Berichten van 26 juli 2011 tot 27 juli 2011

De Ierse dichter Michael Longley werd geboren op 27 juli 1939 in Belfast. Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

 

The Ice-Cream Man

 

Rum and raisin, vanilla, butter-scotch, walnut, peach:

You would rhyme off the flavours. That was before

They murdered the ice-cream man on the Lisburn Road

And you bought carnations to lay outside his shop.

I named for you all the wild flowers of the Burren

I had seen in one day: thyme, valerian, loosestrife,

Meadowsweet, tway blade, crowfoot, ling, angelica,

Herb robert, marjoram, cow parsley, sundew, vetch,

Mountain avens, wood sage, ragged robin, stitchwort,

Yarrow, lady’s bedstraw, bindweed, bog pimpernel.

 

 

 

Eurycleia

 

I

Eurycleia fetched a basin, poured cold water into it,

Added hot water, and got ready to wash his feet.

But Odysseus shifted out of the firelight, afraid

She might notice his scar, the key to his identity,

A wound a boar inflicted years back, a flesh-wound.

His wet-nurse cradled his foot in her hands and touched

The scar, and recognising him she let go of his leg

Which clattered into the basin — water everywhere,

Such pain and happiness, her eyes filling with tears,

Her old voice cracking as she stroked his beard and whispered

‘You are my baby boy for sure and I didn’t know you

Until I had fondled my master’s body all over.’

II

I began like Odysseus by loving the wrong woman

Who has disappeared among the skyscrapers of New York

After wandering for thousands of years from Ithaca.

She alone remembers the coppice, dense and overgrown,

Where in a compost of dead leaves the boar conceals

Its bristling spine and fire-red eyes and white tusks.

 

 

 

 

Michael Longley (Belfast, 27 juli 1939)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster, dichteres en vertaalster Hilde Domin werd geboren in Keulen als Hilde Löwenstein op 27 juli 1909. Zie ook mijn blog van 27 juli 2010 en eveneens alle tags voor Hilde Domin op dit blog.

 

 

Lied zur Ermutigung III
für Li

Diese Vögel
ohne Schmerzen,
diese leichtesten goldenen
Vögel
dahintreibend
über den Dächern.

 

Keiner
nach dem andern
fragend.

 

Ohne Bitte,
ohne Sehnsucht,
sich mischend, sich trennend.

 

Wir,
unter den Dächern,
uns anklammernd.

 

Sieh,
die Sonne kehrt
wieder
als goldener Rauch.
Die fallende steigt.
Steigt aus den Dächern Hiobs.
Es tagt
heute
zum zweiten Mal.

 

 

 

Wo steht unser Mandelbaum

 

Ich liege

in deinen Armen, Liebster,

wie der Mandelkern in der Mandel.
Sag mir: wo steht

unser Mandelbaum?

Ich liege in deinen Armen

wie in einem Schiff,

ohne Route noch Hafen,

aber mit Delphinen am Bug.

 

Unter unserem Rücken

ein Band von Betten

unsere Betten in den vielen Ländern,

im Nirgendwo der Nacht,

wenn rings ein fremdes Zimmer versinkt.

 

Wohin wir kamen

- wohin wir kommen, Liebster,

alles ist anders,

alles ist gleich.

 

Überall wird das Heu

auf andere Weise geschichtet

zum Trocknen

unter der gleichen

Sonne.

 

 

Hilde Domin (27 juli 1909 -  22 februari 2006)

Filmaffiche 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Theodore Herman Albert Dreiser werd geboren op 27 juli 1871 in Sullivan, Indiana.  Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook mijn blog van 27 juli 2008 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

Uit: An American Tragedy

 

„Dusk--of a summer night.

And the tall walls of the commercial heart of an American city of perhaps 400,000 inhabitants--such walls as in time may linger as a mere fable.

And up the broad street, now comparatively hushed, a little band of six,--a man of about fifty, short, stout, with bushy hair protruding from under a round black felt hat, a most unimportant- looking person, who carried a small portable organ such as is customarily used by street preachers and singers.  And with him a woman perhaps five years his junior, taller, not so broad, but solid of frame and vigorous, very plain in face and dress, and yet not homely, leading with one hand a small boy of seven and in the other carrying a Bible and several hymn books.  With these three, but walking independently behind, was a girl of fifteen, a boy of twelve and another girl of nine, all following obediently, but not

too enthusiastically, in the wake of the others.

It was hot, yet with a sweet languor about it all.

Crossing at right angles the great thoroughfare on which they walked, was a second canyon-like way, threaded by throngs and vehicles and various lines of cars which clanged their bells and made such progress as they might amid swiftly moving streams of traffic.  Yet the little group seemed unconscious of anything save a set purpose to make its way between the contending lines of traffic and pedestrians which flowed by them.

Having reached an intersection this side of the second principal thoroughfare--really just an alley between two tall structures—now quite bare of life of any kind, the man put down the organ, which

the woman immediately opened, setting up a music rack upon which she placed a wide flat hymn book.  Then handing the Bible to the man, she fell back in line with him, while the twelve-year-old boy

put down a small camp-stool in front of the organ.“

 

 

 

Theodore  Dreiser (27 juli 1871 – 28 december 1945)

Cover 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster en psychologe Marijke Höweler werd geboren in Koog aan de Zaan op 27 juli 1938. Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.
 

Uit: Het Huis

 

“Het kind ging mee. De hond begon meteen te blaffen. Ik zei dat ie niets deed, hoewel ik hem de laatste tijd heel slecht vertrouwde.

Ze zeiden dat ik het heel mooi had verbouwd. We gingen aan de tafel zitten. Ik schonk een glas. Het kind lustte geen melk. Maar ik had niet anders.

De balken vonden ze ook heel mooi, die waren zeker oud? Ik zei maar niet dat het schijnlogs waren die ik zelf had opgehangen. Maar toch, terwijl zij daar mijn werk zo zaten te bekijken, moest ik almaar denken aan mijn vrouw, die ze niet had kunnen zien. Omdat ik ermee bezig was voor als zij uit het ziekenhuis zou komen. Daarom heb ik de houten overkap voor de gordijnen nooit afgemaakt. Dat zag ik eigenlijk voor het eerst nu zij er zo naar keken.

 

Ze leken op te willen staan. Ik zei ze dat mijn vrouw was weggehaald. Ze vroegen of het lang geleden was. Twee jaar en zeven maanden. En gisteren zou ze jarig zijn geweest. Ze vonden het wel erg. Het kind zat me nieuwsgierig aan te kijken. Nadat ik ze uitgelegd had waar mijn vrouw aan was gestorven, liet ik ze de keuken zien, de was- en strijkkamer, de bloemenkas, die leeg was en waar ik nooit meer kwam. Ik snapte eigenlijk meteen dat de salon hun smaak niet was. Ze hielden meer van wat ik liever armoe noem. Ik ging zoeken of ik nog koek of snoep had voor het kind. Dat was zo en het zei: ‘Dank u wel.’ ‘Meneer,’ zei Laisa, maar dat hoefde niet van mij. Ik vind het genoeg als kinderen je bedanken.”

 

  

Marijke Höweler (27 juli 1938 - 5 mei 2006)

 

 

 

De Franse schrijver Julien Gracq werd geboren op 27 juli 1910 als Louis Poirier in Saint-Florent-le-Vieil bij Angers. Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.
 

Uit: Le sens de la forêt

 

„Ce fut vers la fin de décembre que la première neige tomba sur l’Ardenne. Quand Grange se réveilla, un jour blanc et sans âge qui suintait de la terre cotonnait sur le plafond l’ombre des croisées ; mais sa première impression fut moins celle de l’éclairage insolite que d’un suspens anormal du temps : il crut d’abord que son réveil s’était arrêté ; la chambre, la maison entière semblaient planer sur une longue glissade de silence – un silence douillet et sapide de cloître, qui ne s’arrêtait plus Il se leva, vit par la fenêtre la forêt blanche à perte de vue, et se recoucha dans la chambre quiète avec un contentement qui lui faisait cligner les yeux. Le silence respirait autour de lui plus subtil sous cette lumière luxueuse. Le temps faisait halte : pour les habitants du Toit, cette neige un peu fée qui allait fermer les routes ouvrait le temps des grandes vacances. (p.104)
Ils fumèrent un moment en silence. Il faisait bon. La nuée se dissipait; un ou deux coups de tonnerre roulèrent faiblement derrière l’horizon de la Belgique, avec le grondement pacifié d’une queue d’orage. La lune s’était dégagée : au fond de la trouée des arbres, la pente de la clairière se givrait d’une lumière froide, minérale, toute ocellée par l’ombre d’encre des jeunes sapins assis sur l’herbe.“

 

 

 

Julien Gracq (27 juli 1910 – 22 december 2007)



Zie voor nog meer schrijvers van de 27^e juli ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse dichter en schrijver Hilaire Belloc werd geboren te St-Cloud op 27 juli 1870. Zie ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

 

September

 

I, from a window where the Meuse is wide,
Looked eastward out to the September night;
The men that in the hopeless battle died
Rose, and deployed, and stationed for the fight;
A brumal army, vague and ordered large
For mile on mile by some pale general,-
I saw them lean by companies to the charge,
But no man living heard the bugle-call.

And fading still, and pointing to their scars,
They fled in lessening clouds, where gray and high
Dawn lay along the heaven in misty bars;
But watching from that eastern casement, I
Saw the Republic splendid in the sky,
And round her terrible head the morning stars.

 

 

 

October

 

Look, how those steep woods on the mountain's face
Burn, burn against the sunset; now the cold
Invades our very noon: the year's grown old,
Mornings are dark, and evenings come apace.
The vines below have lost their purple grace,
And in Forreze the white wrack backward rolled,
Hangs to the hills tempestuous, fold on fold,
And moaning gusts make desolate all the place.

Mine host the month, at thy good hostelry,
Tired limbs I'll stretch and steaming beast I'll tether;
Pile on great logs with Gascon hand and free,
And pour the Gascon stuff that laughs at weather;
Swell your tough lungs, north wind, no whit care we,
Singing old songs and drinking wine together.

 

 

 

 

Hilaire Belloc (27 juli 1870. – 16 juli 1953)

 

 

 

 

De Russische schrijver Vladimir Korolenko werd geboren op 27 juli 1853 in Zjitomir (Volynië). Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook  mijn blog van 27 juli 2008 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

Uit: The Blind Musician (Vertaald door Helen Altschuler)

 

„A child was born, in the dead of night, to a wealthy family in the South-West Territory. The young mother lay sunk in heavy languor; but when the infant's first cry sounded, low and plaintive, she began to toss feverishly on her bed. Her eyes were shut, but her lips moved, whispering, and her pale face, still soft of outline almost as a child's, twisted as though in suffering and impatient protest—the expression a much-petted child might wear on its first contact with sorrow.

The midwife bent close over the whispering lips.

"Why? Why does he..." the mother asked, almost inaudibly.

The midwife did not understand. Again the child's cry sounded. An expression of bitter suffering passed over the mother's face, and a heavy tear welled from her eyes.

"Why? Why?" she whispered, faintly as before.

This time the midwife understood her question, and answered tranquilly:

"Why the child cries? It's always so. Don't you worry yourself about it."

But the mother was not to be soothed. She started at each new cry, demanding over and over again, with wrathful impatience:

"Why so ... so dreadful?"

The midwife heard nothing out of the ordinary in the child's cries; and the mother, she could see, was hardly conscious—did not, perhaps, even know what she was saying. Turning away from the bed, she busied herself with the infant.

The mother fell silent. Only, now and again, some grievous suffering, finding no outlet in words or movement, pressed great tears from her shut eyes. Through the heavy lashes they seeped, and rolled softly down the marble pallor of her cheeks.

Can the mother's heart have sensed the grim, the unalleviable tragedy that had come into the world with the new-born life—that hung over the infant's cradle, to follow him through all his life, to the very grave?

Or was it, perhaps, no more than delirium? Be that as it may, the child was born blind.“

 

 

 

 

Vladimir Korolenko (27 juli 1853 – 25 december 1921)

Portret in de Tretjakovgalerij in Moskou

 

 

 

 

De Engelstalige schrijver Lafcadio Hearn werd geboren op 27 juli 1850 op het Griekse eiland Lefkada. Zie ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

Uit: My First Day In The Orient

 

'T is at first a delightfully odd confusion only, as you look down one of them, through an interminable flutter of flags and swaying of dark blue drapery, all made beautiful and mysterious with Japanese or Chinese lettering. For there are no immediately discernible laws of construction or deco-ration: each building seems to have a fantastic prettiness of its own; nothing is exactly like anything else, and all is bewilderingly novel. But gradually, after an hour passed in the quarter, the eye begins to recognise in a vague way some general plan in the construction of these low, light, queerly-gabled wooden houses, mostly unpainted, with their first storeys all open to the street, and thin strips of roofing sloping above each shop-front, like awnings, back to the miniature balconies of paper-screened second storeys. You begin to understand the common plan of the tiny shops, with their matted floors well raised above the street level, and the general perpendicular arrangement of sign-lettering, whether undulating on drapery or glimmering on gilded and lacquered sign-boards. You observe that the same rich dark blue which dominates in popular costume rules also in shop draperies, though there is a sprinkling of other tints, — bright blue and white and red (no greens or yellows). And then you note also that the dresses of the labourers are lettered with the same wonderful lettering as the shop draperies. No arabesques could produce such an effect. As modified for decorative purposes, these ideographs have a speaking symmetry which no design without a meaning could possess. As they appear on the back of a workman's frock — pure white on dark blue — and large enough to be easily read at a great distance (indicating some guild or company of which the wearer is a member or employee), they give to the poor cheap garment a factitious appearance of splendour.“

 

 

Lafcadio Hearn (27 juli 1850 – 26 september 1904)

Borstbeeld in het Lafcadio Hearn memorial park in Okubo

 

 

 

 

De Poolse dichteres Rajzel Zychlinski werd geboren op 27 juli 1910 in Gąbin, Polen.  Zie ook mijn blog van 27 juli 2007 en ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

 

God Hid His Face.

 

All the roads led to death,

all the roads.

 

All the winds breathed betrayal,

all the winds.

 

At all the doorways angry dogs barked,

at all the doorways.

 

All the waters laughed at us,

all the waters.

 

All the nights fattened on our dread,

all the nights.

 

And the heavens were bare and empty,

all the heavens.

 

God hid his face.

 

 

 

Rajzel Zychlinski (27 juli 1910 – 13 juni 2001)

 

 

De Franse schrijver Alexandre Dumas fils werd geboren op 27 juli 1824 in Parijs. Zie ook mijn blog van 27 juli 2009 en ook mijn blog van 27 juli 2010.

 

Uit: La dame aux camélias

 

„Chaque fois que l'on jouait une pièce nouvelle, on était sûr de l'y voir, avec trois choses qui ne la quittaient jamais, et qui occupaient toujours le devant de sa loge de rez-de-chaussée: sa lorgnette, un sac de bonbons et un bouquet de camélias.

Pendant vingt-cinq jours du mois, les camélias étaient blancs, et pendant cinq ils étaient rouges; on n'a jamais su la raison de cette variété de couleurs, que je signale sans pouvoir l'expliquer, et que les habitués des théâtres où elle allait le plus fréquemment et ses amis avaient remarquée comme moi.

On n'avait jamais vu à Marguerite d'autres fleurs que des camélias. Aussi chez Mme Barjon, sa fleuriste, avait-on fini par la surnommer la Dame aux Camélias, et ce surnom lui était resté.“

(…)

 

“Cependant cette gaieté, cette façon de parler et de boire, qui me paraissaient chez les autres convives les résultats de la débauche, de l'habitude ou de la force, me semblaient chez Marguerite un besoin d'oublier, une fièvre, une irritabilité nerveuse. A chaque verre de vin de Champagne, ses joues se couvraient d'un rouge fiévreux, et une toux, légère au commencement du souper, était devenue à la longue assez forte pour là forcer à renverser sa tête sur le dos de sa chaise et à comprimer sa poitrine dans ses mains toutes les fois qu'elle toussait.”

 

 

 

Alexandre Dumas fils (27 juli 1824 - 27 november 1895)

 

 

 

 

De Russische dichter en soldaat Denis Vasilyevich Davydov werd geboren op 27 juli 1784 in Moskou. Zie voor onderstaande schrijver  ook mijn blog van 27 juli 2007.

 

The mariner

Through the seas in fury raging,
'Neath the skies bow'd down and dark,
Battle with the waves lone waging,
Struggles hopeless now my bark.
 
But, oh joy! the clouds dividing,
Let my star gleam forth to view;
And in its mild beam confiding,
Gay I sing with courage new.
 
Herold bright of day before me,
Golden youth-restoring star,
Evil chance aye hangeth o'er me,
When thou beamest low and far.
 
Yet, when thro' the clouds no beaming
Of thy light comes down to me,
I am lost beyond redeeming,
Without guide on shoreless sea.

 

Vertaald door Constance Bache

 

Denis Davydov (27 juli 1784 – 22 april 1839)

De Nederlandse schrijver Arthur Japin werd geboren in Haarlem op 26 juli 1956. Zie ook mijn blog van 26 juli 2008 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010.

 

Uit: Een schitterend gebrek

 

„Zo word ik het minst opgemerkt. Ik kan hen echter op mijn gemak bestuderen. Dat deed ik ook die avond, deels voor mijn plezier, deels met het oog op mijn professie.
In de bocht van de Herengracht vielen mij twee heren op. De een was Jan Rijgerbos, een handelaar aan de beurs, die voor mij geen vreemde was. Het is een vriendelijke, welopgevoede weduwnaar, fris en goedgebouwd en niet veeleisend. Zijn metgezel kende ik niet. Die had een donker voorkomen met een opvallend profiel. Het was dat laatste dat mij onmiddellijk trok. Zijn aanblik raakte mij zonder dat ik begreep waarom. Ik vroeg de bootsman sneller te roeien, zodat wij het stel nog even bij konden houden. Ik bestudeerde de onbekende. Hij had een ovaal gelaat en droeg een blonde pruik, die het beter liet uitkomen. Hij was niet bijzonder knap maar wekte dadelijk mijn lust, op een manier die ik van mijzelf niet kende.
Dit ergerde mij.
Ik ben gewend degene te zijn die de lusten wekt.
Hij was me toch te mager, besloot ik. Bovendien ging hij volgens de laatste Parijse mode gekleed in een kniebroek van gele zijde, die zijn kousen bloot liet, wat hem in dit gure weer potsierlijk stond. Ik verloor mijn interesse en keek alweer rond naar andere wandelaars. Terwijl we onder de Leidsebrug door voeren, staken Rijgerbos en zijn vriend die juist over en ik ving alsnog een flard op van hun gesprek. Zij spraken in het Frans, de een moeizaam, de ander vloeiend. De stem van die Fransman stond me aan. Ik liet de bootsman stilhouden onder de bogen van de brug. Daar wachtten wij in de schaduw tot het stel uit het zicht was.
Het is dat mijn decolleté onverantwoord diep was uitgesneden; het is dat ik bepaald niet zonder zonden ben; het is dat mijn gedachten die avond verre van verheven waren; het is dat ik niet het soort vrouw ben aan wie een hogere macht ook maar een kwartiertje van zijn tijd zou verdoen, anders zou je nog denken dat God zelf of anders de duivel voor zijn vermaak in de hele opzet een handje heeft gehad. Een samenloop als deze! Hoe zelden is ons een glimp vergund op het grotere verband waarbinnen de voorvallen uit ons leven een plaats krijgen? „

 

 

Arthur Japin (Haarlem, 26 juli 1956)

 

 

 

De Vlaamse schrijfster Anne Provoost werd geboren in Poperinge op 26 juli 1964. Zie ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010.

 

Uit: Vallen

 

„Mijn grootvader stierf de week voor Kerstmis. Hij had lange tijd in het ziekenhuis doorgebracht, maar was naar huis gestuurd omdat zijn situatie niet veranderde en omdat er rond de kerstperiode toch niet genoeg verplegend personeel was. Hij nam een taxi naar huis. Mijn moeder en ik waren rond die tijd nog bij ons thuis, in de hoofdstad. Wij maakten ons klaar om Kerstmis met hem door te brengen. Ik had 's morgens nog met hem getelefoneerd. We praatten over de voorraad brandhout in het schuurtje; er was er niet meer zo veel, had hij gezegd, en hij zou mij wellicht moeten vragen om wat dennestammen waar hij niet meer aan toe gekomen was in stukken te hakken. Ik zei dat dat geen probleem was en hoopte dat hij mij zijn machines zou laten gebruiken.

's Avonds belden we hem opnieuw maar we kregen geen antwoord. De volgende morgen nog altijd niet. We hadden hem gevraagd de telefoon naast zijn bed te zetten, en hij had ons beloofd dat te doen. Tegen elven belde mijn moeder de politie van de benedenstad. Ze zeiden dat ze zouden gaan kijken.

Het noodlot wilde dat het Soeur Béate was die hem vond. Het huis ligt hoger dan het klooster, maar de tuin en het schuurtje waarin mijn grootvader zijn brandhout bewaarde, bevinden zich een paar meter lager dan het wegdek, net voorbij de scherpe bocht die tot aan het klooster leidt. In de sneeuw zag ze iets liggen. Eerst dacht ze aan een deken dat in de sneeuw was blijven liggen. Ze twijfelde of ze zou gaan kijken; zij en mijn grootvader spraken sinds mensenheugenis niet meer met elkaar, en Soeur had de neiging om zich wat er ook gebeurde afzijdig te houden. Haar christelijke vergevingsgezindheid moet haar die morgen parten gespeeld hebben, want ze keerde op haar stappen terug.“

 

 

Anne Provoost (Poperinge, 26 juli 1964)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Yves Petry werd op 26 juli 1967 geboren in Tongeren. Zie ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010.

 

Uit: De maagd Marino

 

‘Maar als ik eerlijk was geweest, als ik de moed had opgebracht voor een minuutje publieke eerlijkheid, dan had ik moeten toegeven dat ik hoe dan ook mijn tijd stond te verspillen en dat de lectuur van al die prachtboeken die ik aanbracht, me intussen onverschillig liet. Ze hadden alleen maar tot jaren van tijdverspilling geleid, jaren waarin ik me had laten inspireren tot een mystificatie van het indivicu die nu was uitgeput, die mij had uitgeput, die ik had uitgeput.

(...)

 

"Nu leek de in principe waardevrije wetenschap me als gids voor zelfinterpretatie nog altijd te verkiezen boven de moraliserende kolder van de religie, dat wel. Maar niets haalde het naar mijn smaak bij de literatuur. De grote auteurs, dat waren nog eens mannen. Die hadden geen biologie of theologie nodig om hun verzinsels te rechtvaardigen. Onverschrokken kwamen ze op voor de waarheid en het bestaansrecht van hun personages met geen ander wapen in handen dan de hypnotische vermogens van de taal. Als je daar niet vatbaar voor was, lieten ze je verder met rust. Was je er wel vatbaar voor, dan raakte je in trance. Ze benevelden je, deze magiërs, maar ze bedrogen je niet. Ze spiegelden je geen werkelijkheid voor die buiten hun woorden zou bestaan. Ze schortten alleen je behoefte op aan een andere werkleijkheid dan die van hun woorden."

 

 

 

Yves Petry (Tongeren, 26 juli 1967)

 

 

 

 

De Engelse schrijver en criticus Aldous Huxley werd geboren op 26 juli 1894 in Godalming, Surrey. Zie ook mijn blog van 26 juli 2010 en eveneens alle tags voor Aldous Huxley op dit blog.

 

Uit: Brave new World

 

“ART, SCIENCE–you seem to have paid a fairly high price for your happiness," said the Savage, when they were alone. "Anything else?"

"Well, religion, of course," replied the Controller. "There used to be something called God–before the Nine Years' War. But I was forgetting; you know all about God, I suppose."

"Well …" The Savage hesitated. He would have liked to say something about solitude, about night, about the mesa lying pale under the moon, about the precipice, the plunge into shadowy darkness, about death. He would have liked to speak; but there were no words. Not even in Shakespeare.

The Controller, meanwhile, had crossed to the other side of the room and was unlocking a large safe set into the wall between the bookshelves. The heavy door swung open. Rummaging in the darkness within, "It's a subject," he said, "that has always had a great interest for me." He pulled out a thick black volume. "You've never read this, for example."

The Savage took it. "The Holy Bible, containing the Old and New Testaments," he read aloud from the title-page.

"Nor this." It was a small book and had lost its cover.

"The Imitation of Christ."

"Nor this." He handed out another volume.

"The Varieties of Religious Experience. By William James."

"And I've got plenty more," Mustapha Mond continued, resuming his seat. "A whole collection of pornographic old books. God in the safe and Ford on the shelves." He pointed with a laugh to his avowed library–to the shelves of books, the rack full of reading-machine bobbins and sound-track rolls.

"But if you know about God, why don't you tell them?" asked the Savage indignantly. "Why don't you give them these books about God?"

 

 

 

Aldous Huxley (26 juli 1894 – 22 november 1963)

 

 

 

 

De Engelse schrijver Nicholas Evans werd geboren op 26 juli 1950 in Bromsgrove. Zie ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2008 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010.

 

Uit: The Loop

 

„He had kept high, shunning the trails, especially those that ran along the water, where sometimes in this season there were humans. Even through the night, wherever it was possible, he had stayed below the timberline, edging the shadows, in a trot so effortless that his paws seemed to bounce without touching the ground. It was as though his journey had some special purpose.

When the sun rose, he stopped to drink, then found a shaded nook high among the sliprock and slept through the heat of the day.

Now, in this final descent to the valley, the going was more difficult. The forest floor was steep and tangled with blowdown, like tinder in some epic fireplace, and the wolf had to weave his way carefully among it. Sometimes he would double back and find a better route so as not to puncture the silence with the telltale snap of a dead branch. Here and there, the sun broke through the trees to make pools of vivid green foliage and these the wolf would always skirt.

He was a prime four-year-old, the alpha of the pack. He was long in the leg and almost a pure black, with just the faintest haze of gray along his flanks and at his throat and muzzle. Now and again he would pause and lower his head to sniff a bush or a tuft of grass, then lift his leg and make his mark, reclaiming this long-lost place as his own. At other times he would stop and tilt his nose to the air and his eyes would narrow and shine yellow as he read the scented messages that wafted on thermals from the valley below.

Once while doing this, he smelled something closer at hand and he turned his head and saw two white-tailed deer, mother and fawn, no more than a dozen yards away, frozen in a shaft of sunlight, watching him. He stared at them, connecting in an ancient communion that even the fawn understood. And for a long moment, all that moved were the spores and insects that spiraled and glinted above the deer’s heads. Then, as if deer and insect were of equal consequence to a wolf, he looked up and again assessed the air.“

 

 

Nicholas Evans (Bromsgrove, 26 juli 1950)

 

 

 

 

De Indonesische dichter Chairil Anwar werd geboren op 26 juli 1922 in Medan. Zie ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010.

 

 

Heaven

Like my mother, and my grandmother too,
plus seven generations before them,
I also seek admission to Heaven
which the Moslem party and the Mohammedan
Union say has rivers of milk
And thousands of houris all over.

But there's a contemplative voice inside me,
stubbornly mocking: Do you really think
the blue sea will go dry
--and what about the sly temptations
waiting in every port?
Anyway, who can say for sure
that there really are houris there
with voices as rich and husky as Nina's,
with eyes that flirt like Yati's?

 

 

 

 

Chairil Anwar (26 juli 1922 – 28 april 1949)
Bortstbeeld in Jakarta

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e juli ook mijn vorige blog van vandaag.

De Ierse toneelschrijver, socialist en theatercriticus George Bernard Shaw werd geboren in Dublin op 26 juli 1856. Zie ook mijn blog van 26 juli 2010 en eveneens alle tags voor George Bernard Shaw op dit blog.

Uit: Lilith

„LILITH. They have accepted the burden of eternal life. They have taken the agony from birth; and their life does not fail them even in the hour of their destruction. Their breasts are without milk: Their bowels are gone: the very shapes of them are only ornaments for their children to admire and caress without understanding. Is this enough; or shall I labor again? Shall I bring forth something that will sweep them away and make an end of them as they have swept away the beasts of the garden, and made an end of the crawling things and the flying things and of all them that refuse to live for ever? I had patience with them for many ages: they tried me very sorely. They did terrible things: I stood amazed at the malice and destructiveness of the things I had made: Mars blushed as he looked down on the shame of his sister planet: cruelty and hypocrisy became so hideous that the face of the earth was pitted with the graves of little children among which living skeletons crawled in search of horrible food. The pangs of another birth were already upon me when one man repented and lived three hundred years; and I waited to see what would come of that. And so much came of it that the horrors of that time seem now but an evil dream. They have redeemed themselves from their vileness, and turned away from their sins. Best of all, they are still not satisfied: the impulse I gave them in that day when I sundered myself in twain and launched Man and Woman on the earth still urges them: after passing a million goals they press on to the goal of redemption from the flesh, to the vortex freed from matter, to the whirlpool in pure intelligence that, when the world began, was a whirlpool in pure force. And though all that they have done seems but the first hour of the infinite work of creation, yet I will not supersede them until they have forded this last stream that lies between flesh and spirit, and disentangled their life from the matter that has always mocked it. I can wait: waiting and patience mean nothing to the eternal. I gave the woman the greatest of gifts: curiosity. By that her seed has been saved from my wrath; for I also am curious; and I have waited always to see what they will do tomorrow.“

George Bernard Shaw (26 juli 1856 – 2 november 1950)

De Franse dichter en essayist Claude Esteban werd geboren op 26 juli 1935 in Parijs. Zie en ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2008 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010

Uit: Le jour à peine écrit

J'aimais la mort. Je le disais. Je l'écrivais sur chaque
feuille blanche. La mort était un mot, rien d'autre.
Un mot très pur. Je l'écrivais sans que mon corps
comprenne. Quand il a vu, il a crié. Il a chassé ce qui
n'était pas lui, les mots, les fables. Le soir venait.

On m'emportera sans me voir. On dira qu'il fait jour,
que la pluie tombe. On laissera sous la table un vieux
soulier. Qui d'autre pour se souvenir? Mon souffle ne
sera plus moi. Tout le reste appartient aux arbres.

On n'a pas eu le temps, pas
tout à fait, on
avait cru qu'une minute pouvait
suffire, une main
sur un bras, on n'a pas eu l'idée
que c'était fini
quelque part, écrit peut-être
dans un livre qu'on n'aurait jamais lu
surtout s'il parlait
d'une femme, d'un homme, d'un jardin.

Une fois, une
fois encore, je m'avance
vers la muraille, je
t'appelle, je ne sais plus
ton nom, je crie
juste un mot, celui qui vient,
soleil, et le soleil
est sans chaleur, maison,
et la maison se referme, je reviendrai,
je trouverai le mot qui t'apaise.

Claude Esteban (26 juli 1935 – 10 april 2006)

De Spaanse schrijver en dichter Antonio Machado Ruiz werd op 26 juli 1875 in Sevilla geboren. Zie ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010

Wandelaar

Wandelaar, je sporen
zijn de weg, en zij alleen;
wandelaar, er is geen weg,
de weg ontstaat in het gaan.
Gaandeweg ontstaat de weg,
en als je omkijkt
zie je de baan die nooit meer betreden zal worden.
Wandelaar, er is geen weg,
slechts een kielzog in de zee.

Passages

I

In the blue, the black

flock of birds

calling, flapping, perching

on the frozen poplar.

… On the bare poplar

sombre rooks, still and silent

like cold dark notes

penned on February’s stave.

II

The blue mountain, the river, the tall

copper wands of slender poplars,

and white of almonds on the hill,

oh snow in flower, butterfly on the bough!

With the broad beans’ fragrance the wind

blows over the land’s bright solitude.

Vertaald door A. S. Kline

Antonio Machado (26 juli 1875 – 22 februari 1939)

De Franse schrijver André Maurois (eig. Emile Salomon Wilhelm Herzog) werd geboren op 26 juli 1885 in Elbeuf. Zie en ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2008 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010

Uit: Lyautey

„Lyautey s’embarqua sur le croiseur Jules-Ferry, à Marseille, et fit une première escale en Algérie pour avoir un entretien avec les hommes qui lui avaient succédé à la tête des confins algéro-marocains. Il allait désormais travailler en liaison directe avec eux, puisqu’une partie de son royaume, le Maroc oriental, séparé de Fez par la région insoumise de Taza, ne pouvait être atteinte que par l’Algérie. Ses instructions furent prudentes : « J’ai notifié de la façon la plus nette que l’idée d’une action sur Taza devait être écartée jusqu’à nouvel ordre ;;; J’ai prié le Général Alix de communiquer cette intention à tous ses subordonnés, ce que je regarde comme indispensable pour mettre fin à l’état d’excitation et de nervosité qui résultait chez tous de cette attente, passée à l’état d’idée fixe, au détriment des préoccupations plus urgentes et plus utiles. » Puis, par un retournement assez semblable à celui qu’il avait fait en passant d’Aïn-Sefra à Oran, il défendit contre l’Algérie l’intégrité du territoire marocain, devenu le sien : « J’ai été saisi hier, lors de mon passage, d’un nouvel incident : l’envoi à Aïn-Chair, par le commandant du territoire d’Aïn-Sefra, d’un détachement de Sénégalais à l’insu des autorités des confins. Mesure aussi imprudente qu’inopportune. J’ai télégraphié à cet égard au Gouverneur de le l’Algérie et je ne doute pas que l’ordre de retirer ce détachement ne soit donné. » C’était, vu de l’autre côté de la hiérarchie, l’incident de Ras-el-Aïn.“

Anré Maurois (26 juli 1885 – 9 oktober 1967)

De Amerikaanse schrijver Paul Gallico werd geboren op 26 juli 1897 in New York. Zie en ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2008 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010

Uit: Poséidon (Vertaald door Suzanne Barthes)

““Mr James Martin, voyageant seul, chemisier à Evanston, Illinois, appelait dans sa cabine Mrs Wilma Lewis, une veuve de Chicago. Celle-ci n'était pas parmi les favorisés du sort ; elle gémit au téléphone : «Pour l'amour de Dieu, fichez-moi la paix ! Laissez-moi mourir tranquille !» Quand il demanda : «Puis-je venir vous voir ?», elle grogna : «Non !» et raccrocha.
Dans une autre cabine, Mrs Linda Rogo, entre deux nausées, abreuvait son mari de toutes les injures d'un vocabulaire expérimenté. Elle lui reprochait abondamment de l'avoir contrainte à faire cette croisière dont elle avait détesté chaque minute, et de n'avoir même pas le bon goût d'être malade lui-même. Impuissant à calmer sa femme, Mike Rogo déserta la cabine, poursuivi par ses imprécations.
Le docteur Frank Scott - le doctorat n'était pas en médecine mais en théologie - téléphona à Mr Richard Shelby, de Detroit :
Salut, Dick ; comment va la famille ?
Bien, jusqu'à présent.
Notre match de squash m'a l'air compromis.
On dirait !
On se voit à déjeuner ?
- Okay, Buzz.
Les deux hommes s'étaient liés pendant la croisière, vu leur intérêt commun pour le football et l'athlétisme. Cinq ans plus tôt, le pasteur Scott, docteur en théologie, athlète complet, deux fois champion olympique de décathlon et alpiniste, était encore Frank «Buzz» Scott, arrière des Ail America de Princeton.
Richard Shelby, son aîné d'une vingtaine d'années, était directeur du service de dessin industriel, section des véhicules commerciaux, à la société Cranborne Motors de Detroit ; dans sa jeunesse, il avait été un élément de valeur de l'équipe Michigan.”

Paul Gallico (26 juli 1897 – 15 juli 1976)

De Duitse schrijver en journalist Hans Bergel werd geboren op 26 juli 1925 in Râşnov (Duits:Rosenau), Siebenbürgen ofwel Transsylvanië, Roemenië. Zie en ook mijn blog van 26 juli 2007 en ook mijn blog van 26 juli 2009 en ook mijn blog van 26 juli 2010

Uit: Am Vorabend des Taifuns

“In einem der ersten Nachkriegsjahre begegnete mir auf ungewöhnliche Weise ein noch nicht dreißigjähriger Mann, über dessen Herkunft, Beschäftigung und Lebensverhältnisse ich mir zunächst kein Bild machen konnte, die mich jedoch, als ich sie erfuhr, in Angst und Schrecken versetzten.

Wir standen uns eines Januartags unerwartet in einer mittlerweile abgerissenen kleinen Steinhütte am Ufer eines Hochgebirgssees in den Südkarpaten gegenüber, einem einsamen Bergsteigerrefugium,

wo ich mich seit zwei Tagen aufhielt. Er hatte den beschwerlichen Fünf-Stunden-Anstieg durch die Schneemassen der unteren Talstufe in Begleitung eines Führers und einiger Träger hinter sich, als ich

mich gerade zu einer der umliegenden Höhen aufmachen wollte, um Ausschau nach G. zu halten, dessen Fernbleiben mich zu beunruhigen begann. Führer und Träger des Ankömmlings, Bauernburschen aus einem der Dörfer am Fuß der Berge, waren sofort wieder talwärts aufgebrochen. Die Tatsache, dass der Mann sie für diesen Dienst verpflichtet hatte, zwang mich, auf das Ungewöhnliche seiner Verhältnisse zu schließen – zu jener Zeit ein Umstand, der mich aufs Höchste beunruhigen musste.

Der Mann war sportlich schlank, von knochiger Gestalt, schwarzhaarig und dank häufiger Aufenthalte im Freien braungebrannt. Eine gewisse Note von Arroganz fiel mir in den ersten Minuten auf. Er hatte meinen freundlichen Gruß mit einem halb über die Schulter gemurmelten unverständlichen Wort erwidert und mich nur flüchtig angesehen. Auch während er sich in einer Ecke des Raumes,

des einzigen in der Hütte, mit den abgestellten Rucksäcken beschäftigte, würdigte er mich keines Blickes.”

Hans Bergel (Râşnov, 26 juli 1925)