De Brits-Poolse schrijver Joseph Conrad werd geboren op 3 december 1857 in Berdichev, Rusland in een gezin met Poolse ouders. Zie ook mijn blog van 3 december 2006 en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008. en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Nostromo

 

“In the time of Spanish rule, and for many years afterwards, the town of Sulaco--the luxuriant beauty of the orange gardens bears witness to its antiquity--had never been commercially anything more important than a coasting port with a fairly large local trade in ox-hides and indigo. The clumsy deep-sea galleons of the conquerors that, needing a brisk gale to move at all, would lie becalmed, where your modern ship built on clipper lines forges ahead by the mere flapping of her sails, had been barred out of Sulaco by the prevailing calms of its vast gulf. Some harbours of the earth are made difficult of access by the treachery of sunken rocks and the tempests of their shores. Sulaco had found an inviolable sanctuary from the temptations of a trading world in the solemn hush of the deep Golfo Placido as if within an enormous semi-circular and unroofed temple open to the ocean, with its walls of lofty mountains hung with the mourning draperies of cloud.
On one side of this broad curve in the straight seaboard of the Republic of Costaguana, the last spur of the coast range forms an insignificant cape whose name is Punta Mala. From the middle of the gulf the point of the land itself is not visible at all; but the shoulder of a steep hill at the back can be made out faintly like a shadow on the sky.
On the other side, what seems to be an isolated patch of blue mist floats lightly on the glare of the horizon. This is the peninsula of Azuera, a wild chaos of sharp rocks and stony levels cut about by vertical ravines. It lies far out to sea like a rough head of stone stretched from a green-clad coast at the end of a slender neck of sand covered with thickets of thorny scrub. Utterly waterless, for the rainfall runs off at once on all sides into the sea, it has not soil enough--it is said--to grow a single blade of grass, as if it were blighted by a curse. The poor, associating by an obscure instinct of consolation the ideas of evil and wealth, will tell you that it is deadly because of its forbidden treasures. The common folk of the neighborhood, peons of the estancias, vaqueros of the seaboard plains, tame Indians coming miles to market with a bundle of sugar-cane or a basket of maize worth about three-pence, are well aware that heaps of shining gold lie in the gloom of the deep precipices cleaving the stony levels of Azuera. Tradition has it that many adventurers of olden time had perished in the search.“

 

 

 

 

Joseph Conrad (3 december 1857 – 3 augustus 1924)

Buste in Kielce, Polen

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Henri (Hendrik) Conscience werd geboren in Antwerpen op 3 december 1812. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: De plaag der dorpen

 

„Op eenen namiddag keerden twee buitenlieden van eene naburige stad naar hun dorp terug.

Het oord, waar zij zich bevonden, was een allerschoonst landschap in het Hageland; zij volgden eene baan, die nevens den rug van eenen heuvel, dwars door den bruinen ijzersteen, was gegraven, en over hoogten en door diepten in zonderlinge bochten voortslingerde, totdat zij het punt zou bereiken, waar ginds in de verte een kruisken met zijnen vergulden haan boven het donkere geboomte blikkerde. Aan de eene zijde van den weg verhief zich de uitgegraven wand van ijzersteen, welks donkere verf door de slingerende ranken der braambosschen met liefelijk groen en purper was versierd. Daarboven ontstonden sterkbewogene gebergten, die het gezicht langs dien kant beperkten..... Maar van tijd tot tijd zonk ook de grond tot een weelderig dal. Men kon alsdan van deze hoogte met eenen enkelen blik de gansche landstreek beheerschen, en zien hoe de dennenbosschen, als boven elkander gestapeld, langs den rug der heuvelen opklimmen en afdalen; en - immer in toon verminderend - allengs zich verwijderen, kleiner worden en verblauwen, totdat hun groen zich met de dampen der kimme tot een zacht nevelgordijn versmelt.

Aan den anderen kant der baan hadden de stortregens, die na het onweder van de hoogten afstroomen, eene breede klove tusschen de bonken ijzersteen uitgespoeld. Achter het bed dezer toekomende rivier vertoonde zich eene wijde vlakte van bebouwde velden, wier regelmatige panden tot op den rug eener andere heuvelenrij voortliepen en daar, als bonte tapijten, van de schouders der gebergten schenen neer te hangen.

Het was Herfst, de najaarszon glansde met helderen gloed aan den zuiverblauwen hemel en speelde in bonte tonen tusschen het half verwelkt gebladerte. Ofschoon haar licht nog hevig was, toch ontstond reeds aan den voet der verre bosschen de purperen tint, welke aankondigt, dat de lucht kouder wordt dan de aarde, en de avondmist zich vormt.“

 

 

 

Hendrik Conscience (3 december 1812 – 10 september 1883)

Villa Hendrik Conscience in Gent

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Herman Heijermans werd geboren op 3 december 1864 in Rotterdam. Zie ook mijn blog van 3 december 2006  en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Diamantstad

 

„Vlak bij Casino sprong hij van de tram, stond stil, kijkend naar de oude gevels. Tusschen de dracht der vaal-lijnende huizen spaakte groen in een tralieënd raster. Zóó had hij het onthouden, niet alles afzonderlijk, niet een énkel huis met opdringende vormen, niet het kleine van menschen die er gewoond hadden, nòg woonden - nee, zóó als hij het weèr zag: massaal, zwart-geslagen van straatvuil, huisklomp in stedebenauwing, omwringend het groene stofperkje. Het gaf hem eene vreugde en pijn van lichte verwondring - dat dit alles zoo verweerd geleek, zoo óuder geworden, ouder zelfs dan de herinnering, die het in wazige schaduw gezet. Op zee had hij zich dikwijls de jodenbuurt gedácht, uitsluitend gedácht, en warmlieve, zacht-glimlachende genegenheid gevoeld voor het bruin der straattintingen, zooals hij het zag, bij gedroom achter oogleden. Maar na zoo làngen tijd werd het moeilijk jongensindrukken te hervinden, scheen je jeugd als 'n koorts van onrijpe verwarring, mal en gejaagd, vèr van je leven gegleden. Tòch klukte 't in z'n keel, traagde z'n adem, wás er 't vreugdlijk ontmoeten van kleuren, die het verlangen naar deze straten tot zwaarmoedige draperie had gevormd, mèt de vloeiing van bruin en zwart - wit-venstertjes doorsneden - die over het plein dampte en in de Joden-Amstelstraat van gevel naar gevel, dak naar dak henen-loomde. Al-stratenschoon was hier, slinger van stegen en sloppen, huizengehuif in scheemring van luchten, daken molm en bot, wig naast wig, met bronzend-bruin in de dalen. Zóo had hij het meenen te zien, toen nog niet hij het zag.

Alleen, het was oúder geworden, vàag-ouder, als jodenvrouwke wier kruin van jaren schuilt onder zwart van bandeau. 't Gaf hem een lichte pijn, 't dee denken aan luidloozen dood van tierige dingen, die sterven zonder gerauwgil van angst.

In de wijdte, áchter op 't Waterlooplein plompte het grauwe cement der Mozes-en-Aaron-kerk, zwaar boven de zonnekappen van ventende joden. Perkje groen, stoffig, heet, stond in de branding der zon - vèrder waren het ouwe, gore huizen, deurtjes en ramen, droogstokken en lappen van kreukerig wit, met een enklen roodbaaien rok en wat bloempotten.

Eleazar zag niets dan het plein en de straat, de huizen daar in, die hij héérlijk vond, aanbidlijk van kleuren-versterving, indrukwekkend als schemer-neersponzing op zee. Was niet elk droomend gezwijg gódlijker klank dan het puurste geluid? O, 't huizengedroom, vast aan 't bewegen der lieden wier gezoem tegen de wanden ging, was sterker, smartlijker dan 't grootewater gepeins en gewatel, dat hij nu maanden gevoeld en door-angstigd had, 't water dat noòit rust kende....“

 

 

 

Herman Heijermans (3 december 1864 – 22 november 1924)

Buste van Joseph Mendes da Costa uit 1935 in het Vondelpark, Amsterdam

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Grace Andreacchi werd geboren op 3 december 1954 in New York. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Two Brothers: Part One

 

„PROLOGUE

[The story takes place in a small Korean village, long ago. Centre stage is a snug and comfortable house set in a garden. Downstage right the plum tree. Rosy dawn light and the morning chorus of birds. Enter Sonhwa.]

 

SONHWA I am Sonhwa, the Flower Fairy of the Pumpkin

Every spring I bear a white blossom

Every fall I yield a big bright pumpkin

Tasty to eat, also useful for drinking gourds

or fine hat!

[Taps her head-dress.]

In this house live two brothers.

Their names are Heungbu and Nolbu.

Nolbu is the older brother.

I’m afraid to tell you about him —

You won’t like hearing it. He’s not a nice man at all.

What’s he like? Well!

Eats a lot, drinks a lot, curses a lot

Beats people up a lot

Has his own way a lot

Slaps his own wife a lot

Slaps crippled man, pinches baby

Speaks rough words to father and mother

Pulls a dog’s tail

Drowns a cat

Spits in the rice pot

And rubs pepper in people’s eyes just for fun.

His heart is crooked like a kudzu vine, grown all in a tangle.

 

His wife Taekwon is named after the sour yellow pickle which she resembles very much. She’s so greedy she wants the best of everything for herself. If she went to the market and saw some fine new thing for sale, she’d fall down in a faint if she couldn’t have it, and wouldn’t get up for maybe one hundred days.“

 

 

 

Grace Andreacchi (New York, 3 december 1954)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Ugo Riccarelli werd geboren op 3 december 1954 in Turijn. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Der Zauberer (Vertaald door Karin Krieger)

 

„Als mein vater in Afrika landete, war er schon so etwas wie ein Magier, konnte er doch das hervorzaubern, was jeder Mensch tief in sich verborgen hält, in den geheimen Winkeln, die wir in der Haut unserer Hände haben, hinter den Augen, wenn wir träumen, in den Falten unserer Lippen.

In diese Verstecke konnte er seine Wörter gleiten lassen wie eine Zigeunerin ihre Finger zwischen die Verschlusshaken deines Goldkettchens, und mit einem Bukett aus Verben und Adjektiven brach er jeden Widerstand, indem er dich mit einem Kompliment umgarnte und dich so zu einem Lächeln zwang – auch wenn du vor dir nur Wüste und Steine hattest und wenig oder gar kein Brot.

Seine Dietriche waren die Wörter, und auch seine Taschenspielerhände waren Wörter, mit denen er die Welt und die Dinge und die Wünsche schrieb, die, wie er sich einbildete, die Menschen gern verwirklicht hätten.

Während die Mütter auf dem Bahnsteig beim Abschied von ihren Söhnen weinten, die sich an den Militärlaster klammerten, die Mädchen ihre tränennassen Taschentücher zerknüllten und jedem der abreisenden jungen Männer ein felsenschweres Heimweh am Hals hing, war er wohl der einzige, der vor seiner Mutter einen Teppich fröhlicher Grüße entrollte und ihr die Traurigkeit aus den Augen vertrieb, da er sie durch die Panoramen, die er schilderte, zum Träumen zwang und zum Lächeln über die Beschreibung von Orten und über Geschichten, die er, obwohl noch nicht einmal abgereist, bereits erzählte.

Afrika erschien, von ihrem kleinen Dorf am Fuß der Alpen aus, wie eine Weite aus Gold und Abenteuern, ein Reich des Möglichen und der Eroberung, wo der Gestank der Kneipen, der von Arbeit durchtränkte Atem der Betrunkenen, der schwere Schritt von Kälte und Frost keinen Platz fanden, verdrängt von Odalisken und Kamelen, von Weiten glühheißen, feinen Sandes, von Frauen und Gebieten, die nur erobert werden mussten für ein Imperium, das sofort allen zuteil werden sollte.“

 

 

 

Ugo Riccarelli (Turijn, 3 december 1954)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter, folkzanger en jurist Franz Josef Degenhardt werd geboren op 3 december 1931 in Schwelm. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Der Mann aus Fallersleben

 

„Natürlich war sie weder hoher morgenländischer Abkunft, noch hieß sie Botheina, die, wie er Henriette Landau vorgeschwärmt hatte, »vollkommene Schönheit«, für die er am Ende der »sieben gräßlichsten Breslauer Jahre« in Liebe entflammte. Der Name, den er ihr andichtete, entstammte Goethes »West-Östlichem Diwan«, einem Kultbuch seiner einsamen Jahre, und zwar den Musterbildern aus dem »Buch der Liebe«, welchen Titel auch er einer Sammlung seiner Liebeslyrik aus jener Zeit geben sollte. In Wirklichkeit hieß sie Davida von Thümen, war die Tochter des früh an einer damals noch rätselhaften Krankheit verstorbenen Generalleutnants August Heinrich Ludwig von Thümen, ein, allein unter dem Regime ihrer durch und durch preußischen Mutter, preußisch erzogenes Mädchen. Ihr bräunlicher Teint, das tiefschwarze, über den Ohren zu Schnecken geflochtene Haar, eine fein gebogene Nase, die schwellenden, immer ein wenig geöffneten Lippen, der im Verhältnis zur schmalen Figur sehr üppige Busen, vor allem aber diese mandelförmig geschnittenen, ein ganz klein wenig schielenden Augen, die in einer Mischung aus Hilfsbedürftigkeit und Begehren wie über einen Haremsschleier hinweg blickten, verliehen ihr tatsächlich etwas Orientalisches. Trotzdem fand Hoffmann, als er sie zum erstenmal sah, ihr vorgestellt wurde, sie sei »eigentlich ein Nichts«. Er war an jenem Abend bei den Winterfelds nach einem besonders heftigen Streit am Nachmittag mit seinem Intimfeind, dem Oberbibliothekar Wachler, für keinerlei Schönheit empfänglich; vielmehr verbittert und gereizt, ließ er seinen Ärger frei heraus, schimpfte aufs Philisterpack, auf Staatsbeamte, schlesische Schlafmützerei, Subordinationsgeist und so weiter, so daß ihn die Winterfelds mit strengen und lieben Worten besänftigten - ein Ritual, das von Zeit zu Zeit zwischen ihnen aufgeführt wurde. Erst zwei Wochen darauf, an einer jener Winterfeld-Musik-Soirees, bemerkte er sie wirklich, fühlte sich dann aber auch gleich zu ihr hingezogen. Der Oberlandesgerichtsrat Carl von Winterfeld, ein vollhaariger lutherähnlicher, vitaler und vermögender Mann, war Kenner und Liebhaber früher, vor allem geistlicher Musik, Vorsteher sogar des konservativen Breslauer Instituts für Kirchenmusik, was er nicht als Widerspruch zu den Grundsätzen eines gemäßigten Liberalismus empfand, denen er sich, soweit sie dem englischen Leitbild entsprachen, verpflichtet fühlte.“

 

Franz Josef Degenhardt (Schwelm,  3 december 1931)

 

 

 

 

 

De Filipijnse schrijver F. Sionil José werd geboren op 3 december 1924 in Rosales, Pangasinan. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Tree

 

„But what kind of man is he who will suffer for truth, for justice, when all the world knows that it is the evil and the grasping who succeed, who flourish, whose tables are laden, whose houses are palaces? Surely he who sacrifices for what is just is not of the common breed or of an earthly shape. Surely there must be something in him that should make us beware, for since he is dogged and stubborn as compared with the submissive many, he will question not just the pronouncements of leaders but the leaders themselves. He may even opt for the more demanding decision, the more difficult courses of action. In the end, we may see him not just as selfless but as the epitome of that very man whom autocrats would like to have on their side, for this man has no fear of heights, of gross temptations, and of death itself.

Alas, I cannot be this man, although sometimes I aspire to be like him. I am too much a creature of comfort, a victim of my past. Around me the largesse of corruption rises as titles of vaunted power, and I am often in the ranks of princes, smelling the perfume of their office. I glide in the dank, nocturnal caverns that are their mansions and gorge on their sumptuous food, and I love it all, envy them even for the ease with which they live without remorse, without regret even though they know ( I suspect they do) that to get to this lofty status, they had to butcher - perhaps not with their own hands - their own hapless countrymen.

Today I see young men packed off to a war that's neither their making nor their choice, and I recall Angel, who is perhaps long dead, joining the Army not because he was a patriot but because there was no other way. So it has not changed really, how in another war in another time, young men have died believing that it was their duty to defend these blighted islands. It may well be, but the politicians and the generals - they live as weeds always will - accumulating wealth and enjoying the land the young have died to defend. This is how it was, and this is how it will be.“

 

 

 

F. Sionil José (Rosales, 3 december 1924)

 

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver France Prešeren werd geboren op 3 december 1800 in Vrba. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

 

Das unverweste Herz   

 

Man gräbt ein Grab für jemand, der jüngst dem Tod erlag,

das Antlitz eines Jünglings tritt plötzlich an den Tag.

Die Totengräber stehen voll Grau'n, sie atmen nicht,

die minder Zagen heften ihr Aug' auf dies Gesicht.

Wohl fände schön ein jeder die hohe Stirne hier,

wenn eine düst're Wolke nicht lagerte auf ihr;

schön wären diese Lippen und schön die Züge auch,

wenn nicht darüber schwebte des Missmuts trüber Hauch.

 

Der Leib zerfällt zur Asche, vom Hauch der Luft zersetzt,

es bleibt vor den Erstaunten das Herz nur mehr zuletzt.

Es schlägt, von warmem Leben durchflutet, noch zur Stund',

als schlüge es im Busen noch lebend und gesund.

 

Sie fragen, wer im Grabe zuletzt die Ruhe fand -

ein Heil'ger war's, der siegreich dem Moder widerstand!

Ein Grabstein stand daneben, den niemand angeseh'n,

man deckt ihn los vom Moose, darauf die Worte steh'n:

 

dass Dobroslav, den Sänger, bedecke dieser Stein,

ihn, der so süss besungen der Liebe Qual und Pein,

der Lieder, vielgefeiert, gedichtet auf sein Lieb,

aufs schöne, stolze Fräulein, das ungerührt verblieb.

 

Doch als sie einen anderen zum Liebsten sich erkor,

schwang sich aus seinem Herzen fortan kein Lied empor;

er klagte weder Menschen noch Gott sein herb Geschick,

kein Strahl hellt auf sein Antlitz, kein Nass trübt seinen Blick.

 

Er lebte minder heilig als ledig jeder Pflicht,

empfing die heil'ge Beichte, die letzte …lung nicht.

Nein, Heiligkeit konnt' nimmer ihn gegen Moder fei'n,

sie sagen all', es könne sein Herz dies nimmer sein!

 

 

 

Vertaald door Anton Funtek

 

 

 

 

France Prešeren (3 december 1800 – 8 februari 1849)

Portret door Ivan Grohar 

 

 

 

 

De Franse schrijver, criticus, theaterdirecteur en journalist Jules Claretie werd geboren op 3 december 1840 in Limoges. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Petite Cora

 

„Le petit modèle, charmante sous le grand chapeau du Directoire, avec la jolie robe collante à rayures roses, les cheveux noirs un peu crépus, ébouriffés, hochait la tête pendant que le peintre caressait sur la toile les contours de ce mince corps souple, ces lignes juvéniles apparaissant sous la transparence des étoffes d'autrefois.

- Oh ! monsieur Georges, c'est joli, bien joli, ce costume ; mais ce n'est pas comme ça que j'aurais voulu être peinte !

Elle disait zoli, avec un doux accent créole, un grasseyement léger, très tendre, et de grands yeux noirs mélancoliques dans un visage d'enfant arabe, à la pâleur cuivrée.

- Ah ! ce n'est pas comme ça ! Et comment auriez-vous voulu être peinte, mademoiselle Cora ?

Les prunelles tristes du petit modèle devinrent ardentes tout à coup, - avides devant un rêve évoqué, - et Cora répondit, la voix tremblante :

- Oh ! ce que j'aurais voulu ! C'est en soeur de charité que j'aurais voulu me voir !

- En soeur de charité ?

- Oui ; mais avec ces grandes ailes blanches qui battent des deux côtés de la figure. C'est si beau cette coiffure, si beau ! Et soeur de charité, c'est si bien d'être soeur de charité !... J'aurais voulu être, moi, soeur de charité, au lieu de...

Elle s'arrêta, et à ses yeux noirs montèrent de grosses larmes.

- Cora, si vous pleurez, ma petite Cora, vous n'aurez plus l'air d'une merveilleuse du Directoire !

C'était dans l'atelier de mon jeune ami Georges, à deux pas de l'église Saint-Vincent-de-Paul dont les deux tours apparaissaient par la grande baie vitrée, détachant leurs silhouettes grises sur un beau ciel bleu, un ciel de mai, léger, chargé de vie. Les yeux profonds de la petite Cora le regardaient, ce ciel de printemps, et regardaient aussi ces tours grises, nettement découpées, et cette horloge qui sonnait l'heure de l'église, et sous le chapeau rose du Directoire elle hochait toujours sa tête de petite Africaine, tandis que le peintre jetait dans un gai tableau représentant, sous une tonnelle fleurie, des muscadins et des merveilleuses attablés devant des sorbets, avec des chaises vertes, des étoffes rayées, un fouillis de couleurs claires, de cheveux blonds, de bas chinés, d'écharpes, d'éventails, de sourires, et, au fond, Paris, le grand Paris révolutionnaire vaguement entrevu à travers la brume et grondant sourdement aux pieds, aux petits pieds des muscadines riant là, du haut de la butte Montmartre ou de la colline de Belleville...“

 

 

 

Jules Claretie (3 december 1840 – 23 december 1913)

 

 

 

 

 

De Noorse schrijver Ludvig Holberg werd geboren in Bergen op 3 december 1684. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Niels Klim’s Journey Under The Ground (Vertaald door John Gierlow)

 

„In the year 1664, after graduating at the Academy of Copenhagen, in Theology and Philosophy, I prepared to return to my father-land, and took passage in a ship bound for the city of Bergen, in Norway. I had been furnished with brilliant testimonials from both faculties, and wanted only money;--a fate common to Norwegian students, who generally return home with empty purses from the Temple of the Muses.

We had a good wind, and in three days arrived at my native town, Bergen.

I occupied myself now, in expanding my knowledge of natural philosophy, and for practice, geologically examined the neighboring mountains. On the top of the most interesting of these mountains, (interesting I mean to a student,) was a remarkable cave, which the inhabitants of the town

called _Florien_. From its mouth, a mild and not unpleasant air issues at certain periods, as though the cave inhaled the breeze and gently sighed it forth again.

The learned in Bergen, especially the celebrated Abelin and Edward, had longed to examine it; but these latter, from their great age, being unable to perform so arduous a feat, used every occasion to induce the young and adventurous to attempt the exploration. Instigated, (and it was a foolish, and I might say, a wicked resolution,) instigated, I say, not less by the encouragement of these great men than by my own inclination, I determined to descend into the cave. The longer I thought of the matter, the firmer I became. I prepared every thing needful for the expedition, and on a Thursday, at the morning twilight, departed from the city. I started thus early, because I desired to finish my labors before dark, and make a report the same evening.

How little did I then dream that like another Phaëton, I should be driven headlong through the air and precipitated to another globe, there to ramble for the space of ten years, before I should see my friends and native land again. The expedition took place in the year 1665. Accompanied by four men to carry the necessary implements, and assist in letting me down, I ascended the mountain.“

 

 

 

Ludvig Holberg (3 december 1684 - 27 januari 1754)

Standbeeld in Bergen, Noorwegen

De Nederlandse dichter en schrijver  Hein (Hendrik Jan) Boeken werd geboren in Amsterdam op 2 december 1861. Boeken studeerde klassieke talen te Amsterdam en promoveerde in 1899. Daarna ga hij les in oude talen en werd directeur van de Brinioschool te Hilversum. Boeken kwam al op jonge leeftijd in aanraking met De Nieuwe Gids, waarin hij in 1887 zijn eerste sonnetten publiceerde en waarvan hij vervolgens tot aan zijn dood redactielid bleef. Hij was een ‘leerling’ en levenslange vriend van Willem Kloos, die hij al kende uit zijn studietijd en voor wie hij in alle opzichten veel heeft gedaan. In 1916 stond Boeken terecht voor moord op zijn vrouw. Hij had haar geholpen uit het leven te stappen op het moment dat ze in een psychiatrische inrichting zou worden opgenomen. Hij werd echter vrijgesproken. Boeken was in zijn tijd vermaard als gelegenheidsdichter die bij elke feestelijkheid een sonnet voordroeg. Zijn literaire verzen zijn van belang omdat Boeken, evenals Albert Verwey, al vroeg experimenteerde met vrij ritme en polymetrie.

 

 

Late herfst

 

Geel is het blad, geel zijn de lichte bladeren,
Ver is de lucht, - 'k durf haast niet dat ik 't zeg -
Niet blauw, niet wit, wèl licht, - het snelle raderen
Van waagnen hoor 'k op blad-bestrooide weg.

Maar angstig is mijn hart, want in mijn aderen
Voel 'k 't leven leven, wetend dat ik weg
Eens moet, en dat ik mee-weg-dorrend leg
Onder de grond, - weg, al die lichte bladeren.

O blaadren die zo schoon zijt in uw dunheid,
Schoonst nu gij dun zijt, schoner dan de zomer,
Al-licht, dóór-licht, gans ín-schijn van de zon,

Gij sterft, de zon blijft - durf ik zo, ik dromer?
Ik die niet weet dan licht-, dan fijn-, dan dun-heid,
En dat ik loop in 't wondre licht der zon.

 

 

 

 

Een stad

 

Schoon is 't geslacht der mensen, daar ze lopen,
Hoge gestalten door de straten voort,
En vrouwen dalen naar de brede boord
Van de rivier in 't midden, dompel dopen

De kannen in het water, hel omdropen
Van 't schitterende vocht, - een enkel woord
Wordt helper-vliegend door de lucht gehoord, -
En heel de stad ligt vol van zonlicht open.

En kindren leren 't leve' in spel en zangen,
Schoon opgebloeide menschen lieflijkheid,
En leren trouw de eerwaardige geboden.

En knapen voelen naar al 't ver verlangen,
Meisjes der zuchten geheimzinnigheid,
En horen 's nachts de aanwezigheid der goden.

 

 

 

 

Hein Boeken (2 december 1861 – 19 oktober 1933)
Portret door Jan Veth, rond 1890

De Vlaamse dichter Frédéric Leroy werd geboren op 2 december 1974 in Blankenberge. Zie ook mijn blog van 2 december 2006 en mijn blog van 24 november 2007 en ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

 

Heiden

 

De zon scheen vaker. Aan de dingen kleefden
nog de namen, uitnodigend, uitwisselbaar
als losse plaatjes, zodat ik rozenstruiken
krokodillen ging noemen, mezelf krijger.

 

Wreedheid was een deugd, rauw geweld
iets voor helden (dat wat heerste onder
de zomerzon, triomfeerde, regenwormen
in stukken hakte). Ik lachte vaker toen.

 

In een wereld van gras en pluizen was ik
heidens blond, wist van god noch gebod
maar hield van het witgekalkte kapelletje
verderop - plukte plechtig kruisspinnen.

 

Ik schiep een pantheon van gedrochten,
krioelend in glazen confituurpotten.

 

 

 

Dagelijks brood

 

zondag

 

1.

 

Sluit de heilige boeken en weet
liefste, dat voor een openbaring
deze homp op de keukentafel,
hier en nu, voor ons, eenzaam
addergebroed, genoeg kan zijn

 

want vergis je niet in eenvoud,

 

dit gebroken boerenbrood is
volmaakt als de middagzon.

 

 

 

 

Dodenmars

 

En draal niet en maal niet maar sta

nu smalend uit de doden op en klop

de nacht uit loden lakens. Gooi de luiken

open, stap de kamer uit en zet de pas erin,

maar kijk niet om, niet om, nooit om, en ga

niet na of kruimels door harpijen worden opgepikt,

vergeet hoe uit de verte een geliefde je naam roept,

tel je stappen maar herval niet in stilstand, word

geen zoutpilaar, treur niet om afgehakte vingerkootjes,

weggeworpen sieraden, kledingstukken bij elke hellepoort,

vergeet hoe lijken in zee werden gegooid, bijeengeraapt,

hoe klauwen werden geplant in de zwakste van de kudde,

in het weke deel, je weekste vlees, je hagedissenstaart,

je pars pro toto.

 

 

 

Frédéric Leroy (Blankenberge, 2 december 1974)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Botho Strauß werd geboren op 2 december 1944 in Naumburg an der Saale. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Kalldewey Farce

 

“Der Schlaf der Liebe gebiert Ungeheuer

 

Dunkle Bühne. Ein Lichtkegel. DER MANN und DIE FRAU im Profil einander gegenüber. Er im Frack des Orchestermusikers, die Querflöte in der Hand. Sie im Abendkleid, die Geige in der Hand.

 

DER MANN

So vieles, was ich dir noch sagen wollte

DIE FRAU

Man fürchtet sich vor dem, der das letzte Wort behält

DER MANN

Ich will es nicht sein

DIE FRAU

Ich auch nicht

Pause

DIE FRAU

Ich liebe dich. Schau mich an

DER MANN

Ich danke dir

DIE FRAU

Bleib mir gut

DER MANN

Noch stehst du vor mir

Du wirst gehen und es wird

plötzlich alles was war / sein

DIE FRAU

Ich werde nichts vergessen, nichts

DER MANN

Durch diese Wunde sieht man alles

DIE FRAU

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DER MANN

Und will dir alles geben: wer ich bin und was ich hab

DIE FRAU

Adieu, meine Liebe, mein Leben. Behalt mich im Her-

zen. Es war die schönste Zeit. Gott schütze dich.

Sie entfernt sich langsam

DER MANN

Wo sind wir gewesen, Geliebte?

Wo sind wir denn nur gewesen?

DIE FRAU

Schlaf, schlaf

Nicht anrufen!”

 

Botho Strauß (Naumburg, 2 december 1944)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ann Patchett werd geboren in Los Angeles op 2 december 1963. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: Truth and Beauty

 

“The thing you can count on in life is that Tennessee will always be scorching hot in August. In 1985 you could also pretty much count on the fact that the U-Haul truck you rented to drive from Tennessee to Iowa, cutting up through Missouri, would have no air-conditioning or that the air-conditioning would be broken. These are the things I knew for sure when I left home to start graduate school. The windows were down in the truck and my stepsister, Tina, was driving. We sat on towels to keep our bare legs from adhering to the black vinyl seats and licked melted M&Ms off our fingers. My feet were on the dashboard and we were singing because the radio had gone the way of the air conditioner. "Going to the chap-el and we're—gonna get mar-ar-aried." We knew all the words to that one. Tina had the better voice, one more reason I was grateful she had agreed to come along for the ride. I was twenty-one and on my way to be a fiction writer. The whole prospect seemed as simple as that: rent a truck, take a few leftover pots and pans and a single bed mattress from the basement of my mother's house, pack up my typewriter. The hills of the Tennessee Valley flattened out before we got to Memphis and as we headed north the landscape covered over with corn. The blue sky blanched white in the heat. I leaned out the window and thought, Good, no distractions.
I had been to Iowa City once before in June to find a place to live. I was looking for two apartments then, one for myself and one for Lucy Grealy, who I had gone to college with. I got a note from Lucy not long after receiving my acceptance letter from the Iowa Writers' Workshop. She said that initially when she heard I had gotten into the workshop she was sorry, because she had wanted to be the only student there from Sarah Lawrence. But then our mutual friend Jono Wilks had told her that I was going up early to find housing and if this was the case, would I find a place for her as well?“

 

 

 

Ann Patchett (Los Angeles, 2 december 1963)



Zie voor nog meer schrijvers van de 2e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver Thomas Coraghessan Boyle werd geboren op 2 december 1948 in Peekskill, New York. Zie ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Tortilla Curtain

 

„Afterward, he tried to reduce it to abstract terms, an accident in a world of accidents, the collision of opposing forces--the bumper of his car and the frail scrambling hunched-over form of a dark little man with a wild look in his eye--but he wasn't very successful.  This wasn't a statistic in an actuarial table tucked away in a drawer somewhere, this wasn't random and impersonal.  It had happened to him, Delaney Mossbacher, of 32 Piñon Drive, Arroyo Blanco Estates, a liberal humanist with an unblemished driving record and a freshly waxed Japanese car with personalized plates, and it shook him to the core.  Everywhere he turned he saw those red-flecked eyes, the rictus of the mouth, the rotten teeth and incongruous shock of gray in the heavy black brush of the mustache--they infested his dreams, cut through his waking hours like a window on another reality.  He saw his victim in a book of stamps at the post office, reflected in the blameless glass panels of the gently closing twin doors at Jordan's elementary school, staring up at him from his omelette aux fine herbes at Emilio's in the shank of the evening.
        The whole thing had happened so quickly.  One minute he was winding his way up the canyon with a backseat full of newspapers, mayonnaise jars and Diet Coke cans for the recycler, thinking nothing, absolutely nothing, and the next thing he knew the car was skewed across the shoulder in a dissipating fan of dust.  The man must have been crouching in the bushes like some feral thing, like a stray dog or bird-mauling cat, and at the last possible moment he'd flung himself across the road in a mad suicidal scramble.  There was the astonished look, a flash of mustache, the collapsing mouth flung open in a mute cry, and then the brake, the impact, the marimba rattle of the stones beneath the car, and finally, the dust.  The car had stalled, the air conditioner blowing full, the voice on the radio nattering on about import quotas and American jobs.  The man was gone.  Delaney opened his eyes and unclenched his teeth.  The accident was over, already a moment in history.
        To his shame, Delaney's first thought was for the car (was it marred, scratched, dented?), and then for his insurance rates (what was this going to do to his good-driver discount?), and finally, belatedly, for the victim.  Who was he?  Where had he gone?  Was he all right?  Was he hurt?  Bleeding?  Dying?  Delaney's hands trembled on the wheel.“

 

 

 

T. C. Boyle (Peekskill, 2 december 1948)

 

 

 

De Griekse dichter en schrijver Iakovos Kampanellis werd geboren op 2 december 1922 in Hora op het eiland Naxos. Kambanelis is momenteel een van de meest populaire Griekse kunstenaars. Als overlevende van concentratiekamp Mauthausen schreef hij een cantate met muziek van Mikis Theodorakis. Hij ook auteur van ten minste 12 films, waarvan hij er twee zelf regisseerde. Daarnaast is hij bekend als songwriter.

 

 

Das Hohelied (Asma ton Asmaton) 
 
Wie schön doch meine Liebste ist
In ihrem Alltagskleid,
Mit einem Kamm im Haar.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Ihr Mädchen aus Auschwitz,
Ihr Mädchen aus Dachau,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Wir sahen sie auf einer langen Reise,
Sie trug ihr Kleid nicht mehr,
Auch keinen Kamm im Haar.

 

Wie schön doch meine Liebste ist,
Umhegt von der Mutter
Und auch vom Bruder beschützt.
Es wußte keiner, daß sie so schön ist.

 

Mädchen aus Mauthausen,
Mädchen aus Bergen-Belsen,
Habt ihr meine Liebste nicht gesehn?

 

Auf einem zugigen Platz sahn wir sie,
Mit einer Nummer auf dem nackten Arm,
Mit einem gelben Stern auf ihrer Brust.

 

 

Vertaald door Ina en Asteris Kutulas

 

 

 

 

Iakovos Kampanellis (Hora, 2 december 1922)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver George Saunders werd geboren op 2 december 1958 in Chicago. Zie ook mijn blog van 2 december 2007 en ook mijn blog van 2 december 2008 en ook mijn blog van 2 december 2009.

 

Uit: The Brief and Frightening Reign Phil begins...

 

„It’s one thing to be a small country, but the country of Inner Horner was so small that only one Inner Hornerite at a time could fit inside, and the other six Inner Hornerites had to wait their turn to live in their own country while standing very timidly in the surrounding country of Outer Horner.
Whenever the Outer Hornerites looked at the hangdog Inner Hornerites crammed into the Short-Term Residency Zone, they felt a little sick, and also very patriotic. They were glad they weren’t Inner Hornerites. Inner Hornerites were pathetic and whiny and grasping, unlike them, the Outer Hornerites, who for many years had been demonstrating their tremendous generosity by allowing the Inner Hornerites to overflow into the Short-Term Residency Zone. Not that the Inner Hornerites appreciated it. No, they never wept with gratitude anymore, only stood glaring resentfully at the Outer Hornerites, who, having so much room, had no need to stand very close together, and in fact could often be seen drinking coffee at the spacious Outer Horner Cafe with their legs thrown out in the aisles, causing the Inner Hornerites to wonder: Jeez, couldn’t those jerks spare us a couple hundred extra square yards of that vast unlimited country?
For their part, the Outer Hornerites felt that, yes, okay, their country was pretty big, but it wasn’t infinitely big, which meant they might someday conceivably run out of room. Besides, what if they gave more of their beloved country to Inner Horner and some other crummy little countries came around demanding bits of Outer Horner?“

 

 

 

George Saunders (Chicago, 2 december 1958)

 

 

 

 

De Franse schrijver Jacques Lacarrière werd geboren op 2 december 1925 in Limoges.  Lacarrière bracht zijn jeugd door in Orleans. Hij studeerde klassieke literatuur aan de Sorbonne en daarnaast modern Grieks en Hindi aan de École des Langues Orientales. Een reis met een groep studenten drama van de Sorbonne naar Griekenland in 1947 legde de basis voor zijn levenslange interesse in dit land, dat hij tussen 1952 en 1966 regelmatig bezocht Het boek L'ete grec, dat in 1976 in de Terre Humaine serie verscheen maakte hem bekend als schrijver. Hij schreef een aantal andere geschriften over het oude en het moderne Griekenland en publiceerde vertalingen van o.a.  Pausanias, Herodotus en Sophocles. Hij droeg ook met vertalingen bij aan de bekendheid van hedendaagse Griekse auteurs als Costas Taktsis, Giorgos Seferis, Odysseas Elytis, Yannis Ritsos, Andreas Pantelis en Prevelakis Frangias.

 

Uit: Un rêve eveillé

 

« Après Les Bacchantes d’Euripide jouées en français dans une traduction de Maurice Clavel et une mise en scène de Michel Cacoyannis, la tragédie grecque revient à l’Odéon avec deux spectacles : Prométhée enchaîné d’Eschyle et Les Phéniciennes d’Euripide.
Le programme indique que ces œuvres sont jouées en langue grecque. Si je pouvais parier avec le lecteur, je gagnerais une fortune en lui demandant : “Quelle langue grecque ?” Car immanquablement il répondrait : “Mais en grec ancien !” Eh bien, non. Aucune tragédie antique n’est jouée en Grèce dans sa langue d’origine. Lire Eschyle, Sophocle ou Euripide en grec ancien est déjà d’une difficulté notoire même pour le plus grand spécialiste de la Grèce antique. Mais les écouter – et les comprendre – dans le texte original n’est à la portée d’aucun Grec. Les auteurs tragiques et comiques de l’Antiquité sont joués en Grèce en langue grecque moderne. Mais laquelle ?
Car le problème, là encore, continue : jusqu’en 1976 il y avait officiellement deux langues en Grèce, la pure et la démotique. Bien entendu, la langue pure apparut au début comme convenant mieux aux auteurs anciens. Elle n’avait qu’un inconvénient : à part les puristes, nul ne la comprenait. C’est pourquoi en 1903 un auteur et metteur en scène, Sotiriadis, décida de passer outre et présenta L’Orestie d’Eschyle en grec démotique ! Épouvante ! Le sang des puristes ne fit qu’un tour et ces derniers envahirent la scène, entamèrent un pugilat contre les comédiens, pugilat qui se poursuivit dans la rue pendant deux jours (la population se mêlant à l’émeute pour des raisons qui n’avaient plus rien de linguistiques) et les combats firent quatre morts.
La vraie tragédie de la Grèce se joua alors dans la réalité bien plus que sur la scène mais la cause fut néanmoins gagnée. Les Grecs acquirent ainsi chèrement le droit de jouer – et de comprendre – leurs ancêtres dans la langue d’aujourd’hui.
Reste le principal : comment les jouer, justement aujourd’hui ? Depuis sa création, en 1930, le Théâtre national d’Athènes a choisi ce que j’appellerai la voie médiane : pas d’archéologie rebutante ni de reconstitution périmée, mais pas, non plus, d’innovation majeure, de réflexions sur ce qu’est aujourd’hui le tragique.“
 

 

 

Jacques Lacarrière (2 december 1925 - 17 september 2005)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 2 december 2009.

De Amerikaanse schrijver Eric L. Harry werd geboren op 2 december 1958 in Ocean Springs, Mississippi. Zie ook mijn blog van 2 december 2007.