Uit: De Sint  (door Simon Carmiggelt)

 

„Terwijl we verder liepen, dacht ik aan mijn kindertijd. Eerste klas lagere school. Ik geloofde niet meer. Sinds kort. En ik wist welke meester Sinterklaas speelde en welke jongen uit de hoogste klas verscholen was achter het mombakkes van Zwarte Piet, waarvan de mond ernstig was beschadigd, omdat hij zijn functie misbruikte door zelf voortdurend pepernoten te eten. En toch beefde ik van angst, toen ik uit de bank moest komen om Sinterklaas een handje te geven en sloeg mijn stem over van de zenuwen bij het zingen van een liedje, waar hij om vroeg.

"Toen ik nog klein was, zag je Sinterklaas niet zo gemakkelijk," zei de oude man. "Nou hebben kinderen de intocht. En hij verschijnt elk ogenblik op de tv. Maar toen... Wanneer was het?" Hij dacht even na. "De winter van 1915," vervolgde hij. "Ja, ik was toen zes. En m'n broertjes waren tien en vier. We woonden in de Indische buurt, hier in Amsterdam. En we hadden 't niet breed. Maar Sinterklaas werd gevierd. Ik was toen op de grens van geloven en niet geloven. Tegen mijn vriendjes riep ik: 'Sinterklaas bestaat niet. Dat is een verklede vent.' Maar toch was ik diep onder de indruk, toen ik hem in persoon zag. Hij zat in de manufacturenwinkel van Nooy in de Eerste Van Swindenstraat. Kent u die winkel? Hij is er nog, geloof ik. Mijn moeder heeft me later verteld hoe we daar binnenkwamen. Als je voor minstens 'n gulden kocht, mocht één van de kinderen op vertoon van de kassabon Sinterklaas een handje geven. En dan kreeg zo'n kind een presentje."

 

 

 

Plaat van Freddie Langeler, 1928

 

Hij keek me van opzij aan. "Een presentje," zei hij. "Een afgestorven woord. Net als versnapering. Mijn moeder kocht drie theedoeken aan één stuk. Zelf doorknippen en zomen. Dat kostte net genoeg voor zo'n heilige kassabon. Mijn broertje van vier was de uitverkorene. Want die geloofde nog helemaal. Ik was alleen maar zenuwachtig in die winkel. Het duurde een hele tijd eer mijn broertje aan de beurt was. Vanuit de verte zagen we dat hij een handje kreeg. En zo'n kleurboekie van één cent. Dat bestond toen - iets van één cent. Helemaal stralend kwam hij bij ons terug. Hij had een wonder meegemaakt. 'En,' vroeg mijn moeder, 'heeft Sinterklaas nog iets gezegd?' Hij knikte en op een eerbiedige toon antwoordde hij: 'Ja, moe. Hij zei: «Verdorie, wat 'n rij nog.»'"

 

 

 

Simon Carmiggelt (7 oktober 1913 – 30 november 1987)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver en taalkundige Alois Brandstetter werd op 5 december 1938 in Aichmühl bei Pichl, Oberösterreich geboren. Zie ook mijn blog van 5 december 2006 en ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

Uit: Cant lässt grüssen

 

„Gott zum Gruße, sehr verehrtes Fräulein, Freiin Maria von Herbert in Clagenfurth! Im Namen Immanuel Cants, dem zu dienen ich als Amanuensis die academische Ehre habe, darf ich Euch in Beantwortung Eurer Briefe sein besonderes Wohlwollen übermitteln! Von den Beschwerden des Alters heimgesucht und niedergedrückt, bittet er, ihm nachzusehen, daß er nicht manu propria (mit eigener Hand) respondiren kann, sondern und vielmehr sich meiner als seines adjutanten Amanuensis bedienet, um das hernach Folgende in seinem Sinne und Auftrage mittheilen zu lassen. So darf ich als authorisirter Secretär wie folgt festhalten und ausführen:

Nach dem ersten Briefe nun, den Ihr, werthes Fräulein Maria von Herbert, im August des Jahres 1791 aus Clagenfurth im Lande Kärnthen, an meinen Herrn, den Herrn Professor Immanuel Cant, nach hier in Königsberg ins östliche Ostpreußen, zu richten die Güte – und Kühnheit – hattet, war mein Herr nicht aufgelegt zu antworten oder auch durch meine Wenigkeit, seinen Secretär und Amanuensis, correspondiren und repliciren zu lassen.

Ihn erreichen täglich ähnliche Billetten, in denen Leser seiner philosophischen Schriften ihren Beyfall kund thun und mit Complimenten nicht geizen. Mancher Brief hat den im Grunde todernsten Mann auch schon schmunzeln lassen und zu launigen Bemerkungen etwa dieser Art verleitet und verführt: Wenn der Kutscher R. aus Buxtehude applaudirt, dann wird es mit meiner Critik der practischen Vernunft wohl seine Richtigkeit haben. Oder:

Mamsell F. aus Husum ist auch unserer Meinung hinsichtlich des Categorischen Imperativs, so wird er denn allgemeines Gesetz werden können. Einmal quittirte er das überschwengliche Lob eines Freigeistes, seiner bürgerlichen Profession nach aber unfreien Domesticen und Lacaien, Lacaien, Botengehers oder Dieners, über den Erweis der Unmöglichkeit, die Existenz Gottes zu beweisen, den Nachweis der Unmöglichkeit der scholastischen Gottesbeweise also, mit einem Sarcasm, der mir immer und ewig in Erinnerung bleiben wird: So hat einer aufgehört, an Gott, und angefangen, an Cant zu glauben! Ein anderes Mal stöhnte er: Muß ich denn nun auch das Schicksal des Johann Sebastian Bach theilen! Das aber sagte er, weil er öfters schon jenes Bonmot (Gutwort) eines Musikbegeisterten vernommen und im Ohre hatte: Ob ich an Gott glaube, weiß ich nicht, an Bach aber glaube ich gewißlich!“

 

 

 

Alois Brandstetter (Aichmühl , 5 december 1938)

 

 

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Christina Georgina Rossetti werd geboren in Londen op 5 december 1830. Zie ook mijn blog van 5 december 2006. En zie ook mijn blog van 5 december 2007 en ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

 

Dream Land

 

Where sunless rivers weep

Their waves into the deep,

She sleeps a charmed sleep:

Awake her not.

Led by a single star,

She came from very far

To seek where shadows are

Her pleasant lot.

 

She left the rosy morn,

She left the fields of corn,

For twilight cold and lorn

And water springs.

Through sleep, as through a veil,

She sees the sky look pale,

And hears the nightingale

That sadly sings.

 

Rest, rest, a perfect rest

Shed over brow and breast;

Her face is toward the west,

The purple land.

She cannot see the grain

Ripening on hill and plain;

She cannot feel the rain

Upon her hand.

 

Rest, rest, for evermore

Upon a mossy shore;

Rest, rest at the heart's core

Till time shall cease:

Sleep that no pain shall wake;

Night that no morn shall break

Till joy shall overtake

Her perfect peace.

 

 

 

 

The World

 

By day she woos me, soft, exceeding fair:

But all night as the moon so changeth she;

Loathsome and foul with hideous leprosy

And subtle serpents gliding in her hair.

By day she woos me to the outer air,

Ripe fruits, sweet flowers, and full satiety:

But through the night, a beast she grins at me,

A very monster void of love and prayer.

By day she stands a lie: by night she stands

In all the naked horror of the truth

With pushing horns and clawed and clutching hands.

Is this a friend indeed; that I should sell

My soul to her, give her my life and youth,

Till my feet, cloven too, take hold on hell?

 

 

 

Christina Rossetti (5 december 1830 - 27 december 1894)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Fjodor Tjoettsjev werd geboren op 5 december 1803 in Ovstug in het gouvernement Orjol. Zie ook mijn blog van 5 december 2006  en ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

 

Der Sturm tobt noch wilder

 

»Der Sturm tobt noch wilder, er spielt fast verrückt,
Komm näher, ich halte dich an mich gedrückt.«
»Ach, Liebster, Liebster, der Himmel uns zürnt,
Nicht sündigen kann ich, solangs draußen stürmt!«
»Es klingt diese Böe vertraut meinem Ohr,
Sie singt unsrer Liebe ein Wiegenlied vor.«
»O denk an das Meer, wo die Schiffer sind.
Ach, gnädiger Gott, sei milder gestimmt!«
»Solln doch in der Weite die Wogen gehn,
Zu uns in die Hütte dringt nicht das Gedröhn.«
»O Liebster, Verstumme! O Liebster, so schweig,
Vergaßest du, wer auf dem Meere noch weilt?«
Das Flüstern der zitternden Lippen verklang,
Sie schwiegen im Dunkel, es war ihnen bang.
Das Donnern verhallte, das Unwetter schwand,
Das Pendel der Uhr tönte leis von der Wand.
Im Dunkel sie schwiegen, es war ihnen bang,
Geheimnisvoll währte die Stille noch lang …
Da rasselte draußen ein Donnerschlag,
Das Haus in den Festen erschüttert ward.
Verzweifelt und wild scholl ein kindlicher Schrei,
Ins Zimmer des Kindes die Mutter enteilt'.
Doch kaum, dass sie über die Schwelle noch trat,
Schon schwanden die Sinne, zusammen sie brach.
Im Leuchten des Blitzes, der Dunkelheit bannt,
Ein Schatten, stand über der Wiege – ihr Mann.

 

 

Vertaald door Eric Boerner

 

 

 

Fjodor Tjoettsjev (5 december 1803 – 27 juli 1873)

 

 

 

 

 

De Russische dichter Afanasy Afanasievich Fet werd geboren op 5 december 1820 nabij  Mzensk. Zie ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

 

Flustern, scheues Atmen, Wanken

 

Flustern, scheues Atmen, Wanken,

Nachtigallenschlag,

Silberhelles, müdes Schwanken

Eines Bachs am Hag,

 

Licht und Schatten, nachtumschlungen,

Schatten und sonst nichts,

Blendende Veränderungen

Eines Angesichts,

 

Rosenglut in Rauchfontänen,

Bernstein – glanzumloht,

Und die Küsse und die Tränen

Und das Morgenrot! ...

 

 

 

Vertaald door Uwe Grüning

 

 

 

Ich sandte, daß sie folgen deiner Fährte

 

Ich sandte, daß sie folgen deiner Fährte

Die Träume fort;

Daß es durch Liebe dich verwirr, gewährte

Ich keinem Wort.

 

Verschiednen Lebensaltern, Lebensorten

Entstammen wir.

Kein Sieg von gleichen Einsichten und Worten

Führt mich zu dir.

 

Im Herzenstempel, fern von deinen Blicken,

Schließ ich mich ein:

Die Jugend bet ich an, und mein Entzücken

Wird sie stets sein.

 

 

 

Vertaald door Hans Baumann

 

 

 

Afanasy Fet (5 december 1820 – 3 december 1892)



Zie voor nog meer schrijvers van de 5e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver en regisseur Hanif Kureishi werd geboren op 5 december 1954 in Bromley, Kent. Zie ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

Uit: The Black Album

 

„The college was a cramped Victorian building, an old secondary school [...]. It was sixty percent  black and Asian, with an ineffective library and no sports facilities. Its reputation was less in the academic area but more for gang rivalries, drugs, thieving and political violence. It was said that college reunions were held in Wandsworth Prison.

In the early morning rush [...] he shoved through turnstiles, past the security guards who occasionally frisked students for weapons, and into the lightless canteen for coffee [...]. He couldn`t wait to see Deedee Osgood.

Knowing it was time to take the initiative, he went to find her [...]. After knocking on her door, in the moment before she introduced herself, he thought she was a student. Her office was only three times the size of a telephone booth. Pinned above the desk were pictures of Prince, Madonna and Oscar Wilde, with a quote beneath it, `All limitations are prisons.´

Deedee interrogated him about his life in Sevenoaks and his reading. Despite her difficult questions about Wright and Ellison, Alice Walker and Toni Morrison, she was willing him to do well, he could feel that.

Noticing him looking at the Prince photograph, she said, `You like Prince?´

He nodded.

`Why?´

Idly he said, `Well, the sound.´

` Anything else?´

Grasping that this was not chatter but part of the interview he strained to order his words into sense, but for months he`d barely spoken to anyone with half a brain. She coaxed him. `He`s half black and half white, half man and half woman, half size, feminine but macho too. His work contains and extends the history of  black American music, Little Richard, James Brown, Sly Stone, Hendrix...´

 

 

 

Hanif Kureishi (Bromley, 5 december 1954)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Joan Didion werd geboren in Sacramento Valley op 5 december 1934. Zie ook mijn blog van 5 december 2006 en ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

Uit: Political Fictions

 

„The aides gave us the details, retold now like runes. Promptly at nine o'clock on most mornings of the eight years he spent as president of the United States, Ronald Reagan arrived in the Oval Office to find on his desk his personal schedule, printed on green stationery and embossed in gold with the presidential seal. Between nine and ten he was briefed, first by his chief of staff and the vice president and then by his national security adviser. At ten, in the absence of a pressing conflict, he was scheduled for downtime, an hour in which he answered selected letters from citizens and clipped items that caught his eye in Human Events and National Review. Other meetings followed, for example with the congressional leadership. "I soon learned that these meetings lasted just one hour, no more, no less," Tony Coelho, at the time majority whip in the House, told us in Recollections of Reagan: A Portrait of Ronald Reagan, a I997 collection of reminiscences edited by Peter Hannaford. "If the agenda-which he had written out on cards- wasn't completed at the end of the hour, he would excuse himself and leave. If it was finished short of an hour, he would fill the rest of the time with jokes (and he tells a good one)." During some meetings, according to his press secretary, Larry Speakes, the president filled the time by reciting Robert Service's "The Cremation of Sam McGee."

When the entry on the schedule was not a meeting but an appearance or a photo opportunity, the president was rehearsed. "You'll go out the door and down the steps," Michael Deaver or someone else would say, we were told by Donald Regan, secretary of the treasury from 1981 until I985 and White House chief of staff from I985 until I987. "The podium is ten steps to the right and the audience will be in a semi-circle with the cameras at the right end of the half-moon; when you finish speaking take two steps back, but don't leave the podium, because they're going to present you with a patchwork quilt." It was Larry Speakes, in his I988 Speaking Out: The Reagan Presidency from Inside the White House, who told us how, at the conclusion of each meeting or appearance, the president would draw on his schedule a vertical line downward and an arrow pointing to the next event. "It gives me a feeling that I am accomplishing something," the president told Speakes.“

 

 

 

Joan Didion (Sacramento Valley, 5 december 1934)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, journalist  en columnist Calvin (Bud) Marshall Trillin werd geboren op 5 december 1935 in Kansas City, Missouri. Zie ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

Uit: Obliviously On He Sails: The Bush Administration in Rhyme

 

 

A scientific obervation of the speaking problems that seem to run in the Bush family

 

He thinks that hostiles hostage.

He cannot say subliminal.

The way Bush treats the language

Is bordering on criminal.

 

His daddy had the problem:

He used the nounless predicate.

Those cowboy boots can do that

To people from Connecticut.

 

 

 

Cheney’s Head: An Explanation

 

One mystery Ive tried to disentangle:

Why Cheneys head is always at an angle.

 

He tries to come on straight, and yet I cant

Help notice that his head is at a slant.

 

When Cheneys questioned on the Sunday shows,

The Voice of Reason is his favorite pose.

 

He drones in monotones. He never smiles

Explaining why some suspects dont need trials,

 

Or why right now it simply stands to reason

That criticizing Bush amounts to treason,

 

Or which important precept it would spoil

To know who wrote our policy on oil,

 

Or why as CEO he wouldnt know

What Halliburtons books were meant to show.

 

And as he speaks Ive kept a careful check

On when his heads held crooked on his neck.

 

The code is broken, after years of trying:

He only cocks his head when he is lying.

 

 

 

Calvin Trillin (Kansas City, 5 december 1935)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Eugenie Marlitt werd geboren op 5 december 1825 in Arnstadt. Zie ook mijn blog van 5 december 2006 en ook mijn blog van 5 december 2008 en ook mijn blog van 5 december 2009.

 

 

Maßliebchen im Schnee

 

Was will der Winter in der Blütenzeit?

Ward ihm zu eng sein Reich im kalten Norden?

Er sah den Frühlingsjubel weit und breit

Und sprengte grimmig seines Hauses Pforten.

Nun stürmt er wild daher, der rauhe Greis,

Bedeckt die junge Frühlingswelt mit Flocken.

O zartes Grün, du blickst aus starrem Eis

So trüb, wie Myrtenreis aus greisen Locken!

 

Maßliebchen zittert im beschneiten Gras,

Es fürchtet sich vor Winters Zorngebärde,

Sein neues, grünes Kleid ist tränennaß,

Das Köpfchen senkt sich schwer zur kalten Erde.

 

Verschwunden ist der kleinen Krone Gold,

Der Blätterkreis hat schützend sich erhoben,

Drin ruht des Blümchens Kleinod, süß und hold

Geborgen vor der rauhen Stürme Toben.

 

So flüchtet scheu das sinnige Gemüt

In sich zurück wie jene Frühlingsblume,

Wenn roher Scherz entweiht was still erblüht

In seiner Tiefe, seinem Heiligtume.

 

 

 

Eugenie Marlitt (5 december 1825 – 22 juni 1887)

Boekomslag

 

 

 

 

De Indische dichter Josh Malihabadi werd geboren in Malihabad in Brits India op 5 december 1898. Zie ook mijn blog van 5 december 2008.

 

 

There she sweats on the road

 

There she sweats on the road, a beauteous, restless lass,

In scorching sun she breaks the stones, her bangles clink and clash.

 

A painful moan with the music strangely mixed up lies,

At each stroke dropes of tears trickle down her eyes.

 

Dust-splattered are her cheeks, her locks embroiled in dust,

Her deep depressed eyes a tender grace reflect.

 

The blood-red sun sucks her blood without a touch of ruth,

Each heavey hammer stroke tells upon her budding youth.

 

In the sun her fragrant locks are flying about adrift,

Her limber self is getting wrecked amid the stones and bricks.

 

Ruddy rays of the sun are drinking undefied,

The wine of her jasmine cheeks, nectar of narcissus' eyes.

 

Clouds of sorrow heavily hang o'er her tender heart,

Are these her cheeks, or roses two which are fading fast?

 

Through her tatters can be glimpsed her youthful shape, sorrow-gripped,

Like the moon that wanders through bits of clouds adrift.

 

 

 

 

Josh Malihabadi (5 december 1898 – 22 februari 1982)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Hans Hellmut Kirst werd  geboren op 5 december 1914 te Osterode (voorm. Ost Preussen, nu Polen). Zie ook mijn blog van 5 december 2008.

 

Uit: 08/15

 

»Eingeteilte links 'raus!« rief Hauptwachtmeister Schulz, allgemein nur »der Spie߫ genannt. Seine Stimme dröhnte über den Appellplatz und flackerte von den Wänden der Kasernenbauten wider. Es war eine mächtige, satte, selbstzufriedene Stimme; Bierdunst und Zigarettenrauch hatten sie eingeölt und angerauht. Schulz hörte sie gerne.

Die Eingeteilten trabten zufrieden nach links; die Nichteingeteilten schlossen mechanisch rechts auf. Der Kanonier Vierbein geriet kurz ins Gedränge, versuchte vorsichtig seine Ellenbogen zu gebrauchen, gab dann nach, stand still; wie ein Pfahl.

»Wie die Denkmäler!« rief der Spieß zufrieden. »Wie die Ölgötzen! Kein Schwanz rührt sich.« Und er blinzelte kurz hinüber zu den Fenstern seiner Dienstwohnung, die weit geöffnet waren, und er bemerkte seine Frau Lore hinter den Gardinen und war überzeugt davon, daß sie ihn bewunderte.

Die Funktionsunteroffiziere, die sich hinter ihrem Spieß versammelt hatten, bemühten sich, nicht zu grinsen. Es gelang ihnen gut, denn sie hatten viel Gelegenheit gehabt, das zu üben.

Der Kanonier Vierbein starrte geradeaus. Er visierte ein Fensterkreuz im Kasernengebäude an. Sein Blick klammerte sich an dem Holz fest. Dort wurde der Kopf von Lore Schulz sichtbar, aber der Kanonier zwang sich dazu, nur Holz zu sehen. Der Hauptwachtmeister schob sich an ihm vorbei, und es war, als rollte er vorüber wie auf einem Fließband. Er geriet kurz in das Blickfeld des Kanoniers hinein, gleich einem Fremdkörper, der in das Scheinwerferlicht eines Autos hineingerät; schwebte dann wieder hinaus, andere Blickfelder durchkreuzend.

Der Hauptwachtmeister stellte sich vor seinen Untergebenen im Mannschaftsrang breitbeinig auf. Er war ein Mann wie ein Schrank, der auf Säulen ruhte. Sein rundes, gesundes, glänzendes Gesicht zog sich in die Länge, und ein großer Mund wurde aufgerissen.

»Dann wollen wir mal!« rief der Spieß dröhnend.

Jeden Samstagnachmittag verzeichnete der Dienstplan »Revierreinigen« und sah dafür eine Zeit von drei Stunden vor, die Schulz, wenn er dazu Lust hatte, mühelos auf fünf Stunden auszudehnen vermochte. Meistens hatte er Lust dazu.“

 

 

 

Hans Hellmut Kirst (5 december 1914 - 23 februari 1989)

De Duitse dichter Rainer Maria Rilke werd als René Karel Wilhelm Johann Josef Maria Rilke op 4 december 1875 in Praag geboren. Zie ook mijn blog van 4 december 2006 en ook mijn blog van 4 december 2007 en ook ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Klage um Antinous

 

Keiner begriff mir von euch den bithynischen Knaben

(daß ihr den Strom anfaßtet und von ihm hübt...).

Ich verwohnte ihn zwar. Und dennoch wir haben

ihn nur mit Schwere erfüllt und für immer getrübt.

 

Wer vermag denn zu lieben ? Wer kann es ? - Noch keiner.

Und so hab ich unendliches Weh getan -.

Nun ist er am Nil der stillenden Götter einer,

und ich weiß kaum welcher und kann ihm nicht nahn.

 

Und ihr warfet ihn noch, Wahnsinnige, bis in die Sterne,

damit ich euch rufe und dränge: meint ihr den?

Was ist er nicht einfach ein Toter. Er wäre es gerne.

Und vielleicht wäre ihm nichts geschehn.

 

 

 

 

Klage um Jonathan

 

Ach sind auch Könige nicht von Bestand

und dürfen hingehn wie gemeine Dinge,

obwohl ihr Druck wie der der Siegelringe

sich widerbildet in das weiche Land.

 

Wie aber konntest du, so angefangen

mit deines Herzens Initial,

aufhören plötzlich: Wärme meiner Wangen.

O daß dich einer noch einmal

erzeugte, wenn sein Samen in ihm glänzt.

 

Irgend ein Fremder sollte dich zerstören,

und der dir innig war, ist nichts dabei

und muß sich halten und die Botschaft hören;

wie wunde Tiere auf den Lagern löhren,

möcht ich mich legen mit Geschrei:

 

denn da und da, an meinen scheusten Orten,

bist du mir ausgerissen wie das Haar,

das in den Achselhöhlen wachst und dorten,

wo ich ein Spiel für Frauen war,

 

bevor du meine dort verfitzten Sinne

aufsträhntest wie man einen Knaul entflicht;

da sah ich auf und wurde deiner inne: -

Jetzt aber gehst du mir aus dem Gesicht.

 

 

 

 

Uit: Die Sonette an Orpheus, Erster Teil

 

II. Sonett

Und fast ein Mädchen wars und ging hervor
aus diesem einigen Glück von Sang und Leier
und glänzte klar durch ihre Frühlingsschleier
und machte sich ein Bett in meinem Ohr.

Und schlief in mir. Und alles war ihr Schlaf.
Die Bäume, die ich je bewundert, diese
fühlbare Ferne, die gefühlte Wiese
und jedes Staunen, das mich selbst betraf.

Sie schlief die Welt. Singender Gott, wie hast
du sie vollendet, daß sie nicht begehrte,
erst wach zu sein? Sieh, sie erstand und schlief.

Wo ist ihr Tod? O, wirst du dies Motiv
erfinden noch, eh sich dein Lied verzehrte? -
Wo sinkt sie hin aus mir? ... Ein Mädchen fast ...

 

 

 

 

Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Geert Mak werd geboren op 4 december 1946 in Vlaardingen. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: De eeuw van mijn vader. Het ontsnapte land

 

„Toen ik wegvoer uit Schiedam scheen de ochtendzon tegen de achttiende-eeuwse huizen, het carillon speelde, op de stadswal draaide een molen, boven de oude sluis in de Schie zwermden dozijnen duiven. Op de kade fietste een grijze brugwachter voor me uit om brug na brug open te draaien. Ik passeerde een vervallen, zwartgeblakerd pakhuis, met een nauwelijks zichtbaar opschrift: ‘Sodafabriek De Ster’. Ik voer langs wilde tuinen en een overwoekerd huis – vanaf het water is de wereld nooit zonder mysteries -, een industrieterrein, een handvol snelwegen, een spekrand van flats; toen was er een ingenieuze rolbrug en daarachter strekte zich opeens een groen polderland uit, met boerderijen, vee, kippen en volkstuinen.

De polder lag als een kom naast de vaart, zeker anderhalve meter lager, en alles ademde een belommerde, landelijke sfeer. Alleen een permanent geruis van wielen verried waar ik in werkelijkheid was: tussen een wirwar van zware rode lijnen op de kaart, in het hart van een van de drukste en dichtst bevolkte gebieden van Europa.

Toen ik op mijn oude stafkaarten keek, zag ik dat er vijfentachtig jaar geleden nog geen sprake was van zo’n kleine oase. Dit hele gebied was, zodra de stad verlaten was, dun bebouwd. Er lagen vlakke polders, zover het oog reikte, doorsneden met honderden poldersloten. De meeste bouwsels stonden aan de vaart zelf. De plek waar een kruitmagazijn stond was nu alleen nog herkenbaar aan de naam van een betonnen brug waar ik onderdoor voer, de Kruithuisbrug. Even eerder moest ik een stoomgemaal passeren – althans op mijn stafkaart uit 1912 – en inderdaad vond ik de plek terug, maar nu in de vorm van een zacht zoemend gebouwtje met een grote waarschuwing voor sterkstroom op de deur en een uitmonding in de dijk. Alles was veranderd, maar het was wel op zijn plek gebleven.

Van de bewoners van dit land kon dat niet gezegd worden. Het was niet anders dan zoemen en brommen om me heen. Veel Nederlanders leken niet meer ergens te wonen, maar zich voornamelijk te bewegen, van de ene ervaring naar de andere, het landschap paste zich daarbij aan, en de wilgen bogen onder het geluid.“

 

 

 

Geert Mak (Vlaardingen, 4 december 1946)

 

 

 

 

De Georgische schrijver en dichter Nikoloz Baratashvili werd geboren op 4 december 1817 in Tbilisi. Zie ook mijn blog van 4 december 2006 en ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Sky-Blue

 

The azure blue, the heavenly hue,

The first created realm of blue;

And over its radiance divine

My soul does pour its love sublime.

 

My heart that once with joy did glow

Is plunged in sorrow and in woe,

But yet it thrills and loves anew

To view again the sapphire blue.

 

I love to gaze on lovely eyes

That swim in azure from the skies;

The heavens lend this color fair,

Arid leave a dream of gladness there.

 

Enamored of the limpid sky,

My thoughts take wing to regions high,

And in that blue of liquid fire

In raptured ecstasy expire.

 

When I am dead no tears will flow

Upon my lonely grave below,

But from above the aerial blue

Will scatter over me tears of dew.

 

The mists about my tomb will wind

A veil of pearl with shadows twined;

But lured by sunbeams from on high

Twill melt into the azure sky.

 

 

 

Vertaald door Venera Urushadze

 

 

 

 

Nikoloz Baratashvili (4 december 1817 – 21 oktober 1844)

Standbeeld in Tbilisi

 

 

 

 

De Deense dichter Emil Aarestrup werd geboren op 4 december 1800 in Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

 

Was It A Sin? 

 

Was it a sin no one was with us?

Our wedding such a lone affair?

A stork the only tree-top witness

Who from his nest returned our stare?

 

A stork with stockings red as roses

Whose gossip-beak tuts its refrain -?

No gardener’s boy with bridal posies,

And but one snail with silky train?

 

No starch-ruffed priest the words to mutter,

No chambermaid with pure jade comb,

No wedding gift forthcoming but the

Lakelet’s small wisps of silver foam?

 

And that the bride’s consent and, higher,

My lofty vow of plighted troth

Alone were heard and called for by the

Almighty God of Love and Youth?

 

But - you recall? - the forest proffered

A fairy dell well out of sight;

Glow-worms that clung to bushes offered

What was our only source of light.

 

Oh, should I once forget that glorious

Moment - may me God chastise!

A thousand crickets chirped in chorus,

While shooting stars lit up the skies.

 

 

 

Vertaald door John Irons

 

 

 

Emil Aarestrup (4 december 1800 – 21 juli 1856)

Zie voor nog meer schrijvers ook mijn vorige blog van vandaag.

De Russische dichter Nikolay Nekrasov werd geboren op 4 december 1821 in Nemirovo. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Freedom

( Written at the time of the emancipation of the serfs. )

 

O'er thy plains, my native country,
In the years now past away,
Never did I ride with feelings
Such as fill my soul to-day!

 

In its mother's arms reposing,
Lo! a peasant's child I see,
And my heart is stirred to gladness
By a thought most dear to me.

 

You were born in times auspicious,
Child, into this world below;
With God's help, in days before you,
Pain and grief you shall not know.

 

With the light of youth around you,
Ere you enter on the strife,
Freely and with none to hinder
You shall choose your path in life.

 

You shall, if you so desire it,
Be a peasant evermore;
If you have the power within you,
Like an eagle you shall soar.

 

But, it may be, many errors
Lurk in fancies such as these,
For man's intellect is subtle,
Swayed and influenced with ease.

 

And, beside the snares of old time
Spread the peasants' feet before,
Well I know designing people
Have invented many more.

 

Yes, but for the folk to break them
It no harder task will be.
Then, O Muse, with hope and gladness
Hail the dawn of liberty!

 

 

 

Vertaald door Alice Stone

 

 

 

Nikolay Nekrasov (4 december 1821 – 8 januari 1878)

Portret door Nikolay Gay, 1872

 

 

 

 

De Surinaamse dichteres en cultureel antropologe Gertrude (Trudi) Marie Guda werd geboren in Paramaribo op 4 december 1940. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Uur van de hond

Tussen gebarsten levens
staat mijn huis
Mijn hond gaat schurftig rond
en jankt niet meer
wanneer een reiziger ineenzakt
en met koude handen
tast over de wanden
Zonder te groeten wordt een dode weggebracht

Langdradig huilt mijn hond
om Brood
Wijd, schurend, kamt zijn mond de lucht
Wij drinken water
waarin lijken zich ontbinden

Wij zijn melaats en blind
Soms draagt de wind
de kinderen nog gaaf
Maar pest bezeert de lucht
voordat het Brood
gevonden wordt

Mistroostig vraagt mijn hond om licht

 

 

 

Trudi Guda (Paramaribo, 4 december 1940)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver René Fallet werd geboren op 4 december 1927 in Villeneuve-Saint-Georges. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: Georges Brassens

 

"Georges, tu ne m'as pas enterré.

Moi non plus.

Il ne nous manquera, ne nous aura manqué que cela. Pas grave.

Nouvelles de la mort. Notre chat Bonnot disparaît après huit ans de tendre et précieuse compagnie.

Quant à moi je traîne toujours entre deux eaux avec parfois l'impression - désagréable - de m'éteindre doucettement. Georges est peut-être mort très très vieux à soixante ans. Y parviendrons-nous... ? La question sera posée. Ce serait le moment ou jamais d'écrire Demain il fera nuit. Je suis cuit à point. Je ressemble aux grands-pères que je n'ai pas connus.

Ce ne serait pas un livre " d'humour et de verve ". Il serait dédié à Georges à peu près de la sorte : " A Georges au fond du jardin.

Attends-moi cinq minutes.

Pense à l'eau fraîche pour le pastis. René.

" Mais je n'ai plus - n'aurai plus ? - le cœur ou le courage de me rasseoir face à un cahier.

C'est dérisoire auprès de tout ce noir que j'ai approché... Avec Georges nous parlions en riant de la mort.

Ne serait-ce que pour ce détail il m'est irremplaçable.

Depuis qu'il est mort, la mort ne fait plus rire personne. Un rien de dérision sauve l'honneur de l'homme.

Le Diable est ce type qui a refusé de vendre son âme à Dieu."

 

 

 

 

René Fallet  (4 décember 1927 -  25 juli 1983)

Fallet hier links, met Georges Brassens

 

 

 

 

 

De Engelse schrijver, componist, filoloog en schilder Samuel Butler werd geboren op 4 december 1835 in Langar, Nottinghamshire. . Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

Uit: Cambridge Peaces. Our Tour

 

„As the vacation is near, and many may find themselves with three weeks' time on their hand, five-and-twenty pounds in their pockets, and the map of Europe before them, perhaps the following sketch of what can be effected with such money and in such time, may not come amiss to those, who, like ourselves a couple of years ago, are in doubt how to enjoy themselves most effectually after a term's hard reading.

To some, probably, the tour we decided upon may seem too hurried, and the fatigue too great for too little profit; still even to these it may happen that a portion of the following pages may be useful. Indeed, the tour was scarcely conceived at first in its full extent, originally we had intended devoting ourselves entirely to the French architecture of Normandy and Brittany.  Then we grew ambitious, and stretched our imaginations to Paris.  Then the longing for a snowy mountain waxed, and the love of French Gothic waned, and we determined to explore the French Alps.  Then we thought that we must just step over them and take a peep into Italy, and so, disdaining to return by the road we had already travelled, we would cut off the north-west corner of Italy, and cross the Alps again into Switzerland, where, of course, we must see the cream of what was to be seen; and then thinking it possible that our three weeks and our five-and-twenty pounds might be looking foolish, we would return, via Strasburg to Paris, and so to Cambridge.  This plan we eventually carried into execution, spending not a penny more money, nor an hour's more time; and, despite the declarations which met us on all sides that we could never achieve anything like all we had intended, I hope to be able to show how we did achieve it, and how anyone else may do the like if he has a mind.  A person with a good deal of energy might do much more than this; we ourselves had at one time entertained thoughts of going to Rome for two days, and thence to Naples, walking over the Monte St. Angelo from Castellamare to Amalfi (which for my own part I cherish with fond affection, as being far the most lovely thing that I have ever seen), and then returning as with a Nunc Dimittis, and I still think it would have been very possible; but, on the whole, such a journey would not have been so well, for the long tedious road between Marseilles and Paris would have twice been traversed by us, to say nothing of the sea journey between Marseilles and Civita Vecchia.  However, no more of what might have been, let us proceed to what was.“

 

 

 

Samuel Butler (4 december 1835 – 18 juni 1902)

Portret door Charles Gogin

 

 

 

De Schotse schrijver Thomas Carlyle werd geboren in Ecclefechan, gelegen in de regio Dumfries and Galloway in Schotland op 4 december 1795. Zie ook mijn blog van 4 december 2008 en ook mijn blog van 4 december 2009.  

 

 

Cui Bono

 

Thomas CarlyleWhat is Hope? A smiling rainbow

Children follow through the wet;

’Tis not here, still yonder, yonder:

Never urchin found it yet.

 

What is Life? A thawing iceboard

On a sea with sunny shore;—

Gay we sail; it melts beneath us;

We are sunk, and seen no more.

 

What is Man? A foolish baby,

Vainly strives, and fights, and frets;

Demanding all, deserving nothing;—

One small grave is what he gets.

 

 

 

 

Thomas Carlyle (4 december 1795 - 5 februari 1881)

Standbeeld van Joseph Edgar Boehm in Londen, Chelsea