De Duitse dichter Rainer Maria Rilke werd als René Karel Wilhelm Johann Josef Maria Rilke op 4 december 1875 in Praag geboren. Zie ook mijn blog van 4 december 2006 en ook mijn blog van 4 december 2007 en ook ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Klage um Antinous

 

Keiner begriff mir von euch den bithynischen Knaben

(daß ihr den Strom anfaßtet und von ihm hübt...).

Ich verwohnte ihn zwar. Und dennoch wir haben

ihn nur mit Schwere erfüllt und für immer getrübt.

 

Wer vermag denn zu lieben ? Wer kann es ? - Noch keiner.

Und so hab ich unendliches Weh getan -.

Nun ist er am Nil der stillenden Götter einer,

und ich weiß kaum welcher und kann ihm nicht nahn.

 

Und ihr warfet ihn noch, Wahnsinnige, bis in die Sterne,

damit ich euch rufe und dränge: meint ihr den?

Was ist er nicht einfach ein Toter. Er wäre es gerne.

Und vielleicht wäre ihm nichts geschehn.

 

 

 

 

Klage um Jonathan

 

Ach sind auch Könige nicht von Bestand

und dürfen hingehn wie gemeine Dinge,

obwohl ihr Druck wie der der Siegelringe

sich widerbildet in das weiche Land.

 

Wie aber konntest du, so angefangen

mit deines Herzens Initial,

aufhören plötzlich: Wärme meiner Wangen.

O daß dich einer noch einmal

erzeugte, wenn sein Samen in ihm glänzt.

 

Irgend ein Fremder sollte dich zerstören,

und der dir innig war, ist nichts dabei

und muß sich halten und die Botschaft hören;

wie wunde Tiere auf den Lagern löhren,

möcht ich mich legen mit Geschrei:

 

denn da und da, an meinen scheusten Orten,

bist du mir ausgerissen wie das Haar,

das in den Achselhöhlen wachst und dorten,

wo ich ein Spiel für Frauen war,

 

bevor du meine dort verfitzten Sinne

aufsträhntest wie man einen Knaul entflicht;

da sah ich auf und wurde deiner inne: -

Jetzt aber gehst du mir aus dem Gesicht.

 

 

 

 

Uit: Die Sonette an Orpheus, Erster Teil

 

II. Sonett

Und fast ein Mädchen wars und ging hervor
aus diesem einigen Glück von Sang und Leier
und glänzte klar durch ihre Frühlingsschleier
und machte sich ein Bett in meinem Ohr.

Und schlief in mir. Und alles war ihr Schlaf.
Die Bäume, die ich je bewundert, diese
fühlbare Ferne, die gefühlte Wiese
und jedes Staunen, das mich selbst betraf.

Sie schlief die Welt. Singender Gott, wie hast
du sie vollendet, daß sie nicht begehrte,
erst wach zu sein? Sieh, sie erstand und schlief.

Wo ist ihr Tod? O, wirst du dies Motiv
erfinden noch, eh sich dein Lied verzehrte? -
Wo sinkt sie hin aus mir? ... Ein Mädchen fast ...

 

 

 

 

Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Geert Mak werd geboren op 4 december 1946 in Vlaardingen. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: De eeuw van mijn vader. Het ontsnapte land

 

„Toen ik wegvoer uit Schiedam scheen de ochtendzon tegen de achttiende-eeuwse huizen, het carillon speelde, op de stadswal draaide een molen, boven de oude sluis in de Schie zwermden dozijnen duiven. Op de kade fietste een grijze brugwachter voor me uit om brug na brug open te draaien. Ik passeerde een vervallen, zwartgeblakerd pakhuis, met een nauwelijks zichtbaar opschrift: ‘Sodafabriek De Ster’. Ik voer langs wilde tuinen en een overwoekerd huis – vanaf het water is de wereld nooit zonder mysteries -, een industrieterrein, een handvol snelwegen, een spekrand van flats; toen was er een ingenieuze rolbrug en daarachter strekte zich opeens een groen polderland uit, met boerderijen, vee, kippen en volkstuinen.

De polder lag als een kom naast de vaart, zeker anderhalve meter lager, en alles ademde een belommerde, landelijke sfeer. Alleen een permanent geruis van wielen verried waar ik in werkelijkheid was: tussen een wirwar van zware rode lijnen op de kaart, in het hart van een van de drukste en dichtst bevolkte gebieden van Europa.

Toen ik op mijn oude stafkaarten keek, zag ik dat er vijfentachtig jaar geleden nog geen sprake was van zo’n kleine oase. Dit hele gebied was, zodra de stad verlaten was, dun bebouwd. Er lagen vlakke polders, zover het oog reikte, doorsneden met honderden poldersloten. De meeste bouwsels stonden aan de vaart zelf. De plek waar een kruitmagazijn stond was nu alleen nog herkenbaar aan de naam van een betonnen brug waar ik onderdoor voer, de Kruithuisbrug. Even eerder moest ik een stoomgemaal passeren – althans op mijn stafkaart uit 1912 – en inderdaad vond ik de plek terug, maar nu in de vorm van een zacht zoemend gebouwtje met een grote waarschuwing voor sterkstroom op de deur en een uitmonding in de dijk. Alles was veranderd, maar het was wel op zijn plek gebleven.

Van de bewoners van dit land kon dat niet gezegd worden. Het was niet anders dan zoemen en brommen om me heen. Veel Nederlanders leken niet meer ergens te wonen, maar zich voornamelijk te bewegen, van de ene ervaring naar de andere, het landschap paste zich daarbij aan, en de wilgen bogen onder het geluid.“

 

 

 

Geert Mak (Vlaardingen, 4 december 1946)

 

 

 

 

De Georgische schrijver en dichter Nikoloz Baratashvili werd geboren op 4 december 1817 in Tbilisi. Zie ook mijn blog van 4 december 2006 en ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Sky-Blue

 

The azure blue, the heavenly hue,

The first created realm of blue;

And over its radiance divine

My soul does pour its love sublime.

 

My heart that once with joy did glow

Is plunged in sorrow and in woe,

But yet it thrills and loves anew

To view again the sapphire blue.

 

I love to gaze on lovely eyes

That swim in azure from the skies;

The heavens lend this color fair,

Arid leave a dream of gladness there.

 

Enamored of the limpid sky,

My thoughts take wing to regions high,

And in that blue of liquid fire

In raptured ecstasy expire.

 

When I am dead no tears will flow

Upon my lonely grave below,

But from above the aerial blue

Will scatter over me tears of dew.

 

The mists about my tomb will wind

A veil of pearl with shadows twined;

But lured by sunbeams from on high

Twill melt into the azure sky.

 

 

 

Vertaald door Venera Urushadze

 

 

 

 

Nikoloz Baratashvili (4 december 1817 – 21 oktober 1844)

Standbeeld in Tbilisi

 

 

 

 

De Deense dichter Emil Aarestrup werd geboren op 4 december 1800 in Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

 

Was It A Sin? 

 

Was it a sin no one was with us?

Our wedding such a lone affair?

A stork the only tree-top witness

Who from his nest returned our stare?

 

A stork with stockings red as roses

Whose gossip-beak tuts its refrain -?

No gardener’s boy with bridal posies,

And but one snail with silky train?

 

No starch-ruffed priest the words to mutter,

No chambermaid with pure jade comb,

No wedding gift forthcoming but the

Lakelet’s small wisps of silver foam?

 

And that the bride’s consent and, higher,

My lofty vow of plighted troth

Alone were heard and called for by the

Almighty God of Love and Youth?

 

But - you recall? - the forest proffered

A fairy dell well out of sight;

Glow-worms that clung to bushes offered

What was our only source of light.

 

Oh, should I once forget that glorious

Moment - may me God chastise!

A thousand crickets chirped in chorus,

While shooting stars lit up the skies.

 

 

 

Vertaald door John Irons

 

 

 

Emil Aarestrup (4 december 1800 – 21 juli 1856)

Zie voor nog meer schrijvers ook mijn vorige blog van vandaag.

De Russische dichter Nikolay Nekrasov werd geboren op 4 december 1821 in Nemirovo. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Freedom

( Written at the time of the emancipation of the serfs. )

 

O'er thy plains, my native country,
In the years now past away,
Never did I ride with feelings
Such as fill my soul to-day!

 

In its mother's arms reposing,
Lo! a peasant's child I see,
And my heart is stirred to gladness
By a thought most dear to me.

 

You were born in times auspicious,
Child, into this world below;
With God's help, in days before you,
Pain and grief you shall not know.

 

With the light of youth around you,
Ere you enter on the strife,
Freely and with none to hinder
You shall choose your path in life.

 

You shall, if you so desire it,
Be a peasant evermore;
If you have the power within you,
Like an eagle you shall soar.

 

But, it may be, many errors
Lurk in fancies such as these,
For man's intellect is subtle,
Swayed and influenced with ease.

 

And, beside the snares of old time
Spread the peasants' feet before,
Well I know designing people
Have invented many more.

 

Yes, but for the folk to break them
It no harder task will be.
Then, O Muse, with hope and gladness
Hail the dawn of liberty!

 

 

 

Vertaald door Alice Stone

 

 

 

Nikolay Nekrasov (4 december 1821 – 8 januari 1878)

Portret door Nikolay Gay, 1872

 

 

 

 

De Surinaamse dichteres en cultureel antropologe Gertrude (Trudi) Marie Guda werd geboren in Paramaribo op 4 december 1940. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Uur van de hond

Tussen gebarsten levens
staat mijn huis
Mijn hond gaat schurftig rond
en jankt niet meer
wanneer een reiziger ineenzakt
en met koude handen
tast over de wanden
Zonder te groeten wordt een dode weggebracht

Langdradig huilt mijn hond
om Brood
Wijd, schurend, kamt zijn mond de lucht
Wij drinken water
waarin lijken zich ontbinden

Wij zijn melaats en blind
Soms draagt de wind
de kinderen nog gaaf
Maar pest bezeert de lucht
voordat het Brood
gevonden wordt

Mistroostig vraagt mijn hond om licht

 

 

 

Trudi Guda (Paramaribo, 4 december 1940)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver René Fallet werd geboren op 4 december 1927 in Villeneuve-Saint-Georges. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: Georges Brassens

 

"Georges, tu ne m'as pas enterré.

Moi non plus.

Il ne nous manquera, ne nous aura manqué que cela. Pas grave.

Nouvelles de la mort. Notre chat Bonnot disparaît après huit ans de tendre et précieuse compagnie.

Quant à moi je traîne toujours entre deux eaux avec parfois l'impression - désagréable - de m'éteindre doucettement. Georges est peut-être mort très très vieux à soixante ans. Y parviendrons-nous... ? La question sera posée. Ce serait le moment ou jamais d'écrire Demain il fera nuit. Je suis cuit à point. Je ressemble aux grands-pères que je n'ai pas connus.

Ce ne serait pas un livre " d'humour et de verve ". Il serait dédié à Georges à peu près de la sorte : " A Georges au fond du jardin.

Attends-moi cinq minutes.

Pense à l'eau fraîche pour le pastis. René.

" Mais je n'ai plus - n'aurai plus ? - le cœur ou le courage de me rasseoir face à un cahier.

C'est dérisoire auprès de tout ce noir que j'ai approché... Avec Georges nous parlions en riant de la mort.

Ne serait-ce que pour ce détail il m'est irremplaçable.

Depuis qu'il est mort, la mort ne fait plus rire personne. Un rien de dérision sauve l'honneur de l'homme.

Le Diable est ce type qui a refusé de vendre son âme à Dieu."

 

 

 

 

René Fallet  (4 décember 1927 -  25 juli 1983)

Fallet hier links, met Georges Brassens

 

 

 

 

 

De Engelse schrijver, componist, filoloog en schilder Samuel Butler werd geboren op 4 december 1835 in Langar, Nottinghamshire. . Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: Cambridge Peaces. Our Tour

 

„As the vacation is near, and many may find themselves with three weeks' time on their hand, five-and-twenty pounds in their pockets, and the map of Europe before them, perhaps the following sketch of what can be effected with such money and in such time, may not come amiss to those, who, like ourselves a couple of years ago, are in doubt how to enjoy themselves most effectually after a term's hard reading.

To some, probably, the tour we decided upon may seem too hurried, and the fatigue too great for too little profit; still even to these it may happen that a portion of the following pages may be useful. Indeed, the tour was scarcely conceived at first in its full extent, originally we had intended devoting ourselves entirely to the French architecture of Normandy and Brittany.  Then we grew ambitious, and stretched our imaginations to Paris.  Then the longing for a snowy mountain waxed, and the love of French Gothic waned, and we determined to explore the French Alps.  Then we thought that we must just step over them and take a peep into Italy, and so, disdaining to return by the road we had already travelled, we would cut off the north-west corner of Italy, and cross the Alps again into Switzerland, where, of course, we must see the cream of what was to be seen; and then thinking it possible that our three weeks and our five-and-twenty pounds might be looking foolish, we would return, via Strasburg to Paris, and so to Cambridge.  This plan we eventually carried into execution, spending not a penny more money, nor an hour's more time; and, despite the declarations which met us on all sides that we could never achieve anything like all we had intended, I hope to be able to show how we did achieve it, and how anyone else may do the like if he has a mind.  A person with a good deal of energy might do much more than this; we ourselves had at one time entertained thoughts of going to Rome for two days, and thence to Naples, walking over the Monte St. Angelo from Castellamare to Amalfi (which for my own part I cherish with fond affection, as being far the most lovely thing that I have ever seen), and then returning as with a Nunc Dimittis, and I still think it would have been very possible; but, on the whole, such a journey would not have been so well, for the long tedious road between Marseilles and Paris would have twice been traversed by us, to say nothing of the sea journey between Marseilles and Civita Vecchia.  However, no more of what might have been, let us proceed to what was.“

 

 

 

Samuel Butler (4 december 1835 – 18 juni 1902)

Portret door Charles Gogin

 

 

 

De Schotse schrijver Thomas Carlyle werd geboren in Ecclefechan, gelegen in de regio Dumfries and Galloway in Schotland op 4 december 1795. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Cui Bono

 

Thomas CarlyleWhat is Hope? A smiling rainbow

Children follow through the wet;

’Tis not here, still yonder, yonder:

Never urchin found it yet.

 

What is Life? A thawing iceboard

On a sea with sunny shore;—

Gay we sail; it melts beneath us;

We are sunk, and seen no more.

 

What is Man? A foolish baby,

Vainly strives, and fights, and frets;

Demanding all, deserving nothing;—

One small grave is what he gets.

 

 

 

 

Thomas Carlyle (4 december 1795 - 5 februari 1881)

Standbeeld van Joseph Edgar Boehm in Londen, Chelsea

De Brits-Poolse schrijver Joseph Conrad werd geboren op 3 december 1857 in Berdichev, Rusland in een gezin met Poolse ouders. Zie ook mijn blog van 3 december 2006 en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008. en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Nostromo

 

“In the time of Spanish rule, and for many years afterwards, the town of Sulaco--the luxuriant beauty of the orange gardens bears witness to its antiquity--had never been commercially anything more important than a coasting port with a fairly large local trade in ox-hides and indigo. The clumsy deep-sea galleons of the conquerors that, needing a brisk gale to move at all, would lie becalmed, where your modern ship built on clipper lines forges ahead by the mere flapping of her sails, had been barred out of Sulaco by the prevailing calms of its vast gulf. Some harbours of the earth are made difficult of access by the treachery of sunken rocks and the tempests of their shores. Sulaco had found an inviolable sanctuary from the temptations of a trading world in the solemn hush of the deep Golfo Placido as if within an enormous semi-circular and unroofed temple open to the ocean, with its walls of lofty mountains hung with the mourning draperies of cloud.
On one side of this broad curve in the straight seaboard of the Republic of Costaguana, the last spur of the coast range forms an insignificant cape whose name is Punta Mala. From the middle of the gulf the point of the land itself is not visible at all; but the shoulder of a steep hill at the back can be made out faintly like a shadow on the sky.
On the other side, what seems to be an isolated patch of blue mist floats lightly on the glare of the horizon. This is the peninsula of Azuera, a wild chaos of sharp rocks and stony levels cut about by vertical ravines. It lies far out to sea like a rough head of stone stretched from a green-clad coast at the end of a slender neck of sand covered with thickets of thorny scrub. Utterly waterless, for the rainfall runs off at once on all sides into the sea, it has not soil enough--it is said--to grow a single blade of grass, as if it were blighted by a curse. The poor, associating by an obscure instinct of consolation the ideas of evil and wealth, will tell you that it is deadly because of its forbidden treasures. The common folk of the neighborhood, peons of the estancias, vaqueros of the seaboard plains, tame Indians coming miles to market with a bundle of sugar-cane or a basket of maize worth about three-pence, are well aware that heaps of shining gold lie in the gloom of the deep precipices cleaving the stony levels of Azuera. Tradition has it that many adventurers of olden time had perished in the search.“

 

 

 

 

Joseph Conrad (3 december 1857 – 3 augustus 1924)

Buste in Kielce, Polen

 

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Henri (Hendrik) Conscience werd geboren in Antwerpen op 3 december 1812. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: De plaag der dorpen

 

„Op eenen namiddag keerden twee buitenlieden van eene naburige stad naar hun dorp terug.

Het oord, waar zij zich bevonden, was een allerschoonst landschap in het Hageland; zij volgden eene baan, die nevens den rug van eenen heuvel, dwars door den bruinen ijzersteen, was gegraven, en over hoogten en door diepten in zonderlinge bochten voortslingerde, totdat zij het punt zou bereiken, waar ginds in de verte een kruisken met zijnen vergulden haan boven het donkere geboomte blikkerde. Aan de eene zijde van den weg verhief zich de uitgegraven wand van ijzersteen, welks donkere verf door de slingerende ranken der braambosschen met liefelijk groen en purper was versierd. Daarboven ontstonden sterkbewogene gebergten, die het gezicht langs dien kant beperkten..... Maar van tijd tot tijd zonk ook de grond tot een weelderig dal. Men kon alsdan van deze hoogte met eenen enkelen blik de gansche landstreek beheerschen, en zien hoe de dennenbosschen, als boven elkander gestapeld, langs den rug der heuvelen opklimmen en afdalen; en - immer in toon verminderend - allengs zich verwijderen, kleiner worden en verblauwen, totdat hun groen zich met de dampen der kimme tot een zacht nevelgordijn versmelt.

Aan den anderen kant der baan hadden de stortregens, die na het onweder van de hoogten afstroomen, eene breede klove tusschen de bonken ijzersteen uitgespoeld. Achter het bed dezer toekomende rivier vertoonde zich eene wijde vlakte van bebouwde velden, wier regelmatige panden tot op den rug eener andere heuvelenrij voortliepen en daar, als bonte tapijten, van de schouders der gebergten schenen neer te hangen.

Het was Herfst, de najaarszon glansde met helderen gloed aan den zuiverblauwen hemel en speelde in bonte tonen tusschen het half verwelkt gebladerte. Ofschoon haar licht nog hevig was, toch ontstond reeds aan den voet der verre bosschen de purperen tint, welke aankondigt, dat de lucht kouder wordt dan de aarde, en de avondmist zich vormt.“

 

 

 

Hendrik Conscience (3 december 1812 – 10 september 1883)

Villa Hendrik Conscience in Gent

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Herman Heijermans werd geboren op 3 december 1864 in Rotterdam. Zie ook mijn blog van 3 december 2006  en ook mijn blog van 3 december 2007 en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Diamantstad

 

„Vlak bij Casino sprong hij van de tram, stond stil, kijkend naar de oude gevels. Tusschen de dracht der vaal-lijnende huizen spaakte groen in een tralieënd raster. Zóó had hij het onthouden, niet alles afzonderlijk, niet een énkel huis met opdringende vormen, niet het kleine van menschen die er gewoond hadden, nòg woonden - nee, zóó als hij het weèr zag: massaal, zwart-geslagen van straatvuil, huisklomp in stedebenauwing, omwringend het groene stofperkje. Het gaf hem eene vreugde en pijn van lichte verwondring - dat dit alles zoo verweerd geleek, zoo óuder geworden, ouder zelfs dan de herinnering, die het in wazige schaduw gezet. Op zee had hij zich dikwijls de jodenbuurt gedácht, uitsluitend gedácht, en warmlieve, zacht-glimlachende genegenheid gevoeld voor het bruin der straattintingen, zooals hij het zag, bij gedroom achter oogleden. Maar na zoo làngen tijd werd het moeilijk jongensindrukken te hervinden, scheen je jeugd als 'n koorts van onrijpe verwarring, mal en gejaagd, vèr van je leven gegleden. Tòch klukte 't in z'n keel, traagde z'n adem, wás er 't vreugdlijk ontmoeten van kleuren, die het verlangen naar deze straten tot zwaarmoedige draperie had gevormd, mèt de vloeiing van bruin en zwart - wit-venstertjes doorsneden - die over het plein dampte en in de Joden-Amstelstraat van gevel naar gevel, dak naar dak henen-loomde. Al-stratenschoon was hier, slinger van stegen en sloppen, huizengehuif in scheemring van luchten, daken molm en bot, wig naast wig, met bronzend-bruin in de dalen. Zóo had hij het meenen te zien, toen nog niet hij het zag.

Alleen, het was oúder geworden, vàag-ouder, als jodenvrouwke wier kruin van jaren schuilt onder zwart van bandeau. 't Gaf hem een lichte pijn, 't dee denken aan luidloozen dood van tierige dingen, die sterven zonder gerauwgil van angst.

In de wijdte, áchter op 't Waterlooplein plompte het grauwe cement der Mozes-en-Aaron-kerk, zwaar boven de zonnekappen van ventende joden. Perkje groen, stoffig, heet, stond in de branding der zon - vèrder waren het ouwe, gore huizen, deurtjes en ramen, droogstokken en lappen van kreukerig wit, met een enklen roodbaaien rok en wat bloempotten.

Eleazar zag niets dan het plein en de straat, de huizen daar in, die hij héérlijk vond, aanbidlijk van kleuren-versterving, indrukwekkend als schemer-neersponzing op zee. Was niet elk droomend gezwijg gódlijker klank dan het puurste geluid? O, 't huizengedroom, vast aan 't bewegen der lieden wier gezoem tegen de wanden ging, was sterker, smartlijker dan 't grootewater gepeins en gewatel, dat hij nu maanden gevoeld en door-angstigd had, 't water dat noòit rust kende....“

 

 

 

Herman Heijermans (3 december 1864 – 22 november 1924)

Buste van Joseph Mendes da Costa uit 1935 in het Vondelpark, Amsterdam

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Grace Andreacchi werd geboren op 3 december 1954 in New York. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Two Brothers: Part One

 

„PROLOGUE

[The story takes place in a small Korean village, long ago. Centre stage is a snug and comfortable house set in a garden. Downstage right the plum tree. Rosy dawn light and the morning chorus of birds. Enter Sonhwa.]

 

SONHWA I am Sonhwa, the Flower Fairy of the Pumpkin

Every spring I bear a white blossom

Every fall I yield a big bright pumpkin

Tasty to eat, also useful for drinking gourds

or fine hat!

[Taps her head-dress.]

In this house live two brothers.

Their names are Heungbu and Nolbu.

Nolbu is the older brother.

I’m afraid to tell you about him —

You won’t like hearing it. He’s not a nice man at all.

What’s he like? Well!

Eats a lot, drinks a lot, curses a lot

Beats people up a lot

Has his own way a lot

Slaps his own wife a lot

Slaps crippled man, pinches baby

Speaks rough words to father and mother

Pulls a dog’s tail

Drowns a cat

Spits in the rice pot

And rubs pepper in people’s eyes just for fun.

His heart is crooked like a kudzu vine, grown all in a tangle.

 

His wife Taekwon is named after the sour yellow pickle which she resembles very much. She’s so greedy she wants the best of everything for herself. If she went to the market and saw some fine new thing for sale, she’d fall down in a faint if she couldn’t have it, and wouldn’t get up for maybe one hundred days.“

 

 

 

Grace Andreacchi (New York, 3 december 1954)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Ugo Riccarelli werd geboren op 3 december 1954 in Turijn. Zie ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

Uit: Der Zauberer (Vertaald door Karin Krieger)

 

„Als mein vater in Afrika landete, war er schon so etwas wie ein Magier, konnte er doch das hervorzaubern, was jeder Mensch tief in sich verborgen hält, in den geheimen Winkeln, die wir in der Haut unserer Hände haben, hinter den Augen, wenn wir träumen, in den Falten unserer Lippen.

In diese Verstecke konnte er seine Wörter gleiten lassen wie eine Zigeunerin ihre Finger zwischen die Verschlusshaken deines Goldkettchens, und mit einem Bukett aus Verben und Adjektiven brach er jeden Widerstand, indem er dich mit einem Kompliment umgarnte und dich so zu einem Lächeln zwang – auch wenn du vor dir nur Wüste und Steine hattest und wenig oder gar kein Brot.

Seine Dietriche waren die Wörter, und auch seine Taschenspielerhände waren Wörter, mit denen er die Welt und die Dinge und die Wünsche schrieb, die, wie er sich einbildete, die Menschen gern verwirklicht hätten.

Während die Mütter auf dem Bahnsteig beim Abschied von ihren Söhnen weinten, die sich an den Militärlaster klammerten, die Mädchen ihre tränennassen Taschentücher zerknüllten und jedem der abreisenden jungen Männer ein felsenschweres Heimweh am Hals hing, war er wohl der einzige, der vor seiner Mutter einen Teppich fröhlicher Grüße entrollte und ihr die Traurigkeit aus den Augen vertrieb, da er sie durch die Panoramen, die er schilderte, zum Träumen zwang und zum Lächeln über die Beschreibung von Orten und über Geschichten, die er, obwohl noch nicht einmal abgereist, bereits erzählte.

Afrika erschien, von ihrem kleinen Dorf am Fuß der Alpen aus, wie eine Weite aus Gold und Abenteuern, ein Reich des Möglichen und der Eroberung, wo der Gestank der Kneipen, der von Arbeit durchtränkte Atem der Betrunkenen, der schwere Schritt von Kälte und Frost keinen Platz fanden, verdrängt von Odalisken und Kamelen, von Weiten glühheißen, feinen Sandes, von Frauen und Gebieten, die nur erobert werden mussten für ein Imperium, das sofort allen zuteil werden sollte.“

 

 

 

Ugo Riccarelli (Turijn, 3 december 1954)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter, folkzanger en jurist Franz Josef Degenhardt werd geboren op 3 december 1931 in Schwelm. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Der Mann aus Fallersleben

 

„Natürlich war sie weder hoher morgenländischer Abkunft, noch hieß sie Botheina, die, wie er Henriette Landau vorgeschwärmt hatte, »vollkommene Schönheit«, für die er am Ende der »sieben gräßlichsten Breslauer Jahre« in Liebe entflammte. Der Name, den er ihr andichtete, entstammte Goethes »West-Östlichem Diwan«, einem Kultbuch seiner einsamen Jahre, und zwar den Musterbildern aus dem »Buch der Liebe«, welchen Titel auch er einer Sammlung seiner Liebeslyrik aus jener Zeit geben sollte. In Wirklichkeit hieß sie Davida von Thümen, war die Tochter des früh an einer damals noch rätselhaften Krankheit verstorbenen Generalleutnants August Heinrich Ludwig von Thümen, ein, allein unter dem Regime ihrer durch und durch preußischen Mutter, preußisch erzogenes Mädchen. Ihr bräunlicher Teint, das tiefschwarze, über den Ohren zu Schnecken geflochtene Haar, eine fein gebogene Nase, die schwellenden, immer ein wenig geöffneten Lippen, der im Verhältnis zur schmalen Figur sehr üppige Busen, vor allem aber diese mandelförmig geschnittenen, ein ganz klein wenig schielenden Augen, die in einer Mischung aus Hilfsbedürftigkeit und Begehren wie über einen Haremsschleier hinweg blickten, verliehen ihr tatsächlich etwas Orientalisches. Trotzdem fand Hoffmann, als er sie zum erstenmal sah, ihr vorgestellt wurde, sie sei »eigentlich ein Nichts«. Er war an jenem Abend bei den Winterfelds nach einem besonders heftigen Streit am Nachmittag mit seinem Intimfeind, dem Oberbibliothekar Wachler, für keinerlei Schönheit empfänglich; vielmehr verbittert und gereizt, ließ er seinen Ärger frei heraus, schimpfte aufs Philisterpack, auf Staatsbeamte, schlesische Schlafmützerei, Subordinationsgeist und so weiter, so daß ihn die Winterfelds mit strengen und lieben Worten besänftigten - ein Ritual, das von Zeit zu Zeit zwischen ihnen aufgeführt wurde. Erst zwei Wochen darauf, an einer jener Winterfeld-Musik-Soirees, bemerkte er sie wirklich, fühlte sich dann aber auch gleich zu ihr hingezogen. Der Oberlandesgerichtsrat Carl von Winterfeld, ein vollhaariger lutherähnlicher, vitaler und vermögender Mann, war Kenner und Liebhaber früher, vor allem geistlicher Musik, Vorsteher sogar des konservativen Breslauer Instituts für Kirchenmusik, was er nicht als Widerspruch zu den Grundsätzen eines gemäßigten Liberalismus empfand, denen er sich, soweit sie dem englischen Leitbild entsprachen, verpflichtet fühlte.“

 

Franz Josef Degenhardt (Schwelm,  3 december 1931)

 

 

 

 

 

De Filipijnse schrijver F. Sionil José werd geboren op 3 december 1924 in Rosales, Pangasinan. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Tree

 

„But what kind of man is he who will suffer for truth, for justice, when all the world knows that it is the evil and the grasping who succeed, who flourish, whose tables are laden, whose houses are palaces? Surely he who sacrifices for what is just is not of the common breed or of an earthly shape. Surely there must be something in him that should make us beware, for since he is dogged and stubborn as compared with the submissive many, he will question not just the pronouncements of leaders but the leaders themselves. He may even opt for the more demanding decision, the more difficult courses of action. In the end, we may see him not just as selfless but as the epitome of that very man whom autocrats would like to have on their side, for this man has no fear of heights, of gross temptations, and of death itself.

Alas, I cannot be this man, although sometimes I aspire to be like him. I am too much a creature of comfort, a victim of my past. Around me the largesse of corruption rises as titles of vaunted power, and I am often in the ranks of princes, smelling the perfume of their office. I glide in the dank, nocturnal caverns that are their mansions and gorge on their sumptuous food, and I love it all, envy them even for the ease with which they live without remorse, without regret even though they know ( I suspect they do) that to get to this lofty status, they had to butcher - perhaps not with their own hands - their own hapless countrymen.

Today I see young men packed off to a war that's neither their making nor their choice, and I recall Angel, who is perhaps long dead, joining the Army not because he was a patriot but because there was no other way. So it has not changed really, how in another war in another time, young men have died believing that it was their duty to defend these blighted islands. It may well be, but the politicians and the generals - they live as weeds always will - accumulating wealth and enjoying the land the young have died to defend. This is how it was, and this is how it will be.“

 

 

 

F. Sionil José (Rosales, 3 december 1924)

 

 

 

 

 

De Sloveense dichter en schrijver France Prešeren werd geboren op 3 december 1800 in Vrba. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. en ook mijn blog van 3 december 2008 en ook mijn blog van 3 december 2009.

 

 

Das unverweste Herz   

 

Man gräbt ein Grab für jemand, der jüngst dem Tod erlag,

das Antlitz eines Jünglings tritt plötzlich an den Tag.

Die Totengräber stehen voll Grau'n, sie atmen nicht,

die minder Zagen heften ihr Aug' auf dies Gesicht.

Wohl fände schön ein jeder die hohe Stirne hier,

wenn eine düst're Wolke nicht lagerte auf ihr;

schön wären diese Lippen und schön die Züge auch,

wenn nicht darüber schwebte des Missmuts trüber Hauch.

 

Der Leib zerfällt zur Asche, vom Hauch der Luft zersetzt,

es bleibt vor den Erstaunten das Herz nur mehr zuletzt.

Es schlägt, von warmem Leben durchflutet, noch zur Stund',

als schlüge es im Busen noch lebend und gesund.

 

Sie fragen, wer im Grabe zuletzt die Ruhe fand -

ein Heil'ger war's, der siegreich dem Moder widerstand!

Ein Grabstein stand daneben, den niemand angeseh'n,

man deckt ihn los vom Moose, darauf die Worte steh'n:

 

dass Dobroslav, den Sänger, bedecke dieser Stein,

ihn, der so süss besungen der Liebe Qual und Pein,

der Lieder, vielgefeiert, gedichtet auf sein Lieb,

aufs schöne, stolze Fräulein, das ungerührt verblieb.

 

Doch als sie einen anderen zum Liebsten sich erkor,

schwang sich aus seinem Herzen fortan kein Lied empor;

er klagte weder Menschen noch Gott sein herb Geschick,

kein Strahl hellt auf sein Antlitz, kein Nass trübt seinen Blick.

 

Er lebte minder heilig als ledig jeder Pflicht,

empfing die heil'ge Beichte, die letzte …lung nicht.

Nein, Heiligkeit konnt' nimmer ihn gegen Moder fei'n,

sie sagen all', es könne sein Herz dies nimmer sein!

 

 

 

Vertaald door Anton Funtek

 

 

 

 

France Prešeren (3 december 1800 – 8 februari 1849)

Portret door Ivan Grohar 

 

 

 

 

De Franse schrijver, criticus, theaterdirecteur en journalist Jules Claretie werd geboren op 3 december 1840 in Limoges. Zie ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Petite Cora

 

„Le petit modèle, charmante sous le grand chapeau du Directoire, avec la jolie robe collante à rayures roses, les cheveux noirs un peu crépus, ébouriffés, hochait la tête pendant que le peintre caressait sur la toile les contours de ce mince corps souple, ces lignes juvéniles apparaissant sous la transparence des étoffes d'autrefois.

- Oh ! monsieur Georges, c'est joli, bien joli, ce costume ; mais ce n'est pas comme ça que j'aurais voulu être peinte !

Elle disait zoli, avec un doux accent créole, un grasseyement léger, très tendre, et de grands yeux noirs mélancoliques dans un visage d'enfant arabe, à la pâleur cuivrée.

- Ah ! ce n'est pas comme ça ! Et comment auriez-vous voulu être peinte, mademoiselle Cora ?

Les prunelles tristes du petit modèle devinrent ardentes tout à coup, - avides devant un rêve évoqué, - et Cora répondit, la voix tremblante :

- Oh ! ce que j'aurais voulu ! C'est en soeur de charité que j'aurais voulu me voir !

- En soeur de charité ?

- Oui ; mais avec ces grandes ailes blanches qui battent des deux côtés de la figure. C'est si beau cette coiffure, si beau ! Et soeur de charité, c'est si bien d'être soeur de charité !... J'aurais voulu être, moi, soeur de charité, au lieu de...

Elle s'arrêta, et à ses yeux noirs montèrent de grosses larmes.

- Cora, si vous pleurez, ma petite Cora, vous n'aurez plus l'air d'une merveilleuse du Directoire !

C'était dans l'atelier de mon jeune ami Georges, à deux pas de l'église Saint-Vincent-de-Paul dont les deux tours apparaissaient par la grande baie vitrée, détachant leurs silhouettes grises sur un beau ciel bleu, un ciel de mai, léger, chargé de vie. Les yeux profonds de la petite Cora le regardaient, ce ciel de printemps, et regardaient aussi ces tours grises, nettement découpées, et cette horloge qui sonnait l'heure de l'église, et sous le chapeau rose du Directoire elle hochait toujours sa tête de petite Africaine, tandis que le peintre jetait dans un gai tableau représentant, sous une tonnelle fleurie, des muscadins et des merveilleuses attablés devant des sorbets, avec des chaises vertes, des étoffes rayées, un fouillis de couleurs claires, de cheveux blonds, de bas chinés, d'écharpes, d'éventails, de sourires, et, au fond, Paris, le grand Paris révolutionnaire vaguement entrevu à travers la brume et grondant sourdement aux pieds, aux petits pieds des muscadines riant là, du haut de la butte Montmartre ou de la colline de Belleville...“

 

 

 

Jules Claretie (3 december 1840 – 23 december 1913)

 

 

 

 

 

De Noorse schrijver Ludvig Holberg werd geboren in Bergen op 3 december 1684. Zie ook mijn blog van 3 december 2006. Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 3 december 2008.

 

Uit: Niels Klim’s Journey Under The Ground (Vertaald door John Gierlow)

 

„In the year 1664, after graduating at the Academy of Copenhagen, in Theology and Philosophy, I prepared to return to my father-land, and took passage in a ship bound for the city of Bergen, in Norway. I had been furnished with brilliant testimonials from both faculties, and wanted only money;--a fate common to Norwegian students, who generally return home with empty purses from the Temple of the Muses.

We had a good wind, and in three days arrived at my native town, Bergen.

I occupied myself now, in expanding my knowledge of natural philosophy, and for practice, geologically examined the neighboring mountains. On the top of the most interesting of these mountains, (interesting I mean to a student,) was a remarkable cave, which the inhabitants of the town

called _Florien_. From its mouth, a mild and not unpleasant air issues at certain periods, as though the cave inhaled the breeze and gently sighed it forth again.

The learned in Bergen, especially the celebrated Abelin and Edward, had longed to examine it; but these latter, from their great age, being unable to perform so arduous a feat, used every occasion to induce the young and adventurous to attempt the exploration. Instigated, (and it was a foolish, and I might say, a wicked resolution,) instigated, I say, not less by the encouragement of these great men than by my own inclination, I determined to descend into the cave. The longer I thought of the matter, the firmer I became. I prepared every thing needful for the expedition, and on a Thursday, at the morning twilight, departed from the city. I started thus early, because I desired to finish my labors before dark, and make a report the same evening.

How little did I then dream that like another Phaëton, I should be driven headlong through the air and precipitated to another globe, there to ramble for the space of ten years, before I should see my friends and native land again. The expedition took place in the year 1665. Accompanied by four men to carry the necessary implements, and assist in letting me down, I ascended the mountain.“

 

 

 

Ludvig Holberg (3 december 1684 - 27 januari 1754)

Standbeeld in Bergen, Noorwegen