De Nederlandse dichter J. C. Bloem werd geboren op 10 mei 1887 in Oudshoorn. Zie ook mijn blog van 10 mei 2010 en eveneens alle tags voor J. C. Bloem op dit blog.

 

 

Rondeel

 

De korte liefde en 't lange lijden,
Het wordt een ding, dat men vergeet.
Herdenkt men 't nog, dan zegt men: 'k weet,
Het was destijds niet te vermijden.

Benijdt men soms de niet-bevrijden
Tot deze afwezigheid van leed?
Toch, korte liefde en langer lijden,
Het wordt een ding dat men vergeet.

's Verleden levens koud en heet
Voelt men zich in de loop der tijden
Vanzelf gelijk het uur ontglijden.
O jeugd, was 't dit waarom men kreet?
Men wordt een ding en men vergeet.

 

 

 

 

Herfst

 

Van 't najaar keren weer de schone dagen -

Van het hoeveelste? en hoeveel malen nog?

Tot het ontrijzen aan zijn nederlagen

Lokt den verslagene zijn zoet bedrog.

 

Dit is de tijd, dat men zou moeten lopen,

Gerooide velden langs of door een laan,

Aan 't eind waarvan een vergezicht gaat open

Op herfstland en een edeler bestaan.

 

En, thuisgekeerd, bij een vroeg vuur gezeten,

Den avond rekken met een schaarse kout,

Een enkel woord over de diepst-geweten

Bewogenheden, die het hart behoudt.

 

Of in de stad, voor licht-beslagen ruiten,
Terwijl een dunne mist de grijze gracht

Befloerst, te zien, hoe 't schemerende buiten

Geleidelijk teloor gaat in den nacht.

 

De nacht, die naderkomt, duister en heerlijk,

En even heul brengt voor de levenspijn

In de armen van het hier alleen begeerlijk

Geluk: bemind en niet gekend te zijn.

 

In stede: Dag. Een gemelijk ontwaken

In de slagschaduw der toekomstige plicht,

In slaafse haast zich wreevlig op te maken

Naar geestloze arbeid, wrokkende verricht.

 

Avond. De gang terug. Vermoeid, versmeten,

Voor elke daad te ledig, onbemind,

Den slaap te zoeken in dit ene weten:

Dat morgen 't eeuwig eendre herbegint.

 

Zo is het dag na dagen. Om der wille

Van wat? Van enkle verzen, die vergaan?

En de herfsthemel straalt, waar grote stille

Wolken verheven en doorschenen staan.

 

 

 

 

J.C. Bloem (10 mei 1887 – 10 augustus 1966)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver  Herman Leenders werd geboren te Brugge op 10 mei 1960. Zie ook mijn blog van 10 mei 2010 en eveneens alle tags voor Herman Leenders op dit blog.

 

 

Stijl

 

De vaas bleef bewaard
sierlijk en versierd, honderden jaren,
niet voor de bloemen of het water.
De kast niet voor het hout noch voor de inhoud.

De schaal niet voor het fruit
en het kasteel niet om in te wonen.
Evenmin als er van jou iets
overblijft in deze woorden.

 

 

 

De kikkerkoning

Gaat als een mes onder mijn vel. Vilt mij
bevend. Blaast als een balg in mijn mond.
Spartelt als een kikvors in mijn water:
zijn schoolslag van de liefde, mijn prins die kwaakt.

Snakt als een drenkeling naar adem.
Hapt als een vis. Slaat en ontglipt
mij. Glijdt verzadigd tussen het lis.
Valt er over zijn ogen een vlies

terwijl ik kuit schiet.

 

 

 

 

Herman Leenders (Brugge, 10 mei 1960)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Didi de Paris werd geboren op 10 mei 1957 in Leuven. Zie ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Zilch

 

„Het verdronken jongetje… Zo sta jij in mijn geest gegrift. Het is de titel van één van je teksten - geen verhalen, gewoon korte en absurde teksten waarvoor het leven zelf model heeft gestaan. Je noemde het “Paraproza”. Waarvoor staat “para”? Voor “paranoia”? Burroughs omschreef de paranoïde als iemand die goed geïnformeerd was. Twee andere jeugdhelden van jou, Willem Frederik Hermans en Marquis de Sade, hadden het je ook al diets gemaakt: het universum ís sadistisch. Of een beschuldigde op het moment van de moord zich al dan niet op een totaal andere plaats bevindt is bijzaak. Freud had immers ook de mond vol over Real Nichtigkeiten. En die kreeg toch ook kanker aan zijn bek. Als dat geen bewijs is! In dit heelal kan men alles bewijzen (of ontkennen). Van alle wetenschappelijke wetmatigheden binnen de constant veranderende kosmos is logica nog het minst standvastig. Tractatus Logico-Philosophicus is een boek waar men vandaag graag zijn gat mee afveegt. Wittgenstein was een stom konijn. Ontsnapt uit Lewis Caroll. Het heelal is een sprookje van Grimm: zinloos en wreed.
Het jongetje blijkt niet dood te zijn… Zelfs dat doet er niet toe! Laat ze maar eens bewijzen, slachtoffer en dader, dat ze geen jongetjes zijn met geheugenverlies, of waanzinnig, of zonder identiteit. Vergetelheid, gekte, persoonlijkheidsverlies, het zijn constanten in je werk. Heel je oeuvre draait om angst, zoals een kwaadaardige planeet rond zijn as.”

 

 

Didi de Paris (Leuven, 10 mei 1957)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Petra Hammesfahr werd geboren in Immerrath op 10 mei 1951. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Der Frauenjäger

 

„Es war die Schuld seiner Mutter, einzig und allein ihre Schuld, daran gab es nichts zu rütteln. Sie hatte ihm schon früh diesen Abscheu eingeimpft, aus dem später Verachtung und irgendwann Hass geworden waren. Abgrundtiefer Hass auf alle Weiber, die so waren wie sie.

Wenn er aus der Schule kam, so mit elf, zwölf Jahren, hatte sie ihm oft im Morgenmantel die Haustür geöffnet. Manchmal trug sie gar nichts darunter, manchmal Unterwäsche, die diesen Ausdruck nicht verdiente. Das Makeup in ihrem Gesicht war zerlaufen, der Lippenstift verschmiert.

Und sie, ihr Bett, das ganze Schlafzimmer stank nach Kerl, war erfüllt von den Ausdünstungen zweier

Körper, die das miteinander getrieben hatten, was sie als «guten Sex» bezeichnete.

Mit seinem Vater hatte sie nie guten Sex gehabt, nur ehelichen Beischlaf. «Den Unterschied wirst du hoffentlich feststellen, wenn du älter bist, Schätzchen», sagte sie einmal zu ihm. Da war er dreizehn oder vierzehn und hasste es, wenn sie ihn Schätzchen nannte. Ihn schüttelte der Ekel, wenn sie ihm das Gesicht mit dem schweißfleckigen Make-up hinhielt, die verschmierten Lippen spitzte und fragte: «Was denn, kriege ich heute keinen Kuss?»

Sie küsste ihn grundsätzlich auf den Mund. Und mit dreizehn, vierzehn wusste er längst, dass sie kurz vorher den Schwanz von irgendeinem Kerl gelutscht hatte.“

 

 

 

Petra Hammesfahr (Immerrath, 10 mei 1951)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ralf Rothmann werd op 10 mei 1953 geboren in Schleswig. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Ein Winter unter Hirschen

 

„Carl winkte ab. Er hatte alles gesichert und stellte den Fernseher an. In Paris, und nicht nur dort, flogen Brocken durch die Luft, doch er lachte, klopfte mit der Hand auf das Sofapolster. Ich blieb stehen. Eine ganze Veranda schrammte über die Champs-Elysees, wie ein Schiff aus Plexiglas; kleine gelbe Aschenbecher rollten ihr voraus. Dann fiel eine Platane um, mitten auf die menschenleere Straße, alles splitterte, und die Äste ragten wie Arme durch die Fenster der Wagen.

Bei uns hatte es in der Nacht geschneit. Am Morgen war der Waldrand weiß gewesen, dann fegte Wind die Tannen frei, und von dem abschüssigen Feld vorm Haus stiegen Schneewirbel auf, immer wieder. Seltsame Formen oft, wie Menschen in langen Mänteln. Die Spanplatten, mit denen Carl den Wintergarten verkleidet hatte, rappelten gegen die Rahmen, ein knöchernes Geräusch, das nicht nur mir auf die Nerven ging. Fips, sein Jagdteckel, verkroch sich unter Angelas Bett, und ich sagte: »Vielleicht solltest du die Drähte fester ziehen?«

Doch Carl starrte auf die Trümmer im Fernsehen, trank einen Schnaps und antwortete nicht. Obwohl ich einen Pullover trug, zog ich noch eine Wolljacke an, ging von einem Fenster zum anderen und merkte zu spät, daß ich mir schon wieder die Nagelhaut blutig geknibbelt hatte. Ich versuchte gerade, mit dem Rauchen aufzuhören. Es wurde mir einfach zu teuer.“

 

  

 

Ralf Rothmann (Schleswig, 10 mei 1953)

 

 

 

 

De Amerikaanse toneelschrijver Jeremy Gable werd geboren op 10 mei 1982 in Lakenheath, Suffolk, in Engeland. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: FOR TWEET’S SAKE (Recensie door J. Cooper Robb van “The 15th Line”)

 

“Gable was inspired to create an online work after experiencing the Broadway musical Next To Normal’s inventive Twitter story.  “I realized that Twitter is so simple in its design that you could follow multiple people all from one page, and it wouldn’t feel inauthentic,” says Gable.

Gable has penned six full-length works, but says the process of creating a social-network performance differs dramatically.  “When writing for the stage, the audience makes the conscious choice to surrender a few hours of their time, and so they’re more patient with the story.  With Twitter, the play is happening in the midst of the audience’s lives, so each day needs to be memorable.  In 140 [Gable’s first Twitter play] I wasn’t mindful of how much time I was asking the audience to invest in the story.  This time, I’ve learned to spread the action out more evenly.  If I’m going to ask an audience to follow these characters for two months, it needs to be a compelling two months.”

 

 

Jeremy Gable (Lakenheath, 10 mei 1982)

Zie voor nog meer schrijvers van de 10e mei ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

 

De Italiaanse schrijver Roberto Cotroneo werd op 10 mei 1961 geboren in Alessandria. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Die Jahre aus Blei (Vertaald door Karin Krieger)

 

„Es war an einem Dienstag, ein paar Minuten vor neun Uhr abends. Am Dienstag, dem 4. Juli. Die Piazza Mattei in Rom lag verlassen da. Wegen der Fußballweltmeisterschaft strebten die wenigen Passanten alle schnell nach Hause: Italien spielte gegen Deutschland. Ich saß in einem Restaurant im

Freien, ohne daß mich die Kellner auch nur eines Blickes würdigten. Sie waren alle drinnen und schauten sich die Fernsehbilder aus dem Dortmunder Westfalenstadion an. Die Tische vor mir waren leer. Als ich so wartete, hçrte ich Schritte und eine Männerstimme, die sich erkundigte, ob man hier

essen kçnne. Widerwillig bejahte der Kellner dies. Eine Frau sprach leise und lachte. Man wies ihnen einen Tisch nur wenige Meter von meinem entfernt. Ich sah den Mann an und erkannte ihn sofort: Es war Cristiano Costantini, ein Exterrorist. Die Frau saß mit dem Rücken zu mir, doch obwohl ich ihr nicht ins Gesicht sehen konnte, war ich mir sicher, daß sie Giulia Moresco war. Ein Irrtum war ausgeschlossen, in meinem letzten Arbeitsjahr hatte ich Dutzende Photos von den beiden gesehen. Ich hatte unzählige Seiten gelesen, Briefe und alle mçglichen Unterlagen.

In dieser unwirklichen Stille mit der Reporterstimme aus dem Fernseher des Restaurants saßen mir zwei Spukgestalten gegenüber. Denn Giulia und Cristiano waren für alle, die sie kannten und suchten, am 21. April 2005 bei einem Verkehrsunfall auf der Strecke Rom-L’Aquila ums Leben gekommen. Das Auto war ausgebrannt, und auf Giulias Identität war man gekommen, weil der Wagen gemietet war. Was Cristiano anging, bestand für die Polizei kein Zweifel daran, daß es sich um ihn handelte, obwohl die Leichen nicht identifiziert werden konnten.“

 

 

Roberto Cotroneo (Alessandria, 10 mei 1961)

De Amerikaanse dichteres en performster

Jayne Cortez werd geboren op 10 mei 1936 in Fort Huachuca, Arizona. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

 

Talking About New Orleans (Fragment)   

 

Talking about New Orleans

About deforestation & the flood of vodun paraphernalia

the Congo line losing its Congo

the funeral bands losing their funding

the killer winds humming intertribal warfare hums into

two storm-surges

touching down tonguing the ground

three thousand times in a circle of grief

four thousand times on a levee of lips

five thousand times between a fema of fangs

everything fiendish, fetid, funky, swollen, overheated

and splashed with blood & guts & drops of urinated gin

                                         in syncopation with me

riding through on a refrigerator covered with

asphalt chips with pieces of ragtime music charts

torn photo mug shots & pulverized turtle shells from Biloxi

                             me bumping against a million-dollar oil rig

me in a ghost town floating on a river on top of a river

                 me with a hundred ton of crab legs

                             and no evacuation plan

me in a battered tree barking & howling with abandoned dogs

my cheeks stained with dried suicide kisses

my isolation rising with a rainbow of human corpse & 

                                         fecal rat bones

where is that fire chief in his big hat

where are the fucking pumps

the rescue boats

& the famous coalition of bullhorns calling out names

                hey     I want my red life jacket now

& I need some sacred sandbags

some fix-the-levee-powder

some blood-pressure-support-juice

some get-it-together-dust

some lucky-rooftop-charms &

some magic-helicopter-blades
I'm not prepared

to live on the bottom of the water like Oshun

I don't have a house built on stilts

I can't cross the sea like Olokun

I'm not equipped to walk on water like Marie Laveau

or swim away from a Titanic situation like Mr. Shine.

 

 

 

Jayne Cortez (Fort Huachuca, 10 mei 1936)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Barbara Taylor Bradford werd geboren in Leeds, West Yorkshire op 10 mei 1933. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Breaking the Rules

 

„The young woman who hurried down Fifth Avenue was unaware of the stares as she plunged determinedly through the downpour as though oblivious to it. She was, in fact, too consumed by her thoughts to notice passersby.

They noticed her. They stared, nodded approvingly, or smiled with admiration. She drew attention for a number of reasons. She was rather exotic-looking, with high cheekbones, black eyebrows beautifully arched on her broad brow above large dark eyes. Her jet-black hair was pulled back into a sleek ponytail, which fell almost to her waist. Though not beautiful in the classical sense, she was arresting and had a unique look about her.

Tall, slender, lithe, she moved with grace and had an inbred elegance. Her clothes were simple; she was wearing a sleeveless black cotton shift and ballet slippers, her only jewelry large pearl earrings and a watch. She carried a battered old black Hermès Kelly bag, well polished, which had obviously seen better days but looked just right on her arm.

The rain was coming down in torrents and she was already drenched, but she no longer bothered to look for a cab. There was no point; they were all taken. She was heading home, and much to her relief she wasn’t very far now. Two blocks down, three avenues to cross and she would be at West Twenty-second Street and Ninth Avenue.

A month ago, through her only friend in New York, a young man called Dax, she had found the perfect place: a comfortable room with two good-size closets and its own bath in a brownstone on this rather lovely old street. Chelsea reminded her of London, gave her a sense of well-being, and she felt at home here.“

 

 

 

Barbara Taylor Bradford (Leeds, 10 mei 1933)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Benito Pérez Galdós werd geboren in Las Palmas op 10 mei 1843. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.
 

Uit: Doña Perfecta

 

“When the down train No. 65—of what line it is unnecessary to say—stopped at the little station between kilometres 171 and 172, almost all the second-and third-class passengers remained in the cars, yawning or asleep, for the penetrating cold of the early morning did not invite to a walk on the unsheltered platform. The only first-class passenger on the train alighted quickly, and addressing a group of the employes asked them if this was the Villahorrenda station.

"We are in Villahorrenda," answered the conductor whose voice was drowned by the cackling of the hens which were at that moment being lifted into the freight car. "I forgot to call you, Senor de Rey. I think they are waiting for you at the station with the beasts."

"Why, how terribly cold it is here!" said the traveller, drawing his cloak more closely about him. "Is there no place in the station where I could rest for a while, and get warm, before undertaking a journey on horseback through this frozen country?"

Before he had finished speaking the conductor, called away by the urgent duties of his position, went off, leaving our unknown cavalier's question unanswered. The latter saw that another employe was coming toward him, holding a lantern in his right hand, that swung back and forth as he walked, casting the light on the platform of the station in a series of zigzags, like those described by the shower from a watering-pot.”

  

Benito Pérez Galdós (10 mei 1843 - 4 januari 1920)

 

 

 

 

De Duitse dichter,schrijver, pedagoog en theoloog  Johann Peter Hebel werd geboren op 10 mei 1760 in Basel. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008 en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.
 

 

Zufriedenheit

 

‘s schwimmt menge Ma im Überfluß
het Huus und Hof und Geld
und wenig Freud und viel Verdruß
und Sorgen in der Welt.
Und het er viel, se gehrt er viel
und neeft und grumset allewil.
Und ‘s seig jo doch so schön im Tal,
in Matte, Berg und Wald,
und d’Vögeli pfifen überal
und alles widerhallt,
e rueihig Herz und frohe Mut
isch ebe doch no ‘s fürnehmst Gut.
So het’s Margretli gsunge, und o chönnti’s nonemol höre.
Chönnti’s nonemol seh! Gott geb em Freuden und Gsundheit.

 

 

 

Trost

 

Bald denki, ‘s isch e bösi Zit,
und weger ‘s End isch nümme wit;
bald denki wieder: loß es goh,
wenn’s gnug isch, wird’s schon anderst cho.
Doch wenni näumen ane gang
und ‘s tönt mer Lied und Vogelsang,
so meini fast, i hör e Stimm:
»Bis z’fride! ‘s isch jo nit so schlimm.«

 

 

 

 

Johann Peter Hebel (10 mei 1760 – 22 september 1826)

De Canadese schrijfster Antonine Maillet werd geboren op 10 mei 1929 in Bouctouche, New Brunswick. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: La Sagouine

 

“J’ai peut-être ben la face nouère pis la peau craquée, ben j’ai les mains blanches, Monsieur ! J’ai les mains blanches parce que j’ai eu les mains dans l’eau toute ma vie. J’ai passé ma vie à forbir. Je suis pas moins guénillouse pour ça… j’ai forbi sus les autres. Je pouvons ben passer pour crasseux : je passons notre vie à décrasser les autres. Frotte, pis gratte, pis décolle des tchas d’encens… ils pouvont ben aouère leux maisons propres. Nous autres, parsoune s’en vient frotter chus nous. […]

            Trop mal attifés pour aller à l’église, t’as qu’à ouère ! C’est pour aller à l’église que le monde met ses plus belles hardes. Pour aller à l’église le dimanche. Nous autres, j’avons pas de quoi nous gréyer pour une église de dimanche. CA fait que j’y allons des fois sus la semaine. Mais y en a qui voulont pus y retorner, parce que les prêtres leur avont dit que la messe en semaine, ça comptait pas. Ils faisiont rien qu’un péché de plusse d’aller communier le vendordi matin avec leu messe de dimanche sus la conscience. Quand c’est que Gapi a vu ça, il a arrêté d’y aller aussi ben le vendordi coume le dimanche et asteur j’y retornons pas souvent. […]

            Ca c’est de quoique Gapi a jamais pu comprendre. Asteur pouvez-vous me dire, qu’i’ dit, quoi c’est qu’une persoune peut ben voulouère aller qu’ri’ au loin quand c’est qu’elle a toute chus eux ? […]”

 

 

 

Antonine Maillet (Bouctouche, 10 mei 1929)

 

 

 

 

De Sloveense schrijver, dichter en toneelschrijver. Ivan Cankar werd geboren in Vrhnika op 10 mei 1876. Zie en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Traumbilder (Vertaald door Erwin Köstler)

 

„Einst lebte ein junger Kerl, der eine breite schwarze Schleife trug, auf die Art gebunden, wie damals Friseure und Künstler sie trugen. Er war begeistert ohne Maß und Rand, begeistert gleichsam aus barer Begeisterung. Er liebte die Heimat, dass er schon bei ihrer bloßen Erwähnung zu weinen begann; auf offener Straße bot er ihr sein Herzblut an und er litt schwer, weil in jener Zeit keine Gelegenheit für edles Heldentum war. Und um dennoch sich keine Untätigkeit und Lauheit vorwerfen zu können, stocherte er in den Schlupflöchern die Feiglinge, Schleicher und Egoisten auf, und wen er erwischte, den packte er am Kragen und schleifte ihn gnadenlos an den Pranger. Wenn er mit straffen Schritten unter den Leuten marschierte, die hohe Stirn mit hellen Locken gekrönt, zeigten sie hinter ihm her, flüsterten: »Seht hin, das ist jener, das ist er!« … und die Welt hielt ehrfürchtig inne, wich aus, um ihm Platz zu machen ...”

 

 

Ivan Cankar (10 mei 1876 - 11 december 1918)

 

 

 

 

De Duitse dichter Martin Boelitz werd geboren op 10 mei 1874 in Wesel. Vanaf 1902 leidde hij de uitgeverij Nieter in Nürnberg. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

 

Draußen weht es bitterkalt

 

Draußen weht es bitterkalt,
wer kommt da durch den Winterwald?
Stippstapp, stippstapp und huckepack
Knecht Ruprecht ist's mit seinem Sack.
Was ist denn in dem Sacke drin?
Äpfel, Mandeln und Rosin’
und schöne Zuckerrosen,
auch Pfeffernüss’ fürs gute Kind;
die andern, die nicht artig sind,
klopft er auf die Hosen.

 

 

 

 

Martin Boelitz (10 mei 1874 – 5 december 1918)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Ariel Durant (eig, Chaya Kaufman) werd geboren op 10 mei 1898 in Proskoeriv, tegenwoordig Chmelnytsky in de Oekraïne. Zie ook mijn blog van 10 mei 2008  en ook mijn blog van 10 mei 2009 en ook mijn blog van 10 mei 2010.

 

Uit: Napoleon (Samen met Will Durant)

 

„We must not picture him as Gros painted him in 1796 – standard in one hand, drawn sword in the other, costume ornate with colored sash and official insignia, long chestnut hair wild in the wind, eyes, brow, and lips fixed in determination; this seems too ideal to be true. Two years younger than his twenty-seven-year-old hero, Gros is said to have seen him planting that standard on the bridge at Arcole, but the painting is probably the product of ardent idolatry – the man of art worshiping the men of deeds. And yet, two years later, Guerin portrayed Napoleon with essentially the same features: hair falling over forehead and shoulders, brows arched over eyes somber and resolute, nose going straight to the point like his will, lips closed tight as of a mind made up. This too is but one aspect of the man – the martial; there were many other moods that could relax those lineaments, as in his playful pulling of his secretary’s ears, or in his paternal ecstasy over the infant “King of Rome.” By 1802 he had discarded those long locks – all but one which dangled over a receding forehead. He put on weight after forty years, and sometimes used his paunch to support his hand. Frequently, especially when walking, he clasped his hands behind his back; this became so habitual that it almost always betrayed him at a masquerade. Throughout his life his hands attracted attention by the perfection of their skin and the tapering fingers; indeed, he was quite proud of all four of his extremities. However, Las Cases (Ed. note: a French historian who accompanied him to exile at St. Helena) who thought him a god, could not help smiling at those “ridiculously handsome hands.”

 

 

 

Ariel Durant (10 mei 1898 – 25 oktober 1981)

Napoleon door Antoine-Jean Gros, 1796

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver en dichter Leonard Buyst (ook wel Léonard) werd geboren in Lokeren op 10 mei 1847. Zie ook mijn blog van 10 mei 2007.

 

 

De zwaan

 

Rustig en fier den kop omhoog geheven,

zoo glijdt de zwaan den ruimen vijver door;

hij laat, wijd achter zich, een zilvren voor,

nog lang nadat hij is voorbijgedreven.

 

Zoo ook de Dichter, bij 't naar hooger streven:

kalm worstelt hij op 't ingeslagen spoor

steeds verder; gaat wel menig hoop te loor,

toch zingt hij voort; zijn zingen is zijn leven.

 

Wat hoeft de blanke vogel het te weten,

of iemand vol bewondring naar hem ziet?

Verschrikken zouden hem de bijvalskreten.

 

Zingt ook de zanger voor zich zelven niet?

Zoo velen al te licht zijn naam vergeten,

toch blijft hij leven in 't onsterflijk lied.

 

 

 

Leonard Buyst (10 mei 1847 - ? 1918)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Fritz von Unruh werd geboren op 10 mei 1885 in Koblenz. Zie ook mijn blog van 10 mei 2009.

 

 

Reiterlied

 

Ulanen, stolz von Lützow her

Mit Reitermut durchflogen,

Beleidigt ist die deutsche Ehr',

Auf! in die Schlacht gezogen.

 

Die Gäule raus, das Schwert zur Hand,

Die Welt braucht uns Ulanen,

Wir stürmen frisch in Feindes Land

und hol'n uns welsche Fahnen.

 

O Dasein, herrlich süßes Gut,

Jetzt lernen wir dich lieben:

Fürs Vaterland und deutsches Blut

Bist du dem Tod verschrieben.

 

Standarten hoch und vorwärts nun,

Zu reden gibts nicht viel –

Die heilge Pflicht, wir werden sie tun,

Paris ist unser Ziel.

 

Doch dieser Schwur sei ernst getan:

Wie Gott auch bläst die Flammen –

Wir Lützower stehn auf dem Plan

Und hau'n die Welt zusammen.

 

 

 

Fritz von Unruh (10 mei 1885 – 29 november 1970)

De Vlaamse schrijver Yves Petry heeft maandag de Libris Literatuur Prijs gewonnen met zijn roman “De maagd Marino”. Juryvoorzitter Philip Freriks, voormalig presentator van het NOS journaal, maakte dat bekend in het Amstel Hotel in Amsterdam. Aan de prijs is een bedrag van 50.000 euro verbonden. Zie ook mijn blog van 26 juli 2009 en eveneens mijn blog van 26 juli 2010.

 

Uit: De maagd Marino

 

„Wat daarover ook allemaal gezegd is en wat niet, ik wil hier uitdrukkelijk stellen dat het aanvankelijk nog eerder Marino’s huis dan Marino zelf was dat me deed geloven mijn bestemming te hebben bereikt. Als hij me naar een locatie had gebracht van dezelfde kleurloosheid als zijn wagen of zijn kleren, was er niet veel gebeurd. Dan zou ik na die stupide doos in ontvangst te hebben genomen, meteen vertrokken zijn, vanbinnen onaangenaam leeg als een kind dat eigenlijk helemaal niet blij was met het speeltuig waar het zo lang om had gezeurd. Maar nu was er die grote rode beuk achteraan in de tuin, waarvan de blaadjes in de alsmaar verzadigder tinten van de avond stuk voor stuk opflakkerden als lekkende vlammetjes. Er was het machinale geraas van de ringweg in de verte, dat door de klimop werd beantwoord of tegengesproken met zacht geruis. Het zal ook wel gelegen hebben aan de funeraire stemming waarin de autorit me had gebracht, dat het leek of het rood van een bed papavers op het punt stond me in te wijden in de ultieme betekenis van zijn zinderende felheid, maar alleen op voorwaarde dat ik bereid was onmiddellijk daarna te sterven - en anders niet. De bakstenen achtermuur van het huis, waarlangs een oranje gloed omhoogkroop, oefende een zuigkracht op me uit, en wel in die mate dat ik me al met gespreide armen naar dit warme, ruwe, poreuze vlak zag  toestappen terwijl ik erin slaagde elk verzet te laten varen, elk greintje weerstand dat het bezit van een lichaam me ingaf, om ten slotte als een spook, nee, niet door de muur heen te lopen, maar erin op te lossen, niets achterlatend dan een schaduw, een vochtvlek, een donkere afdruk met gestrekte vleugels...

 

 

 

Yves Petry (Tongeren, 26 juli 1967)

De Vlaamse dichter en schrijver Jotie T'Hooft werd geboren in Oudenaarde op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

En wat dan?

 

Op een dag zal ik weg zijn en
wat dan? Verdwenen zonder een
teken te geven of te nemen en
het puin dat ik achterlaat is
niet langer lachwekkend.
Want wie als ik nooit heeft
gebouwen laat niets achter dan
verwachting en verwarring en
wat dan?

Wellicht in uw herinnering zal ik
stollen verstijven, niet lang meer
blijven maar verbleken tot verleden
en wat toen? Te doen?
'Het was waar' zult gij zeggen 'hij speelde
met woorden als geen ander maar wat
heeft dat te betekenen.' Zo bleek
zal ik zijn.

In u...

en wat dan...?

 

 

 

Toerisme

 

We zagen de spraakwatervallen van Speed,
hangende tuinen, verre sterrebeelden
die toch nabijer dan medereizigers waren.

In een bus vol naasten bezochten we
en werden we bezocht door nachtmerries,
visioenen van heiligen en engelen
zongen ons doof en we ontwaakten
in hotel Harmonie.

Twee spiegels, tegenover elkaar geplaatst
boden ons een oneindig perspektief.

En toch, dacht ik, er moet meer zijn.

 

 

 

 

Jotie T'Hooft (9 mei 1956 – 6 oktober 1977)

 

 

 

De Amerikaanse dichter Charles Simic werd geboren in Belgrado op 9 mei 1938. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Talking To Little Birdies

 

Not a peep out of you now

After the bedlam early this morning.

Are you begging pardon of me

Hidden up there among the leaves,

Or are your brains momentarily overtaxed?

 

You savvy a few things I don't:

The overlooked sunflower seed worth a holler;

The traffic of cats in the yard;

Strangers leaving the widow's house,

Tieless and wearing crooked grins.

 

Or have you got wind of the world's news?

Some new horror I haven't heard about yet?

Which one of you was so bold as to warn me,

Our sweet setup is in danger?

 

Kids are playing soldiers down the road,

Pointing their rifles and playing dead.
Little birdies, are you sneaking wary looks

In the thick foliage as you hear me say this?

 

 

 

 

Clouds Gathering

 

It seemed the kind of life we wanted.

Wild strawberries and cream in the morning.

Sunlight in every room.

The two of us walking by the sea naked.

 

Some evenings, however, we found ourselves

Unsure of what comes next.

Like tragic actors in a theater on fire,

With birds circling over our heads,

The dark pines strangely still,

Each rock we stepped on bloodied by the sunset.

 

We were back on our terrace sipping wine.

Why always this hint of an unhappy ending?

Clouds of almost human appearance

Gathering on the horizon, but the rest lovely

With the air so mild and the sea untroubled.

 

The night suddenly upon us, a starless night.

You lighting a candle, carrying it naked

Into our bedroom and blowing it out quickly.

The dark pines and grasses strangely still.

 

 

 

Charles Simic (Belgrado, 9 mei 1938)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Pieter Boskma werd geboren in Leeuwarden op 9 mei 1956. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Stof stof stof 

 

wat maakt het ons uit of ook het stof tot stof vergaat?
wij zijn de douche-generatie, ordelijke gel-gebruikers,
wij laten niets
aan het toeval over.

wij shockeren de pillenslikkers van de bestbeprijsde kwis.
wij houden van de doofpot der sterren en kometen.
wij zijn allergies voor knarsende sloten
want wij roesten niet.

wij spreken graag voor duistere halflege zalen.
wij dragen fier de ons geschonken bokalen van afgunst.
wij spiegelen ons niet aan elkaar.
wij zijn eenzaam.

wij ontvangen ons fortuin van de streamlined stropdas.
wij halen een mes las de hals die daarin zit.
wij zijn en blijven tegendraads.
ons universum rafelt.

en na de feestjes, als wij dertig zijn
en dronken van twee biertjes
in de beha-loze zomer
schrijden wij in onze eigenaardigheid naar huis:

hermetische cellen in het harnas van de angst
dat ook het stof tot stof vergaat
en ons als een watertaxi
op de Tafelberg
slechts met ademnood omgordt.

 

 

 

Van de grond

 

Nog altijd gelest door een lied van de grond
hingen de takken al laag in het najaar
Bedruppelde webben trokken het bos door
en vingen wat klein was en vleugeltjes had

De idyllische dood van detail en nuance
maakte weer plaats voor het egale witte
geschitter van sneeuw op een winterse
wolkloze windstille weide

Als het maar klonk en als het maar
waar was, en je het zag als je begreep
dat het geen vorm en geen naam had

Dan kwam het pas los en werd aarde
Dan lag er pas goud op het water
Dan brak pas glinster de klomp.

Pieter Boskma (Leeuwarden, 9 mei 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jan Drees werd geboren op 9 mei 1979 in Haan. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: Kassettendeck

 

"Technisch gesehen war die Audiokassette, die – 1963 erfunden – in den 1970er Jahren groß wurde und dann schon 1982 der CD begegnete, ein Übergangsmedium. Ein Fall fürs Technikmuseum. Mag sein, dass wir veteranenhaft schwärmen, Nächte mit unseren Platten verbracht zu haben, dass wir Stunde um Stunde vor den Altären aus Verstärkern, Equalizern und Tapedecks knieten, weil das Vinyl ja in Echtzeit auf die Tapes überspielt werden wollte. Mag sein, dass wir die Cover preisen, die wir für unsere Mixtapes gebastelt haben, Unikate aus Lack, Fotos, Zeitungsausschnitten, Letraset. Vielleicht erzählen die Coolen, dass die Aufnahmen per Hand ausgesteuert werden mussten, wenn es echt klingen sollte. Oder die Technikfreaks, dass sie die Tapedeck-Prospekte von Sony mit demselben ungläubigen Staunen durchgesehen haben wie Pornohefte. Dass das Nakamichi Dragon mit automatischer Azimuthjustage bei einem Neupreis von rund 4500 Mark das vielleicht beste Tapedeck aller Zeiten war. Oder dass es gute Gründe gab, die Auto-Reverse-Technik abzulehnen (außer beim Sex), dass man sich nur zu besonderen Anlässen eine Chromkassette geleistet hat und dass die 120er Tapes zu vergessen waren.

Und dann natürlich die Mixtapes für die Mädchen. Mein Gott, wie lange hat man über den ersten Song auf dem Tape nachgedacht? Doch bloß nicht gleich mit der Tür ins Haus fallen. Und wichtig war ja auch der letzte Song. Der wurde oft unterschätzt. Der letzte Song blieb doch in Erinnerung. Wie der letzte Satz in einem Liebesbrief, so wichtig war der."

 

 

 

Jan Drees (Haan, 9 mei 1979)

 

 

 

 

De Russische schrijver, dichter en zanger Bulat Shalvovich Okudzhava werd geboren in Moskou op 9 mei 1924. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

Unyielding, raged and free

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers tend to be

replaced by Januaries.

 

We've anything at all:

smiles, joys and everything,

one common moon for all,

one summer and one spring.

 

We'd live and go to grass

then, come what may, we will

for all the wrongs of ours

stand trial by ordeal.

 

We do not care, since

we know: when life is gone

for all of our sins

the reckoning is one.

 

Unyielding, raged and free,

burn, fire, burn on, please...

Decembers have to be

replaced by Januaries.

 

 

 

I'll take a bag, a helmet and a ration

 

I'll take a bag, a helmet and a ration,

a jacket of protective coloration,

I'll tramp about the streets, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

I will forget my daily cares and pledges,

I do not have to think of jobs and wages.

I'm playing with my gun, a barracks lodger,

it's easy to become a real soldier.

 

If something should go wrong, I do not care.

It's, so to say, my Motherland's affair.

It's great to be a simple barracks lodger,

an innocent and inoffensive soldier.

 

 

 

Vertaald door Alec Vagapov

 

 

 

 

Bulat Okudzhava (9 mei 1924 – 12 juni 1997)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en diplomaat Leopold Andrian werd op 9 mei 1875 in Berlijn geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010..

 

Uit: Der Garten der Erkenntnis

 

„Er bekannte gefehlt zu haben, indem er das Wunder des Lebens in etwas anderem als wie im ganzen Leben selbst gesucht hatte [...]. Darum auch, weil jedem sein Leben das einzige Wunder war, konnte keiner dem anderen eine Offenbarung darüber geben, noch von einem anderen eine Offenbarung darüber erlangen. [...] In ihnen [den Menschen] lag das Geheimnis, oder es lag vielmehr darin, daß alle Menschen, unerkannt und andere nicht erkennend, fremd durch die Rüstung ihrer täglich sterbenden Schönheit, vom Leben in den Tod gehn.

(...)

 

Jetzt bekamen seine Erinnerungen einen gesteigerten Wert für ihn; sie waren früher rührend gewesen, jetzt wurden sie ihm erhaben und kostbar; sie waren ja sein einziges Erbteil, sie waren sein Leben, und dieses Leben war die Quelle der Schönheit; denn die Menschen, deren Erinnerung ihn bewegte, bewegten ihn nur, weil er an ihnen gelebt hatte, und es bewegten ihn ebenso die Häuser, auf die sein Fenster ging, oder die Straßen, durch die er geschritten war.“

 

 

Leopold Andrian (9 mei 1875 – 19 november 1951)

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 9e mei ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver en acteur Alan Bennett werd geboren op 9 mei 1934 in Armley in Leeds, Yorkshire. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Clothes They Stood Up In

 

"Perhaps they wrapped the stereo in the carpet," said Mrs. Ransome.
Mr. Ransome shuddered and said her fur coat was more likely, whereupon Mrs. Ransome started crying again.
It had not been much of a Così. Mrs. Ransome could not follow the plot and Mr. Ransome, who never tried, found the performance did not compare with the four recordings he possessed of the work. The acting he invariably found distracting. "None of them knows what to do with their arms," he said to his wife in the interval. Mrs. Ransome thought it probably went further than their arms but did not say so. She was wondering if the casserole she had left in the oven would get too dry at Gas Mark 4. Perhaps 3 would have been better. Dry it may well have been but there was no need to have worried. The thieves took the oven and the casserole with it.
The Ransomes lived in an Edwardian block of flats the color of ox blood not far from Regent's Park. It was handy for the City, though Mrs. Ransome would have preferred something farther out, seeing herself with a trug in a garden, vaguely. But she was not gifted in that direction. An African violet that her cleaning lady had given her at Christmas had finally given up the ghost that very morning and she had been forced to hide it in the wardrobe out of Mrs. Clegg's way. More wasted effort. The wardrobe had gone too.
They had no neighbors to speak of, or seldom to. Occasionally they ran into people in the lift and both parties would smile cautiously. Once they had asked some newcomers on their floor around to sherry, but he had turned out to be what he called "a big band freak" and she had been a dental receptionist with a timeshare in Portugal, so one way and another it had been an awkward evening and they had never repeated the experience. These days the turnover of tenants seemed increasingly rapid and the lift more and more wayward. People were always moving in and out again, some of them Arabs.”

 

 

 

Alan Bennett (Armley, 9 mei 1934)

 

 

 

De Roemeense dichter, schrijver en filosoof Lucian Blaga werd geboren op 9 mei 1895 in Lancrăm, bij Alba Iulia. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 

We And The Earth

 

So many Stars fall tonight.

The evil of the night holds the Earth between his hands

and blows balls of flames upon the Earth,

forcefully, burning it.

Tonight, when so many

stars fall, your young witch

body burns in my arms

as if it was between ardent flames.

 

In madness,

I extend my arms like a flare,

to melt the snow from your naked shoulders

and to drink, consume with hunger,

your strength, blood, pride, your spring, everything.

 

At the dawn, as the day illuminates the night,

when the ashes of the night are gone, taken

by the wind to the west;

at the dawn, we also wish to be

just ashes, ourselves- the Earth.

 

 

Vertaald door Mari Goes

 

 

 

Lucian Blaga (9 mei 1895 – 6 mei 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres Mona Van Duyn werd geboren op 9 mei 1921 in Waterloo, Iowa. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2008 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.
 

 

Letters from a Father

 

II

We enjoyed your visit, it was nice of you to bring

the feeder but a terrible waste of your money

for that big bag of feed since we won't be living

more than a few weeks long.  We can see

them good from where we sit, big ones and little ones

but you know when I farmed I used to like to hunt

and we had many a good meal from pigeons

and quail and pheasant but these birds won't

be good for nothing and are dirty to have so near

the house.  Mother likes the redbirds though.

My bad knee is so sore and I can't hardly hear

and Mother says she is hoarse from yelling but I know

it's too late for a hearing aid.  I belch up all the time

and have a sour mouth and of course with my heart

it's no use to go to a doctor.  Mother is the same.

Has a scab she thinks is going to turn to a wart.

 

III

The birds are eating and fighting, Ha! Ha!  All shapes

and colors and sizes coming out of our woods

but we don't know what they are.  Your Mother hopes

you can send us a kind of book that tells about birds.

There is one the folks called snowbirds, they eat on the ground,

we had the girl sprinkle extra there, but say,

they eat something awful.  I sent the girl to town

to buy some more feed, she had to go anyway.

 

 

 

 

Mona Van Duyn (9 mei 1921 - 2 december 2004)

 

 

 

 

De Egyptische schrijver Gamal al-Ghitani werd geboren op 9 mei 1945 in Guhaina, maar groeide op in Caïro. Zie ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: L'ultime port. L’ultime scintillement

 

“Voici qu'est échu le temps des chroniques et des calamités. Voici que ma tête a blanchi et que mon cœur a pris la couleur des tréfonds. Ô nostalgie de la belle cité, de ses jours heureux, de son fleuve scintillant. De ses retraites inviolées dont les propagateurs de mensonges vont jusqu'à nier l'existence. Ô nostalgie des soirs de veille, des ombrages, de l'écho des rires au coin des rues automnales. Nostalgie des nuits, de la torpeur du méridien, des instants de profusion. De ces journées radieuses – soleil naissant, au zénith ou déclinant. De sa salive au goût de musc. Nostalgie du premier instant, quand y reviennent les voyageurs. De l'embrasement du crépuscule. Des mystères d'un passé révolu. Du vague dans les yeux des femmes. Ô nostalgie nostalgie...

2La cité s'est évanouie comme s'évanouit toute beauté, ô ma douleur... Ou bien n'était-ce qu'un pur fantôme, un rêve qui se dissipe comme s'évapore la rosée ? Un immense caravansérail ouvert au tout-venant, qu'on quitte comme on y est entré, avant que n'advienne le jour de la promesse. Informe-moi. Explique-moi. Ouvre-moi les yeux. Guide-moi. Regard immuable, œil que rien n'abuse. Est-il vrai qu'elle est tombée sous l'emprise de gens qui ne l'aiment pas, de gens qui la détestent ? Est-il vrai qu'ils l'ont effacée d'un trait de plume dans des registres secrets, qu'ils l'ont vendue à vil prix pour le compte de banques lointaines et sourdes ? Est-il vrai que ne subsistent plus que d'amères chroniques ? Que la mer a tout recouvert, anéantissant tout ce qui pousse et croît ? Tout ce qui pousse et croît ; l'instant où naissent les bourgeons et s'ouvrent les fleurs. Au secours. Au secours. Au secours...“

 

 

 

Gamal al-Ghitani (Guhaina, 9 mei 1945)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Richard Adams werd geboren in Newbury op 9 mei 1920. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

 Uit  Watership Down

 

"Five in the litter, you know: he was the last -- and the smallest. You'd wonder nothing had got him by now. I always say a man couldn't see him and a fox wouldn't want him. Still, I admit he seems to be able to keep out of harm's way."

The small rabbit came closer to his companion, lolloping on long hind legs.

"Let's go a bit further, Hazel," he said. "You know, there's something queer about the warren this evening, although I can't tell exactly what it is. Shall we go down to the brook?"

"All right," answered Hazel, "and you can find me a cowslip. If you can't find one, no one can."

He led the way down the slope, his shadow stretching behind him on the grass. They reached the brook and began nibbling and searching close beside the wheel ruts of the track.

It was not long before Fiver found what they were looking for. Cowslips are a delicacy among rabbits, and as a rule there are very few left by late May in the neighborhood of even a small warren. This one had not bloomed and its flat spread of leaves was almost hidden under the long grass. They were just sitting on it when two larger rabbits came running across from the other side of the nearby cattle wade.

"Cowslip?" said one. "All right -- just leave it to us. Come on, hurry up," he added, as Fiver hesitated. "You heard me, didn't you?"

"Fiver found it, Toadflax," said Hazel.

"And we'll eat it," replied Toadflax. "Cowslips are for Owsla -- don't you know that? If you don't, we can easily teach you."

Fiver had already turned away. Hazel caught him up by the culvert.“

 

 

 

Richard Adams (Newbury, 9 mei 1920)

 

 

 

 

De Schotse schrijver James Barrie werd op 9 mei 1860 in Kirriemuir nabij Dundee geboren. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009 en ook mijn blog van 9 mei 2010.

 

Uit: The Adventures of Peter Pan

 

„Wendy was now almost overhead, and they could hear her plaintive cry. But more distinct came the shrill voice of Tinker Bell. The jealous fairy had now cast off all disguise of friendship, and was darting at her victim from every direction, pinching savagely each time she touched.

"Hullo, Tink," cried the wondering boys.

Tink's reply rang out: "Peter wants you to shoot the Wendy."

It was not in their nature to question when Peter ordered.

"let us do what Peter wishes!" cried the simple boys. "Quick, bows and arrows!"

All but Tootles popped down their trees. He had a bow and arrow with him, and Tink noted it, and rubbed her little hands.

"Quick, Tootles, quick," she screamed. "Peter will be so pleased."

Tootles excitedly fitted the arrow to his bow. "Out of the way, Tink," he shoulted, and then he fired, and Wendy fluttered to the ground with an arrow in her breast.“

 

 

James Barrie (9 mei 1860 – 19 juni 1937)

 

 

 

De Italiaanse schrijver Pitigrilli (pseudoniem voor Dino Serge) werd geboren te Turijn op 9 mei 1893. Zie ook mijn blog van 9 mei 2007 en ook mijn blog van 9 mei 2009.

 

Uit: Kokain (Vertaald door Maria Gagliardi)

 

„Ich trinke, um die Falten der Seele zu glätten, aber die Falten der Seele bringt man nicht weg; man kann sie wohl für einen Augenblick glätten: sie verschwinden für eine Stunde, kommen dann aber wieder zum Vorschein und graben sich um so tiefer ein.

(...)

 

'Das Mönchlein erklärte ihm, dass man Christus lieben müsse, weil er sich für die Menschheit geopfert habe. Und Tito erwiderte ihm, dass dann die Maulwürfe und Kaninchen, die in den physiologischen Laboratorien geopfert würden, um neue Heilmittel zum Wohle der Menschheit auszuprobieren, ebensogut Jesus Christus seien.'

 

 

 

Pitigrilli (9 mei 1893 – 8 mei 1975)