De Nederlandse dichter en schrijver  Hein (Hendrik Jan) Boeken werd geboren in Amsterdam op 2 december 1861. Boeken studeerde klassieke talen te Amsterdam en promoveerde in 1899. Daarna ga hij les in oude talen en werd directeur van de Brinioschool te Hilversum. Boeken kwam al op jonge leeftijd in aanraking met De Nieuwe Gids, waarin hij in 1887 zijn eerste sonnetten publiceerde en waarvan hij vervolgens tot aan zijn dood redactielid bleef. Hij was een ‘leerling’ en levenslange vriend van Willem Kloos, die hij al kende uit zijn studietijd en voor wie hij in alle opzichten veel heeft gedaan. In 1916 stond Boeken terecht voor moord op zijn vrouw. Hij had haar geholpen uit het leven te stappen op het moment dat ze in een psychiatrische inrichting zou worden opgenomen. Hij werd echter vrijgesproken. Boeken was in zijn tijd vermaard als gelegenheidsdichter die bij elke feestelijkheid een sonnet voordroeg. Zijn literaire verzen zijn van belang omdat Boeken, evenals Albert Verwey, al vroeg experimenteerde met vrij ritme en polymetrie.

 

 

Late herfst

 

Geel is het blad, geel zijn de lichte bladeren,
Ver is de lucht, - 'k durf haast niet dat ik 't zeg -
Niet blauw, niet wit, wèl licht, - het snelle raderen
Van waagnen hoor 'k op blad-bestrooide weg.

Maar angstig is mijn hart, want in mijn aderen
Voel 'k 't leven leven, wetend dat ik weg
Eens moet, en dat ik mee-weg-dorrend leg
Onder de grond, - weg, al die lichte bladeren.

O blaadren die zo schoon zijt in uw dunheid,
Schoonst nu gij dun zijt, schoner dan de zomer,
Al-licht, dóór-licht, gans ín-schijn van de zon,

Gij sterft, de zon blijft - durf ik zo, ik dromer?
Ik die niet weet dan licht-, dan fijn-, dan dun-heid,
En dat ik loop in 't wondre licht der zon.

 

 

 

 

Een stad

 

Schoon is 't geslacht der mensen, daar ze lopen,
Hoge gestalten door de straten voort,
En vrouwen dalen naar de brede boord
Van de rivier in 't midden, dompel dopen

De kannen in het water, hel omdropen
Van 't schitterende vocht, - een enkel woord
Wordt helper-vliegend door de lucht gehoord, -
En heel de stad ligt vol van zonlicht open.

En kindren leren 't leve' in spel en zangen,
Schoon opgebloeide menschen lieflijkheid,
En leren trouw de eerwaardige geboden.

En knapen voelen naar al 't ver verlangen,
Meisjes der zuchten geheimzinnigheid,
En horen 's nachts de aanwezigheid der goden.

 

 

 

 

Hein Boeken (2 december 1861 – 19 oktober 1933)
Portret door Jan Veth, rond 1890

De Vlaamse dichter Frédéric Leroy werd geboren op 2 december 1974 in Blankenberge. Zie ook mijn blog van 2 december 2006 en mijn blog van 24 november 2007 en ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

 

Heiden

 

De zon scheen vaker. Aan de dingen kleefden
nog de namen, uitnodigend, uitwisselbaar
als losse plaatjes, zodat ik rozenstruiken
krokodillen ging noemen, mezelf krijger.

 

Wreedheid was een deugd, rauw geweld
iets voor helden (dat wat heerste onder
de zomerzon, triomfeerde, regenwormen
in stukken hakte). Ik lachte vaker toen.

 

In een wereld van gras en pluizen was ik
heidens blond, wist van god noch gebod
maar hield van het witgekalkte kapelletje
verderop - plukte plechtig kruisspinnen.

 

Ik schiep een pantheon van gedrochten,
krioelend in glazen confituurpotten.

 

 

 

Dagelijks brood

 

zondag

 

1.

 

Sluit de heilige boeken en weet
liefste, dat voor een openbaring
deze homp op de keukentafel,
hier en nu, voor ons, eenzaam
addergebroed, genoeg kan zijn

 

want vergis je niet in eenvoud,

 

dit gebroken boerenbrood is
volmaakt als de middagzon.

 

 

 

 

Dodenmars

 

En draal niet en maal niet maar sta

nu smalend uit de doden op en klop

de nacht uit loden lakens. Gooi de luiken

open, stap de kamer uit en zet de pas erin,

maar kijk niet om, niet om, nooit om, en ga

niet na of kruimels door harpijen worden opgepikt,

vergeet hoe uit de verte een geliefde je naam roept,

tel je stappen maar herval niet in stilstand, word

geen zoutpilaar, treur niet om afgehakte vingerkootjes,

weggeworpen sieraden, kledingstukken bij elke hellepoort,

vergeet hoe lijken in zee werden gegooid, bijeengeraapt,

hoe klauwen werden geplant in de zwakste van de kudde,

in het weke deel, je weekste vlees, je hagedissenstaart,

je pars pro toto.

 

 

 

Frédéric Leroy (Blankenberge, 2 december 1974)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Botho Strauß werd geboren op 2 december 1944 in Naumburg an der Saale. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Kalldewey Farce

 

“Der Schlaf der Liebe gebiert Ungeheuer

 

Dunkle Bühne. Ein Lichtkegel. DER MANN und DIE FRAU im Profil einander gegenüber. Er im Frack des Orchestermusikers, die Querflöte in der Hand. Sie im Abendkleid, die Geige in der Hand.

 

DER MANN

So vieles, was ich dir noch sagen wollte

DIE FRAU

Man fürchtet sich vor dem, der das letzte Wort behält

DER MANN

Ich will es nicht sein

DIE FRAU

Ich auch nicht

Pause

DIE FRAU

Ich liebe dich. Schau mich an

DER MANN

Ich danke dir

DIE FRAU

Bleib mir gut

DER MANN

Noch stehst du vor mir

Du wirst gehen und es wird

plötzlich alles was war / sein

DIE FRAU

Ich werde nichts vergessen, nichts

DER MANN

Durch diese Wunde sieht man alles

DIE FRAU

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DER MANN

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DIE FRAU

Adieu, meine Liebe, mein Leben. Behalt mich im Her-

zen. Es war die schönste Zeit. Gott schütze dich.

Sie entfernt sich langsam

DER MANN

Wo sind wir gewesen, Geliebte?

Wo sind wir denn nur gewesen?

DIE FRAU

Schlaf, schlaf

Nicht anrufen!”

 

Botho Strauß (Naumburg, 2 december 1944)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ann Patchett werd geboren in Los Angeles op 2 december 1963. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Truth and Beauty

 

“The thing you can count on in life is that Tennessee will always be scorching hot in August. In 1985 you could also pretty much count on the fact that the U-Haul truck you rented to drive from Tennessee to Iowa, cutting up through Missouri, would have no air-conditioning or that the air-conditioning would be broken. These are the things I knew for sure when I left home to start graduate school. The windows were down in the truck and my stepsister, Tina, was driving. We sat on towels to keep our bare legs from adhering to the black vinyl seats and licked melted M&Ms off our fingers. My feet were on the dashboard and we were singing because the radio had gone the way of the air conditioner. "Going to the chap-el and we're—gonna get mar-ar-aried." We knew all the words to that one. Tina had the better voice, one more reason I was grateful she had agreed to come along for the ride. I was twenty-one and on my way to be a fiction writer. The whole prospect seemed as simple as that: rent a truck, take a few leftover pots and pans and a single bed mattress from the basement of my mother's house, pack up my typewriter. The hills of the Tennessee Valley flattened out before we got to Memphis and as we headed north the landscape covered over with corn. The blue sky blanched white in the heat. I leaned out the window and thought, Good, no distractions.
I had been to Iowa City once before in June to find a place to live. I was looking for two apartments then, one for myself and one for Lucy Grealy, who I had gone to college with. I got a note from Lucy not long after receiving my acceptance letter from the Iowa Writers' Workshop. She said that initially when she heard I had gotten into the workshop she was sorry, because she had wanted to be the only student there from Sarah Lawrence. But then our mutual friend Jono Wilks had told her that I was going up early to find housing and if this was the case, would I find a place for her as well?“

 

 

 

Ann Patchett (Los Angeles, 2 december 1963)



Zie voor nog meer schrijvers van de 2e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver Thomas Coraghessan Boyle werd geboren op 2 december 1948 in Peekskill, New York. Zie ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Tortilla Curtain

 

„Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces--the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye--but he wasn't very successful.  This wasn't a statistic in an actuarial table tucked away in a drawer somewhere, this wasn't random and impersonal.  It had happened to him, Delaney Mossbacher, of 32 Piñon Drive, Arroyo Blanco Estates, a liberal humanist with an unblemished driving record and a freshly waxed Japanese car with personalized plates, and it shook him to the core.  Everywhere he turned he saw those red-flecked eyes, the rictus of the mouth, the rotten teeth and incongruous shock of gray in the heavy black brush of the mustache--they infested his dreams, cut through his waking hours like a window on another reality.  He saw his victim in a book of stamps at the post office, reflected in the blameless glass panels of the gently closing twin doors at Jordan's elementary school, staring up at him from his omelette aux fine herbes at Emilio's in the shank of the evening.
        The whole thing had happened so quickly.  One minute he was winding his way up the canyon with a backseat full of newspapers, mayonnaise jars and Diet Coke cans for the recycler, thinking nothing, absolutely nothing, and the next thing he knew the car was skewed across the shoulder in a dissipating fan of dust.  The man must have been crouching in the bushes like some feral thing, like a stray dog or bird-mauling cat, and at the last possible moment he'd flung himself across the road in a mad suicidal scramble.  There was the astonished look, a flash of mustache, the collapsing mouth flung open in a mute cry, and then the brake, the impact, the marimba rattle of the stones beneath the car, and finally, the dust.  The car had stalled, the air conditioner blowing full, the voice on the radio nattering on about import quotas and American jobs.  The man was gone.  Delaney opened his eyes and unclenched his teeth.  The accident was over, already a moment in history.
        To his shame, Delaney's first thought was for the car (was it marred, scratched, dented?), and then for his insurance rates (what was this going to do to his good-driver discount?), and finally, belatedly, for the victim.  Who was he?  Where had he gone?  Was he all right?  Was he hurt?  Bleeding?  Dying?  Delaney's hands trembled on the wheel.“

 

 

 

T. C. Boyle (Peekskill, 2 december 1948)

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Iakovos Kampanellis werd geboren op 2 december 1922 in Hora op het eiland Naxos. Kambanelis is momenteel een van de meest populaire Griekse kunstenaars. Als overlevende van concentratiekamp Mauthausen schreef hij een cantate met muziek van Mikis Theodorakis. Hij ook auteur van ten minste 12 films, waarvan hij er twee zelf regisseerde. Daarnaast is hij bekend als songwriter.

 

 

Das Hohelied (Asma ton Asmaton) 
 
Wie schön doch meine Liebste ist
In ihrem Alltagskleid,
Mit einem Kamm im Haar.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Ihr Mädchen aus Auschwitz,
Ihr Mädchen aus Dachau,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Wir sahen sie auf einer langen Reise,
Sie trug ihr Kleid nicht mehr,
Auch keinen Kamm im Haar.

 

Wie schön doch meine Liebste ist,
Umhegt von der Mutter
Und auch vom Bruder beschützt.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Mädchen aus Mauthausen,
Mädchen aus Bergen-Belsen,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Auf einem zugigen Platz sahn wir sie,
Mit einer Nummer auf dem nackten Arm,
Mit einem gelben Stern auf ihrer Brust.

 

 

Vertaald door Ina en Asteris Kutulas

 

 

 

 

Iakovos Kampanellis (Hora, 2 december 1922)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Saunders werd geboren op 2 december 1958 in Chicago. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Brief and Frightening Reign Phil begins...

 

„It’s one thing to be a small country, but the country of Inner Horner was so small that only one Inner Hornerite at a time could fit inside, and the other six Inner Hornerites had to wait their turn to live in their own country while standing very timidly in the surrounding country of Outer Horner.
Whenever the Outer Hornerites looked at the hangdog Inner Hornerites crammed into the Short-Term Residency Zone, they felt a little sick, and also very patriotic. They were glad they weren’t Inner Hornerites. Inner Hornerites were pathetic and whiny and grasping, unlike them, the Outer Hornerites, who for many years had been demonstrating their tremendous generosity by allowing the Inner Hornerites to overflow into the Short-Term Residency Zone. Not that the Inner Hornerites appreciated it. No, they never wept with gratitude anymore, only stood glaring resentfully at the Outer Hornerites, who, having so much room, had no need to stand very close together, and in fact could often be seen drinking coffee at the spacious Outer Horner Cafe with their legs thrown out in the aisles, causing the Inner Hornerites to wonder: Jeez, couldn’t those jerks spare us a couple hundred extra square yards of that vast unlimited country?
For their part, the Outer Hornerites felt that, yes, okay, their country was pretty big, but it wasn’t infinitely big, which meant they might someday conceivably run out of room. Besides, what if they gave more of their beloved country to Inner Horner and some other crummy little countries came around demanding bits of Outer Horner?“

 

 

 

George Saunders (Chicago, 2 december 1958)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Lacarrière werd geboren op 2 december 1925 in Limoges.  Lacarrière bracht zijn jeugd door in Orleans. Hij studeerde klassieke literatuur aan de Sorbonne en daarnaast modern Grieks en Hindi aan de École des Langues Orientales. Een reis met een groep studenten drama van de Sorbonne naar Griekenland in 1947 legde de basis voor zijn levenslange interesse in dit land, dat hij tussen 1952 en 1966 regelmatig bezocht Het boek L'ete grec, dat in 1976 in de Terre Humaine serie verscheen maakte hem bekend als schrijver. Hij schreef een aantal andere geschriften over het oude en het moderne Griekenland en publiceerde vertalingen van o.a.  Pausanias, Herodotus en Sophocles. Hij droeg ook met vertalingen bij aan de bekendheid van hedendaagse Griekse auteurs als Costas Taktsis, Giorgos Seferis, Odysseas Elytis, Yannis Ritsos, Andreas Pantelis en Prevelakis Frangias.

 

Uit: Un rêve eveillé

 

« Après Les Bacchantes d’Euripide jouées en français dans une traduction de Maurice Clavel et une mise en scène de Michel Cacoyannis, la tragédie grecque revient à l’Odéon avec deux spectacles : Prométhée enchaîné d’Eschyle et Les Phéniciennes d’Euripide.
Le programme indique que ces œuvres sont jouées en langue grecque. Si je pouvais parier avec le lecteur, je gagnerais une fortune en lui demandant : “Quelle langue grecque ?” Car immanquablement il répondrait : “Mais en grec ancien !” Eh bien, non. Aucune tragédie antique n’est jouée en Grèce dans sa langue d’origine. Lire Eschyle, Sophocle ou Euripide en grec ancien est déjà d’une difficulté notoire même pour le plus grand spécialiste de la Grèce antique. Mais les écouter – et les comprendre – dans le texte original n’est à la portée d’aucun Grec. Les auteurs tragiques et comiques de l’Antiquité sont joués en Grèce en langue grecque moderne. Mais laquelle ?
Car le problème, là encore, continue : jusqu’en 1976 il y avait officiellement deux langues en Grèce, la pure et la démotique. Bien entendu, la langue pure apparut au début comme convenant mieux aux auteurs anciens. Elle n’avait qu’un inconvénient : à part les puristes, nul ne la comprenait. C’est pourquoi en 1903 un auteur et metteur en scène, Sotiriadis, décida de passer outre et présenta L’Orestie d’Eschyle en grec démotique ! Épouvante ! Le sang des puristes ne fit qu’un tour et ces derniers envahirent la scène, entamèrent un pugilat contre les comédiens, pugilat qui se poursuivit dans la rue pendant deux jours (la population se mêlant à l’émeute pour des raisons qui n’avaient plus rien de linguistiques) et les combats firent quatre morts.
La vraie tragédie de la Grèce se joua alors dans la réalité bien plus que sur la scène mais la cause fut néanmoins gagnée. Les Grecs acquirent ainsi chèrement le droit de jouer – et de comprendre – leurs ancêtres dans la langue d’aujourd’hui.
Reste le principal : comment les jouer, justement aujourd’hui ? Depuis sa création, en 1930, le Théâtre national d’Athènes a choisi ce que j’appellerai la voie médiane : pas d’archéologie rebutante ni de reconstitution périmée, mais pas, non plus, d’innovation majeure, de réflexions sur ce qu’est aujourd’hui le tragique.“
 

 

 

Jacques Lacarrière (2 december 1925 - 17 september 2005)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 2 december 2009.

De Amerikaanse schrijver Eric L. Harry werd geboren op 2 december 1958 in Ocean Springs, Mississippi. Zie ook mijn blog van 2 december 2007.

De Marokkaanse romanschrijver, dichter en essayist Tahar Ben Jelloun werd geboren in Fez op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Je suis un enfant qui se moque

 

Je suis un enfant qui se moque de l’innocence

J’ai été nourri au lait du sphinx
et tôt porté l’araignée dans le foie à voix basse

J’ai engendré la ville des ténèbres humiliées
et tourné sur moi-même
serpent sans tête fidèle au soleil

J’ai provoqué l’astre obscène du maître et de l’imam
et l’ai entaché de sang dans la cour des miracles
l’astre des sables qui s’est éteint au matin
et me suis retrouvé avec le Livre à l’envers

J’ai pris le train pour fomenter des troubles dans l’eau stagnante
du sommeil ancestral
j’ai secoué des chênes
et j’ai vu rire la mort voilée devant le spectacle des têtes
qui tombaient

Ma voix rompue s’arrêtait en tracé désespéré de l’absence
nulle la parole
quand nos mères nous portaient sur le dos
dans les champs
et jusqu’au cimetière
nos mères résignées cherchaient en nous l’enfance

Nus dans notre solitude
nous faisions des trous dans l’asphalte
jusqu’au jour où le temps s’arrêta sur la pointe de notre réveil.

 

 

 

Femme

 

Femme
terre tendre
remuée par les vents
sur ton corps
la trace d’un visage
que l’oubli a ouvert
dans ta voix
le souvenir d’un lit saccagé
par l’exil d’un sommeil profond.

 

 

 

Tahar Ben Jelloun (Fez, 1 december 1944)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver Daniel Pennac werd geboren in Casablanca op 1 december 1944. Zie ook mijn blog van 1 december 2007 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

Uit: Schulkummer (Vertaald door Eveline Passet)

 

Beginnen wir mit dem Epilog: mit meiner beinahe hundertjährigen Mama, die sich einen Film über einen Autor anschaut, den sie gut kennt. Umgeben von seinen Büchern ist der Autor in seiner Bibliothek in Paris zu sehen, die auch sein Arbeitszimmer ist. Das Fenster geht auf einen Schulhof hinaus. Pausenlärm. Der Zuschauer erfährt, dass der Autor ein Vierteljahrhundert lang Lehrer war und er sich diese an zwei Pausenhöfe grenzende Wohnung ein bisschen wie ein Bahner ausgesucht hat, der seinen Alterssitz über einem Rangierbahnhof wählt. Dann sieht man den Autor in Spanien und Italien, wo er mit seinen Übersetzern diskutiert und mit venezianischen Freunden scherzt, als Nächstes auf dem Hochplateau des Vercors, wo er allein durch die Gebirgsnebel wandert und über seinen Beruf spricht, über Sprache und Stil, über die Struktur von Romanen und fiktionale Gestalten … Ein zweites Arbeitszimmer, diesmal mit prächtigem Blick auf die Alpen. In diese Szenen eingeschnitten sind Interviews mit Künstlern, die der Autor bewundert und die wiederum von ihrer Arbeit sprechen: der Filmemacher und Schriftsteller Dai Sijie, der Zeichner Sempé, der Sänger Thomas Fersen und der Maler Jürg Kreienbühl.

Mama ist fast hundert Jahre alt und immer noch skeptisch

Zuletzt wieder Paris: der Autor sitzt jetzt vor seinem Computer. Inmitten von Nachschlagewerken. Seine Leidenschaft, wie er sagt. Der Zuschauer erfährt noch – und damit endet der Film –, dass der Autor in ein solches Nachschlagewerk, den Robert, aufgenommen worden ist, unter dem Buchstaben P, P wie Pennac, dass aber sein richtiger Name Pennacchioni lautet, Daniel Pennacchioni.

Mama schaut sich also diesen Film an, neben ihr mein Bruder Bernard, der ihn für sie aufgenommen hat. Sie schaut sich den Film an, von der ersten bis zur letzten Minute, mit unverwandtem Blick, reglos in ihrem Sessel, mucksmäuschenstill, während es draußen Abend wird.

Ende des Films.

Abspann.

Stille.

Dann, während sie sich langsam zu Bernard hindreht:

„Glaubst du, dass er es eines Tages schafft?“

Ich war nämlich ein schlechter Schüler, und davon hat sie sich nie ganz erholt. Heute, da ihr hochbetagtes Bewusstsein sich allmählich von den Gestaden der Gegenwart zurückzieht, um ferne Gedächtnisarchipele zu umspülen, erinnern sie die ersten Riffe, die zum Vorschein kommen, an diese Furcht, die sie während meiner ganzen Schulzeit nicht verlassen hat.

Sie heftet ihren bangen Blick auf mich und fragt langsam:

„Und was machst du so, im Leben?“

 

 

 

 

 

Daniel Pennac (Casablanca, 1 december 1944)

 

 

 

 

De Britse dichter, schrijver, schilder, zanger en producer Billy Childish (echte naam William Charlie Mand) werd geboren op 1 december 1959 in Chatham, Kent. Zijn eerste band, de punkband The Pop Rivets, richtte hij in 1977op.  Internationaal succes had hij in de jaren 1980 en 1990 met zijn bands The Milkshakes, Thee Mighty Caesars, Thee Headcoats en The Buff Medways. Billy Childish treedt vaak naar buiten als muziek-producent, o.a. voor Holly Golightly en exploiteert het Hangman Records label. Zijn commerciële succes is altijd bescheiden gebleven, waarschijnlijk omdat hij zich fel tegen de commerciële muziek-industrie keert. Ook weigert hij interviews op MTV en in muziekbladen, en hij publiceert  uitsluitend op onafhankelijke labels. In 2005 maakte de regisseur Larry Clark een film, gebaseerd op zijn autobiografie „My Fault.“

 

 

i am their damaged megaphone

 

dead artists speak to me
and thru me
youd do very smartly to listen
they speak to me
with voices filled with mud and clay
and decay
people feel violated by the stench of their breath
they are not desert prophets
or nessissary sat next to god or the devil
but i am sat smack in the midst of them
their rotting teeth wispering
black thorts in my ear

 

i am their damaged megaphone
barking out across the nite
calling for
art without art
love without love
hate without hate
lite without lite
and
youed do very smartly
to shut up and listen

 

 

 

 

Billy Childish (Kent, 1 december 1959)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver Henry Williamson werd geboren op 1 december 1895 in Londen. Het landelijk gebied waar hij opgroeide leidde er toe dat hij in de kindertijd een liefde voor de natuur ontwikkelde die zijn literaire werken sterk zou beïnvloeden. De Eerste Wereldoorlog schokte hem en maakte van hem een pacifist. Deze indrukken werden opgenomen in zijn werk, vooral in A Chronicle of Ancient Sunlight (1951-1969), een reeks van boeken die het leven van het fictieve personage Philip Maddison, een soort alter ego, beschrijven vanaf zijn geboorte en die een soort autobiografie van de auteur zijn. In 1927 publiceerde hij zijn beroemdste boek, Tarka de Otter. Het verhaal werd met succes verfilmd in 1979.

 

Uit: The Wet Flanders Plain

 

„Flatness of green fields, no tall trees anywhere, clusters of red-tield, red-bricked farms and houses, and a dim village-line on the far horizon, only very slightly higher, it seems, than the green flatness everywhere–that is the Salient to-day. Yet for years these few square miles were shapeless as the ingredients of a Christmas pudding while being stirred. Not even worms were left after the bombardments–all blasted to shreds, with the bricks of ruins, stumps of trees, and metalling of roads. We used to say it could never be reclaimed: that in fifty years it would be the same dreadful morass.
Mankind suffered over a million casualties within the dish, double-rimmed with inner and outer “ridges,” of the Salient. It had the outline of a skull, the teeth trying to crack Ypres–so the Germans, with grim humour, drew it during the War. A fit man can easily walk round the skull’s outline in a day; but in ’17, could he have walked without human interference, he would ahve dropped, exhausted, before he had floundered a hundredth part of the way, and been drowned with his face under the thin top mud. The bombardments broke the bekes, or brooks, draining this land, which was once covered by the sea; and the pudding became porridge, a-swim with icy water.

The only way over the morass was by the wooden tracks that serpentined over the mud–baulks of teak and beech laid side by side, looking like the sloughs, cast by monsters of the primeval slime. Always at night the tracks glowed and glared with fire and smoke and dreadful crashes; sections would rise splintered into the air, wagons, horses, mules with them; the mud bordering the tracks was piled with old broken and swelled things. The young German gunner cadets were trained in night-firing on these tracks, which were visible along their ribbed and winding lengths by day. Now if you would recall 1917 to your memory, you must stay away from this fine agricultural district.“

 

 

 

Henry Williamson (1 december 1895 - 13 augustus 1977)

Zie voor nog meer schrijvers van de 1e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Hongaarse dichter Mihály Vörösmarty werd geboren op 1 december 1800 in Puszta-Nyék. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Die Menschen

 

Schweigt, der Gesang soll nicht erklingen,

die Welt ihr Wort beginnt,

und es erfrieren mit glühenden Schwingen

der Regen und der Wind:

Tränenguß, den der Gram auslöst,

Seufzer, den bang das Herz ausstößt.

Geist, Sünde, Tugend, nichts hat mehr Gewicht:

Hofft länger nicht!

 

Die Völker voreinst hatten Väter,

tat euch die Märe kund,

die Väter wurden Missetäter,

das Volk ging dran zugrund:

Was übrig blieb, schrie nach Gesetzen:

Nun sind sie's, die das Recht verletzen.

Über das Gute hält der Mord Gericht.

Hofft länger nicht!

 

Heroen dann: Gewaltig traten

das Recht sie in den Staub.

Arbeit gabs viel da: Eisentaten!

Und Ruhm, und Lorbeerlaub.

Zerbrach dann so ein Alexander,

verbiß das Volk sich ineinander.

Und Ruhm? Ein Blitz die Elendsnacht durchbricht:

Hofft länger nicht!

 

Und langer Frieden, und erschreckend

wächst sich die Menschheit aus,

vielleicht den Tisch der Pest nur deckend

zu üppigerem Schmaus.

Der Mensch schmachtet den Himmel an,

da er die Erde nicht gewann.

Im Grabe noch erdrückt ihn ihr Gewicht.

Hofft länger nicht!

 

Wie ist die Erde reich, und Menschenhände

mehrn ihren Reichtum noch,

und dennoch martern Plagen ohne Ende,

lastet der Knechtschaft Joch.

Ists ein Gebot? Ists kein Gebot?

Wenn nicht, warum solch zähe Not?

Ob es an Tugend? obs an Kraft gebricht?

Hofft länger nicht!

 

Vernunft und Bosheit, sie gesellen

sich zum verruchten Bund,

machen die Wut der Dummheit schwellen,

der Kriege letzten Grund.

Tier, Teufel, Zorn, Vernunft, was siegt

von euch: Der Mensch ists, der erliegt.

Der Wahnsinnsschlamm mit Gottesangesicht!

Hofft länger nicht!

 

Nach so viel Kriegs- und Friedensmühen:

Des Bruderhasses Mal

bleibt auf der Stirn des Menschen blühen,

er ist der Erde Qual;

ihr glaubt er lernt, da er voll List

die schlimmste Missetat ermißt.

Aus Drachenzähnen trat der Mensch ans Licht.

Hofft länger nicht!

Hofft länger nicht!

 

 

 
Vertaald door Franz Fühmann

 

 

 

 

Mihály Vörösmarty (1 december 1800 – 19 november 1855)

Monument in Boedapest

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Valery Bryusov werd geboren op 1 december 1873 in Moskou. Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

 

Saint Sebastian 

 

On slow and smoky fire thou burn'st and art consumed,

O thou, my soul!

On slow and smoky fire thou burn'st and art consumed,

With hidden dole.

 

Thou droopest like Sebastian, pierced with pointed arrows,

Harassed and spent.

Thou droopest like Sebastian, pierced with pointed arrows,

Thy flesh all rent.

 

Thy foes encircle thee and watch with gleeful laughter

And bended bow.

Thy foes encircle thee and watch with gleeful laughter

Thy torments slow.

 

The embers burn, and gentle is the arrow's stinging

'Neath the evening sky.

The embers burn, and gentle is the arrow's stinging

When the end draws nigh.

 

Why hastens not thy dream unto thy lips now pallid

With deadly drouth?

Why hastens not thy dream unto thy lips now pallid

To kiss thy mouth?

 

 

 

Vertaald door Abraham Yarmolinsky

 

 

 

Valery Bryusov (1 december 1873 - 9 oktober 1924)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ernst Toller werd geboren op 1 december 1893 in Samotschin (tegenwoordig Szamocin). Zie ook mijn blog van 1 december 2006 en ook mijn blog van 1 december 2008 en ook mijn blog van 1 december 2009.

 

Unser Weg

 

Die Klöster sind verdorrt und haben ihren Sinn verloren,
Sirenen der Fabriken überschrillten Vesperklang,
Und der Millionen trotziger Befreiungssang
Verstummt nicht mehr vor klösterlichen Toren.

 

Wo sind die Mönche, die den Pochenden zur Antwort geben:
"Erlösung ist Askese weltenferner Stille ...?"
Ein Hungerschrei, ein diamantner Wille
Wird an die Tore branden: "Gebt uns Leben!"

 

Wir foltern nicht die Leiber auf gezähnten Schragen,
Wir haben andern Weg zu Gott gefunden,
Uns sind nicht stammelndes Gebet die Stunden,

 

Das Reich des Friedens wollen wir zur Erde tragen,
Den Unterdrückten aller Länder Freiheit bringen -
Wir müssen um das Sakrament der Erde ringen.

 

 

 

 

Die Mauer der Erschossenen

 

Wie aus dem Leib des heiligen Sebastian,

Dem tausend Pfeile tausend Wunden schlugen,

So Wunden brachen aus Gestein und Fugen,

Seit in den Sand ihr Blut verlöschend rann.

 

Vor Schrei und Aufschrei krümmte sich die Wand,

Vor Weibern, die mit angestoßnen Knien "Herzschuß!" flehten,

Vor Männern, die getroffen sich wie Kreisel drehten,

Vor Knaben, die um Gnade weinten mit zerbrochner Hand.

 

Da solches Morden raste durch die Tage,

Da Erde wurde zu bespienem Schoß,

Da trunkenes Gelächter kollerte von Bajonetten,

 

Da Gott sich blendete und arm ward, nackt und bloß,

Sah man die schmerzensreiche Wand in großer Klage

Die toten Menschenleiber an ihre steinern Herze betten.

 

 

 

 

Ernst Toller (1 december 1893 – 22 mei 1939)

Herinnering aan Ramses Shaffy

 

 

Nederlands grootste chansonnier Ramses Shaffy is vandaag precies een jaar geleden op 76-jarige leeftijd overleden.

 

De Nederlandse chansonnier en acteur Ramses Shaffy werd op 29 augustus 1933 geboren in de Parijse voorstad Neuilly-sur-Seine als zoon van een Egyptische diplomaat en een Poolse gravin van Russische afkomst.

 

Laat me

 

Ik ben misschien te laat geboren,
Of in een land met ander licht.
Ik voel me altijd wat verloren,
Al toont de spiegel mijn gezicht.
Ik ken de kroegen en kathedralen,
Van Amsterdam tot aan Maastricht.
Toch zal ik elke dag verdwalen,
Dat houdt de zaak in evenwicht.

Laat me Laat me
Laat me m'n eigen gang maar gaan
Laat me Laat me
Ik heb 't altijd zo gedaan

Ik zal m'n vrienden niet vergeten,
Want wie mij lief is blijf me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
Maar ik verloor hun laatste brief.
Ik zal ze heus wel weer ontmoeten,
Misschien vandaag of volgend jaar.
Ik zal ze kussen en begroeten,
Het komt vanzelf weer voor elkaar.
(refrein)

Ik ben gelukkig niet veranderd,
Soms woon ik hier, soms woon ik daar.
Ik heb mijn leven niet verkankerd,
'k heb geen bezit en geen bezwaar.
Ik hou van water en van aarde,
Ik hou van schamel en van duur.
D'r is geen stuiver die ik spaarde,
Ik leef gewoon van uur tot uur.
(refrein)

Ik zal ook wel een keertje sterven,
Daar kom ik echt niet onderuit.
Ik laat mijn liedjes dan maar zwerven,
En verder zoek je het maar uit.
Voorlopig blijf ik nog je zanger,
Je zwarte schaap, je trouwe fan.
Ik blijf nog lang, en liefst nog langer,
En laat me blijven wie ik ben.
 

 

 

Ramses Shaffy (29 augustus 1933 – 1 december 2009)