De Oostenrijkse dichter en schrijver Peter Rosei werd geboren op 17 juni 1946 in Wenen. Zie ook mijn blog van 17 juni 2009 en eveneens alle tags voor Peter Rosei op dit blog.

 

Uit: Das große Töten

 

„Ein nicht mehr ganz junger Mann saß vorgebeugt an einem weiß angestrichenen, simplen Küchentisch und betrachtete in Gedanken versunken das Photo eines anderen, eines, im Vergleich zu ihm, jüngeren Mannes. Er hielt das Photo, das mit einer einfachen Leiste aus gebeiztem Holz gerahmt war, in der schweren Hand. Das eine oder andere Mal beugte er sich zu dem Bild vor, wie um zu ihm zu reden oder, wenn möglich, es noch genauer ins Auge zu fassen.

Das verblichene Photo zeigte einen Uniformierten, einen Mann in Uniform, einen Soldaten. Auf dem Käppchen oder Schiffchen, das er schief und unternehmungslustig auf dem Kopf trug, war eine runde Kokarde befestigt, in deren Mitte das Hakenkreuz stand.

Der Mann auf dem Bild lächelte. Oder versuchte er bloß zu lächeln, tapfer zu lächeln, wie man sagt?

Seine Lippen standen ein wenig offen, was ihn fast kindlich und jedenfalls unerfahren aussehen ließ. Dieser Eindruck wurde noch verstärkt durch die Ebenheit und offene Durchsichtigkeit seines glattrasierten Gesichtes, durch die etwas abstehenden Ohren. Haare sah man auf dem Bild nicht, nur ein paar ganz kurze, helle Stoppeln rechts und links des Käppchens.

Der Mund war breit, vielleicht ein wenig zu breit im Verhältnis zur Größe des Gesichts, zur Nase - die man erst zweimal anschauen mußte, um sie zu sehen, so unausgeprägt war sie.

Der Mann drehte das Bild um: Auf der Hinterseite, auf grauem Karton, der mit angerosteten Stecknadeln am Rahmen befestigt war, stand, mit Bleistift hingeschrieben: 1939, Oberwart.

 

 

 

Peter Rosei (Wenen, 17 juni 1946)

 

 

 

 

De Australische schrijfster Gail Jones werd geboren op 17 juni 1950 in Harvey. Zie ook mijn blog van 17 juni 2009.

 

Uit: On Knowledge

 

„On the remote and tiny island off northern Australia where my mother and father worked as missionaries there was one area of beach I was prohibited to visit. It was, my father explained, some kind of cleansing beach, a place where the Aboriginal people, in times of intolerable distress or guilt, walked into the sea, cast off their clothes, and then, after whatever due ceremony or act of communion, re-emerged naked to the world and mysteriously renewed. I would know this special beach, my father warned, by the odd litter of clothing thrown back by the sea, and if, by chance, I ever came upon this beach, this unusual beach of littered clothes, then I must turn the other way, and walk back to the place from which I had come.

Even then I understood that it was nakedness not sacredness that caused my father's warning. He had no particular respect for Aboriginal culture; indeed he was doing his utmost to dissuade the people from their tribal ways. It was with contempt and with a peculiar contraction of the lips - which seemed to signify an almost physical sensation of disgust - that he spoke of their dances and fights, their sucking at turtles' eggs and scooping at the bellies of fish, their laborious body painting, their elaborate funerals, their night-time descriptions of their own cosmogony. The things that fascinated me he regarded as primitive and in need of conversion. He would shake his grey head and with a melancholy tone of false solicitude lament that the Aboriginal people were insufficiently intelligent to see the wisdom of his ways. To me this opinion was inexplicable: it was only later that I realised that contempt, like hatred, actually explains everything.“

 

 

 

Gail Jones (Harvey, 17 juni 1950)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Ward Ruyslinck (pseudoniem van Raymond Charles Marie De Belser) werd geboren in Berchem op 17 juni 1929. Zie ook mijn blog van 17 juni 2006 en eveneens mijn blog van 17 juni 2007 en ook mijn blog van 17 juni 2008 en ook  mijn blog van 17 juni 2009

 

Uit: Wierook en tranen

 

„Op de weg stonden de tanks. Het waren er lang geen honderd, maar toch veel meer dan ik er ooit bijeen gezien had. Bijna was ik geneigd te geloven dat heel het Duitse tankleger zich op dit punt verzameld had. We liepen met vreemde gemengde gevoelens langs de lange rij gepantserde kolossen, die op de door hoge bomen overschaduwde baan tot stilstand gekomen waren. We keken ernaar met schuwe zijdelingse blikken, maar onze harten waren vervuld met bewondering en ontzag voor deze reusachtige vergrotingen van onze eigen blikken speelgoedtanks. Ze zagen er ook heel anders uit dan de Belgische en Engelse tanks die we voordien gezien hadden, groter en sterker en indrukwekkender. De tanks der verbondenen deden veeleer denken aan kleine dorsmolentjes of sommige van die nieuwerwetse landbouwmachines dan aan oorlogstuigen. Ze maakten een vreedzame en beslist ongevaarlijke indruk, met hun lichte bepantsering en het korte onaanzienlijke knalpijpje dat het kanon moest verbeelden. Neen, dan waren de Duitse tanks helemaal anders. Geen wonder dat onze soldaten voor die duivelse gevaarten op de loop gingen nog vooraleer de Duitsers hun kanonnen hadden kunnen richten.”

Ward Ruyslinck (Berchem, 17 juni 1929)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Max Dendermonde (pseudoniem van Hendrik Hazelhoff) werd geboren op 17 juni 1919 in Winschoten. Zie ook mijn blog van 17 juni 2006 en mijn blog van 17 juni 2007 en ook mijn blog van 17 juni 2008 ook mijn blog van 17 juni 2009

 

 

Het meisje

De meeuwen op het schilderij
schenen na jaren weer te leven.
Alles stond loodrecht opgeheven:
het lamplicht golfde vloedgetij,
de vogelkooi verborg een beven.

Toen viel de sleutel in het slot;
de moeder boog zich van haar krant
en vaders pijp scheen uitgebrand
-- een lucifer brak kort kapot --
en elk geluid stond breed omrand.

De broze stemmen in de gang
kwamen de kamer ingebogen:
de deur gleed open, overwogen.
Nu hief de vogelkooi zijn zang,
de meeuwen zweefden moegevlogen.

De zoon bracht haar de kamer binnen;
haar eerste woord, haar bruine hand
gaf aan het lamplicht blonder rand
en bleek slagstoots te overwinnen
de achterdocht van moeders kant.




Max Dendermonde (17 juni 1919 – 24 maart 2004)



Zie voor nog meer schrijvers van de 17e juni ook mijn vorige blog van vandaag.

De Zwitserse schrijfster Hanna Johansen (eig. Hanna Margarete Meyer) werd geboren op 17 juni 1939 in Bremen. Zie ook  mijn blog van 17 juni 2009

 

Uit: Lena

 

Um vier will sie hiersein.

Mit dem Zug, sagt sie. Nicht daß sie kein Auto hätte. Autos sind zum Fahren da, sage ich. Ach, Lena, sagt sie. Sie weiß, daß ich alles über die Klimaveränderung weiß, und ist so lieb, mich nicht daran zu

erinnern. Wie spät? Noch nicht mal eins, Zeit genug, den Tisch zu decken. Hier vorne in der Veranda, wo sie so gern sitzt und auf die Straße sieht. Zwetschgenkuchen hat sie sich wieder gewünscht,

wenn's geht, hat sie gesagt, und Zwetschgenkuchen geht heutzutage sogar im November. Daß sie ausgerechnet am zwölften kommen will, wundert mich. Ich glaube, sie weiß gar nicht, daß das Ludwigs Geburtstag ist.

Ich habe es ihr jedenfalls nie gesagt. Nicht mal fünfundneunzig, als sie bei mir gewohnt hat. Ein ganzes Jahr mit Phia, das habe ich mir oft gewünscht. Und es ist so schön gewesen. In dem Jahr habe ich mir überlegt, ob ich sie mitnehmen sollte auf den Friedhof, weil es sein Sechzigster war. Mein kleiner Bruder, mit achtundvierzig. Er ist immerhin ihr Onkel. Aber wir hätten damit rechnen müssen, seiner Witwe in die Arme zu laufen, und das wollte ich ihr ersparen. Schließlich weiß sie nichts über all die Vorwürfe, die in der Luft liegen, und was soll ich sie damit belasten. Habe ich gedacht. Vielleicht war das falsch. Wir müssen darüber reden, wenn sie kommt.

Kalt war es heute, so früh am Morgen. Aber ich friere nicht nur morgens, und der Friedhof ist immer windig, im November erst recht, wenn das ganze Laub schon unten ist. Früher hat mir diese Jahreszeit gefallen, aber jetzt wird es glatt mit all den nassen Blättern. Ich gehe trotzdem zu Fuß. Lächerlich käme ich mir vor, in einem Taxi. So viele Krähen wie heute morgen sind sonst nie dagewesen. Krähen wie früher, wenn ich den langen Weg auf der Heerstraße in die Schule gegangen bin. Und genauso laut. Oben in den Eichen hatten sie ihre Nester. Erst in der vierten Klasse habe ich keine Angst mehr gehabt vor ihnen.“

 

 

 

Hanna Johansen (Bremen, 17 juni 1939)

 

 

 

 

De Australische dichter en schrijver Henry Archibald Lawson werd geboren op 17 juni 1867 in Grenfell, New South Wales. Zie ook mijn blog van 17 juni 2007 en ook mijn blog van 17 juni 2008 en ook  mijn blog van 17 juni 2009

 

 

A Bush Girl 

 

She's milking in the rain and dark,

As did her mother in the past.

The wretched shed of poles and bark,

Rent by the wind, is leaking fast.

She sees the “home-roof” black and low,

Where, balefully, the hut-fire gleams—

And, like her mother, long ago,

She has her dreams; she has her dreams.

The daybreak haunts the dreary scene,

The brooding ridge, the blue-grey bush,

The “yard” where all her years have been,

Is ankle-deep in dung and slush;

She shivers as the hour drags on,

Her threadbare dress of sackcloth seems—

But, like her mother, years agone,

She has her dreams; she has her dreams.

 

The sullen “breakfast” where they cut

The blackened “junk.” The lowering face,

As though a crime were in the hut,

As though a curse was on the place;

The muttered question and reply,

The tread that shakes the rotting beams,

The nagging mother, thin and dry—

God help the girl! She has her dreams.

 

Then for “th’ separator” start,

Most wretched hour in all her life,

With “horse” and harness, dress and cart,

No Chinaman would give his “wife”;

Her heart is sick for light and love,

Her face is often fair and sweet,

And her intelligence above

The minds of all she’s like to meet.

 

She reads, by slush-lamp light, may be,

When she has dragged her dreary round,

And dreams of cities by the sea

(Where butter’s up, so much the pound),

Of different men from those she knows,

Of shining tides and broad, bright streams;

Of theatres and city shows,

And her release! She has her dreams.

 

Could I gain her a little rest,

A little light, if but for one,

I think that it would be the best

Of any good I may have done.

But, after all, the paths we go

Are not so glorious as they seem,

And—if t’will help her heart to know—

I’ve had my dream. ’Twas but a dream.

 

 

 

Henry Lawson (17 juni 1867 – 2 september 1922)

Portret door Sir John Longstaff

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ferdinand Freiligrath werd geboren op 17 juni 1810 in Detmold. Zie ook mijn blog van 17 juni 2007 en ook mijn blog van 17 juni 2008 ook  mijn blog van 17 juni 2009

 

 

Das Husarenpferd

Vor mir stand der muth'ge Rapp,

Der zum Kampfe wohl geschirrte;

Nagte schier die Zügel ab,

Schlug das Pflaster, daß es klirrte.

 

Funken flogen, und ich sprach:

"Dieses Pflaster, Rapp, ist steinern;

Aber kommen wird der Tag,

Wo dir eines dröhnt, das beinern:

 

Auf dem Schlachtfeld Stirn an Stirn

Derer, welche sie erschlugen!

Nur gewiehert! Blut und Hirn

Sind der Mörtel seiner Fugen!

 

Und als Funkensaat entsprüh'n

Ihm der Sterbenden Gedanken!

Ihre letzten! sengend glüh'n

Sie um Schenkel dir und Flanken!

 

Wimmernd diese, fluchend die,

Werden alle dich verklagen!

Aber schnaubend wirst du sie

Mit dir fort im Hufhaar tragen!"

 

 

Ferdinand Freiligrath (17 juni 1810 – 18 maart 1876)

Buste in Detmold, Lippische Landesbibliothek

De Noorse dichter en schrijver Henrik Wergeland werd op 17 juni 1808 in Kristiansand (aan de zuidkust van Noorwegen) geboren. Zie ook  mijn blog van 17 juni 2009

 

 

JULEAFTENEN – HEILIGERABEND (Fragment)

 

In solchem Sturm – am heiligen Abend -

als die Nacht vor Tagesende fiel,

War da ein Jude, fast verloren,

inmitten schwedischer Wüste, dem Tived Wald.

Er wurde in der Stadt erwartet, zu Weihnachten,

von Mädchen, sich nach seinem Beutel sehnend,

voll Spangen, Schmuck und alledem,

was sie für die Morgen brauchten,

Stefanie und Neujahr .

Es machte ihr Verlangen dringend, doch nicht bange,

weil „Gamle- Jakob“ noch keine

Weihnacht ausgeblieben war :

Er kam so sicher ,

wie der heilige Abend selbst.

“Still! War es abermals der Sturm,

der durch die Äste heulte?

Es schrie.

Jetzt schreit es gar noch mal.“

Und Gamle- Jakob

stand erstarrt und lauschte nach dem zweiten Mal.

Da war das Klagen weg.

Der Sturm er säufte es ,

wie Wasse fälle über jenem dröhnen, der ertrinkt.

Er wandert weiter . „Halt! Schon wieder ein Geräusch!“

- ein Laut durch des Waldes Rauschen schneidend.

„Die falsche Eule schreiet wie ein Kind.

Wer lässt ein Kind in solchem Sturme?

Nicht mal ein Wolf tät dies mit seinen Jungen.“

 

 

Henrik Wergeland (17 juni 1808 – 12 juli 1845)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 17 juni 2009.

 

De Amerikaanse schrijver en journalist John Hersey werd geboren op 17 juni 1914 in Tientsin in China.

 

De Duitse schrijver Felix Hartlaub werd geboren op 17 juni 1913 in Bremen.

 

De Tsjechisch-Oostenrijkse schrijfster Ossip Schubin (eig. Aloisia Kirschner) werd geboren op 17 juni 1854 in Praag.

De Nederlandse schrijver essayist en vertaler August Willemsen werd geboren in Amsterdam op 16 juni 1936. Zie ook mijn blog van 16 juni 2010 en eveneens alle tags voor August Willemsen op dit blog.

 

Uit: Ischa Meijer, De interviewer en de schrijvers. August Willemsen

 

„Van meet af aan ben ik geïntrigeerd geweest door het fenomeen taal.

In het begin van de oorlog waren er in een school bij ons om de hoek Duitse soldaten gelegerd, en ik herinner me nog hoe ik gefascineerd werd door hun spraak, die vreemde, boeiende klanken. 's Avonds in bed probeerde ik die te imiteren, dan probeerde ik op mijn heel eigen manier Duits te spreken. Zoals andere jongetjes van mijn leeftijd met autootjes speelden, was ik met taal in de weer. In Duitsland leerde ik vrij snel Duits praten, en vervolgens kwamen daar die twee Franse krijgsgevangenen aanzetten, met wie ik zeer goed kon opschi   eten - ja, dat werden mijn Grote Vrienden; vooral die ene, die Rémy heette, een vrij jonge, mooie kerel, in wiens taal ik buitengewoon geïnteresseerd raakte, en op den duur kon ik toch wel echt met hem converseren in een mengelmoesje van Frans en Duits. Ik zat de hele tijd bij die twee Franse jongens in onze schuur. En ze gingen dood.

Mei '45 gingen we weer terug naar Nederland. Ik was volkomen rustig. Pas veel later heb ik me gerealiseerd hoe chaotisch en verwarrend het toen om ons heen moet zijn geweest. Mijn moeder, mijn zuster en ik reisden met vrachtwagens en treinen door dat ontredderde land - die trip was wel georganiseerd, maar ik weet nog steeds niet hoe of door wie.

Mijn middelste broer heeft de oorlog grotendeels doorgebracht in een Oostenrijks jeugdstormkamp en hij is, als dertienjarige jongen, op eigen houtje naar Amsterdam teruggekeerd; ik weet nog steeds niet op welke wijze. Daar heeft men het in de familie ook nooit over gehad. Die was er ineens ook weer. Mijn oudste broer van achttien had in de tussentijd op het huis gepast en naar het schijnt een behoorlijk ruige periode doorgemaakt. Hij was het helemaal niet eens met mijn vader en wilde absoluut niet met zijn moeder, zusje en mij naar Duitsland. Met hem praat ik nog wel eens over vroeger - maar dan hebben wij het voornamelijk over de familiegeschiedenis, oftewel: hoe heeft het zover kunnen komen dat mijn vader die fatale keuze maakte?

In het kort komt het hierop neer: hij heeft zijn niet onaanzienlijke kapitaal tijdens de beurskrach van '29 verloren, weet dat lot aan De Joden en zag vervolgens Het Heil uit Duitsland komen.“

 

 

 

 

August Willemsen (16 juni 1936 – 29 november 2007)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Joyce Carol Oates werd geboren in Lockport, New York, op 16 juni 1939. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2008 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

Uit: The Falls

 

“"No. Please, God. Not this."
The hurt. The humiliation. The unspeakable shame. Not grief, not yet. The shock was too immediate for grief. When she discovered the enigmatic note her husband had left for her propped against a mirror in the bedroom of their honeymoon suite at the Rainbow Grand Hotel, Niagara Falls, New York, Ariah had been married twenty-one hours. When, in the early afternoon of that day, she learned from Niagara Falls police that a man resembling her husband, Gilbert Erskine, had thrown himself into the Horseshoe Falls early that morning and had been swept away -- "vanished, so far without a trace" -- beyond the Devil's Hole Rapids, as the scenic attraction downriver from The Falls was named, she'd been married not quite twenty-eight hours.
These were the stark, cruel facts.
"I'm a bride who has become a widow in less than a day."
Ariah spoke aloud, in a voice of wonder. She was the daughter of a much-revered Presbyterian minister, surely that should have counted for something with God, as it did with secular authorities?
Ariah struck suddenly at her face with both fists. She wanted to pummel, blacken her eyes that had seen too much.
"God, help me! You wouldn't be so cruel -- would you?"
Yes. I would. Foolish woman of course I would. Who are you, to be spared My justice?
How swift the reply came! A taunt that echoed so distinctly in Ariah's skull, she halfway believed these pitying strangers could hear it.
But here was solace: until Gilbert Erskine's body was found in the river and identified, his death was theoretical and not official. Ariah wasn't yet a widow, but still a bride.“

 

 

 

Joyce Carol Oates (Lockport, 16 juni 1939)

 

 

 

De Canadese dichter, artiest en musicus Derek Raymond Joseph Audette werd geboren op 16 juni 1971 in Hull, Quebec. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2008 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

 

Dada Haiku 

 

I once knew a man

named Dada Haiku

he wrote

the worst

poetry I have ever read

but at least

his poems were always

very short

 

'Shit is more!

That's my philosophy.'

he would always say

 

There was

genius

in his

pedestrianism

 

 

 

The City is Short Today 

 

The city is short today

and it can’t be anymore

than just a few blocks wide today

and the city is grey today,

grey and cold

and the city is short today

the skyscrapers,

only a few inches tall now,

sway back and forth,

caught in the grasp of a

sharp, cutting wind,

the sky scrapers rankle me today

and the city is short today

and the people walk about today

like zombies,

tiny zombies,

their faces and clothes

lack any colour,

and they resemble ants,

they wait on the street corner,

waiting for a miniscule bus

to take them out of this

tiny city

and the city is short today,

and grey

and cold

and small,

so very small

and yet, it towers over me.

 

 

 

Derek R. Audette (Hull, 16 juni 1971)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver en columnsit -minu (eig. Hans-Peter Hammel) werd geboren op 16 juni 1947 in Basel. Zie ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

Uit: Von Cocteau in Marseille und dem gestohlenen Auto

 

“Alle haben uns gewarnt. ALLE. Lasst nie Gepäck im Auto zurück. Und schon gar nicht in Marseille.

Nun haben wir aber die Karre so gestossen voll wie die Zigeuner, wenn sie zur schwarzen Maria pilgern. Ich meine – in drei Monaten läppert sich doch einiges zusammen: 23 Paar Hosen und dann diese lustigen Shorts mit den tanzenden Bienen drauf. Natürlich die Geschenke für alle und alles fast geschenkt. Dann noch ein paar Pfunde Reiseproviant (immerhin kurven wir noch sieben Tage durch Südfrankreich und man weiss ja, dass hier Steak et Frites das lukullische Leben sind – NICHT ABER FÜR MICH!)

 Schliesslich sind da noch Innocents Apnoe-Turbo…Innocents Medikamenten-Koffer… Innocents Bestandteile für das auswechselbare Knie… und Innocents Werkzeugkiste «der kleine Automechaniker», den er noch mit sechs Satz Zündkerzen und 20 Litern Reservebenzin aufgestockt hat.

 DA WAR DER ALTE GEIZFUCHS ABER DOCH FROH, DASS ICH MICH DAMALS FÜR ETWAS GRÖSSERES ALS DEN FIAT 500 ENTSCHIEDEN HABE.

 Natürlich denkt der Schweizer vom Lande nicht an die Festivitäten seiner Nachbarn. Und so waren wir doch baff, als die Zufahrtswege zum alten Marseiller Hafen verbarrikadiert waren.

 Immerhin – Polizisten standen zuhauf herum. Alle frisch lackiert und mit diesem strahlenden Elan ihres Präsidenten, wenn er die Presse begrüsst.

 «C’est le 14 juillet – messieurs!» – strahlten uns die Gesetzeshüter an.

«Was ist?» – Innocent knipste die Lauscher auf «on».

 Ich: «Wir können nicht zum Hotel fahren. Sie feiern den Quatorze Juillet.»

 Nun schaute unser Freund aber bittergallig zu den Uniformos: «Ja seid ihr denn nicht dicht… wir haben ein Zimmer reserviert – macht kein Theater, dallidalli!»

 

 

 

-minu  (Basel, 16 juni 1947)

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 16e juni ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Albanese dichter en vertaler Ferdinand Laholli werd geboren op 16 juni 1960 in Gradishta. Zie ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

THE SAVRA INTERNMENT CAMP
[where Mr Lakolli languished for his first 30 years]

Here you are afraid to speak,
afraid to be silent.
Here you are afraid to smile,
afraid to be sad.
Here you are afraid
not to be afraid.

HERE

Here the law
is the eye of death
encompassing
all Albania.
Here the people
cringe more and more cravenly
lest they are ever noticed.

Vertaald door Zana Banci en Anthony Weird

Ferdinand Laholli (Gradishta, 16 juni 1960)

De Zweedse dichter en schrijver Torgny Lindgren werd geboren op 16 juni 1938 in Raggsjö. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2008 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

Uit: Het Licht (Vertaald door Bertie van der Meij)

"En het hout was onberekenbaar en weerspannig geworden, hij kon zich niet meer op het hout verlaten, het kronkelde en trok krom en het kromp en zwol volkomen willekeurig op, het voegde zich hoe dan ook niet meer naar zijn wil, de ene dag was er op een stuk hout haast geen knoest te bekennen en de volgende dag was het helemaal bezaaid en doorboord met keiharde zwarte knoesten, terwijl hij zijn mes verruilde voor zijn beitel of alleen maar even met zijn ogen knipperde, kon het hout wat hij onder handen had, in een onmogelijk en onhandelbaar stuk brandhout veranderen. Zo was het vroeger met het hout in Kadis nooit geweest."

Torgny Lindgren (Raggsjö, 16 juni 1938)

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Elfriede Gerstl werd geboren op 16 juni 1932 in Wenen. Zie ook mijn blog van 16 juni 2008 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

Uit: Spielräume

Stichwort: glauben, meinen, dafürhalten hörmal, sagte Grit, ich hab wohl eine Art Geisteskrankheit, dass ich es mir nicht in einer der konfektionierten wohlfeilen Ideologien warm und gemütlich machen kann; mit einer (nicht schädlichen) Portion Konsequenz (diesem moralphilosophischen Ladenhüter) ausgestattet, könnte ich weich und geschützt in der Gesellschaft sitzen und mir elitär oder revolutionär vorkommen Quatsch, sagte Rettenbacher, der gerade was Festes hatte (wie man sagt, er hat jetzt wieder eine feste Freundin) du gehörst sowieso zu uns, und suchte in der Küche nach leeren Bierflaschen kommt drauf an, sagte Grit, mit welchem Kanon- oder Sektengläubigen ich gerade rede, jeder Gläubige reizt meinen Widerspruch, weil aber auch alle Ideologien, Systeme, Kalküle ihre Seiten und Haken haben, Bekehrtsein ist ja so gesund, so euphorisierend, bewundernswert der Orgasmus des Dogmatikers, ich kann günstigenfalls sagen wovon ich nicht überzeugt bin, was mir unwahrscheinlich vorkommt, was ich kein Bedürfnis zu glauben habe, welche Gedanken mir fremd oder zuwider sind, aber Liebeserklärungen sind mir schon immer schwer gefallen du gibst vor auf die Konsequenz zu scheissen, sagte Rettenbacher mit seinem Mund, und scheinst dir ein widerspruchsfreies System zu wünschen, vielleicht ist dir wirklich nicht zu helfen

Elfriede Gerstl (16 juni 1932 – 9 april 2009)

De Nederlandse schrijver en onderwijzer Theo Thijssen werd geboren in Amsterdam op 16 juni 1879. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

Uit: Jongensdagen

“Het was een mooie dag in 't midden van Mei geweest. De avond viel, en de gracht begon al donker te worden. Vier jongens liepen met de handen in de zakken nog wat te kuieren over het houten bruggetje. Uit gewoonte bleven ze staan bij het hekje dat de brug afsloot voor rijtuigen; dat was een dagelijksche rekstok; en eer dat Klaas, de kleinste, het wist, zat hij al op de ijzeren staaf, en buitelde er een paar keer omheen. Henk stond bedaard te wachten of-ie óók een beurt kreeg; en ondertusschen keken Ay en Ko de gracht af, naar de zon, die onderging, en naar de mooie lucht; en Ay merkte op: ‘Fijn weer hè. Het zwembad is al open, geloof ik.’
Roef! Daar liet Klaas den rekstok los, en Henk vergat, gauw z'n plaats in te nemen: ‘Het zwèmbad? Weet je 't vàst? Is dat niet 1 Juni pas?’
Ko, de grootste, nam er zijn gemak van en ging op de brugleuning zitten; want er zou een beetje ruzie komen, dat wist-ie al. Hij liet z'n lange beenen bengelen, en zei met een allersecuurst gezicht: ‘15 Mei is altijd de tijd geweest.’
En jawel! Henk viel meteen uit: ‘Niete! Verleden jaar weet ik vast en zeker dat het pas in Juni open was.’ En toen Ko, tergend secuur, volhield van ‘15 Mei is de tijd,’ liet Henk zich ontvallen: ‘Och jong, ik ben er verleden jaar zelf den eersten dag stiekem naar toe geweest!’
‘Kijk kijk!’ schreeuwde toen de kleine Klaas: ‘kijk, daar gaat er een met een zwembroekie!’
‘Waar?’ vroegen nog de anderen. Maar Klaas was al weggehold, en de drie stoven hem achterna. Ay kon 't hardste loopen; hij had nog tijd om malle bokkesprongen te maken tegen de boomen aan den wallekant....”

Theo Thijssen (16 juni 1879 - 23 december 1943)

De Amerikaanse schrijver en literatuurwetenschapper Erich Segal werd op 16 juni 1937 in Brooklyn, New York, geboren. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

Uit: Love Story

'Renaissance polyphony.' 'What's polyphony?' 'Nothing sexual, Preppie.' Why was I putting up with this? Doesn't she read the Crimson? Doesn't she know who I am? 'Hey, don't you know who I am?' 'Yeah,' she answered with kind of disdain. 'You're the guy that owns Barrett Hall.' She didn't know who I was. 'I don't own Barrett Hall,' I quibbled. 'My great-grandfather happened to give it to Harvard.' 'So his not-so-great grandson would be sure to get in!' That was the limit. 'Jenny, if you're so convinced I'm a loser, why did you bulldoze me into buying you coffee?'
She looked me straight in the eye and smiled. 'I like your body,' she said. Part of being a big winner is the ability to be a good loser. There's no paradox involved. It's a distinctly Harvard thing to be able to turn any defeat into victory. 'Tough luck, Barrett. You played a helluva game.' 'Really, I'm so glad you fellows took it, I mean, you people need to win so badly' Of course, an out-and-out triumph is better. I mean, if you have the option, the last-minute score is preferable.

Ryan O'Neal en Ali MacGraw in Love Story (1970)

And as I walked Jenny back to her dorm, I had not despaired of ultimate victory over this snotty Radcliffe bitch. 'Listen, you snotty Radcliffe bitch, Friday night is the Dartmouth hockey game.' 'So?' 'So I'd like you to come.' She replied with the usual Radcliffe reverence for sport: 'Why the hell should I come to a lousy hockey game?' I answered casually: 'Because I'm playing.' There was a brief silence. I think I heard snow falling. 'For which side?' she asked. By now Jenny had read my bio in the program. I made triple sure that Vic Claman, the manager, saw that she got one. 'For Christ's sake, Barrett, is this your first date?' 'Shut up, Vic, or you'll be chewing your teeth. As we warmed up on the ice, I didn't wave to her (how uncool!) or even look her way. And yet I think she thought I was glancing at her. I mean, did she remove her glasses during the National Anthem out of respect for the flag? By the middle of the second period, we were beating Dartmouth 0-0. That is, Davey Johnston and I were about to perforate their nets. The Green bastards sensed this, and began to play rougher. Maybe they could break a bone or two before we broke them open. The fans were already screaming for blood. And in hockey this literally means blood or,failing that, a goal.“

Erich Segal (New York, 16 juni 1937 – 17 januari 2010)

De Italiaanse dichter en schrijver Giovanni Boccaccio werd geboren in Florence of Certaldoi in juni of juli 1313. Zie ook mijn blog van 16 juni 2007 en ook mijn blog van 16 juni 2008 en ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

Uit: Decamerone

 

„Lisabetta werd wakker en huilde naar aanleiding van deze droom bittere tranen, want zij geloofde heilig in de waarheid ervan. 's Morgens stond zij op en zonder iets aan haar broers te durven vertellen besloot zij op de aangegeven plek te gaan kijken of dat wat zij in haar slaap had gezien waar was. Ze kreeg verlof voor een klein uitstapje buiten de stad, en in gezelschap van een vrouw, die wel eens vaker met Lorenzo en haar was meegegaan en die van heel hun doen en laten op de hoogte was, begaf zij zich zo spoedig rnogelijk naar de bewuste plaats. Ze haalde de dorre bladeren weg die daar lagen, en begon op een punt waar de grond haar minder hard leek te graven. En het duurde niet lang of zij stuitte daarbij op het lichaam van haar ongelukkige minnaar, dat nog volledig gaaf en ongeschonden was. En daaruit kon ze duidelijk afleiden dat het droomgezicht waar was geweest. Ofschoon zij bedroefder was dan wie ook, begreep zij dat het daar niet de juiste plaats was voor tranen. En hoewel ze, als dat mogelijk was geweest, graag heel het lichaam had meegenomen om het op een meer passende manier te begraven, zag ze wel in dat dat niet kon. Ze sneed daarom zo goed en zo kwaad als het ging met een mes het hoofd van de romp en wikkelde het in een doek, waarna zij het aan haar gedienstige overhandigde. Nadat zij de rest van het lichaam weer had begraven, ging zij vervolgens, zonder dat zij door iemand was opgemerkt, van die plaats weg en keerde naar huis terug.“

 

 

 

Giovanni Boccaccio ( juni of juli 1313 - 21 december 1375)

Italiaanse school, Portretgalerij,Schloss Ambras, Innsbruck

 

 

 

 

De Franse schrijver en essayist Jean d'Ormesson (eig. Jean Lefèvre, comte d'Ormesson) werd geboren op 16 juni 1925 in Parijs. Zie ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

Uit: Presque rien sur presque tout

 

„Elle est bleue, verte ou noire, ou parfois turquoise ou moirée, ou tout à fait transparente et déjà presque absente. Elle est chaude ou froide, à la température du corps, ou bouillante jusqu'à s'évaporer, ou déjà sur le point de geler et de se changer en glace. Tantôt vous l'avalez et l'eau est dans votre corps; et tantôt vous vous plongez en elle et c'est votre corps qui est dans l'eau. Elle dort, elle bouge, elle change, elle court avec les ruisseaux, elle gronde dans les torrents, elle s'étale dans les lacs ou dans les océans et des vagues la font frémir, la tempête la bouleverse, des courants la parcourent, elle rugit et se calme. Elle est à l'image des sentiments et des passions de l'âme.

Ce serait une erreur que de prêter à l'eau, à cause de sa finesse et de sa transparence, une fragilité dont elle est loin. Rien de plus résistant que cette eau si docile et toujours si prête à s'évanouir. Là où les outils les plus puissants ne parviennent pas à atteindre, elle pénètre sans difficulté. Elle use les roches les plus dures. Elle creuse les vallées, elle isole les pierres témoins, elle transforme en îles des châteaux et des régions entières.“

 

 

 

Jean d'Ormesson (Parijs, 16 juni 1925)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster en boerin Anna Wimschneider werd geboren op 16 juni 1919 in Pfarrkirchen. . Zie ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

Uit: Herbstmilch

 

„Einmal spielten wir auch so schön und lustig und liefen alle rund ums Haus. Da kam bei der Haustüre die Fanny heraus mit unserem Badwandl und schüttete nahe beim Haus viel Blut aus. Wir blieben alle ringsherum stehen und sagten, heh, heh, was haben wir denn geschlachtet? Sie sagte, das ist von der Mutter. Haben wir denn die Mutter geschlachtet? Wir wollten zur Mutter hinein. Sie sagte, bleibt noch da stehen, ich sag es euch schon, wenn ihr reingehen dürft.
Wir warteten. Dann zogen wir die Stiege hinauf in die obere Stube. Es begegneten uns zwei Männer in weißen Kitteln. Zwei Nachbarinnen standen da, und der Vater und alle weinten. Die Mutter lag im Bett, sie hatte den Mund offen und ihre Brust hob und senkte sich in einem Röcheln. Im Bettstadl lag ein kleines Kind und schrie, was nur rausging. Wir Kinder durften zur Mutter ans Bett gehen und jedes einen Finger ihrer Hand nehmen. Später wurden wir wieder zum Spielen hinausgeschickt.
Am Abend kamen die Nachbarn und viele Leute zum Rosenkranzbeten. Die Mutter lag im Vorhaus, in der Fletz aufgebahrt. Ihre schönen rötlichen Haare waren in Locken gekämmt, wie sie dies immer vor dem Spiegel getan hatte. Sie hatte ein schwarzes Kleid an, und Schuhe hatte sie auch an. Wir Kinder fragten, warum hat die Mutter Schuhe an? Die Nachbarin sagte, daß das ein alter Brauch ist, denn eine Wöchnerin muß auf Dornen in den Himmel gehen. Die Nachbarn beteten einen Rosenkranz, dann bekamen sie Brot und ein Trunk wurde gereicht. Dann wurde noch ein Rosenkranz gebetet. Das war zwei Abende so.“

 

 

Anna Wimschneider (16 juni 1919 – 1 januari 1993)

 

 

 

 

De Engelse dichter John Cleveland werd geboren op 16 juni 1613 in Loughborough. Zie ook mijn blog van 16 juni 2009 en ook mijn blog van 16 juni 2010

 

 

The Rebel Scot (Fragment)

 

How, Providence? and yet a Scottish crew?

Then Madam Nature wears black patches too!

What, shall our nation be in bondage thus

Unto a land that truckles under us?

Ring the bells backward! I am all on fire.

Not all the buckets in a country quire

Shall quench my rage. A poet should be feared

When angry, like a comet's flaming beard.

And where's the stoic can his wrath appease,

To see his country sick of Pym's disease?

By Scotch invasion to be made a prey

To such pigwidgeon myrmidons as they?

But that there's charm in verse, I would not quote

The name of Scot without an antidote;
Unless my head were red, that I might brew

Invention there that might be poison too.

Were I a drowsy judge whose dismal note

Disgorgeth halters as a juggler's throat

Doth ribbons; could I in Sir Empiric's tone

Speak pills in phrase and quack destruction;

Or roar like Marshall, that Geneva bull,

Hell and damnation a pulpit full;

Yet to express a Scot, to play that prize,

Not all those mouth-grenadoes can suffice.

 

 

John Cleveland (16 juni 1613 – 29 april 1658)

Loughborough, Town Hall, rond 1900

 

 

 

 

En als toegift bij een andere verjaardag:

 

 

Bart, café de Plak I

 

Er hangen torso's aan de keldermuren
van jonge goden van het witte doek.
Bart wacht en tekent aan een nieuwe broek.
Publiek verschijnt hier in de kleinste uren.

Hoe kort ons scheppend ogenblik mag duren,
het is genoeg, om dit cafébezoek
voor altijd vast te leggen voor een boek
dat later mijn geheugen bij kan sturen.

Bart zal wel mooier worden met de jaren,
zijn haar nog zwarter dan het nu al is.
weerschijnend in de glans van het verleden.

Komt ooit een tijd om dit te evenaren,
dan als herinnering, als erfenis
van een moment, volmaakter dan het heden.

 

 

Frans Roumen, Uit: Elk woord van mij is zonde,

(Uitgeverij Berend Immink, Nijmegen 1984)

 

 

 

Café de Plak, (Nijmegen, mei 1976 – heden)

 

 

 

Zie ook alle tags voor Frans Roumen op dit blog.