die over donkere afgrond
licht heeft geroepen -
schittergedachte

schitterlichtverteverhaal.

 

 

 

773015-931e6976053d8bee5c9d66021afa3e6f.jpg 

Huub Oosterhuis (Amsterdam 1 november 1933)

 

 

 

 

De Franse schrijver Henri Troyat werd geboren in Moskou op 1 november 1911. Zie ook mijn blog van 1 november 2009.

 

Uit: La Traque

 

„Nous étions fiers de vivre entre ces murs où s’était écoulée sa jeunesse, de nous promener dans le parc où il avait flâné lui-même en composant ses premiers vers, de respirer l’air qui avait empli ses poumons alors qu’il souriait encore à l’avenir. Nous apprenions par cœur, avec dévotion, ses moindres poèmes et nous abhorrions l’homme qui l’avait tué en duel, à l’âge de trente-sept ans, pour une stupide histoire de marivaudage mondain. Toutes les péripéties du drame nous étaient connues : la légèreté de la femme du poète, la très jolie et très sotte Nathalie, les galanteries déplacées de ce chevalier-garde d’origine française, Georges de Heeckeren d’Anthès, qui s’amusait à la courtiser ouvertement, les louches manœuvres du père adoptif de d’Anthès, le baron de Heeckeren, ambassadeur des Pays-Bas en Russie, les lettres anonymes infamantes qui circulaient dans Saint-Pétersbourg sur la prétendue infortune conjugale de Pouchkine, la fureur démente de celui-ci, la dérobade du gandin, lequel, pour se laver de tout soupçon, épousait, in extremis, Catherine, la propre sœur de Nathalie, mais n’en continuait pas moins à poursuivre cette dernière, en public, de ses assiduités, le scandale enfin, la rencontre sur le terrain, le coup de feu fatal, la stupeur indignée de la Russie, la dégradation et l’expulsion de d’Anthès hors des frontières... »

« Quand je quittai le lycée, en juin 1869, il y avait trente-deux ans que Pouchkine était tombé sous la balle de d’Anthès. Mais pour moi, pour nous tous, les pensionnaires de Tsarskoïe Selo, c’était hier. Pouchkine représentait à nos yeux notre ancien, notre ami intime, notre idole, et c’était la main d’un Français, admis par faveur à servir dans l’armée russe, qui avait tranché net cette si belle et si noble vie. Aucune mort, fût-ce celle d’un proche, ne nous paraissait plus difficile à accepter que celle-ci. Je me rappelle qu’au lycée nous marchions sur la pointe des pieds en passant devant la porte de la chambre numéro 14, qui avait été la sienne autrefois. Certes nous savions que c’était le jeune et insignifiant Morozoff qui y couchait maintenant. Mais elle était hantée par le fantôme de l’autre. Dans son for intérieur chacun d’entre nous enviait l’actuel occupant, qui ne méritait pas cette chance. De tous côtés, à présent, on publiait des hommages à Pouchkine, des souvenirs sur Pouchkine, des exégèses de l’œuvre de Pouchkine... La Russie entière était veuve. Néanmoins personne ne ressentait cette perte aussi cruellement que nous. Frais émoulus d’une école où nous n’avions rencontré que son ombre, nous nous considérions comme ses éternels obligés... »



 

 

 773015-bc5f4a1f23214a84ce4fb847cf2cf8a3.jpg

Henri Troyat (1 november 1911 – 4 maart 2007)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jean Tardieu werd geboren op 1 november 1903 in Saint German de Joux. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

 

Choeur d’enfants

 

Tout ça qui a commencé

il faut bien que ça finisse

 

la maison zon sous l'orage

le bateau dans le naufrage

le voyageur chez les sauvages.

 

Ce qui s'est manifesté

il faut que ça disparaisse

 

feuilles vertes de l'été

espoir jeunesse et beauté

anciennes vérités.

 

 

Moralité

 

Si vous ne voulez rien finir

évitez de rien commencer.

Si vous ne voulez pas mourir,

quelques mois avant dé naître

faites-vous décommander.

 

 

 

Le citadin

 

Avancez! Reculez ! Arrêtez ! - Des ordres

chuchotés haletants à l'oreille. Obéis !

(Capitaines cachés dans la faim et la soif)

Fuis ! Montre-toi ! Un salut !

Signe tais-toi réponds prends garde !

 

Que d'ordres venus de partout !

Le soleil ? - La main sur les yeux !

La pluie ? - Courbe le dos !

L'amour qui arrive ? – Attention !

Et ces morts en travers du chemin tout à coup !

 

Chocs et contre-temps de la ville

et de la vie je suis tranquille

seulement si mon souffle et mon pas vous rassemblent.

L'instable est mon repos.

 

 

 

 773015-4e16a9cc6d4f94bd47a13d0729c8d100.jpg

Jean Tardieu (1 november 1903 – 27 januari 1995)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Stephen Crane werd geboren op 1 november 1871 in Newark, New Jersey. Zie ook mijn blog van 1 november 2008 en ook mijn blog van 1 november 2009.

 

 

In Heaven 

 

In heaven,

Some little blades of grass

Stood before God.

"What did you do?"

Then all save one of the little blades

Began eagerly to relate

The merits of their lives.

This one stayed a small way behind,

Ashamed.

Presently, God said,

"And what did you do?"

The little blade answered, "Oh my Lord,

Memory is bitter to me,

For, if I did good deeds,

I know not of them."

Then God, in all His splendor,

Arose from His throne.

"Oh, best little blade of grass!" He said.

 

 

 

In the Desert 

 

In the desert

I saw a creature, naked, bestial,

who, squatting upon the ground,

Held his heart in his hands,

And ate of it.

I said, "Is it good, friend?"

"It is bitter -- bitter," he answered;

"But I like it

Because it is bitter,

And because it is my heart."

 

 

 

 773015-db78f978f87e567e74e05b4dcf96823b.jpg

Stephen Crane (1 november 1871  - 5 juni 1900)




De Canadese schrijver
Jean-Simon DesRochers werd geboren op 1 november 1976 in Montréal, Québec, Canada. Zie ook mijn blog van 2 november 2008.

 

Uit: La canicule des pauvres


„6 h 2 - Humidex : 31 °C

Il reste sept minutes avant la seconde sonnerie. Monique est consciente. Elle sait à quel point la sonnerie du radioréveil de Christian est stridente. Christian à côté qui dort encore, bouche ouverte. Monique reste étendue, les yeux plongés dans la pénombre du minable appartement. Il fait chaud. Tant au-dessus du drap qu'en dessous. Plus que six minutes.

Comme tous les premiers du mois, Monique passera la journée à la réception. Une journée à écouter les excuses des uns, à recevoir les chèques des autres, sauf si les locataires décident de régler avec leur petite monnaie accumulée, roulée en tubes, comme le Marsouin depuis trois mois. Comment il fait pour ramasser autant de pièces sans les boire ? Monique imagine ce boiteux en train de rouler des dollars accumulés au fond d'un contenant d'eau de dix litres. Elle le voit entasser ses piles avec une certaine fierté, s'assurer de rouler l'argent avec les faces placées du même côté. Trois cent cinquante dollars pendant trois mois... mille cinquante pièces dorées roulées en paquets de vingt-cinq... Plus qu'une minute avant la sonnerie. Il n'en a plus pour longtemps avec ce qu'il boit, le Marsouin... comment peut-on arriver à rouler des dollars et se soûler avec de l'alcool à friction... au moins, il paie son loyer... de l'alcool à friction, franchement... ça doit lui brûler l'intérieur, il y a de quoi crever...

Monique tourne les yeux. Voilà un moment que l'heure est bloquée à 6 h 8. Dès qu'elle passera à 6 h 9, Monique pressera le bouton snooze, se lèvera, grattera sa cicatrice sous le sein gauche. Elle tentera de ne pas regarder l'état de l'appartement. Autrement, l'envie de dévisager Christian deviendra insurmontable. Son médecin lui a déconseillé les expressions qui sollicitent trop de muscles faciaux pour la prochaine semaine. Elle doit sourire légèrement, garder les coins de bouche et les sourcils relevés, les narines détendues. Sinon, la douleur pourrait causer de nouvelles migraines. Pas une option pour un premier du mois, surtout avec cette maudite chaleur...

 

 

 

dyn003_original_266_299_pjpeg_2535747_94f61abf797ccadd289a76de5485c460.jpg
Jean-Simon DesRochers (Montréal, 1 november 1976)



 

Geschreven door Romenu om 00:00 Reageer op dit bericht

Nick Stone, Joseph Boyden, Bruce Bawer, John Keats

De Engelse schrijver Nick Stone werd geboren op 31 oktober 1966 in Cambridge. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

Uit: The Unarmed Robbery

 

"Nick, the radio doesn't work."

"That's because you smacked it with your shoe," I said.

"'Cause it wasn't loud enough!"

"Laurie, did you really think that would fix it?"

She folded her arms and stared out the window into the night. "I don't understand, Nick. Why are we using a '91 Geo Prism for this?"

"I told you, you have to use a nondescript vehicle for pulling a robbery. And a '91 is about as nondescript as they get!"

Laurie turned and glared at me. "And what would you know about pulling a robbery? We've never done this before."

"True, but how hard could it be? I pull out the gun, ask for money and drive away."

"Ask for money??"

"Well yeah! I mean, with a gun in their face, will I really have to demand it? Besides, I think it's common courtesy to be polite while screaming obscenities and waving a gun in someone's face."

She eyed me suspiciously. "Have you been smoking banana peels again?"

By two in the morning we were sitting in our Geo in a parking lot across the street from a Sunoco gas station in Allen Park, MI. The station was deserted but still open. We watched for several minutes, but no one came or left the station. So far, everything was perfect.

"Do you really think you can pull this off?" she asked.

I flashed her a quick smile. "No one's as smooth as Nick Stone!"

When I was convinced there were no customers inside, I had Laurie pull the getaway Geo up to the Sunoco's front door, parking so close no one else could get inside the building. I put on my ski mask, grabbed Laurie's .38 snub-nose revolver and a cloth bag and went inside.

"Hi there!" was my congenial greeting to the girl behind the counter. "You know what I am," and I pointed to the ski mask, "you know what this is," I held up the gun, "and I assume you know what to do with this," I said, and tossed her the bag.”

 

 

772356-7d0b8a77898de4c3a46b5fb6a2d53490.jpg 

Nick Stone (Cambridge, 31 oktober 1966)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en literatuurcriticus Bruce Bawer werd geboren op 31 oktober 1956 in New York. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

 

 

The View from an Airplane at Night, over California

 

This is a sight that Wordsworth never knew,

whether looking down from mountain, bridge, or hill:

An endless field of lights, white, orange, and blue,

as small and bright as stars, and nearly still,

but moving slowly, many miles below,

in blackness, as stars crawl across the skies,

and ranked in rows that stars will never know,

like beads strung on a thousand latticed ties.

Would even Wordsworth, seeing what I see,

know that these lights are not well-ordered stars

that have been here a near-eternity,

but houses, streetlights, factories, and cars?

Or has this slim craft made too high a leap

above it all, and is the dark too deep?

 

 

 

Saxophone

 

Walking down Seventh Avenue in the snow

I turn down Forty-eighth Street and see

a dozen guitars hanging in a window.

Lord, it’s the place where I bought my saxophone.

Suddenly I remember: twelve years old,

my voice about to change, the instrument

heavy in my hands, bright gold, ice cold.

I blew my lungs out, but it only brayed.

The salesman reached out, took it away from me,

wiped the mouthpiece on his sleeve, and rent

the warm air with a perfect bell-like tone.

My father and I smiled, and the salesman played

an old, familiar Hoagy Carmichael song,

and the stockboy put down a box and sang along

 

 

 

 772356-e84ba63e4fb2e9e8ecbc72d9982691b7.jpg

Bruce Bawer (New York, 31 oktober 1956)

 

 

 

 

 

De Canadese schrijver Joseph Boyden werd geboren op 31 oktober 1966 in Willowdale, Ontario. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

Uit: Three Day Road

 

“It whistles like a giant eagle screaming, so close now that I must cover my ears.

I have paddled by myself against the big river's current for many days to get here. No mind. My one living relation died in a faraway place, and I am here to greet his friend Elijah. Elijah Whiskeyjack is as close to a relation as I still have, and I will paddle him home.

Joseph Netmaker brought the letter out to me. Winter had just started to settle itself into the country. Joseph walked on snowshoes from the town. "This is for you, Niska," he said. "It is from the Canadian boss, their hookimaw."

As soon as I saw the brown letter, the English words written upon it, I knew what it contained. I sat down beside the fire and stirred at it with a stick while Joseph read, first out loud and in his stumbling English, then for me in our language.

"'Serial No. 6711. Deeply regret to inform you, Private First Class Xavier Bird, infantry, officially reported died of wounds in the field, November 3, 1918. Director of Records.' "

I waited for more, but that was all. When Joseph left, I was alone.

Many moons later, when the winter ice was leaving and travel was difficult, Joseph came back with another letter. He explained that it was in reference to Elijah, and that Old Man Ferguson had given it to him to give to me since I was the closest thing to a relation that Elijah had.

The letter said that Elijah had been wounded, that he had only one leg now, that he had tried to rescue another soldier, was given a medal for bravery. It said that although weak, he had healed enough to travel and was expected to arrive in the same town from which he and Xavier had left so long ago.

I had Joseph explain to me how the wemistikoshiw calendar worked, what month I was to be there, and I made careful preparations to journey by canoe to that town where Elijah would arrive. I left early in the summer and paddled up the river. It was difficult. I am older now, but I travelled light. Joseph had asked to come along, but I told him no.“

 

 

 

 772356-3c79500b7fb363f86d7f13744afa3702.jpg

Joseph Boyden (Willowdale, 31 oktober 1966)

 

 

 

 

De Engelse dichter John Keats werd geboren op 31 oktober 1795 in Finsbury Pavement in London. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2006 en ook mijn blog van 31 oktober 2007 en ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

 

 

Bright Star 

 

Bright star, would I were stedfast as thou art--

Not in lone splendour hung aloft the night

And watching, with eternal lids apart,

Like nature's patient, sleepless Eremite,

The moving waters at their priestlike task

Of pure ablution round earth's human shores,

Or gazing on the new soft-fallen mask

Of snow upon the mountains and the moors--

No--yet still stedfast, still unchangeable,

Pillow'd upon my fair love's ripening breast,

To feel for ever its soft fall and swell,

Awake for ever in a sweet unrest,

Still, still to hear her tender-taken breath,

And so live ever--or else swoon to death.

 

 

 

 

In Drear-Nighted December 

 

In drear-nighted December,

Too happy, happy tree,

Thy branches ne'er remember

Their green felicity:

The north cannot undo them

With a sleety whistle through them;

Nor frozen thawings glue them

From budding at the prime.

 

In drear-nighted December,

Too happy, happy brook,

Thy bubblings ne'er remember

Apollo's summer look;

But with a sweet forgetting,

They stay their crystal fretting,

Never, never petting

About the frozen time.

 

Ah! would 'twere so with many

A gentle girl and boy!

But were there ever any

Writhed not at passed joy?

The feel of not to feel it,

When there is none to heal it

Nor numbed sense to steel it,

Was never said in rhyme.

 

 

 

On Death 

 

1.

Can death be sleep, when life is but a dream,

And scenes of bliss pass as a phantom by?

The transient pleasures as a vision seem,

And yet we think the greatest pain's to die.

 

2.

How strange it is that man on earth should roam,

And lead a life of woe, but not forsake

His rugged path; nor dare he view alone

His future doom which is but to awake.

 

 

 

 

 772356-b1c04628dc55791bbcabbc35f77c292b.jpg

John Keats (31 oktober 1795 – 23 februari 1821) 

Portret van John Keats in Rome, kort voor zijn dood in 1821, door zijn vriend Joseph Severn



Zie voor nog meer schrijvers van de 31e oktober ook mijn vorige blog van vandaag en zie eveneens het In Memoriam Harry Mulisch




Geschreven door Romenu om 21:06 Reageer op dit bericht

Carlos Drummond de Andrade, Irina Denezhkina, Ernst Augustin, Jean Améry

De Braziliaanse dichter Carlos Drummond de Andrade werd geboren op 31 oktober 1902 in Itabira, een klein dorpje in de staat Minas Gerais. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

 

 

Wat de Peixoto-buurt


Wat de Peixoto-buurt
niet van ons weet
en heeft vergeten!

 

Anita Garibaldi-straat
en Siquera Campos-straat
(Francisco Braga,
Décio Vilares
op de loer, doen ze
of ze niets zien?)

 

Het trottoir in de schemer
heen en weer heen en
weer weer,
zijweg naar de tunnel
op zoek naar het maagdenvlies?
Weer terug:
een bankje op het plein. Bamboes.
Bamboebosje in een bries van au-au.

 

De bard en het meisje waren verliefd
in de Afhankelijkheidsstrijd.
Ironie van de liefde
of alleen ironie?

 

Straat van de 5de juli (grens
met het rijk der duisternis),
onder het oog van
nietsvermoedende huizen
gooiden we in de tuinen
en in de brievenbussen
niet goed te praten boekwerkjes
met andermans opdrachten,
brokstukken.

 

Laat hij de hond los? Bewaar me.
Vijfhonderd bloedhonden breken los.
Ze huilen het stramien
van bandeloze liefde.
Zie je wel? Het is in mij,
in de bard dat ze blaffen.

 

Dommigheid van een dom ding.
Het is al over negenduizend uur,
hoogste tijd terug te keren
naar het heiligdom van de maagd.
Nog heel eventjes. Nee.
Ik, de wijze koning, ik beveel.
Ze lacht. Lachen om mij. We blijven.

 

Vingers in elkaar,
verlangens parallel
in het pueriele park.
Edmundo-plein, hallo,
Bittencourt met bulderende bas.
Als hij ons zou zien zitten zoenen,
kwijlend, niet voor de eerste keer,
schrijft hij dan ingezonden brieven?

 

Kind als een kip zonder kop,
lachend om alles en niets,
wie de kleinste woordjes weet,
weet je waar we naar toe gaan?
Naar bed.
Niets daarvan. Slechts brandende
probeersels. Ik zwijg.

 

Reis over de borsten. Omlaag.
Achterlangs.
Als ik verder ga,
wie houdt me vast?
als ik het hierbij laat,
wie brengt me tot rust?

 

Twintig jaar later kom ik
weer door de Peixoto-buurt,
getuige van onze rendez-vous,
die vandaag niets meer weet,
van dit onhandig gedoe.

 

 

 

Vertaald door August Willemsen

 

 


772349-98c6ac352c234ad003fdc1376b2c8bb7.jpg
Carlos Drummond de Andrade (31 oktober 1902 – 17 augustus 1987) 

 

 

 

 

 

De Russische schrijfster Irina Denezhkina werd geboren op 31 oktober 1981 in Yekaterinburg. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

Uit: Give Me: Songs for Lovers

 

„Volkova had them figured out right away: nice boys, not bad-looking boys, like a set of matching dolls, but they were "nothing but a bunch of teenagers." Volkova plays her own field: rich men. Lyapa & Co. were left to me. But all they were for me was "nothing but" too. I don't know why. Some "husband" I have!

"Shall I see you home?"

I decided to strike a pose and declared:

"I can get there on my own. I'm not a child!"

Lyapa and I live at opposite ends of town. I only have to go around the corner from Lyapa's place to the metro, but then I have to ride for almost an hour all the way over to

the Vyborg District. "Okay, but when you get there give me a call."

I didn't answer and slammed the door. Some husband...Hah! Just a messy situation.

Some young guy smashed out of his skull trailed after me from the bus stop — really tall, long hair and black glasses, clutching a bottle of Petrovskoe beer. I kept walking and kept my mouth shut, cursing Lyapa and cursing myself for wanting God knows what. Who's he to me anyway?

Meanwhile this lowlife has started grabbing at my arm and hassling me, raising his voice. I got frightened. He was drunk, after all.

"Wassya name, sweetart? Why don'choo tell me? G'won, tell me! I'm Vova!"

A crowd of teenage kids appeared, coming toward us. Great, I thought. That's all I need. Then I'll send Lyapa to hell for sure, with a big bunch of roses.

The crowd came closer. Out in front of them this dirty little kid of about twelve was dancing around. He was the one who said it.

"It's him, guys!"

They separated Vova from me with a neat smack to his mouth. The bottle of beer swung loose out of Vova's hands and went flying into the air. I stood there and watched, stupefied, as several guys jumped up and down on Vova's head while the others put the boot into his gut.“

 

 

 

772349-3dade609bfb6267ee2055fbf3edc6ceb.jpg
Irina Denezhkina (Yekaterinburg, 31 oktober 1981)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Ernst Augustin werd geboren op 31 oktober 1927 in Hirschberg. Zie ook mijn blog van 31 oktober 2008 en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

Uit: Die Schule der Nackten

 

„Sicherlich nicht, man trägt hier ausnehmend schöne Badekleidung, hoch in den Weichen ausgeschnitten und freigegeben, aber auch wiederum nicht so sehr, elegant freizügig eben. Sicherlich, man hat von den Nackten in der Straßenbahnlinie 8 gehört, die sich im Wildwasser abwärts stürzen, welches – eine Eigenheit Münchens – unterirdisch unter der gesamten Stadt hindurchführt, erst im Englischen Garten durch ein Maul ins Freie tritt, wo es dann unter den Augen der japanischen Touristen unsere Nackten donnernd davonträgt. Aber das sind alles wilde Studenten, die so etwas unternehmen, und daß sie am Ende nackt und bloß in die Straßenbahn steigen, um wieder zum Maul hinaufzufahren, soll jetzt auch verboten sein. Ich weiß es nicht. Im Jakobi-Bad scheint es weitaus ziviler zuzugehen. Nahm ich an.
Das Schild an der Bretterwand irritierte mich allerdings. Wie sollte man dort hindurchgehen? Mit Badehose? Was ja verboten war. Oder sollte man sie vorher ablegen und nackt passieren, was offenkundig niemand tat. Männer mit riesigen Badehosen, entweder hoch über dem Bauch getragen, so daß gerade die Brustsäcke, oder wie man sie nennen sollte, herausschauten, oder aber unterhalb des Bauchs, was auch nicht besser aussah, gingen frei als XXXL hindurch. Und die Damen? Flatterten üppig im Wind, da war auch keine, die sich entledigte, ich habe das drei Stunden lang verfolgt.
Am Ende stand ich auf, um die Inschrift zu studieren. Sie war dauerhaft in Blech geprägt, schwarz und weiß: „Freikörpergelände“, und darunter „Zugang nur ohne Kleidung gestattet.“ Fast wäre ich mit einer Gruppe junger Männer hineingegangen (im Schwung mit hinein), fast! Sie waren alle voll bekleidet, Hemden, Hosen, Jacken, als ob sie dort eigentlich nichts zu suchen hätten, waren auch sehr laut. – Denkwürdig insofern, als ich das erste Mal war, daß ich dort eintreten wollte.
Und dann doch nicht.“

 

 

 

772349-65b604cf53e826433ea89f1463a2669f.jpg
Ernst Augustin (Hirschberg, 31 oktober 1927)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Jean Améry werd geboren op 31 oktober 1912 in Wenen.   Zie ook mijn blog van 31 oktober 2006  en ook mijn blog van 31 oktober 2007 en ook mijn blog van 31 oktober 2008  en ook mijn blog van 31 oktober 2009.

 

Uit: Charles Bovary médecin de campagne

 

„Je veux qu’on l’enterre dans sa robe de noces, avec des souliers blancs, une couronne. On lui étalera ses cheveux sur les épaules ; trois cercueils : un de chêne, un d’acajou, un de plomb. Qu’on ne me dise rien, j’aurai la force. On lui mettra par-dessus toute une grande pièce de velours vert. Je le veux. Faites-le.
C’est ce que j’avais écrit, et c’est ce que l’on fit, avant que…
Puis il me sembla que la bière ne cessait de descendre et de s’enfoncer dans la terre. Et que j’aurais dû m’engloutir dans la fosse avec elle. Après tout n’était-ce pas là ma place ? Les gens m’entouraient, ils étaient bons. M. Homais me consolait, quel brave homme et quel ami fidèle ! Il fit la veillée du cadavre avec l’Abbé Bournisien, et l’un et l’autre finirent même par s’entendre, contrairement à l’habitude. Le curé me pardonna les blasphèmes que j’avais proférés dans ma douleur : Je l’exècre, votre Dieu ! m’étais-je écrié. Un brave homme. Il n’y avait que des braves gens autour de moi, Mme Tuvache, Mme Lefrançois ; même Lheureux, le boutiquier et usurier qui m’avait dépossédé de tous mes biens, était venu me présenter ses condoléances. Je ne lui garde aucune rancune, n’était-il pas normal qu’il réclamât son argent ? C’était la faute de la fatalité.
– Berthe ? Viens, mon enfant, pleure toutes les larmes de ton corps. Maman ne reviendra plus, viens pleurer avec moi, cela nous fera du bien à tous les deux. Tes bas sont déchirés, ma pauvre petite fille, et la poupée que tu tiens est déchirée, elle aussi, et maman ne rentrera plus à la maison. Aucun de ces braves gens n’a pu la sauver. Quelle tristesse. Laisse couler tes larmes, mais ne dis rien. Je sais, tu avais peur, car elle criait horriblement, ta mère, elle était blême et son visage était couvert d’une sueur glacée. Ses doigts étaient crispés et son corps s’était couvert de taches brunes. Calme-toi, mon enfant, tout est fini maintenant, va dans le jardin qui est laissé à l’abandon, car il n’y avait plus d’argent pour l’entretenir. Mais qu’aucun de ces braves gens n’ait pu faire quelque chose, c’est ce que je ne parviens pas encore à comprendre. Le docteur Canivet, ce savant, n’a trouvé aucun remède. Le docteur Larivière, mon professeur, cette lumière de la science, comme dit Homais, fut aussi impuissant que moi, moi qui en médecine brille encore moins que la plus infime des flammèches.“

 

 

 

772349-01a7352abcf48ee0cb40e779693b10b0.jpg
Jean Améry (31 oktober 1912– 17 oktober 1978
)

Geschreven door Romenu om 20:53 Reageer op dit bericht

In Memoriam Harry Mulisch


In Memoriam Harry Mulisch

 

 

De Nederlandse schrijver Harry Mulisch is gisteravond op 83-jarige leeftijd in Amsterdam overleden. Mulisch was een van de beroemdste Nederlandse schrijvers van de 20e eeuw. Hij schreef meer dan tien romans en tientallen verhalen. Daarnaast schreef Mulisch ook gedichten, theaterstukken en vele artikelen. Zijn boeken werden in allerlei talen vertaald. Harry Mulisch werd geboren op 29 juli 1927 in Haarlem. Zie ook mijn blog van 29 juli 2006 en ook mijn blog van 29 juli 2007 en ook mijn blog van 29 juli 2008 en ook mijn blog van 29 juli 2009 en eveneens mijn blog van 29 juli 2010.

 

 

 

Uit: Die Entdeckung des Himmels (Vertaald door Martina den Hertog-Vogt)

 

“Wer frei ist, überlegte Max eines Nachmittags im Herbst, als er auf seinem Balkon stand und die sich gelb färbenden Bäume betrachtete, kann sich nicht vorstellen, je eingesperrt zu sein, genauso wenig wie ein Gefangener sich wirklich die Freiheit vorstellen kann. Die Trägheit der Masse hat ihr Pendant in der Trägheit des Geistes: alles, was in einem bestimmten Augenblick nicht der Fall ist, hat den Charakter eines Traumes. Die Folge ist, dass die Geschichte zwar in Büchern zu finden ist, aber kaum außerhalb - und was sind schon Bücher? Kleine Gegenstände, Dinge, die selten größer sind als ein Ziegelstein, nur leichter und fast unauffindbar zwischen den Myriaden anderer Dinge, die die Erdoberfläche bedecken, und obendrein auf dem besten Wege, von Tag zu Tag unbedeutender zu werden in der immer schneller aus lauter Codes sich speisenden elektronischen Welt.”

 

 

 

Uit: Siegfried (Vertaald door Paul Vincent)

 

„The city received them into the magnificent, monumental embrace of the Ringstrasse. He did not often visit Vienna, but each time he did, he felt more at home here than in any other city. His family came from Austria; obviously people carried in their genes the imprint of towns and landscapes where they themselves had never been. It was busy, the low November sun making everything vivid and precise; the last autumn leaves on the trees were few enough to count, and after the next storm they, too, would be gone. As they drove past a bright green park, covered with golden yellow leaves, Herter pointed to them and said, “That’s how I often feel these days.” At the majestic Opera House, the car made a right turn and stopped at the Hotel Sacher. Mrs. Röell apologized for not being able to attend the lunch or reading tomorrow but said she would collect them on Thursday evening and take them to the airport.

At the reception desk in the busy lobby, he was welcomed with delighted surprise, like someone for whom the luxurious hotel had been waiting for years. Herter took the whole thing in good spirits, but since he had never seen himself the way others had seen him for decades, he thought, All this is intended for an eighteen-year-old lad just after the Second World War, desperately poor and unknown, who is trying to get a story down on paper. But perhaps, he thought with amusement as the porter followed with their suitcases down long corridors carpeted and furnished in red, with nineteenth-century portraits in heavy gilt frames, the reality was less modest—perhaps it was completely the other way around: he was indeed unchanged, in the sense that for himself he had always been as he now was for others, too, even in his attic with the frost flowers on the windows.“

 

 

 

Uit: Het zwarte licht

 

„Het was of er in de toren niet honderd maar duizend klokken speelden... En niet alleen de voetgangers bleven staan, ook de fietsers stapten nu af en bleven met hun machines aan de hand omhoog kijken. Het was of het uitzinnig zingende brons daarboven ook al de traagheid van het metaal verloren had: het speelde en zong en danste leniger dan een klavecimbel. En dan weer werd de onvergelijkbare kluwen van geluid plotseling naar boven, hemelwaarts getransponeerd... dan weer stortte alles neer in deze of gene diepte, waar het zo donker en verschrikkelijk was, dat de wielrijders de angst over hun voelden rillen. En bij het zien van al die roerloze, omhoogkijkende mensen overal in de straten zetten toen ook de automobilisten hun wagens aan de kant en stapten snel uit, in de verwachting een luchtgevecht, een komeet of een vliegende schotel te zien. Maar daar was de grijze lucht en de muziek. En toen alleen nog maar in de verte het zachte geknetter van een enkele motorfiets hoorbaar was, - en verder alles doodstil en onbeweeglijk geworden was in de stad, onder het dak van muziek - toen gebeurde het ontbrekende, toen was het plotseling of de wereld zich verslikte van emotie...“

 

 

 

Uit: Archibald Strohalm (Vertaald door Gregor Seferens).

 

“Mit der Zeit bekamen seine Pläne deutlichere Konturen und gingen seine Vorstellungen in Worte über. Und als dieser Prozeß in Gang gekommen war, vergrößerte sich das Loch in seinem Innern, so daß sie hervorbrachen, immer schneller: Es dehnte sich zu einer klaffenden Öffnung aus, die einen wilden Strom passieren ließ. Zwar hatte er von Anfang an gespürt, daß sein Vorhaben über eine Kasperltheatervorstellung weit hinausging – dermaßen weit, daß alles andere dafür aufgegeben werden mußte –, doch es war ihm nicht bewußt gewesen, daß dieser arglose Anfang sich zu einer Ideenflut auswachsen konnte, die jetzt nur ihn überströmte, die dies in Zukunft aber mit vielen, vielen Menschen tun würde. Was gut wäre. Es würde die Menschheit von viel Unerträglichem erlösen. Ha, welch eine Wirkung dieses Wort auf ihn hatte: erlösen!

Erlösen? Mit einem Drang nach Menschlichkeit hatte das nichts zu tun. Die Menschen ließen ihn kalt. Wenn er überhaupt daran dachte, die Menschheit zu erlösen, dann war dies ein sehr abstraktes Menschentum, ein amorpher Haufen, in dem er keine Gesichter erkennen konnte. Und wovon sollte er es erlösen? Den Mund vom Schmerz? Das Auge von Dummheit? Wenn er es bloß nicht unglücklicherweise von der Liebe erlöste.

Um genau zu sein: Er war sich selbst das Menschentum.”

 

 

 

 772194-0b1befaa84e0fe5eb522a21ad64f2fec.jpg

Harry Mulisch (29 juli 1927 – 30 oktober 2010)
Geschreven door Romenu om 18:13 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten