Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 3 juli 2011 tot 4 juli 2011

Neil Simon, Mao Dun, Walter Wippersberg, Rob van Erkelens, Sébastien Japrisot, Robert Desnos

De Amerikaanse toneelschrijver Neil Simon werd in New York op 4 juli 1927 geboren. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010.

 

Uit: The Play Goes On, A Memoir

 

„In the days and weeks following, I walked through the streets of New York like a somnambulist, having to look up at corner signs to see where I was. Not that I was walking in any particular direction, or with any specific destination in mind. I walked through Bloomingdale's, fingering shirts or jackets without the slightest intention of buying anything. I was constantly looking at everyone who passed by, with the preposterously illogical hope that I might see Joan. There was always the possibility that the doctors had been mistaken about her death, or, just as unlikely, that I merely dreamt she died, which would explain the foggy, half-awake state in which I existed. The memory flashed in my mind how sometimes, before Joan ever got ill, I would be walking down a street and would glance up and see her looking in a store window. She would turn and see me, and we would both smile, thinking the same thing: "We just had a free one" -- meaning an extra time of seeing each other, one we hadn't planned on.

I climbed the steps of the Metropolitan Museum of Art on Fifth Avenue, and wandered through the great exhibition halls, delving into Egyptian antiquity. Then I went up the stairs to the paintings of Matisse and Renoir, Van Gogh and Rembrandt; I stared at the John Sargents I loved so well, remembering when I first saw them with Joan. With her at my side, I had the added advantage of having her fill me in with minute details of the painter's art, most of which I might not have noticed on my own. For me she was like one of those tape-recorded talking guides you rent as you enter the museum, except with this one, you were allowed to hold the hand of this guide, or watch her hair bobbing up and down as she tried to peer over the crowd to see the museum's latest and most talked about acquisition.

On the day I chose to revisit the museum alone, I suddenly heard a voice directly behind me.

"Neil?"

I turned and looked.

"I'm Carol Mantz."

She said her name as though I should know it, but I didn't have a clue as to who she was. Or maybe I did know her, but like everything else in my life at that moment, I couldn't fit the pieces together.“

 

 

945714-b4b1a3b2547a96e918f341f4e3928be1.jpg
Neil Simon (New York, 4 juli 1927)

 

 

 

 

De Chinese schrijver, journalist en politicus Mao Dun werd geboren op 4 juli 1896 in Tongxiang, in de provincie Zhejiang. Zie ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010.

 

Uit: Minuit (Vertaald door Jacques Meunier en Michelle Loi)

 

“Zeng Canghai feignit une grande politesse envers Fei et le reconduisit jusqu'au perron. Mais une fois revenu dans le grand salon, il laissa éclater toute sa colère; grinçant des dents et grognant! Il allait et venait dans la pièce spacieuse! Au cours des trois heures précédentes, il avait formé bien des projets et des stratagèmes, mais tout était tombé à l'eau. Il enrageait surtout de n'avoir pu obtenir ces derniers cinquante mille! Aussi éprouvait-il à l'égard de Fei la barbichette autant de haine que s'il avait tué son père!

La tête baissée, il cherchait un moyen de vengeance et, sans y prêter attention, il prit la grande galerie et arriva devant le petit salon. Sur le lit de fumeur, la lampe émettait une très faible lumière et la flamme jaune pâle n'arrêtait pas de sauter. Il entra dans la pièce en coup de vent; il entendit soudain un bruit et vit deux ombres se lever du lit. Bien que la lumière fut faible, il avait pu distinguer que l'une des ombres était son fils, et que l'autre était Ajin!

Salauds! cria Ceng. Ses yeux virent trouble et ses jambes flageolèrent, son coeur était en feu. Machinalement, il s'appuya contre une chaise où il finit par se laisser choir. Les poils rares de sa barbe se mirent à trembler!
Quand il revint à lui et put voir distinctement, Ajin avait disparu; seul, Jiaju, accroupi sur le lit comme un chien, le regardait, les yeux brillants.

L'offense de son fils, l'impudeur de Ajin, la rancoeur contre Fei la barbichette, la menace des communistes à Qiliqiao, tout cela grouillait et bouillonnait dans la tête de Ceng et il ne savait plus sur quoi exercer sa colère. En fin de compte, ce fut la jalousie qui domina, et Ceng se mit à gronder autant que le permettait sa voix fêlée.”

 

 

945714-8d3afd8feb70b5fa869af1ea1693f6f6.jpg
Mao Dun (4 juli 1896 – 27 maart 1981)

Buste bij zijn voormalige woning in Beijing

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver, regisseur, filmmaker en fotograaf Walter Wippersberg werd geboren op 4 juli 1945 in Steyr. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007  en ook mijn blog van 4 juli 2008.en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010.

 

Uit: Der Krieg gegen die Raucher

 

Was wäre der Welt alles erspart geblieben, hätte Adolf Hitler das Rauchen nicht aufgegeben! In seiner Jugend hat er vierzig Zigaretten am Tag geraucht, dann aber, im Jahr 1919, machte er Schluß damit und warf sein letztes Packl Zigaretten in die Donau. Nur so, schwadronierte er später in einem seiner »Tischgespräche«, habe er zum Reichskanzler aufsteigen und die »Wiedergeburt Deutschlands« einleiten können. Im Rauchen sah er nun ein Laster der »minderen Rassen« – und die Rache des roten Mannes dafür, daß ihm der weiße Mann den Schnaps gebracht und ihn damit zugrunde gerichtet hätte. Am liebsten hätte er allen deutschen Volksgenossen das Rauchen verboten, auch den deutschen Soldaten. Diese aber wollte er dann lieber doch bei Laune halten, sollten sie halt bis zum »Endsieg« weiterrauchen, danach aber mußte Schluß sein damit. Spät erkannte er, daß diese Nachgiebigkeit ein großer Fehler gewesen war. Denn Studien belegten, wie sehr Tabak die Kampfkraft der deutschen Soldaten schwächte, ihr Durchhaltevermögen beim Marschieren und sogar ihre Fähigkeit, geradeaus zu schießen.
Daß Hitler mit dem Rauchen aufgehört hat, war also ganz schlecht für die Welt, daß er aber seinen Kampf gegen die Raucher nicht konsequent genug geführt hat, das war gut für die Welt, denn sonst wären wohl die deutschen Soldaten noch ausdauernder marschiert und hätten noch treffsicherer geschossen und so vermutlich dem Führer die Weltherrschaft erobert.
Wer das für eine schwachsinnige Argumentation hält, hat natürlich recht. Aber sie ist nicht schwachsinniger als so manche aktuelle Internetdiskussion rund ums Rauchen. Was sich dort auf erbärmlichstem Niveau abspielt, davon hatte ich lange keine Ahnung. Ich erfuhr es erst, als ich mich zum ersten Mal selbst öffentlich zum Thema Rauchen zu Wort meldete. Das war im Frühjahr 2009.

 

 

945714-964a7acf5cc2ac1f33e68be40e51d4c7.jpg
Walter Wippersberg (Steyr, 4 juli 1945)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Rob van Erkelens werd geboren in Den Haag op 4 juli 1963. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008 en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010.

 

Uit: Ik ben er niet. De ontmenselijking in het oeuvre van Bret Easton Ellis

 

“Clay vertelt hoe hij van feestje naar feestje zwerft, en opgaat in zijn vriendenkring: allemaal mooie, jonge, intelligente, blanke, rijke mensen zonder gebreken, zonder problemen. Zonder echte persoonlijkheid, ook. Deze jongens en meisjes zijn niet meer dan het stoffelijke omhulsel van een immense leegte. In hun wereld is dat nauwelijks een belemmering, want buitenkant is waar alles om draait. En die is bij allemaal hetzelfde:

geweldig. They all look the same: thin, tan bodies, short blond hair, blank look in the blue eyes, same empty toneless voices. Gebruind, slank, hip, gezond - voor ieder normaal mens genoeg reden om permanent gelukkig te zijn. Niet voor deze jongens en meisjes.

Hun zoektochten naar prikkels en kicks worden gestuurd door een knagende honger, onvrede. Omdat ze de wereld ervaren als tweedehands. De realiteit waarin ze zich bewegen biedt niets authentieks - het is de verwerkelijking van de Pepsi-reclame: Been there, seen it, done it. Ze hebben alles al gezien, alles al gedaan, alles al beleefd. En het leidt allemaal tot een diepe geeuw. Ze verlangen naar de ‘allerzeldzaamste aller gebeurtenissen, een golf adrenaline’.

Dit is Hollywood, waar dromen worden gemaakt, het ‘centrum van het simulacrum en het niet-authentieke’, volgens Jean Baudrillard.

Alles is er, en alles is onecht.

De roman is doordrenkt van doel- en zinloosheid, en van angst vooral - denk aan de paniekaanvallen van Clay. Hij en de anderen worden 24 uur per dag overspoeld door boodschappen, overgebracht door televisie en andere media. Het is een semiotische waterval waarin ze zich staande proberen te houden: een bombardement van tekens en codes, met een heleboel ruis, white noise. Dit is hun wereld: het kapitalisme in optima forma, de consumptiemaatschappij op z'n best. De postmoderne cultuur die nergens anders zo ver is doorgeschoten als in Los Angeles.”

 

 

 945714-c3f90fc3a9784dddafdbd2e8341f66b5.jpg

Rob van Erkelens (Den Haag, 4 juli 1963)
Rob is er niet. Dit is Bret Easton Ellis

 

 

 

 

De Franse schrijver Sébastien Japrisot (pseudoniem van Jean-Baptiste Rossi) werd geboren op 4 juli 1931 in Marseille. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008 en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010. 

Uit: Le Devoir

 

“« Si j'aborde dans mes livres certaines choses que je pense sur la société, cela me vient vraiment des personnages. Tout ce qui m'intéresse, c'est humain, ce n'est jamais idéologique. C'est pourquoi après Compartiment tueurs, mes romans s'écartaient de plus en plus du policier pour aller vers le roman psychologique où il n'y a plus vraiment d'intrigue policière. Je pouvais dire des choses à travers des personnages qui sont confrontés à une aventure qui les dépasse. Plutôt que de prendre des policiers qui voient des meurtres tous les jours, autant prendre un personnage comme vous et moi qui est confronté à un meurtre ou à une histoire dans laquelle il ne devait pas être. J'aime les personnages qui sont dépassés par les événements et qui, finalement, gagnent sur les événements. C'est d'autant plus intéressant quand c'est une héroïne, qu'on croit plus vulnérable, en tout cas plus fragile physiquement que les hommes, et qui est protégée par le lecteur qui a peur pour elle plus que pour un héros masculin. »

 

 945714-3dd8c4b38ed9a8710083d06b398e734d.jpg

Sébastien Japrisot (4 juli 1931 – 4 maart 2003)

 


De Franse dichter, schrijver en journalist
Robert Desnos werd geboren op 4 juli 1900 in Parijs. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008 en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010.
 

 

Le crapaud

 

Sur les bords de la Marne,

Un crapaud il y a,

Qui pleure à chaudes larmes

Sous un acacia.

 

- Dis-moi pourquoi tu pleures

Mon joli crapaud ?

-  C'est que j'ai le malheur

De n'être pas beau.

 

Sur les bords de la Seine

Un crapaud il y a,

Qui chante à perdre haleine

Dans son charabia.

 

- Dis-moi pourquoi tu chantes

Mon vilain crapaud ?

- Je chante à voix plaisante,

Car je suis très beau,

Des bords de la Marne aux bords de la Seine

Avec les sirènes

 

 

 

L’escargot

 

Est-ce que le temps est beau ?

Se demandait l’escargot

Car, pour moi, s’il faisait beau

C’est qu’il ferait vilain temps.

J’aime qu’il tombe de l’eau,

Voilà mon tempérament.

Combien de gens, et sans coquille,

N’aiment pas que le soleil brille

Il est caché ? Il reviendra !

L’escargot ? on le mangera.

 

 

 945714-6945c7ead31b72443fd507fb55b4c63b.jpg

Robert Desnos (4 juli 1900 – 8 juni 1945)

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 4e juli ook mijn vorige blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 19:13 Reageer op dit bericht

Christine Lavant, Lionel Trilling, Benjamin Péret, Christian Gellert, Nathaniel Hawthorne, Michel-Jean Sedaine

De Oostenrijkse dichteres, schrijfster en kunstenares Christine Lavant werd geboren op 4 juli 1915 in Groß-Edling als Christine Thonhauser. Zie ook mijn blog van 4 juli 2010 en eveneens alle tags voor Christine Lavant op dit blog.

 

 

Verschriener Tod

 

Verschriener Tod, für mich bist du so schön!
Schon morgens denk ich dich als Hütte aus,
in die ich einziehn werde schon am Abend,
und daß ein Stern darüber scheinen wird.
Nicht einmal vor dem Umzug hab ich Angst!
Man wird zwar viel vorher verbrennen müssen,
den Leib gewiß mit allen seinen Süchten
und von der Seele das, was sie sich hier
zusammentrug an Mut und Freudigkeit.
Nur meine Liebe, Tod, die bring ich mit!
Für die mußt du, wenn du mein Obdach bist,
den besten Winkel meiner Hütte richten
und, wenn es sein kann, baue auch ein Fenster,
damit der Stern, der gute, den ich meine,
ihr dort zu Diensten geht mit allem Trost,
den ich ihr hier niemals hab' geben können.

 

 

 

 

Aus den Steinen bricht der Schweiß

 

Aus den Steinen bricht der Schweiß,
Schwalben irren sich noch tiefer
und das Wasser glänzt wie Schiefer
um den gelben Sonnenkreis.

 

Eine Königskerze, fahl,
brennt herab am Weg zum Ufer,
dreimal gellt der Regenufer
und die Wolken segeln schmal.

 

Umgeschlagen hat der Wind -;
dort, die Sonne dreht sich gläsern
zu den sauren Grummetgräsern,
die schon halb verhungert sind.

 

Bald ist nichts mehr, wie es war
gestern um dieselbe Stunde,
nur der Wirbel rinnt die Runde
schwarz und lockend immerdar.

 

945709-5220a5e6257535d57c104358935518c7.jpg
Christine Lavant (4 juli 1915 – 7 juni 1973)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver, literair criticus en hoogleraar Lionel Trilling werd geboren op 4 juli 1905 in New York. Zie ook mijn blog van 4 juli 2010

 

Uit: Matthew Arnold

 

„Every man's biography is to be understood in relation to his father, but from a father so strong, so decisive, so successful, so fully a father as Thomas Arnold was, we must expect a more than usual deterrnination of the son's life. And Mr. W. H, Auden, in an interesting sonnet, has spoken of Matthew Arnold's thrusting his poetic gift into jail in order to prevent any contradiction of his father's "holy final word." But before this happened if indeed it happened so Matthew Arnold's response to his father was an inverse one, as Charlotte Bronte saw.

He would not be earnest, he would not be serious in the manner of the gifted model schoolboys with whom his father's name was to be associated. Partly for disciplinary reasons, his father sent him for a year to his own old strict school, Winchester, and there Matthew got himself into trouble with his schoolmates by airily remarking to the headmaster in their hearing that he found the work of his form quite light. When he came to Rugby the following year he seems to have resisted the notorious moral pressure of the place, although his close friends were the notable boys who responded so entirely

to Dr. Arnold. Among these was Arthur Hugh Clough, whose gifts and charm could not prevail against the Rugby conscience which had been implanted in him and which, working on a mind too sensitive and too literal, in effect ruined his life.

The matter of his father's influence came to issue when Matthew went to Oxford. There is no more engaging picture in all the personal history of English literature than that of the undergraduate Arnold. He was a strikingly handsome youth, with bold features and a fine head of hair of which he was to be vain up to his last years and which he then wore too long and anointed with French lotions.“

 

 

945709-b9451351af79820fc9761c3df3e6390e.jpg
Lionel Trilling (4 juli 1905 – 11 mei 1975)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Benjamin Péret werd geboren op 4 juli 1899 in Rezé bij Nantes. Zie ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010

 

 

Imortelle maladie

 

Sur la colline qui n'était inspirée que par les lèvres peintes
les yeux blancs s'ouvrent à la lumière de la fête
et la respiration va mourir de sa belle mort
On dirait qu'une main
se pose sur l'autre versant de la colline
et que les hommes crient
C'était du ciel de Dieu que tombaient les paroles absurdes

Maintenant partons pour la maison des algues
où nous verrons les éléments couverts de leur ombre
s'avancer comme des criminels
pour détruire le passager de demain
ô mon amie ma chère peur

 

 

 

Je ne mange pas de ce pain-là

 

Louis XVI s'en va a la guillotine

 

Pue pue pue

Qu'est-ce qui pue

C'est Louis XVI l'oeuf mal couvé

et sa tête tombe dans le panier

sa tête pourrie

parce qu'il fait froid le 21 janvier

Il pleut du sang de la neige

et toutes sortes de saletés

qui jaillissent de sa vieille carcasse

de chien crevé au fond d'une lessiveuse

au milieu du linge sale

qui a eu le temps de pourrir

 

 

 945709-19563454d559569172734342b43326a1.jpg

Benjamin Péret (4 juli 1899 – 28 september 1959)

V.l.n.r. Michel Zimbacca, Jean-Louis Bédouin, Benjamin Péret

 

 

 

 

De Duitse dichter en filosoof Christian Fürchtegott Gellert werd geboren op 4 juli 1715 in Hainichen. Zie ook mijn blog van 4 juli 2010 en eveneens alle tags voor Christian Gellert op dit blog.

 

 

Die Ehre Gottes aus der Natur

 

Die Himmel rühmen des Ewigen Ehre,

Ihr Schall pflanzt seinen Namen fort.

Ihn rühmt der Erdkreis, ihn preisen die Meere;

Vernimm, o Mensch, ihr göttlich Wort!

 

Wer trägt der Himmel unzählbare Sterne?

Wer führt die Sonn aus ihrem Zelt?

Sie kömmt und leuchtet und lacht uns von ferne,

Und läuft den Weg, gleich als ein Held.

 

Vernimm's, und siehe die Wunder der Werke,

Die die Natur dir aufgestellt!

Verkündigt Weisheit und Ordnung und Stärke

Dir nicht den Herrn, den Herrn der Welt?

 

Kannst du der Wesen unzählbare Heere,

Den kleinsten Staub fühllos beschaun?

Durch wen ist alles? O gib ihm die Ehre!

Mir, ruft der Herr, sollst du vertraun.

 

Mein ist die Kraft, mein ist Himmel und Erde;

An meinen Werken kennst du mich.

Ich bin's, und werde sein, der ich sein werde,

Dein Gott und Vater ewiglich.

 

Ich bin dein Schöpfer, bin Weisheit und Güte,

Ein Gott der Ordnung und dein Heil;

Ich bin's! Mich liebe von ganzem Gemüte,

Und nimm an meiner Gnade teil.

 

 

 

 945709-769ec02af047052b9c7d6b93adce755c.jpg

Christian Gellert (4 juli 1715  - 13 december 1769)

Portret door Anton Graff

 

 

 


De Amerikaanse dichter en schrijver
Nathaniel Hawthorne werd geboren op 4 juli 1804 in Salem, Massachusetts. Zie ook mijn blog van 4 juli 2007 en ook mijn blog van 4 juli 2008 en ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010

 

 

The Darken’d Veil

 

OH could I raise the darken'd veil

Which hides my future life from me,

Could unborn ages slowly sail

Before my view -- and could I see

My every action painted there,

To cast one look I would not dare.

There poverty and grief might stand,

And dark Despair's corroding hand,

Would make me seek the lonely tomb

To slumber in its endless gloom.

Then let me never cast a look,

Within Fate's fix'd mysterious book.

 

 

 

The Ocean

 

The Ocean has its silent caves,

Deep, quiet and alone;

Though there be fury on the waves,

Beneath them there is none.

The awful spirits of the deep

Hold their communion there;

And there are those for whom we weep,

The young, the bright, the fair.

 

Calmly the wearied seamen rest

Beneath their own blue sea.

The ocean solitudes are blest,

For there is purity.

The earth has guilt, the earth has care,

Unquiet are its graves;

But peaceful sleep is ever there,

Beneath the dark blue waves.

 

 

 

 945709-f370e56ee5a26ff473402f69d9d04680.jpg

Nathaniel Hawthorne (4 juli 1804 - 19 mei 1864)

Portret door Emanuel Gottlieb Leutze. 1862

 

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Michel-Jean Sedaine werd op 4 (of 2) juli 1719 in Parijs geboren. Zie ook mijn blog van 4 juli 2009 en ook mijn blog van 4 juli 2010

 

 

La Rose

 

Jadis, la reine des fleurs,

Du lis portait la parure,

Et des mains de la nature

Sortait sans nulles couleurs.

 

Ses nuances diaprées

Par des teintes de carmin,

N'avaient alors pour livrées

Que la blancheur du jasmin.

 

Son sein, sa tige divine,

Avait les mêmes parfums,

Même feuille ; et même épine

Ecartait les importuns.

 

L'Amour, qui souvent butine

La fleur prête à s'embellir,

Vole près d'elle, badine,

Et s'empresse à le cueillir.

 

Mais une épine traîtresse,

De son dard vif et perçant,

Pique le doigt qui la presse,

Et l'Amour verse du sang.

 

Une goutte précieuse,

Imbibant plis et replis,

Teignit de son coloris

Cette rose trop heureuse.

 

Depuis qu'Amour fut blessé,

A chaque bouton qu'il cueille,

Il retrouve dans la feuille

Le beau sang qu'il a versé.

 

 

 945709-02c1e3d75a1484fce9814d545a823b8e.jpg

Michel-Jean Sedaine (4 juli 1719 – 17 mei 1797)

Buste door Augustin Pajou

Geschreven door Romenu om 19:13 Reageer op dit bericht

Franz Kafka, Tom Stoppard, Joanne Harris, Andreas Burnier, David Barry

De Duitstalige schrijver Franz Kafka werd geboren op 3 juli 1883 in Praag, toen een stad gelegen in de dubbelmonarchie Oostenrijk-Hongarije. Zie ook mijn blog van 3 juli 2010 en eveneens alle tags voor Franz Kafka op dit blog.

 

Uit: Das Urteil

 

“Es war an einem Sonntagvormittag im schönsten Frühjahr. Georg Bendemann, ein junger Kaufmann, saß in seinem Privatzimmer im ersten Stock eines der niedrigen, leichtgebauten Häuser, die entlang des Flusses in einer langen Reihe, fast nur in der Höhe und Färbung unterschieden, sich hinzogen. Er hatte gerade einen Brief an einen sich im Ausland befindenden Jugendfreund beendet, verschloß ihn in spielerischer Langsamkeit und sah dann, den Ellbogen auf den Schreibtisch gestützt, aus dem Fenster auf den Fluß, die Brücke und die Anhöhen am anderen Ufer mit ihrem schwachen Grün.

Er dachte darüber nach, wie dieser Freund, mit seinem Fortkommen zu Hause unzufrieden, vor Jahren schon nach Rußland sich förmlich geflüchtet hatte. Nun betrieb er ein Geschäft in Petersburg, das anfangs sich sehr gut angelassen hatte, seit langem aber schon zu stocken schien, wie der Freund bei seinen immer seltener werdenden Besuchen klagte. So arbeitete er sich in der Fremde nutzlos ab, der fremdartige Vollbart verdeckte nur schlecht das seit den Kinderjahren wohlbekannte Gesicht, dessen gelbe Hautfarbe auf eine sich entwickelnde Krankheit hinzudeuten schien. Wie er erzählte, hatte er keine rechte Verbindung mit der dortigen Kolonie seiner Landsleute, aber auch fast keinen gesellschaftlichen Verkehr mit einheimischen Familien und richtete sich so für ein endgültiges Junggesellentum ein.

Was wollte man einem solchen Manne schreiben, der sich offenbar verrannt hatte, den man bedauern, dem man aber nicht helfen konnte. Sollte man ihm vielleicht raten, wieder nach Hause zu kommen, seine Existenz hierher zu verlegen, alle die alten freundschaftlichen Beziehungen wieder aufzunehmen - wofür ja kein Hindernis bestand - und im übrigen auf die Hilfe der Freunde zu vertrauen?”

 

 

945093-19842d5ff21564014eade4c4609f141b.jpg
Franz Kafka (3 juli 1883 – 3  juni 1924
)

Kafka in de jaren 1910

 

 

 

 

De Britse toneelschrijver Tom Stoppard (eig. Tomas Straussler) werd geboren in Zlín op 3 juli 1937. Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2008 en ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Shipwreck. The Coast of Utopia: Part II

 

“Summer 1846

The garden of Sokolovo, a gentleman’s estate fifteen miles outside Moscow.

Nicholas Ogarev, aged thirty-four, has been reading to Natalie Herzen, aged twenty-nine, from a so-called thick journal, the Contemporary. Ivan Turgenev, aged twenty-eight, is supine, out of earshot, with his hat over his face.

natalie  Why have you stopped?

ogarev  I can’t read any more. He’s gone mad. (He closes the book and lets it fall.)

natalie  Well, it was boring anyway.

Sasha Herzen, aged seven, runs across the garden followed by a Nurse pushing a baby carriage. Sasha has a fishing cane and a jar for tiddlers.

natalie (cont.)  Sasha, not too close to the river, darling!—(to the Nurse) Don’t let him play on the bank!

The Nurse follows Sasha out.

ogarev  But . . . it was a fishing rod, wasn’t it?

natalie (calling)  And where’s Kolya?—(looking aside) Oh, all right, I’ll keep an eye. (resuming) I don’t mind being bored, especially in the country, where it’s part of the attraction, but a boring book I take personally. (looking aside, amused) Far better to spend the time eating marigolds. (glancing at Turgenev) Has he gone to sleep?

ogarev  He didn’t say anything about it to me.

natalie  Alexander and Granovsky will be back from picking mushrooms soon . . . Well, what should we talk about?

ogarev  Yes . . . by all means.

natalie  Why does it feel as though one has been here before?

ogarev  Because you were here last year.

natalie  But don’t you ever have the feeling that while real time goes galloping down the road in all directions, there are certain moments . . . situations . . . which keep having their turn again? . . . Like posting stations we change horses at . . .

 

 

 945093-5f98784f3733bfc590af583156e68279.jpg

Tom Stoppard (Zlín, 3 juli 1937)

 

 

 

 

De Britse schrijfster Joanne Harris werd geboren op 3 juli 1964 in Barnsley, Yorkshire. Zie ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Holy Fools

 

“July 3rd, 1610

It begins with the players. Seven of them, six men and a girl, she in sequins and ragged lace, they in leathers and silk. All of them masked, wigged, powdered, painted; Arlequin and Scaramouche and the long-nosed Plague Doctor, demure Isabelle and the lecherous Géronte, their gilded toenails bright beneath the dust of the road, their smiles whitened with chalk, their voices so harsh and so sweet that from the first they tore at my heart.

They arrived unannounced in a green and gold caravan, its panels scratched and scarred, but the scarlet inscription still legible for those who could read it.

 

LAZARILLO'S WORLD PLAYERS!

TRAGEDY AND COMEDY!

BEASTS AND MARVELS!

 

And all around the script paraded nymphs and satyrs, tigers and olifants in crimson, rose, and violet. Beneath, in gold, sprawled the proud words: PLAYERS TO THE KING

I didn't believe it myself, though they say old Henri had a commoner's tastes, preferring a wild-beast show or a comédie-ballet to the most exquisite of tragedies. Why, I danced for him myself on the day of his wedding, under the austere gaze of his Marie. It was my finest hour.

Lazarillo's troupe was nothing in comparison, and yet I found the display nostalgic, moving to a degree far beyond the skill of the players themselves. Perhaps a premonition; perhaps a fleeting vision of what once was, before the spoilers of the new Inquisition sent us into enforced sobriety, but as they danced, their purples and scarlets and greens ablaze in the sun's glare, I seemed to see the brave, bright pennants of ancient armies moving out across the battlefield, a defiant gesture to the sheet-shakers and apostates of the new order.”

 

 

 

 945093-409e1f71eb3290cd4a2dd0528ce6a66a.jpg

Joanne Harris (Barnsley, 3 juli 1964)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Andreas Burnier werd op 3 juli 1931 in Den Haag geboren als Catharina Irma Dessaur. Zie ook mijn blog van 3 juli 2010 en eveneens alle tags voor Andreas Burnier op dit blog.

 

Uit: De literaire salon (De zeenevels van het verleden)

 

“Van het Panorama Mesdag herinner ik mij het gezeefde licht en de stilte als je eindelijk bovenkwam in die onwerkelijke ruimte. Een lange tocht door gangen die meestal in verbouwing waren en door houten schotten en krakende houten vloeren werden gekenmerkt. Dan eindeloze, vermoeiende, kale houten trappen op. Daarna de opluchting als je ten slotte, toch nog overrompelend onverwacht, in die verdunde realiteit stond.

Het zal wel allemaal niet waar zijn. Het is onmogelijk dat ik, Radha Altman, meer dan vijftig jaar oud, mij herinner wat ik, Radha, veertien of vijftien jaar oud, beleefde als ik weer eens wegslipte uit de beklemmingen van de puberteit naar die geheime hemel. Want wat was er anders aan de hand, daarboven, dan wat je voelt als je, pas gestorven, ineens weer in een geestelijk gebied staat?

Panorama Mesdag is te ver weg en de reis vanuit Parijs te kostbaar, om daar even te gaan kijken hoe het er nu, in de jaren tachtig, echt is en navraag te doen naar hoe het er vroeger was. Panorama Mesdag is voor mij trouwens verweven met het Van Gogh-gevoel: de onzichtbare begeleider, broeder, bondgenoot. Waren Mesdag en Van Gogh tijdgenoten? Ongetwijfeld.

Panorama Mesdag, een publieke Haagse initiatieruimte, werd schaars bezocht als ik er was. Misschien ging ik op de dagen dat de bussen wegbleven. Of misschien waren er nog geen toeristenbussen in de jaren veertig. Van al die mensen die nu ons leven verpesten: groepsreizigers, voetbalsupporters, mediatypes, heroïnejunks, popfans, overvette kazen in spijkerkleding, zou het overgrote deel pas tien of twintig jaar later worden verwekt. Zelfs geen begerige twinkeling in het oog van hun vader waren zij, op dat moment. Zij waren nog bezig uit het echte panorama daarginds, via wellicht steeds krakender en duisterder gangen, af te dalen. Of op te kruipen uit de krochten van hun hel. Maar hun vaders waren nog onwetende jongelingen.”

 

 

 945093-347b55b6f02608266155260d5611350a.jpg

Andreas Burnier (3 juli 1931 -  18 september 2002) 

 

 

 

 

De Amerikaanse humoristische schrijver, columnist en bestsellerauteur David Barry, Jr werd geboren op 3 juli 1947 in Armonk, New York.  Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2008 en ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Big Trouble

 

“Puggy had held down his job at the Jolly Jackal Bar and Grill, which did not have a grill, for almost three weeks. For Puggy, this was a personal employment record. In fact, after a career as a semiprofessional vagrant, he was seriously thinking about settling in Miami, putting down roots, maybe even finding an indoor place to sleep. Although he really liked his tree.
Puggy liked everything about Miami. He liked that it was warm. He liked that most of the police seemed tolerant of people like him --people who, merely by existing, tended to violate laws that solid citizens never even thought about, like how long you were allowed to sit in a certain place without buying something. The attitude of most of the police down here seemed to be, hey, you can sit all you want; we're just glad you're not shooting.
Puggy also liked the way, in Miami, you were always hearing people talking Spanish. This made Puggy feel like he was living in a foreign country, which was his one ambition, although the only time he had ever actually been abroad was four years before, when, after a long and confusing weekend that began in Buffalo, he was briefly detained on the Canadian side of Niagara Falls for urinating in the Ripley's Believe It or Not Museum.
The funny thing was, Puggy had not been trying to get to Miami in particular. He had left a homeless shelter in Cleveland and started hitchhiking in the general direction of south, looking for a warm place to stay the winter; the trucker who picked him up happened to be heading for the Port of Miami, right downtown.”

 

 

945093-0e48863668a4ef1a6842678576719091.jpg
David Barry (Armonk, 3 juli 1947)




Zie voor nog meer schrijvers van de 3e juli ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.
Geschreven door Romenu om 18:59 Reageer op dit bericht

Christopher Kloeble, Gerard den Brabander, Dorota Masłowska, Günter Bruno Fuchs

De Duitse schrijver Christopher Kloeble werd op 3 juli 1982 geboren in München. Zie ook mijn blog van 8 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Wenn es klopft (Vierundachtzig Schritte)

 

„Ich spreche ein Gebet in ihren Kopf. Das wird sie hören, solange ich es nur ernst genug meine, so ernst wie ein Kind, das nach seiner Mutter verlangt. Und genau das bin ich wieder, wenn ich auf diese Weise mit ihr spreche, ich bin zehn Jahre alt, und die Sonne versteckt sich vor mir.

Bis neunzehnhundertdreiundneunzig hatte der Sonnenaufgang noch seinen eigenen Klang. In den Stunden davor verschwand Segendorf, unser Ort, für einen, der es hören wollte, in der Nacht – abgesehen von dem Hof an der Ludwigstraße, auf dem ich mit meinen Eltern lebte, die sich frühestens um Mitternacht die Kehlen heiser schrien. Keine Tür, keine Wand war dick genug, wurde ich davon geweckt, war an Einschlafen nicht mehr zu denken, und trotzdem drückte ich oft

das Kissen auf meine Ohren, schloss die Augen und atmete langsam und tief, wie man eben atmet, wenn man einschlafen will.

Weder wusste ich noch interessierte mich, worüber sie stritten, außerdem konnte ich sie kaum verstehen, ihre Worte blieben auf dem Weg zu mir an Balken und Dielen hängen, nur Laute drangen zu mir durch, so lange, bis ich mich irgendwann in die Bettdecke wickelte und zum Beten vor dem Fenster Platz nahm, das in Richtung der Berge zeigte, hinter denen sich die Sonne versteckte.

Manchmal ließ sie sich lange bitten. Mit den ersten Sonnenstrahlen wurden meine Eltern dann leiser, bis ich sie gar nicht mehr hören konnte, und obwohl das Dorf jetzt aufwachte, Kühe blökten und Traktoren losknatterten, war das ein eigenartig beruhigender Klang, der mich noch etwas schlafen ließ, bevor ich zur Schule musste“

.

 

 945090-977927234433008dd4082f4e399e5bce.jpg

Christopher Kloeble (München, 3 juli 1982)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en vertaler Gerard den Brabander (eig. Jan Gerardus Jofriet) werd geboren in Den Haag op 3 juli 1900. Zie ook mijn blog van 3 juli 2010

 

 

Herfstnacht in de Tuilerieën

 

Alle banken hebben hun gelieven

aan de moede scheemring toevertrouwd.

En zij huiveren diep in eigen hout

sinds de minnenden zich stil verhieven.

 

Nacht en regen. Soms een roep door 't woud

van een duif en het onhoorbaar klieven

van het duister, dat zich slapend houdt

om de laatste liefde te gerieven.

 

Verder niets. De nacht en ik alleen,

eenzaam wandelend aan de rand der tijden,

 

zó verheugd en zó bedroefd meteen

om mijn voeten die een afscheid schrijden...

 

En de zachte regens om mij heen

of iemand ingehouden schreide...




Nocturne

 

Wuft de handschoen, wuft het klein gebaar,

wulpsch de mond en ’t licht in d’ oogekieren,

wolvenbeet de bont om ’t blonde haar:

vrouwen zijn de wonderlijkste dieren.

 

Bidt de mond den appelbeet te vieren,

wijkt de blik te wimper voor gevaar,

waait de scheemring over lustrivieren,

wenkt het lied over de nachtgitaar,

 

beeft het woud onder den roep der stieren,

wiegt de slang – de melodie gewaar –

weiflend over spleten zich en wieren:

 

schrijft de vleermuis met nerveuze zwieren

mij den wil voor van den toovenaar,

dien ik met een schreeuw in u ervaar.

 

 

 945090-40d435ea194bd32e71f2aaca80e370d6.jpg

Gerard den Brabander (3 juli 1900 – 4 februari 1968)

 

 

 

 

De Poolse schrijfster en journaliste Dorota Masłowska werd op 3 juli 1983 in Wejherowo geboren. Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2009.en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Snow White and Russian Red (Vertaald door Benjamin Paloff)

 

„First she told me she had good news and bad news. Leaning across the bar. Which do I want first. The good news, I say. So she told me that in town it looks like there’s a Polish-Russki war under a white-and-red flag. I say, How do you know, she says she heard. So I say, Then I’ll take the bad. So she took out her lipstick and told me that Magda says it’s over between me and her. Then she winks at the Bartender like that if something happens, she wants him to come over. And that’s how I found out that she’d dumped me. Magda, that is. Even though we’d had it good, we’d had our share of nice times, a lot of nice words had been said, on my part as well as hers. For real. The Bartender says to me, Fuck it. Though it’s not so simple. The way I’d found out how it was, or rather, how it wasn’t, it wasn’t like she’d told me straight to my face, only it was just the other way around, she’d told me through Arleta. I chalk it up to her being a total asshole, to her disrespect. And I’m not going to hide it, even though she was my girlfriend, about whom I can say that a lot of different things had passed between us, good as well as bad. Anyway, she shouldn’t have said it through a friend like that, so I’d be the last to hear. Everybody knows from the very start, since she told others as well. She was saying that I’m sort of the more explosive one, and that they had to prepare me for this fact. They’re afraid that something might set me off, because that sort of always happens. She said I should step out to get some air. Gave me her shitty cig. Meanwhile, I just feel sadder than ever. All the worse that it wasn’t told straight to my four eyes, by her. Not a single word.“

 

 

945090-433955660e7d5b82c73c995adc45e434.jpg 

Dorota Masłowska (Wejherowo, 3 juli 1983)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en graficus Günter Bruno Fuchs werd geboren op 3 juli 1928 in Berlijn. Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Werke in drei Bänden  (Ein Baumeister hat Hunger)

 

Der hungrige Baumeister heißt Eosander. Er lebt nicht mehr so ganz, trotzdem hat er Hunger. Er hat, als er noch so ganz lebte, einen guten Teil Häuser und ein paar Schlösser gebaut, das heißt, er hat aufgezeichnet, wie die Handwerker bauen sollen, damit nichts umfällt, wenn es einmal steht.

Der Baumeister Eosander hat Hunger auf Bouletten, die auch Frikadellen heißen. Magenknurrend hüpft er leichtfüßig, er oder sein Geist, durch den Berliner Ortsteil Charlottenburg, wo es in einem alten Restaurant gut gebratene Bouletten  gibt.

Der Baumeister nimmt seinen knurrenden Magen an die Leine und sagt zum Wirt des Restaurants: "Sechsundzwanzig Stück esse ich jetzt!" Der Wirt kennt das schon, er verschwindet und beginnt zu braten. Goldner Bratduft steigt in des Baumeisters Nase. Er hört Musik. Holzbläser. Leicht. Es schmeckt schon jetzt. Eosander bleibt geduldig. Geigen. Flöten. Der Magen springt umher. Da sind sie: sechsundzwanzig. Jede schmeckt. Eosander wird überrascht von neugierigen Personen. Was sind das für welche?

Es sind Einwohner Charlottenburgs, neuerdings andere Einwohner auch: Indianer, Ägypter, Italiener, Eskimos, Deutsche aus Deutschland, Franzosen, Lappländer - kurz: lauter hungrige Boulettenfreunde, die der Geist des hungrigen Baumeisters angelockt hat. Nun essen sie gemeinsam. Das sieht schön  aus. Und wird unsere Raumflüge überdauern.

 

 

 

945090-1b18e0355c8b30c58612e0213f710bc2.jpg 

Günter Bruno Fuchs (3 juli 1928 – 19 april 1977)

Geschreven door Romenu om 18:53 Reageer op dit bericht

Ferdinand Kürnberger, David Benioff, Ramón Gómez de la Serna, Francis Carco, Edward Young

De Oostenrijkse schrijver Ferdinand Kürnberger werd op 3 juli 1821 in Wenen geboren. Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Uit: Der Dichter des »Don Juan«

 

„Auf dem Gracht zu Amsterdam stand noch vor wenigen Jahren ein kleines, baufälliges Häuschen, das Eigentum einer alten Höckerin, welche mit Heringen handelte. Die Höckerin war die Witwe eines Ewerführers, welcher eines Tages das Unglück hatte, mit einer unvorsichtigen Wendung seines Kopfes unter ein von Pferden gezogenes Schiffsseil zu geraten, bei welcher Gelegenheit das Seil ihm den Kopf vom Rumpfe riß. Der Ewerführer aber war der Sohn eines Schneiders und der Majoratserbe des besagten baufälligen Häuschens.

Das Häuschen hatte nur drei schmale Fensterchen Front und zwei sogenannte Gestöcke, welche aber so niedrig waren, daß sie beide zusammen nicht die Höhe der Beletage des nebenstehenden Kaufmannhauses erreichten. Es war ein »Fachbau«, d. h. die gemauerten Wände mit Balken durchschossen, deren Lagen und Widerlagen, gleichlaufende Linien und schiefe Einsätze allerlei geometrische Figuren bildeten oder vielmehr gebildet hatten, denn diese schönen Zeiten waren längst dahin. Die Balken hatten sich »geschwungen« und ihre ursprünglichen Lagen mehr oder minder verändert, wodurch das darauf und dazwischen liegende Mauerwerk genötigt worden, mit Hilfe verschiedener Risse sich gleichfalls in allerlei neue Fugen zu bequemen. Die Fensterchen der beiden Geschosse standen, wie chinesische Augen, schief gegeneinander, das Mauerwerk zwischen ihnen hatte sich, wie eine geschwollene Backe, sanft nach auswärts gebogen und das Dach war eingesunken. Am traurigsten aber sah das Erdgeschoß aus. Hier hatte zu dem Alter des Hauses die aus dem Boden aufdringende Feuchtigkeit noch mitgewirkt und das Erdgeschoß war kurzweg verschwunden. Es war hinweggefault. Ein sinnverwirrendes Chaos von Balken und Sparren hatte man nach und nach als Stützen untergeschoben und die Stützen wieder gestützt – und mitten in diesem Flickwerk saß die Höckerin mit ihren Heringen.

Ich weiß nicht, ob dieses malerische Trümmerwerk mitten in einer großstädtischen Straße die Zärtlichkeit der Künstler gewonnen und irgendwo als hochbezahltes Kabinettstück den unsterblichen Trödel der Holländer vermehren hilft. Das aber weiß ich, daß viele Reisende vor der Ruine stehen blieben und sie mit bewundernden Blicken anstaunten.“

 

 

 945085-142eefaadb516cb8bc84892181a09f9a.jpg

Ferdinand Kürnberger (3 juli 1821 – 14 oktober 1879)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

De Amerikaanse schrijver David Benioff (pseudoniem van David Friedman) werd geboren in New York City in 1970. Hij veranderde zijn naam naar Benioff, naar zijn moeder, die een Russische-Joodse immigrant was. Benioff studeerde aan het Darthmouth College en werkte als een uitsmijter bij clubs. Op de leeftijd van 22 jaar werd Benioff leraar Engels aan het Poly Prep in Brooklyn, New York City. Daarnaast studeerde hij ook aan de University of California Irvine, waar hij een Master of Fine Art behaalde bij het creatief schrijven-programma. Terwijl Benioff werkte als leerkracht Engels schreef hij een boek getiteld The 25th Hour, dat positief werd ontvangen. Later adapteerde hij het boek voor de film, met in de hoofdrol Edward Norton en geregisseerd door Spike Lee. Daarnaast heeft hij ook een collectie kortverhalen geschreven genaamd When the Nines Roll Over (And Other Stories) (2004).

Benioff schreef onder andere screenplays voor Troy (2004), Stay (2005) en The Kite Runner (2007). Ook schreef hij het script voor de X-Men spinn-off X-Men Origins: Wolverine, dat in 2010 in de zalen verscheen. In 2008 werd zijn tweede boek, City of Thieves, A Novel gepubliceerd.

 

Uit: City of Thieves

 

„My grandfather, the knife fighter, killed two Germans before he was eighteen. I don't remember anyone telling me—it was something I always seemed to know, the way I knew the Yankees wore pinstripes for home games and gray for the road. But I wasn't born with the knowledge. Who told me? Not my father, who never shared secrets, or my mother, who shied away from mentioning the unpleasant, all things bloody, cancerous, or deformed. Not my grandmother, who knew every folktale from the old country—most of them gruesome; children devoured by wolves and beheaded by witches—but never spoke about the war in my hearing. And certainly not my grandfather himself, the smiling watchman of my earliest memories, the quiet, black-eyed, slender man who held my hand as we crossed the avenues, who sat on a park bench reading his Russian newspaper while I chased pigeons and harassed sugar ants with broken twigs.
I grew up two blocks from my grandparents and saw them nearly every day. They had their own small insurance company, working out of their railroad apartment in Bay Ridge, catering primarily to other Russian immigrants. My grandmother was always on the phone, selling. No one could resist her. She charmed them or she frightened them, and either way, they bought. My grandfather manned the desk, doing all the paperwork. When I was small, I would sit on his lap, staring at the stump of his left index finger, rounded and smooth, the top two knuckles so cleanly severed it seemed he'd been born without them. If it was summer and the Yankees were playing, a radio (after his seventieth birthday, a color television my dad bought him) broadcast the game. He never lost his accent, he never voted in an election or listened to American music, but he became a devout Yankees fan.
In the late nineties, an insurance conglomerate made an offer for my grandparents' company. It was, according to everyone, a fair offer, so my grandmother asked them to double it. There must have been a good deal of haggling, but I could have told the conglomerate that haggling with my grandmother was a waste of time. In the end they gave her what she wanted and my grandparents, following tradition, sold their apartment and moved to Florida.“

 

 

 945085-3f07fc061c6455c89cee4d7e00426d09.jpg

David Benioff (New York, 1970)

 

De Spaanse schrijver Ramón Gómez de la Serna werd geboren op 3 juli 1888 in Madrid. Zie ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

Some Greguerias:

 

„Rain is melancholy because it takes us back to the time when we were fishes.“

 

„A thunderstorm is the first day at school all over again.“

 

„Electricity is God's nervous system.“

 

„The rainbow is a dry-cleaner's neon advert.“

 

„Some men with wooden legs turn green in spring and rebecome satyrs.“

 

 

 945085-4150cfca87794eebd8dd23caba43d62d.jpg

Ramón Gómez de la Serna (3 juli 1888 – 13 januari 1963)

Portret door Diego Rivera, 1915

 

 

De Franse dichter, schrijver en criticus Francis Carco werd geboren op 3 juli 1886 in Nouméa, Nieuw Caledonië. Zie ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

 

Il pleut

 

Il pleut — c’est merveilleux. Je t’aime.
Nous resterons à la maison :
Rien ne nous plaît plus que nous-mêmes
Par ce temps d’arrière-saison.

Il pleut. Les taxis vont et viennent.
On voit rouler les autobus
Et les remorqueurs sur la Seine
Font un bruit... qu’on ne s’entend plus !

C’est merveilleux : il pleut. J’écoute
La pluie dont le crépitement
Heurte la vitre goutte à goutte...
Et tu me souris tendrement.

Je t’aime. Oh ! ce bruit d’eau qui pleure,
Qui sanglote comme un adieu.
Tu vas me quitter tout à l’heure :
On dirait qu’il pleut dans tes yeux
.

 

 

 

 945085-3268f78bc737f5550a300345e4ae04af.jpg

Francis Carco (3 juli 1886 – 26 mei 1958)

In 1930

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Edward Young werd geboren op 3 juli 1683 in Upham, Hampshire. Zie ook mijn blog van 3 juli 2007 en ook mijn blog van 3 juli 2008 en ook mijn blog van 3 juli 2009 en ook mijn blog van 3 juli 2010

 

 

The Complaint: or Night Thoughts (fragment)

 

Silence and darkness: solemn sisters! twins

From ancient Night, who nurse the tender thought

To reason, and on reason build resolve                               

(That column of true majesty in man),

Assist me: I will thank you in the grave;

The grave, your kingdom: there this frame shall fall

A victim sacred to your dreary shrine.

But what are ye?--

 

Thou, who didst put to flight

Primeval Silence, when the morning stars,

Exulting, shouted o'er the rising ball;

O Thou, whose word from solid darkness struck

That spark, the sun; strike wisdom from my soul;

 

My soul, which flies to thee, her trust, her treasure,

As misers to their gold, while others rest.

Through this opaque of nature, and of soul,

This double night, transmit one pitying ray,

To lighten, and to cheer. O lead my mind,

(A mind that fain would wander from its woe),

Lead it through various scenes of life and death;

And from each scene the noblest truths inspire.

Nor less inspire my conduct, than my song;

 

Teach my best reason, reason; my best will

Teach rectitude; and fix my firm resolve

Wisdom to wed, and pay her long arrear:

Nor let the phial of thy vengeance, pour'd

On this devoted head, be pour'd in vain.

The bell strikes one. We take no note of time

But from its loss. To give it then a tongue

Is wise in man. As if an angel spoke,

I feel the solemn sound. If heard aright,

 

It is the knell of my departed hours:

Where are they? With the years beyond the flood.

It is the signal that demands despatch:

How much is to be done? My hopes and fears

Start up alarm'd, and o'er life's narrow verge

Look down--on what? a fathomless abyss;

A dread eternity! how surely mine!

 

 

 

 945085-eec05ddf64993660bc35ea7417e6db2f.jpg

Edward Young (3 juli 1683 – 5 april 1765)

De eerste druk van Night Thoughts uit 1743, Londen

 

Geschreven door Romenu om 18:48 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten