Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 26 februari 2011 tot 27 februari 2011

John Steinbeck, André Roy, Lawrence Durrell, Henry Longfellow, Elisabeth Borchers

De Amerikaanse schrijver John Steinbeck werd geboren in Salinas, Californië, op 27 februari 1902. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2008 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: East of Eden

 

“The Salinas Valley is in Northern California. It is a long narrow swale between two ranges of mountains, and the Salinas River winds and twists up the center until it falls at last into Monterey Bay.

I remember my childhood names for grasses and secret flowers. I remember where a toad may live and what time the birds awaken in the summer-and what trees and seasons smelled like-how people looked and walked and smelled even. The memory of odors is very rich.

I remember that the Gabilan Mountains to the east of the valley were light gay mountains full of sun and loveliness and a kind of invitation, so that you wanted to climb into their warm foothills almost as you want to climb into the lap of a beloved mother. They were beckoning mountains with a brown grass love. The Santa Lucias stood up against the sky to the west and kept the valley from the open sea, and they were dark and brooding-unfriendly and dangerous. I always found in myself a dread of west and a love of east. Where I ever got such an idea I cannot say, unless it could be that the morning came over the peaks of the Gabilans and the night drifted back from the ridges of the Santa Lucias. It may be that the birth and death of the day had some part in my feeling about the two ranges of mountains.

From both sides of the valley little streams slipped out of the hill canyons and fell into the bed of the Salinas River. In the winter of wet years the streams ran full-freshet, and they swelled the river until sometimes it raged and boiled, bank full, and then it was a destroyer. The river tore the edges of the farm lands and washed whole acres down; it toppled barns and houses into itself, to go floating and bobbing away. It trapped cows and pigs and sheep and drowned them in its muddy brown water and carried them to the sea. Then when the late spring came, the river drew in from its edges and the sand banks appeared. And in the summer the river didn't run at all above ground. Some pools would be left in the deep swirl places under a high bank. The tules and grasses grew back, and willows straightened up with the flood debris in their upper branches. The Salinas was only a part-time river.”

 

 

 862098-4f805b0fb95cf02f2a0b6b2674a9ed43.jpg

John Steinbeck (27 februari 1902 - 20 december 1968)

 

 

 

 

De Britse dichter en schrijver Lawrence George Durrell werd geboren op 27 februari 1912 in Jalandhar in India. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2008 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Justine

 

„I have escaped to this island with the child, Melissa's child. As the night is snatched from darkness by Arcturus, I think of my friends and of my beloved Alexandria, with its iodine-coloured meidan of Mazarita, where the open petal of Melissa's mouth fell upon mine like unslaked summer. Ah Melissa!

The child and I are alone. I have not named it yet, though it will, of course, be Justine. I am neither happy nor unhappy: just poetically distrait. At the time I met Justine, I was a happy man. A door had opened on an intimacy with Melissa and, like all solipsistic egotists, I could not resist. I do not judge myself or others. That is far too common for a tired aesthete. I merely comment. And what of Justine? Was she trapped in a projection of a will too powerful which Alexandria threw down? And ought I to get out more?

I had lost the will to live, gazing in a desultory, yet artistically languid, manner into my vacant subconscious and whiling away the taedium vitae with stray girls. This was the unpromising material on which Melissa poured her shimmering nectar. For a week, her former lover, a bestial furrier, stalked the streets, intending to shoot me. But this was Alexandria, where everything was over-analysed under the sun's burning zenith and nothing really happened. Unfortunately.

Of Justine? She was exigent, yet we shared a flirtation so profound it went beyond sexual attraction. "It can come to nothing, this passion between a poor schoolteacher and a married society beauty," I said. "The city gives us no choice," she replied in all seriousness.“

 

 

 862098-65b2622824f4915f43b4a12644c7e911.jpg

Lawrence Durrell (27 februari 1912 – 7 november 1990)

 

 

 

 

De Canadese dichter, schrijver en essayist André Roy werd geboren op 27 februari 1944 in Montréal. Zie ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: POÈMES INÉDITS

 

 

Dans le sombre, j’ai lu la poésie
(pour Paul-Marie, Nicole, Denis, Roger)

Je suis le sombreur qui,
au moment des éclats,
vous apporte les poèmes
qu’il rêvait d’écrire en arrêtant de fumer,
les poèmes du néant tordu;
le chasseur des étoiles qui crient,
de ce qui a été et ne sera plus
en ces temps si courts
où nous fuyons ce qui nous fait mal.

J’écris là où Dieu ne me veut plus,
Lui-Même si triste de ne plus être éternel
et de nous avoir abandonnés en croyant
que nos poèmes nageaient et volaient comme Lui.

Paradis, Purgatoire, Enfer
quand, après avoir trop marché,
nous tomberons enfin dans le ciel,
dans la nuit de la pensée sainte.

 

 

 

862098-4379ebca66b63a2fcdda0261958f911e.jpg
André Roy (Montréal, 27 februari 1944)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter Henry Wadsworth Longfellow werd geboren in Portland, Maine, op 27 februari 1807. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2008 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

 

The  Bridge

 

I stood on the bridge at midnight,

As the clocks were striking the hour,

And the moon rose o'er the city,

Behind the dark church-tower.

 

I saw her bright reflection

In the waters under me,

Like a golden goblet falling

And sinking into the sea.

 

And far in the hazy distance

Of that lovely night in June,

The blaze of the flaming furnace

Gleamed redder than the moon.

 

Among the long, black rafters

The wavering shadows lay,

And the current that came from the ocean

Seemed to lift and bear them away;

 

As, sweeping and eddying through them,

Rose the belated tide,

And, streaming into the moonlight,

The seaweed floated wide.

 

And like those waters rushing

Among the wooden piers,

A flood of thoughts came o'er me

That filled my eyes with tears.

 

How often, oh, how often,

In the days that had gone by,

I had stood on that bridge at midnight

And gazed on that wave and sky!

 

How often, oh, how often,

I had wished that the ebbing tide

Would bear me away on its bosom

O'er the ocean wild and wide!

 

For my heart was hot and restless,

And my life was full of care,

And the burden laid upon me

Seemed greater than I could bear.

 

But now it has fallen from me,

It is buried in the sea;

And only the sorrow of others

Throws its shadow over me.

 

Yet whenever I cross the river

On its bridge with wooden piers,

Like the odor of brine from the ocean

Comes the thought of other years.

 

And I think how many thousands

Of care-encumbered men,

Each bearing his burden of sorrow,

Have crossed the bridge since then.

 

I see the long procession

Still passing to and fro,

The young heart hot and restless,

And the old subdued and slow!

 

And forever and forever,

As long as the river flows,

As long as the heart has passions,

As long as life has woes;

 

The moon and its broken reflection

And its shadows shall appear,

As the symbol of love in heaven,

And its wavering image here.

 

 

 

862098-0caf99bd4f1ddfacb4f721f4647ce8e1.jpg
Henry Longfellow (27 februari 1807 - 24 maart 1882)

Portret door Charles Loring Elliott, ca 1842-1846

 

 

 

 

De Duitse schrijfster en dichteres Elisabeth Borchers werd geboren in Homberg op 27 februari 1926. . Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2008 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

 

zukünftiges
 
als alles vorbei war
krieg und frieden
mann und frau
form und inhalt

als die sonne auf-
und untergegangen war
samt mond und stern und
den musikalien des himmels
und der erde

setzten wir uns
und warteten
auf das
was kommt.

 

 

 

Oktober

 

Es kommt eine Zeit

Da fragen wir uns:

Was soll denn nur werden?

Die Luft schmeckt

So bitter

Die Vögel sind

Über alle Berge

Der Nebel macht

Die Häuser bleich

Aufs Dach trommeln

Kastanien

Die kleinen Tiere gehen

Unter der Erde spazieren

Wir müssen ins Haus zurück

Da hält uns der Regen gefangen.

 

 


862098-97a155f40625366bfae5577965e3add1.jpg
Elisabeth Borchers (Homberg, 27 februari 1926)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:04 Reageer op dit bericht

Vera Friedlander, Irwin Shaw, James T. Farrell, N. Scott Momaday

De Duitse schrijfster Vera Friedlander (eig. Veronika Schmidt) werd geboren op 27 februari 1928 in Woltersdorf. Friedlander werd tijdens de nazi-periode vervolgd als een zogenaamde half-joodse en werd het slachtoffer van dwangarbeid. Veel leden van haar familie werden gedeporteerd en vermoord in Auschwitz, Theresienstadt en andere plaatsen. Na haar afstuderen aan de Arbeiter-und-Bauern-Fakultät studeerde Friedlander germanistiek en behaalde haar doctoraat en habilitatie aan de Humboldt Universiteit in Berlijn. Zij kreeg drie kinderen en werkte als lector bij een uitgeverij. In 1976 gingen zij en haar man naar Warschau, waar ze doceerde aan de universiteit. In 1981 ontving ze de Jacob en Wilhelm Grimm Prijs. Van 1981 tot 1986 was zij hoogleraar Duits aan de Humboldt-universiteit.

 

Uit: Meine Freundin Luise

 

„Meine Freundin Luise ist ein Pechvogel, ein dummer Pechvogel, aber eine liebenswerte Person.

Ihr letzter Partner fand eine andere Frau liebenswerter und verließ Luise. Sie wollte nicht allein bleiben. »Dafür bin ich nicht alt genug«, sagte sie.

Ich nahm mir vor, auf Luise in dieser Situation ein bisschen aufzupassen. Sie hatte sich schon öfter geirrt, wenn es um Männer ging. Das kostete sie einmal ihren fast neuen Clio, sonst wäre ihr Partner nicht ausgezogen, einmal war nach einer Trennung ihr Konto abgeräumt und einer hatte beim Abschied den Hund mitgenommen, an dem sie sehr hing. Dieses Mal sollte sie vom Pech verschont bleiben, das schwor ich ihr.

Ich brachte ihr drei Zeitungen, in denen allein lebende Männer aller Altersgruppen mit guten Berufen und unterschiedlichen Interessen vorgestellt wurden, Tennisspieler, Nichtraucher, Hundebesitzer, Briefmarkensammler, Weinkenner, Heimwerker – und von allen wurde geschrieben, dass sie lebensfrohe Optimisten seien.

Die Anzeigen stammten in der einen Zeitung von einer Frau Barbara aus Pankow, in einer anderen Zeitung von einer Frau Ursula aus dem Prenzlauer Berg und in der dritten Zeitung von einer Frau Monika aus Hellersdorf und alle klangen sehr seriös. Luise suchte sich aus jeder der drei Anzeigen einen Mann heraus, den sie kennen lernen wollte, und rief die Partnerschaftsagentinnen an.

Ich warnte sie. »Das gibt Stress. Was machst du, wenn dir alle drei Männer gefallen?«

»Damit werde ich fertig«, versicherte sie.

Die Damen Barbara, Ursula und Monika, luden sie zu einem Besuch ein, um sie mit dem Herrn, für den sie sich interessiere, bekannt zu machen. Und sie möge 100 Euro Vermittlungsgebühr mitbringen.

Um nicht dreimal 100 Euro zu zahlen, nahm sie zunächst nur den Termin bei der Dame Barbara in Pankow wahr.“

 

 

 862091-c45c2b06c400f6ecec48cf048595f2f0.jpg

Vera Friedlander (Woltersdorf, 27 februari 1928)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Irwin Shaw werd geboren op 27 februari 1913 als Irwin Gilbert Shamforoff in New York. Zie ook  ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Two Weeks in Another Town

 

"That is," Jack read, "an American, starting at any given point, believes that his career must go from success to success. In the American artist, of any kind, it is the equivalent of the optimistic businessman's greed of the continually expanding economy. The intermittent failure, the cadenced rise and fall of the level of a man's work, which is accepted and understood by the European artist, is fiercely rejected as a normal picture of the process of creation. A dip is not a dip to an American artist, it is a descent into an abyss, an offence against his native moeurs and his compatriots' most dearly held beliefs. In America, the normal incidence of failure, either real or imagined, private or public, which must be expected in such a chancy and elusive endeavor as writing novels or putting on plays or directing motion pictures in regarded, even by the artist himself, as evidence of guilt, as self-betrayal."

 

 

 862091-78767d7ce9c115e7909acce9adb126c5.jpg

Irwin Shaw (27 februari 1913 – 16 mei 1984)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver James Thomas Farrell werd geboren op 27 februari 1904 in Chicago. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Judgment Day (Studs Lonigan)

 

"This is the first sign I've seen of the depression that's encouraging," Studs said.

"How come?" asked Ike.

"No lineup outside the ticket window," Studs smiled.

"A couple of years ago, there'd have been a line a block long waiting to get in," Pat said as they purchased their tickets.

"Nice-looking place," Studs said, walking along the glittering foyer.

"Sure, these shows are swell dumps. Fit for a palace. Look at those draperies. They cost dough. Dough!" Ike said.

"Seats on the main floor. Aisle two. This way, please," a shiny, powdered attendant, in a maroon and gray uniform with many brass buttons, braided gold, and a long coat, announced formally.

"Jesus, that's a job for a pansy to have. Dressed up in a monkey suit like that," Studs said.

"Ike, you'd look the nuts with an usher's monkey suit on."

"The broads would give you the eye, too, Ike. They'd call you General Dugan," Studs said.

"I don't need that job."

"Sure, Ike's going to be a big shot out of the commissions he makes, selling shares of stock in the Jackson Park golf course," Pat said.

"Boy, anybody in that outfit standing there and speaking his funny little piece, must feel like a clown if he isn't a damn pansy."

"Studs, a lot of the ushers in these shows went to college," Ike said.

"They look it," Pat said.

"Hell, I hate news reels," Pat whispered to Studs as an usher preceded them quickly along an aisle on the main floor, past many vacant seats.

The usher halted near the center, turned his flashlight on a row of unfilled seats, and they moved in to the middle of the rows.

"I hope we see something exciting in these damn news reels," Ike whispered.

"The thing I like best about news reels is that they're short," Studs whispered.“

 

 

 862091-c7a15a2b97f67e1aa28ecc6fa3227d77.jpg

James T. Farrell (27 februari 1904 – 22 augustus 1979)

 

 

 

 

De Amerikaanse (native, Kiowa) schrijver N(avarre) Scott Momaday werd geboren op 27 februari 1934 in Lawton, Oklahoma. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

 

Eagle Feather Fan

 

The eagle is my power,
And my fan is an eagle.
It is strong and beautiful
In my hand. And it is real.
My fingers hold upon it
As if the beaded handle
Were the twist of bristlecone.
The bones of my hand are fine
And hollow; the fan bears them.
My hand veers in the thin air
Of the summits. All morning
It scuds on the cold currents;
All afternoon it circles
To the singing, to the drums.

 

 

 

862091-7bc5a602eec72b85bd00ca54e7d08125.jpg
N. Scott Momaday (Lawton, 27 februari 1934)

Geschreven door Romenu om 18:56 Reageer op dit bericht

Peter De Vries, Jules Lemaître, Albert Kuyle, Johannes Meinhold, Traugott Vogel

De Amerikaanse schrijver Peter de Vries werd geboren op 27 februari 1910 in Chicago als zoon van Nederlandse immigranten. Zie eook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: The Last Hurrah

 

„Wednesday morning, 8.40 a.m. Tom has his overnight bag packed. He has on suit and tie.

“I'll miss you,” Kirralyn says, kissing him on the lips. “We'll miss you.” She places Tom's right hand on her protruding belly. “Kiss our baby good bye.”

Tom kneels down and kisses her tummy. “Bye bye little baby,” he sing-songs.

“I wish you didn't have to go.”

“I know,” Tom says. “But I do. This is an important client. He's insisting on a face-to-face, he likes to meet the people he's going to work with. And Derrick insisted I go.”

“Because you're the best,” Kirralyn says. Tom smiles. She has this unwavering faith in him. “You are going to be the best father in the world,” she says. “And husband.”

“You bet,” he says, and makes a concerted effort to look her in the eye.

A horn blasts outside. It's his taxi.

“See you tomorrow night then,” she says, kissing him on the cheek.

“You bet,” he says. “Love you.” And he's out the front door. She watches the taxi driver place his suitcase in the boot of the car. Then Tom's in the taxi and they're off.

“The airport, right?” says the driver.

“Change of plan,” Tom says. “The Cross.”

“The Cross?” says the driver, frowning, then raising his eyebrows, smiling. “Bit early, isn't it?”

Tom takes offence. “What do you mean? I'm going to work.”

“Whatever,” says the driver, turning his attention to the traffic.“

 

 


862085-3f1892a862c6904a6ea37b9573491e4d.jpg
Peter De Vries (27 februari 1910 – 28 september 1993)

 

 

 

 

De Franse schrijver en dichter Jules Lemaître werd geboren op 27 februari 1853 in Vennecy, Loiret. Zie ook mijn blog van 27 februari 2007 en ook mijn blog van 27 februari 2008 en ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Les Rois

 

„Quand la cour se fut rangée des deux côtés du trône, le roi Christian, très vieux, d'une pâleur de cire, sa barbe blanche étalée sur sa tunique militaire et cachant à moitié le grand cordon de l'Aigle-Bleu, dit, d'une voix forte de commandement, chevrotante à peine:

--Monsieur le grand chancelier, quand il vous plaira.

Le grand chancelier, comte de Moellnitz, debout au pied de l'estrade, devant une table carrée couverte d'un tapis de pourpre à crépines d'or—la table royale des mélodrames historiques--déroula un parchemin d'où pendait un sceau rouge plus large qu'une hostie, et, scandant les phrases d'un hochement de sa petite tête d'oiseau déplumé, il lut avec une lenteur et des intonations d'archevêque officiant:

«Nous, Christian XVI, par la grâce de Dieu roi d'Alfanie, à tous présents et à venir salut.

»Considérant que l'âge et la maladie, sans diminuer notre zèle pour le bien de notre peuple, ne nous permettent plus d'y travailler selon notre désir et nous rendent désormais difficile le gouvernement de nos États;

»Déléguons généralement tous nos pouvoirs à notre fils aîné et héritier présomptif, Hermann, prince de Marbourg, duc de Fridagne, et ce pour une année à dater du présent jour;

»Ordonnons à tous nos sujets, à tous les officiers des armées de terre et de mer, à tous les magistrats, administrateurs et fonctionnaires constitués d'obéir au prince de Marbourg comme à nous-même;

»Appelons les bénédictions de Dieu sur le prince Hermann, afin qu'il exerce avec sagesse et prudence et pour le plus grand avantage de nos sujets la puissance que nous lui déléguons.“

 

 

862085-52ce2c34aa5082a0a0b4ff2786dac4ed.jpg
Jules Lemaître (27 februari 1853 – 5 augustus 1914)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Albert Kuyle werd geboren in Utrecht op 17 februari 1904. Zie ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Harten en Brood

 

„De heele wereld is vol met meisjes als juffrouw Willy. Drie jaar van hun leven zijn ze als alle kindertjes, ze spuwen op hun truitje en morsen al wat ze eten of drinken. Dan neemt de maatschappij hen behoedzaam op uit de bonte veelheid, en begint ze zoetjes-aan af te wennen wat ze gewend zijn geraakt. Ze leeren spelend op het belletje drukken dat boven de tafel hangt, en als een van de meiden hen een tik geeft omdat ze onmenschelijk lastig zijn, dan wordt haar onder oogen gebracht dat het niet aangaat om deze kinderen te slaan. Tot hun zevende jaar blijven ze thuis, en de vier eerste jaren na hun kleurloozen tijd dienen alleen om het beginsel van de uitverkiezing zoetjes-aan in hen wakker te roepen. Ze dragen andere kleeren dan de kinderen waarmee ze niet mogen spelen, en bemerken dat je een hoop, bijna alle dingen, machtig kunt worden als je er maar voldoende lang om blijft vragen. Vader of moeder hebben ronde stukken geld in hun zak of papieren en daarvoor kun je alles krijgen wat er in de wereld achter de ruiten ligt. Na hun zevende jaar gaan ze naar school, soort bij soort en stand bij stand. Er zijn scholen waar allemaal van dezelfde kwaliteit kindertjes in de banken zitten. Ze dragen mooie jurken en goed gemaakte pakjes en worden tweemaal per dag door de kinderjuffrouw gehaald, of door een moeder die ergens taartjes met ze gaat eten.“

 

 

 862085-bdc0f5d6cb2bd538bc3a230f84c51906.jpg

Albert Kuyle (17 februari 1904 - 4 maart 1958)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Johannes Wilhelm Meinhold werd geboren op 27 februari 1797 in Netzelkow op Usedom. Zie ook  ook mijn blog van 27 februari 2009 en ook mijn blog van 27 februari 2010.

 

Uit: Die Bernsteinhexe

 

„Und hätten wir jetzunder wohl zufrieden sein und Gotte Tag und Nacht auf unsern Knien danken mögen. Denn unangesehen, dass er uns so gnädiglich aus so grosser Trübsal erlöset, hatte er auch das Herze meiner lieben Beichtkinder also umbgekehret, dass sie nicht wussten, was sie uns Gutes tun söllten. Brachten alle Tage Fische, Fleisch, Eier, Würste und was sie mir sonsten bescheren täten und ich wieder vergessen hab. Kamen auch den nächsten Sonntag alle zur Kirchen, gross und klein (ausser der Klienschen in Zempin, so unterdessen einen kleinen Jungen gekriegt und annoch ihre Wochen hielt), allwo ich über Hiob 5, Verse 17, 18, 19, meine Dankpredigt hielte: »Siehe, selig ist der Mensche, den Gott strafet, darum weigere dich der Züchtigung des Allmächtigen nicht. Denn er verletzet und verbindet, er zerschmeisset, und seine Hand heilet. Aus sechs Trübsalen wird er dich erretten, und in der siebenten wird dich kein Übel rühren.« Wobei ich oftermalen von wegen dem Heulen ein wenig innehalten musste, dass sie sich verpusten könnten. Und hätt ich mich in Wahrheit anjetzo mit dem Hiob, nachdeme ihn der Herr wiederumb gnädig aus seinen Trübsalen erlöset, wohl mügen in Vergleichung stellen, wenn nit mein Töchterlein gewesen wäre, so mir abereins viel Herzeleid bereitete.“

 

 

 

862085-9297df3498635c4a95074b21900f7945.jpg
Wilhelm Meinhold (27 februari 1797 – 30 november 1851)

Netzelkow, Marienkirche



Zie voor onderstaande schrijver ook
mijn blog van 27 februari 2007

 

De Zwitserse schrijver Traugott Vogel werd op 27 februari 1894 als zoon van een groentehandelaar in Zürich geboren.

Geschreven door Romenu om 18:52 Reageer op dit bericht

Michel Houellebecq, Victor Hugo, Adama van Scheltema, Ulrike Syha, Janus Djurhuus, George Barker

De Franse schrijver Michel Houellebecq werd geboren in Réunion op 26 februari 1958 (1956).

 

Uit: Les Particules élémentaires

 

“L'univers humain – il commençait à s'en rendre compte – était décevant, plein d'angoisse et d'amertume. Les équations mathématiques lui apportaient des joies sereines et vives. Il avançait dans une semi-obscurité, et tout à coup il trouvait un passage : en quelques formules, en quelques factorisations audacieuses, il s'élevait jusqu'à un palier de sérénité lumineuse. La première équation de la démonstration était la plus émouvante, car la vérité qui papillotait à mi-distance était encore incertaine ; la dernière équation était la plus éblouissante, la plus joyeuse.

(…)

 

Cela s'est passé vers la fin du mois de juillet.J'étais parti une semaine chez ma mère sur la Côte. Il y avait toujours du passage, beaucoup de monde. Cet été-là, elle faisait l'amour avec un Canadien – un jeune type très costaud, un vrai physique de bûcheron. Le matin de mon départ, je me suis réveillé très tôt. Le soleil était déjà très chaud. Je suis entré dans leur chambre, ils dormaient tous les deux.J'ai hésité quelques secondes, puisj'ai tiré le drap. Ma mère a bougé,j'ai cru un instant que ses yeux allaient s'ouvrir ; ses cuisses se sont légèrement écartées. Je me suis agenouillé devant sa vulve.J'ai approché ma main à quelques centimètres, mais je n'ai pas osé la toucher. Je suis ressorti pour me branler. Elle recueillait de nombreux chats, tous plus ou moins sauvages. Je me suis approché d'un jeune chat noir qui se chauffait sur une pierre. Le sol autour de la maison était caillouteux, très blanc, d'un blanc impitoyable. Le chat m'a regardé à plusieurs reprises pendant que je me branlais, mais il a fermé les yeux avant quej'éjacule. Je me suis baissé,j'ai ramassé une grosse pierre. Le crâne du chat a éclaté, un peu de cervelle a giclé autour.J'ai recouvert le cadavre de pierres, puis je suis rentré dans la maison ; personne n'était encore réveillé.”

 

 

861333-25cfb301e3fc89a01ee0556a77ba2629.jpg
Michel Houellebecq (Réunion, 26 februari 1958)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Victor Hugo werd geboren in Besançon (Franche-Comté) op 26 februari 1802.

 

Uit: L'Homme qui rit

 

„Je représente l'humanité telle que ses maîtres l'ont faite. L'homme est un mutilé. Ce qu'on m'a fait, on l'a fait au genre humain. On lui a déformé le droit, la justice, la vérité, la raison, l'intelligence, comme à moi les yeux, les narines et les oreilles ; comme à moi, on lui a mis au coeur un cloaque de colère et de douleur, et sur la face un masque de contentement. Où s'était posé le doigt,de Dieu, s'est appuyée la griffe du roi. Monstrueuse superposition. Évêques, pairs et princes, le peuple c'est le souffrant profond qui rit à la surface. Mylords, je vous le dis, le peuple, c'est moi. Aujourd'hui vous l'opprimez, aujourd'hui vous me huez. Mais l'avenir, c'est le dégel sombre. Ce qui était pierre devient flot. L'apparence solide se change en submersion. Un craquement, et tout est dit. Il viendra une heure où une convulsion brisera votre oppression, où un rugissement répliquera à vos huées. (...) Tremblez. Les incorruptibles solutions approchent, les ongles coupés repoussent, les langues arrachées s'envolent, et deviennent des langues de feu éparses au vent des ténèbres, et hurlent dans l'infini ; ceux qui ont faim montrent leurs dents oisives, les paradis bâtis sur les enfers chancellent, on souffre, on souffre, on souffre, et ce qui est en haut penche, et ce qui est en bas s'entrouvre, l'ombre demande à devenir lumière, le damné discute l'élu, c'est le peuple qui vient, vous dis-je, c'est l'homme qui monte, c'est la fin qui commence, c'est la rouge aurore de la catastrophe, et voilà ce qu'il y a dans ce rire, dont vous riez !“

 

 

861333-7889fb97690dd8df0edd5986014ea0a7.jpg
Victor Hugo (26 februari 1802 –  22 mei 1885)

Victor Hugo met zoontje François-Victor (in 1836), foto van J. E. Bulloz

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Carel Steven Adama van Scheltema werd geboren in Amsterdam op 26 februari 1877.

 

Maart

 

Nou is de Winter weggeruimd.

Die aan de aard zat vastgevroren,

Nou is het vuil er afgeschuimd

En komt de blote grond te voren.

 

Maart heeft de korst al schoongespoeld

En blaast er op om 't af te drogen;

Zijn eigen borst is blootgewoeld -

Daar gaat die knaap: - zijn donkre ogen,

 

Als vijvers waar een bloem in drijft

- Maar waar geen bodem is te schouwen

En 't wijze water doodstil blijft -

Kijken in ledige landouwen;

 

Hij houdt een dood blad in zijn mond,

En blaast het weg - een vreemde vlinder! -

Dan zoekt hij ijvrig aan de grond: -

Hij is de mooie bloemenvinder,

 

Waarnaar de eerste krokus gluurt

En opkijkt uit haar winterdromen -

Luister! een lijster tureluurt

Al ginder in de hoge bomen!

 

Die heeft het gure tij al lief!

Die roept het licht om mee te spelen:

Wat zou zo'n boze lentedief

Anders dan zonnestralen stelen?

 

Daar zijgt de zon in 't waterland

En lacht een rimpling in de sloten, -

De jonge Maart slaapt aan de kant,

Met de eerste bloem, bij de eerste loten.-

 

De schrale aard leek uitgeteerd

En afgeleefd in al haar naden

En zwarte voegen, - zie: nou keert

Haar jeugd uit de geleden schade!

 

Zij heeft gedragen en gebaard,

Al zoveel eindeloze malen -

Nou staat haar stil gelaat verklaard

En gaat zij rustig ademhalen.

 

Zo'n lieve lach heeft ook een vrouw,

Als ze uit het bleke bed weer 't leven

Ziet en aanneemt en weer de vouw

Van naar verdriet heeft gladgewreven.-

 

Als aard en akker draagt ons hoofd

De voren van zijn wil en werken, -

Geen hand, die uit die voegen rooft,

Geen wind, die ons de diepe merken

 

Van 't leven en het weten neemt! -

Leun gij dan, maat, op de oude spade!

Zie naar die gaard en klare beemd,

En lees de vrucht van al uw daden

 

En al uw kommer in de lach

Van wat vergaat en wordt geboren: -

Uw leven is een dorre dag. -

Hebt gij een dode schijn verloren -

 

Zij gij 't die de eerste paasbloem vindt

Om daar de aard mee af te romen,

Tot de eerste Mei uw dorstig kind

Over zijn bloesems heen ziet komen,

 

En gij in de geruste schoot

Van Hollands wei u leit te slapen;

Maar 't leven verft uw lijf nog rood!

En roept uw klare geest te wapen

 

In 't werktuig dat uw leger teelt,

In 't voorjaar dat uw moed zal dragen,

Uw onder-gang en op-tocht beeldt

In de gedaante van de dagen,

 

Wier ring in u zijn orde herschept.

O gij: gedenk de stille maaier,

Die vroeg genoeg zijn voeten rept! -

Zie! zie: daarginder gaat een zaaier!

 

 

 861333-fe076dce0c170b2ae425b410412a04d7.jpg

Adama van Scheltema (26 februari 1877 - 6 mei 1924)

 

 

 

Zie voor de drie bovenstaande schrijvers ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2008 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

 

De Duitse schrijfster en vertaalster Ulrike Syha werd geboren op 26 februari 1976 in Wiesbaden. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Unterwegs durch Angstlandschaften (Bespreking van het stuk „Autofahren in Deutaschland“ door Eva Behrendt in Kultiversum)

 

„Auf Autobahnraststätten und in Ionenbeschleunigungszentren, Waschsalons und Mietshauskellern lässt die 1976 geborene Autorin ihre vier nicht mehr ganz jugendlichen Hauptfiguren aufeinander prallen. Obwohl an diesen öffentlichen Orten früher oder später garantiert jemand einen Revolver entsichert, eine Bombe explodiert oder ein Wagen aus der Spur gerät, wahren die Dialoge auch bei aufsteigender Panik äußerste verbale Präzision – und Coolness, die sich zugleich auch stets ein bisschen auf die Schippe nimmt. Tempo, Lakonie und trockenen Witz steigert Syha noch dadurch, dass sie fast ununterbrochen den unausgesprochenen Gedankensubtext ihrer Figuren mitliefert: Weniger als lustigen Denkblasen-Effekt à la «Der kleine Wichser», sondern als mehrstimmig sarkastischen, Erzählerfunktion übernehmenden Kommentar, der den Figuren Tiefenschärfe verleiht. Allein Cleo «denkt» nichts hinter oder in Distanz zu ihrer Rede, wahrscheinlich, weil sie ohnehin mit dem identisch ist, was sie sagt. Den Ernst der Stimmung stellt das allenfalls vorübergehend in Frage. Denn immer dann, wenn einer mit dem Auto unterwegs ist, meistens auf der Flucht und oft vor sich selbst, wagt er melancholische Pausenmonologe, manchmal poetisch, öfter, wie im richtigen Leben, hemmungslos pathetisch.“ 

 

 

 861333-6d2d49b60e666006d7cb6b180c34dcdd.jpg

Ulrike Syha (Wiesbaden, 26 februari 1976)

 

 

 

 

De Faeröische dichter en schrijver Janus Djurhuus werd geboren op 26 februari 1881 in Tórshavn. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Atlantis

 

She was wrapped in the sea-foam and the moon beams of the night
shining, just like phosphorence, in the gloomy dawn,
fair as Brynhild Budle’s daughter, beautiful and bright
the suitor shy princess, whom no man ever owned.

And it seemed to me, I knew her, from long forgotten rhymes
-like the ecchoe of the ocean in a strange and woeful tune,
these hymns of grief preserved by the seashells to our time,
the songs that Oceanos sung with Passate and Monsoon.

And I thought I caught a glimpse of castles and of towns,
where the noble people travelled to  spring- and authumn balls
and the crowd went to the ceremonies at the dusk of dawn,
at dedicated shrines and the sacred temple walls.

And I recognized her, she was the priestess of Atlantis,
those sunken and storied and cultivated lands,
she who blessed at the spring-feasts, with garlands of eranthis,
men and women, stock and crop with the vestal virgin’s hands.
-----
Legend tells that Faroe Islands in the Atlantic Sea,
are situated over those long forgotten lands,
and the priestess of Atlantis dressed in northern winds and
in moonlit nights is seen, stretching out her pallid hands.

Legend tells, that they who meet the priestess of Atlantis,
they shall follow her down to her blue home in the deep,
and she smiles until they sleep, and she wraps them with eranthis
while their relatives and friends are left to mourn and weep.


Vertaald door A. E. Petersen

 

 

 861333-775a21d109e85003015ca3b9e0a79c23.jpg

Janus Djurhuus (26 februari 1881 – 31 augustus 1948)

 

 



De Engelse dichter
George Granville Barker werd geboren op 26 februari 1913 in Loughton, Essex. Zie ook mijn blog van 13 februari 2007 en ook mijn blog van 13 februari 2008 en ook mijn blog van 13 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Grandfather, Grandfather 

 

Grandfather, Grandfather,

what do pandas say?

Grandfather, Grandfather,

as among the rocks they roll

and rather sadly play

a game that seems

to do with dreams

of places far away.

Grandfather, Grandfather,

what do pandas say?

 

Grand-daughter, Grand-daughter,

when the pandas play

rather sadly in the rocks

this is what they say

to one another as they seem

to remember in a dream

those places far away:

'Let us tell no one

the word that we say

softly to one another

as we roll and play.

For if they ever heard it,

the tall two-legged Understanders

who always want to know what pandas

like us love to say,

yes, if they ever heard it

they would take it away.'

 

 

 861333-c42ad5fdd5e2dadcd6d64e81cc5d750b.jpg

George Barker (26 februari 1913 – 27 oktober 1991)

Portret door Patrick Swift, ca 1960


Zie voor nog meer schrijvers van de 26e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

Geschreven door Romenu om 18:14 Reageer op dit bericht

Hermann Lenz, Jean Teulé, Vercors, Pierre Mac Orlan, Antonín Sova, August Thieme, Johann Lauremberg

De Duitse schrijver Hermann Lenz werd op 26 februari 1913 in Stuttgart geboren. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Im stillen Haus Wo Hermann Lenz in München schrieb (door Norbert Hummelt)

 

„Die Fahrt zum stillen Haus des Schriftstellers Hermann Lenz ist unspektakulär. Gleich, ob man vom Flughafen oder vom Münchener Hauptbahnhof kommt: Am Marienplatz steigt man in die U-Bahn und vier Stationen später, an der Münchner Freiheit, wieder aus. Oberirdisch bietet sich ein eher ernüchternder Anblick. Die vierspurige Leopoldstraße ist vor allem laut, geschäftig, gesichtslos, ein Schwabing-Gefühl will sich nicht einstellen; doch findet sich zum Glück ein Blumenladen, denn ohne etwas in der Hand will der Besucher nicht vor der Tür stehen. Sobald er in die Karl-Theodor-Straße eingebogen ist, stellt sich eine Beruhigung ein, hier kehrt man dem Rummel den Rücken, und dieses Gefühl verstärkt sich schon ein paar Meter weiter, als die Mannheimer Straße erreicht ist. Eine kleine Stichstraße, die wie eine Sackgasse wirkt, nach vielleicht 200 Metern aber auf die ebenfalls kleine Sulzbacher Straße trifft. Auf halbem Wege, auf der linken Seite, steht das Haus Nr. 5, das sich in keiner Weise von den anderen Reihenhäusern abhebt. Die drei Stockwerke sieht man ihm nicht an,

es scheint sich wegzuducken, macht so wenig Aufhebens von sich wie die Bücher, die in diesem Haus geschrieben wurden. Aber wenn man dann hineinschaut …

Wie die anderen Häuser der Umgebung wurde dieses Haus Mitte der dreißiger Jahre von der Firma Hartlaub & Eichbauer gebaut; damals war hier die Stadt zu Ende, dehnten sich Schrebergärten und Tennisplätze, und noch heute kann man aus den oberen Fenstern auf einen Sportplatz sehen. Die Vorderseite des Hauses ist mit wildem Wein bewachsen, schon auf einem Foto von 1940 rankt er sich empor: Ein rasch wucherndes Pioniergewächs, das dem erst wenige Jahre stehen- den Haus bereits die Würde des Alten verleiht. Auf diesem Foto sieht man Hermann Lenz im Alter von 27 Jahren, in der Uniform der deutschen Wehrmacht, die Hände an der Hosennaht, den Wäschebeutel

in der Hand, finster schauend durch die Nickelbrille, auf Fronturlaub vom Frankreichfeldzug. Zu dieser Zeit war er hier polizeilich gemeldet, im elterlichen Haus der Freundin. Im kunsthistorischen Seminar

hatten sie sich kennengelernt, am 9. Dezember 1937 wechselten sie erste Worte, Hermann und Hanne, zwei Jahre jünger, sprachen über das ferne Wien, ein Sehnsuchtsziel, zu jener Zeit noch außerhalb von Deutschland.“

 

 

 861328-4d80f3a5ad1e6085683a2bedea1f9be9.jpg

Hermann Lenz (26 februari 1913 – 12 mei 1998)

Boekomslag

 

 

 

De Franse schrijver, scenarioschrijver en acteur Jean Teulé werd geboren op 26 februari 1953 in Saint-Lô, Manche. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Le Montespan

 

„Un aristocrate conseille un autre : 'Les caries sont dues à des vers dentaires qu'il faut tuer avec des emplâtres de poudre de corne de cerf mélangée à du miel.' Et ils trinquent en buvant une eau-de-vie de fenouil, demandent à Montespan : 'Qu' en pensez-vous ?' Cravate fatiguée en dentelle, justaucorps râpé et chausses à tuyaux d'orgues avachies, Louis-Henri, sous les lambris d'or, tourne sa veste sale. Il ne se sent pas à l'aise parmi ces gens avec qui il faut toujours avoir la bouche ouverte pour rire ou parler. Il reconnaît devant lui, tirée en arrière et maintenue par un cerceau, la coiffure caractéristique d'Athénaïs retombant de chaque côté de la nuque. Derrière son dos, il la prend par la taille et se penche à son oreille, elle se retourne. Ce n'est pas Athénaïs mais une inconnue coiffée comme elle. Il demande excuse : 'Oh, veuillez me pardonner, je croyais que ...' et s'aperçoit que beaucoup de femmes de l'assemblée ont adopté la coiffure à la hurluberlu de son épouse.“

 

 

861328-7abf5c593afecaf9adf6c8b4d3e97d31.jpg
Jean Teulé (Saint-Lô, Manche, 26 februari 1953)

 

 

 

 

De Franse schrijver en karikaturist Jean Bruller alias Vercors werd geboren op 26 februari 1902 in Parijs. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: 21 recettes pratiques de mort violente

 

Du suicide par asphyxie carbonique

 

S'obtient en faisant brûler du charbon dans un poêle, dans une chambre parfaitement isolée de l'extérieur. La mort survient sitôt l'atmosphère suffisamment saturée d'oxyde de carbone. Poêle et charbon ne sont d'ailleurs pas indispensables. Les personnes économes et patientes pourront les remplacer avantageusement par leur propre respiration, substituant seulement, dans un temps un peu plus long, l'acide carbonique à l'oxyde de carbone, et réalisant ainsi une autoasphyxie qui fait de cette méthode un suicide absolu, de toute beauté. Dans le cas où l'on se servirait d'un poêle, employer de préférence des poêles de dimensions raisonnables.

Se méfier de ces poêles portatifs qu'emploient beaucoup de gens, dits "poêles dans la main"; ils ne réussissent guère qu'à conférer à leur propriétaire une langueur et une nonchalance qu'ils gardent toute leur vie, mais qui entraînent rarement une issue fatale.“

 

 

 861328-7fc2923ad0a5f647e6ae45aa88597982.gif

Vercors (26 februari 1902 – 10 juni 1991)

 

 

 

 

De Franse schrijver en songwriter Pierre Mac Orlan werd geboren op 26 februari 1882 in Peronne als Pierre Dumarchey. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

Uit: Montmartre

 

"Je suis allé a Roudon. J'ai titubé sur les planches mal assujetties qui franchissent les Mauves dans les prairies si fraîches et si jeunes. Jai vu danser les filles en coiffe a l'Assemblée de Meung. Couté, vêtu de sa courte blouse bleue écrivait: “Viens danser”, ses mains noueuses de paysan crispées sur le bois du porte-plume comme sur le mancheron d'une charrue. J'aimais ainsi les paysans de la Loire et c'est pourquoi je vis depuis trente années parmi les paysans de la Brie, entre le blé et le vin, comme c'était en 1900 entre les vignes de Tavers et les champs dorés au bord de la route de Vend6me. Couté, grand poète et cœur excellent, fut longtemps mon compagnon. Chez Bouscarat, nous habitions deux chambres voisines. Couté écrivait des poèmes révolutionnaires, car il fut toujours fidèle dans sa foi qui était celle de la justice pour les plus humbles. Souvent, très souvent, les souvenirs de Meung s'éparpillaient autour de lui pour se heurter aux tristes meubles de sa chambre. Mais, il gardait farouche la pudeur de ses émotions principales: celles qui lui inspiraient de si tendres chansons d'amour. Couté vivait en apparence sans amour. S'il y eut l'apparence d'une jeune fille dans sa brève existence, personne, sans doute, ne connut son nom. Ce n'était pas une fille de Paris, mais peut-être celle d'un souvenir charmant cueilli dans la chanson des conscrits de la Loire :

Ne pleure pas la belle, nous te le "renderons”

Le baiser qu' on t’a pris sur les bords de la Louèère-re ,

Nous te le renderons, si t' en fais une histouèère-re.

 

 

 861328-d0988ed4139b15295c07d60313def6cb.jpg

Pierre Mac Orlan (26 februari 1882 – 27 juni 1970)

 

 

 

 

De Tsjechische schrijver en dichter Antonín Sova werd geboren op 26 februari 1864 in Pacov (Dt. Patzau). Zie ook mijn blog van 26 februari 2009. Zie ook mijn blog van 26 februari 2007 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Qui défrisa vos cheveux bruns?

Lorsqu'elle vint dans mon verger, précisément tout se fanait.
Sur l'horizon, morose et vagabond, le soleil sommeillait.

Pourquoi si tard? lui dis-je. Dans les brumes se sont tus les clochers.
Les derniers soleils ne sont que des oiseaux dans les herbes cachés,

mes prés languissent et les eaux se sont obscurcies,
les ombres passent dans les chenaux -jeu stéril que ceci-,

partir sur les îles vertes, je veux partir vers les lointains,
je hisse les drapeaux, les voiles blanches, je tire les filins.

Dans ce printemps je vous attendais. Le jour tintait à l'horizon.
Pour que l'écho de votre voix s'y prenne, j'ai tendu les rayons.

Où étiez-vous alors? Dites, en quels lieux, quels chemins?
De qui étiez-vous le printemps? Dîtes, qui défrisa vos cheveux bruns?

En quel lieu les nuits chaudes vous chantèrent jusqu'au matin?
Par ce silence effrayé mon âme soupirait du soir au matin.

Maintenant que j'ai tout oublié, prêt à tout abandonner,
prêt à prendre la mer, pourquoi venir faner dans mon verger?

Les soleils flambent et les montagnes crient de joie, mais ce n'est pas pour nous.
L'odeur des prairies, le chant de l'air passent très loin de nous.

Je vais m'embarquer seul et j'écoute de l'automne le chant divin,
à la recherche du Nouveau royaume.

Qui défrisa vos cheveux bruns?

 

 

 861328-d449bfd9a3b9b2266f0597e08e451961.jpg

Antonín Sova (26 februari 1864 – 16 augustus 1928)

 

 

 

 

De Duitse dichter August Thieme werd geboren op 26 februari 1780 in Allstedt. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Vier Blumen

(An die Familie Schinkels)

 

Schon sah ich die Wälder herbstlich brau’n

Und den Fels um sich wickeln den Nebelshawl,

Da zog ich noch – mit vier edlen Frau'n

Empor im romantischen Bodethal;

Und als es nun kam zum Heimwärtsgeh'n

Zum Zaudern und Fragen nach Wiederseh'n,

Da dachte ich, daß unvergessen ich sei

Lege ich Jeder ein Blümchen noch bei!

 

Und da hatte ein Körnchen den Felsen gesprengt,

Und drängte ein Blümchen auf  rosenroth,

Da sprach die eine, wie herzbeengt:

„Das Blümchen gleiche dem Kind in der Noth,

„Und es käme doch fast grausam ‘raus,

„Machte man’s todt für einen Strauߓ!

Der Einen die gesprochen so M u t t e r mild –

War ich, die H a i d e  zu schenken gewillt –

 

Und wie schön auch Susanne die Flöte sang,

Und Elisabeth das weiche Fagot,

M a r i e  mir doch nach dem Herzen rang,

Weil sie leidend folgte der Liebe Gebot,

Und am Flügel diente zum Piedestal, -

Den Schwestern bei dem schönen Choral:

Ihr hab ich, weil's trägt so verborgene Frucht,

Vom E n g e ls ü ß  um ein Blättchen gesucht.

 

Doch hoch aus der Trapp‘ in der Schluchten Thor

Da kukte ein nußbraun Auge so fein

Wie aus den Kesseln der Tiefe empor

Und fing die Hörner der Firsten sich ein.

An allem Schönen dies Auge sich übt,

Und durch Hand und Griffel es wiedergiebt!

Daß es bleibe, was ach! so schön mir schien

Sucht' ich für S u s a n n e  das  I m m e r g r ün

 

Doch noch ein Auge mit brauner Nacht

Hat Zauberkräfte in seinem Schein,

Daß es den Fehlenden besser macht,

Und erschüttert, je tiefer er blickt hinein!

Dies Auge kann beugen, wer Wildes denkt

Und trösten die Herzen, die sich gekränkt!

Da habe ich unter den Blumen geloost

Und auf die E l i s a b e t h  fiel – der A u g e n t  r o st.

 

 

 861328-3f4815d7b30bbba2c938bacb2db59906.jpg

August Thieme (26 februari 1780 – 13 juni 1860)

Allstedt

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johann Lauremberg werd geboren op 26 februari 1590 in Rostock,. Zie ook mijn blog van 26 februari 2009 en ook mijn blog van 26 februari 2010.

 

 

Dat Erste Schertz-Gedichte (Fragment)

Vom itzigen Wandel und Maneeren der Minschen

 

Darna word ick Euphorb, und mit vör Troja toech,
Dar ick ock mangen Held mit minem Sweerd ersloeg.
Als ick im sülven Krieg min levend müste laten,
In einen Paweluen ward mine Seel gegaten:
Ick ward ein Vagel schon, offtmahls heb ick gepraelt
Mit minem bunten Schwantz, mit Golde dörch gemahlt.

Endlick bin ick ein Minsch als junck und nie gebahren:
Herna wenn mine Seel uth dissem Lyff werd fahren,
Wor se werd inloseern, steit in der Götter Knee,
Off ick ein ander Minsch schal werden edder Veh.
Darüm seet juw woll vör, dat gy van keinen dingen
De levend hebbn gehat, in juwen Bueck verschlingen:
Woll solckes würde dohn, de müste twifflen sehr,
Off nicht dat Flesch ein stück van sinem Vader wehr.
Wen disse opinion itzund würd angenahmen,
Würd ick woll offtermahls in sware dancken kamen,
Vnd twifelhafftig syn, wat ick doch wünschen wold,
In welck ein ander Lyff min Geest infahren schold.
Denn dat ick scholde syn ein Storck edr ander Vagel,
Dat mach ick nicht, darna steit mi ock nicht de Kagel.

 

 

861328-4ddd1c8d42af7577ad801b58e3d98a5e.jpg
Johann Lauremberg (26 februari 1590 – 28 februari 1658)

Rostock (Geen portret beschikbaar)

 

Geschreven door Romenu om 18:06 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten