De Nederlandse dichter en schrijver Gerrit Krol werd geboren op 1 augustus 1943 in Groningen. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Gerrit Krol op dit blog.

 

Uit: Laatst met een vrouw

 

„Als emoties waren voorzien van een nummer, zou ik er beter mee overweg kunnen en dat geldt vrees ik ook voor mijn filosofische gedachten. Het is elke keer anders. Hoe vaak niet heb ik de wereld al begrepen doordat ik mijn zaken op orde had en de volgende dag is er – door weer geheel nieuwe input – van die orde al niet veel meer over. Die wordt overstemd door zeg maar nieuwe geluiden, welke interessanter zijn dan de oude en zo blijf je aan de gang. Ik denk dat iedereen dat heeft, zo niet met nieuwe gedachten, dan wel met bijvoorbeeld nieuwe kleren. Een nieuwe jas – dan heb je de oude opeens niet meer nodig.
Punt is dit. Een mens heeft zijn voorstellingen. Daardoor leeft hij voornamelijk in het verleden en in de toekomst en aan het heden komt hij nauwelijks toe. Je bent op vakantie en je neemt een foto ‘voor later’, wanneer dit moment verleden tijd is. Ooit nam je op vakantie vijf foto’s en tegenwoordig neem de van dezelfde soort vakantie vijftig foto’s of nog veel meer. Zelfs de negatieven worden bewaard. Allemaal voor later: dat je weet hoe het vroeger was. Het heden doet er niet meer zo toe – lijkt wel. Bewust van alles, op de hoogte van alles, ben je ontzettend bewust en serieus persoon geworden, niks aan. ingeklemd tussen gisteren en morgen, tussen zo straks en straks is het heden maar een uiterst dunnen strook, dunner dan een seconde; hoe meer je erover nadenkt des te meer werk je je filosofisch in de nesten. Je kunt beter foto’s blijven nemen, en video.
Ik vind dat jammer. Dat het heden zo aan je voorbijvliegt. Grijp de gelegenheid, roep ik mezelf wel ’s toe, pluk de dag, maar voor ik het weet zit ik weer te lezen en verkeer ik met mijn eeuwige gedachten in gebieden die niet het heden zijn. Het lijkt wel of je, om in het heden te leven, geen gedachten moet hebben.
Hic et nunc – dat is het devies. De vraag is of het je nog lukt. Het heden is een evenwichtsbalk waar je voortdurend vanaf valt, zij het links (de toekomst), zij het rechts (het verleden); het vermogen eenvoudig in het heden voor te gaan, te ‘handelen’, heeft de altijd denkende mens verloren. Wat is daaraan te doen? Hoe kun je handelen zonder te denken? Wat zou de lol van dit soort handelen zijn? Een mens is geen dier.“

 

 

Gerrit Krol (Groningen, 1 augustus 1934)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Edward van de Vendel werd geboren in Leerdam op 1 augustus 1964. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Kleur
           

De zon heeft wascovingers,
Van die grote,
Waarmee hij over onze blote lijven
Heeft zitten wrijven.
Nu zijn we dus gekleurd.
Zo zachtjes is dat gebeurd,
En voorzichtig,
En fijntjes.
En moet je zien als ik mijn zwembroek uitdoe:
Ook nog binnen de lijntjes!

 

 

 

Kom

Toen zijn vrienden opgegeten waren
zwom mijn guppie in zijn kom
als in een traan.
Verdrietig water.
Gup,
stel je niet aan.
Want als je er nog bent,
dan blijf je.
En als je blijft, dan is er later.
En dus heb ik hier een wijfje,
ze is nieuw
en in haar lijfje
groeit een piepklein kommetje.
Daar kunnen jonkies in.
Dus guppie, heb je zin?
Dan maak ik nu een ommetje -
wat je doen moet zul je zelf wel weten.
Lief zijn,
supervisje.
Lief zijn.
En vergeten.

 

 

 

Edward van de Vendel (Leerdam, 1 augustus 1964)

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Frans Pointl werd geboren in Amsterdam op 1 augustus 1933. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Frans Pointl op dit blog.

 

 

Bij een oude foto

 

dertig was ik
(in 1963 was ik niet lelijk)
de vrouw die me fotografeerde zei:
nu moet je aan mij denken
ontspan je lippen

een gescheiden vrouw
met vier aardige katten
maar even dominerend
als mijn Duitse hospita
dus hield ik flink afstand

ze had een donkere kamer
waarin ze mij heeft ontwikkeld
zelfs uitvergroot
(later ingelijst
hoelang heb ik op haar buffet
gestaan?
wat heeft ze ernaar starende
gedaan?)

onlangs toonde ik iemand
die foto
hij vroeg:
is dat je zoon?

 

 

 

Uitkomst

 

toen ik jonger was
droomde ik dat er niets
van me terecht zou komen
twaalf ambachten enzovoorts
alleen blijven zou ik
op honderd huurkamers wonen
bespioneerd door Duitse hospita's
en zie
vierenvijftig ben ik
ál mijn dromen
werden ten volle bewaarheid
wat wil ik nog meer?

 

 

 

 

Frans Pointl (Amsterdam,  1 augustus 1933)

Portret door Heleen Kramer

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en musicus Jim Carroll werd geboren op 1 augustus 1949 in New York. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

People Who Died  

 

Teddy sniffing glue, he was 12 years old

Fell from the roof on East Two-nine

Cathy was 11 when she pulled the plug

On 26 reds and a bottle of wine

Bobby got leukemia, 14 years old

He looked like 65 when he died

He was a friend of mine

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten

So they died of hepatitis in upper Manhattan

Sly in Vietnam took a bullet in the head

Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed

They were two more friends of mine

Two more friends that died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Mary took a dry dive from a hotel room

Bobby hung himself from a cell in the tombs

Judy jumped in front of a subway train

Eddie got slit in the jugular vein

And Eddie, I miss you more than all the others

And I salute you brother

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Herbie pushed Tony from the Boys' Club roof

Tony thought that his rage was just some goof

But Herbie sure gave Tony some bitchen proof

"Hey," Herbie said, "Tony, can you fly?"

But Tony couldn't fly, Tony died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Brian got busted on a narco rap

He beat the rap by rattin' on some bikers

He said, "Hey, I know it's dangerous, but it sure beats Riker's"

But the next day he got offed by the very same bikers

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Teddy sniffing glue, he was 12 years old

Fell from the roof on East Two-nine

Cathy was 11 when she pulled the plug

On 26 reds and a bottle of wine

Bobby got leukemia, 14 years old

He looked like 65 when he died

He was a friend of mine

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

G-berg and Georgie let their gimmicks go rotten

So they died of hepatitis in upper Manhattan

Sly in Vietnam took a bullet in the head

Bobby OD'd on Drano on the night that he was wed

They were two more friends of mine

Two more friends that died

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

Mary took a dry dive from a hotel room

Bobby hung himself from a cell in the tombs

Judy jumped in front of a subway train

Eddie got slit in the jugular vein

And Eddie, I miss you more than all the others

And I salute you brother

 

Those are people who died, died

They were all my friends, and they died

 

 

Jim Carroll (1 augustus 1949 – 11 september 2009)



Zie voor nog meer schrijvers van de 1e augustus ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Koreaanse dichter Ko Un werd geboren op 1 augustus 1933 in Gunsan. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Blüten des Augenblicks

 

 

19­­. April,
die erste­­ Schlan­­ge in diese­­m Frühling­­ tauch­­te auf
un­­d starb­­.
Ich, ich habe schon­­ zu lange­­ geleb­­t.
 

 

»Ich bin gekom­­men, Liebst­­e,
der stren­­ge Winter­­, er ist vorbe­­i.«
Das Grab seine­­r Frau lacht­­ leise­­.

 

 

An der Stelle, wo letzten Sommer

ein Tankwagen mit Wasser vorbeifuhr,

blühte in diesem Herbst eine Chrysantheme.

 

 

 

Ko Un (Gunsan, 1 augustus 1933)

 

 

 

 

De Argentijnse schrijver Juan Filloy werd geboren op 1 augustus 1894 in Córdoba. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Op Oloop (Vertaald door Lisa Dillman)

 

„0:00 A.M.

The clock struck ten.

He'd taken great care writing the invitations. Now all he had to do was address the last envelope, to his closest friend, Piet Van Saal. But he couldn't. He felt as though two leaden talons had alighted on his shoulders, determined to wrench him from his task.

He sat there for quite some time, his head lolling against the headrest of his swivel chair. Laxity suited him. Then, slowly, demurely, he opened his eyes. And once again leaned toward the desk, trying to fool fate. He looked left and right, furtively--like a common criminal--and took up his pen. But he could get no further than the S of Senor. A fine, elegant capital S, like a meat hook. And on it he hung what remained of his body (fatigue) and soul (exasperation).

Thus, Op Oloop was convinced yet again that it was simply impossible for him to act contrary to his nature. "SUNDAY: WRITING, BETWEEN 7:00 AND 10:00 A.M." That was the rule. When life is as ordered as a mathematical equation, you can't just skip a digit whenever you feel like it. Op Oloop was entirely incapable of any impromptu act that might violate the pre-established norms of his routine, even such a trivial, graphical act as addressing an envelope he'd already begun while still within the allotted time.

"Oh well. I'll see him in person," he consoled himself. Op Oloop was method personified--an accomplished executioner of spontaneity: method made word; all his hopes, desires, feelings channeled into the vessel of method. He was method incarnate: undisturbed by even the tiniest rogue impulse, the littlest leap or bound--be it spiritual or carnal. How could he break that rhythm? How could he alter that flow?“

 

 

Juan Filloy (1 augustus 1894 – 15 juli 2000)

 

 

 

 

De Canadese dichteres en schrijfster Anne Hébert werd geboren op 1 augustus 1916 in Sainte-Catherine-de-Fossambault, Quebec. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

 

LA NEIGE

 

La neige nous met en rêve

Sur de vastes plaines,

Sans traces ni couleur.

 

Veille mon cœur,

La neige nous met en selle

Sur des coursiers d’écume.

 

Sonne l’enfance couronnée,

La neige nous sacre en haute-mer,

Plein songe,

Toute voile dehors.

 

La neige nous met en magie.

Blancheur étale.

Plumes gonflées

Où perce l’œil de cet oiseau.

 

Mon cœur ;

Trait de feu sous des palmes de gel

Fille de sang qui m’émerveille.

 

 

 

PRÉSENCE

 

La Mort m’accompagne

Comme une grande personne qui me tiendrait la main.

 

Même quand elle paraît séparée de moi,

Je sais que je me meus dans son rayonnement.

 

Elle est debout dans une chambre secrète,

Au plus profond de mes songes.

 

Son visage est absent,

Sa main qui me touche

N’est ni décharnée, ni hideuse,

Seulement un lien spirituel et majestueux.

 

Elle est voilée,

Comme un voile d’eau,

Ni linge ni suaire.

 

Elle se tient

comme dans une source,

La plus profonde source

Des plus profondes eaux.

 

Elle ne s’épouvante pas,

Parfois, je l’oublie ;

Et tout d’un coup je la sens là,

Ainsi qu’un enfant qui joue sur la grève

Et qui subitement découvre

La gravité de la mer.

 

« …passage de la lumière sur un paysage d’eau »

 

 

 

 

Anne Hébert (1 augustus 1916 – 22 februari 2000)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Herman Melville werd geboren in New York op 1 augustus 1819. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007  en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2009 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Moby Dick

 

„There now is your insular city of the Manhattoes, belted round by wharves as Indian isles by coral reefs- commerce surrounds it with her surf. Right and left, the streets take you waterward. Its extreme downtown is the battery, where that noble mole is washed by waves, and cooled by breezes, which a few hours previous were out of sight of land. Look at the crowds of water-gazers there.

Circumambulate the city of a dreamy Sabbath afternoon. Go from Corlears Hook to Coenties Slip, and from thence, by Whitehall, northward. What do you see?- Posted like silent sentinels all around the town, stand thousands upon thousands of mortal men fixed in ocean reveries. Some leaning against the spiles; some seated upon the pier-heads; some looking over the bulwarks of ships from China; some high aloft in the rigging, as if striving to get a still better seaward peep. But these are all landsmen; of week days pent up in lath and plaster- tied to counters, nailed to benches, clinched to desks. How then is this? Are the green fields gone? What do they here?

But look! here come more crowds, pacing straight for the water, and seemingly bound for a dive. Strange! Nothing will content them but the extremest limit of the land; loitering under the shady lee of yonder warehouses will not suffice. No. They must get just as nigh the water as they possibly can without falling And there they stand- miles of them- leagues. Inlanders all, they come from lanes and alleys, streets avenues- north, east, south, and west. Yet here they all unite. Tell me, does the magnetic virtue of the needles of the compasses of all those ships attract them thither?

Once more. Say you are in the country; in some high land of lakes. Take almost any path you please, and ten to one it carries you down in a dale, and leaves you there by a pool in the stream. There is magic in it. Let the most absent-minded of men be plunged in his deepest reveries- stand that man on his legs, set his feet a-going, and he will infallibly lead you to water, if water there be in all that region. Should you ever be athirst in the great American desert, try this experiment, if your caravan happen to be supplied with a metaphysical professor. Yes, as every one knows, meditation and water are wedded for ever.“

 

 

 
Herman Melville (1 augustus 1819 - 28 september 1891)

De Oostenrijkse dichter en schrijver Ernst Jandl werd geboren in Wenen op 1 augustus 1925. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

 

vom leben der bäume

auch die harten schwarzen
knospen, auch die säumigen
knospen öffnet das licht.

auch die schönen weißen
blüten, auch die duftenden
blüten zerstreut der wind.

auch die schönen grünen
blätter, auch die sonnigen
blätter zerreibt der wind.

auch die alten großen
bäume, auch die beständigen
bäume bricht die zeit.

 

 

sommerlied

wir sind die menschen auf den wiesen
bald sind wir die menschen unter den wiesen
und werden wiesen, und werden wald
das wird ein heiterer landaufenthalt

 

 

 

Ernst Jandl (1 augustus 1925 – 9 juni 2000)

De Amerikaanse schrijver Frederick Busch werd geboren in New York.  Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2008 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Don't Tell Anyone

 

„Did I tell you she was raped?
And not by the man she stabbed?
If you could do . . . something--I couldn't remember what--then you'd be able to do something else. I couldn't remember that, either. I knew it was the poem they quote at commencements and at civic-awards ceremonies in small upstate communities like mine. I remembered the rhythm of its lines, but I couldn't remember the words.
My head was a hive of half-remembered words, tatters of statement, halves of stories, the litter of alibis, confessions, supplications, and demands, the aftereffects, perhaps, of the time I spent standing beside my grown, or half-grown, ungrown, ingrown child in a courtroom. She trembled, and I tried to situate myself, standing as we were before the clerks' desk, which was before and below the bench of the judge, so that she could lean her thin, shivering body on mine, at least a shoulder or forearm, at least the comfort I could offer with the heft of my hand against the hard, cold, bony fingers of hers. But she would not accept the heat of my flesh or the weight I wished she might prop herself on. The trial for the crime had never taken place, because our lawyer convinced us--Alec, my daughter, and me--that she should plead nolo contendere: guilty, in a word. She had, as they say, copped a plea. She'd bargained down. She and the victim and the Manhattan district attorney's office had agreed to change the shape of events. We would say that Alec did not incise three small cuts in the skin of Victor Petrekis's face with a stainless-steel pocket knife brought to her from England by her father when she was small. She and our lawyer, Petrekis and the assistant district attorney, had constructed a language to make her crime the attempt of the deed she had in fact done. And we were before the judge to hear the sentence he would pass.“

 

 

 

Frederick Busch (1 augustus 1941 – 23 februari 2006)

 

 

 

 

De Nederlandse (jeugdboeken)schrijver Guus Kuijer werd geboren in Amsterdam op 1 augustus 1942. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2007 en ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Uit: Het boek van alle dingen

 

“Vader was bang voor vrolijkheid. Hij was vooral bang voor spot. Hij was bang dat iemand zou zeggen dat de mens van de aap afstamt. Of dat de aarde veel ouder is dan vierduizend jaar. Of dat er iemand zou vragen hoe Noach aan zijn ijsberen was gekomen. Of dat er iemand zou vloeken. Vader was als de dood.
Moeder keek naar vader om. Kom toch jongen, gebaarde ze. Kom er toch gezellig bij zitten.
Hij kon het niet. Hij durfde niet bij de mensen te horen. Hij draaide zich om en sloot zich op in het zijkamertje.
Thomas zag dingen die andere mensen niet zagen. Hij wist niet hoe dat kwam, maar het was altijd zo geweest. Hij zag vader dwars door de muur heen. Achter zijn bureau. Alleen. Thomas voelde zich raar in zijn buik. Hij dacht dat hij een nijlpaard had ingeslikt, maar even later begreep hij dat het medelijden was.”

 

Guus Kuijer (Amsterdam, 1 augustus 1942)

 

 

 

De Amerikaanse dichter en advocaat Francis Scott Key werd geboren op de plantage Terra Rubra bij Frederick (Maryland) op 1 augustus 1779. Zie ook mijn blog van 1 augustus 2010.

 

Defence of Fort M'Henry (Fragment)

Tune – Anacreon In Heaven

O! say can you see, by the dawn's early light,
What so proudly we hail'd at the twilight's last gleaming,
Whose broad stripes and bright stars through the perilous fight,
O'er the ramparts we watch'd, were so gallantly streaming?
And the rockets' red glare, the bombs bursting in air,
Gave proof through the night that our flag was still there --
O! say, does that star-spangled banner yet wave
O'er the land of the free, and the home of the brave?
On the shore, dimly seen through the mists of the deep,
Where the foe's haughty host in dread silence reposes,
What is that which the breeze o'er the towering steep,
As it fitfully blows, half conceals, half discloses?
Now it catches the gleam of the morning's first beam,
In full glory reflected now shines on the stream --
'Tis the star-spangled banner, O! long may it wave
O'er the land of the free, and the home of the brave.

 

 

Francis Scott Key (1 augustus 1779  - 11 januari 1843)

De Nederlandse dichter en schrijver Cees Nooteboom werd geboren in Den Haag op 31 juli 1933. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010 en eveneens alle tags voor Cees Nooteboom op dit blog.

 

 

Zoals regen...

 

zoals regen zoekt een natuurlijk versmelten
en planten hun aarde ten zeerste bevroeden

zo drijvend op een lange zijden zeewind
blies jij in mijn gebied je oevers, mistiger,
heb jij verdriet voortdurend op mij ingesproken
zoals ook regen steeds zoekt een natuurlijk versmelten.

en groeit nu dit bitter stromen rustiger, zijns ondanks, en
opgesierd met vreemde dingen van het maanspel -
het blijft mijn grondwater van dagelijks versterven
en jij en ik is dood en verder machteloos.

 

 

 

Romantische herfst

 

schimmig vanavond jaagt die mist de velden
de maan sluipt terug in dodelijke bomen 

nu is de grote rafelaar gekomen
een herfst een doodgaan een gekwelde smeekstem
hoor... ademend beweegt de aarde van heimwee
om mensen te bezetten met een adem van verdriet
om koeien zwaar en zwijgend in zich vast te zetten
als schepen, vastgegroeid aan het lichaam van de zee
of de dood, levend aan het gezicht van de mensen,
mééademend, méésprekend.

 

 

 

Iets

 

Het leven
je zou het je moeten kunnen
herinneren
als een buitenlandse reis
en er met vrienden of vriendinnen
over na moeten praten
en zeggen
Het was toch wel aardig,
het leven,
en flarden zien van vrouwen, geheimen
en landschappen

en dan tevreden achteroverleunen
maar doden kunnen niet achteroverleunen.

En ook verder kunnen ze niets.

 

 

 

Cees Nooteboom (Den Haag, 31 juli 1933)

 

 

 

 

De Franse Poetry Slam kunstenaar Grand Corps Malade (eig. Fabien Marsaud) werd geboren op  31 juli 1977 in Le Blanc-Mesnil, Seine-Saint-Denis. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

L'heure D'eté:

 

Est-ce que c'est dla patience ou est-ce qu'on sait faire le dos rond
Est-ce que c'est l'expérience que nous ont enseigné nos darrons
Et ce qu'on a tous compris c'est que la vie repose toujours sur l'enchainement des opposés
Après chaque nuit il va faire jour
Partant de cette évidence d'une volonté naïveté
On sait qu'après chaque inquiétude viendra l'instant de sérénité
Comme si à l'échelle d'une vie les choses devaient s'équilibrer
Après l'orage les éclaircies aucun ciel ne reste encombré
Alors on s'est imprégné de cette capacité d'adaptation
Pour encaisser les coups on a su entrer en mode mission
On sait que les tunnels ont une fin dans chaque moment de lucidité
Et que nos efforts ne sont pas vains quand la vie passe à l'heure d'été

J'ai eu pas mal de patience et j'ai dû faire le dos rond
Pour traverser en silence toutes les journées peintes en marron
J'ai gardé l'envie de croire ou j'ai toujours cru à l'envie
J'ai refusé de concevoir un présent cruel à vie
Comme le destin doit être aidé j'ai avancé l'aiguille d'un tour
Je suis passé à l'heure d'été pour aller rejouer dans la cour
Comme le boxeur après le gong et le taulard après dix ans
Comme le civil après les bombes après la lutte on est vivants
Vivants pour sentir le soleil et la nuit tombe de plus en plus tard
Et ya d'la lumière de plus en plus longtemps dans nos espoirs
C'est vrai qu'on a passé l'hiver à donner des grands coups d'épée
Dorénavant la route est claire on est passé à l'heure d'été

 

 

 Grand Corps Malade (Le Blanc-Mesnil, 31 juli 1977)

 

 

 

 

De Britse schrijfster Joanne Rowling werd geboren in Chipping Sodbury bij Bristol op 31 juli 1965. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Harry Potter & The Goblet of Fire

 

„The maid had run screaming down the hill into the village and roused as many people as she could.
"Lying there with their eyes wide open! Cold as ice! Still in their dinner things!"
The police were summoned, and the whole of Little Hangleton had seethed with shocked curiosity and ill-disguised excitement. Nobody wasted their breath pretending to feel very sad about the Riddles, for they had been most unpopular. Elderly Mr. and Mrs. Riddle had been rich, snobbish, and rude, and their grown-up son, Tom, had been, if anything, worse. All the villagers cared about was the identity oftheir murderer for plainly, three apparently healthy people did not all drop dead of natural causes on the same night.
The Hanged Man, the village pub, did a roaring trade that night; the whole village seemed to have turned out to discuss the murders. They were rewarded for leaving their firesides when the Riddles' cook arrived dramatically in their midst and announced to the suddenly silent pub that a man called Frank Bryce had just been arrested.

"Frank!" cried several people. "Never!"
Frank Bryce was the Riddles' gardener. He lived alone in a rundown cottage on the grounds of the Riddle House. Frank had come back from the war with a very stiff leg and a great dislike of crowds and loud noises, and had been working for the Riddles ever since.“

 

Joanne Rowling (Chipping Sodbury, 31 juli 1965)

Zie voor nog meer schrijvers van de 31e juli ook mijn eerste blog van vandaag en eveneens mijn tweede blog van vandaag.

De Italiaanse schrijver Primo Levi werd geboren op 31 juli 1919 in Turijn. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Reveille

 

In the brutal nights we used to dream
Dense violent dreams,
Dreamed with soul and body:
To return; to eat; to tell the story.
Until the dawn command
Sounded brief, low
'Wstawac'
And the heart cracked in the breast.

Now we have found our homes again,
Our bellies are full,
We're through telling the story.
It's time. Soon we'll hear again
The strange command:
'Wstawac'

 

 

Shema

 

You who live secure
In your warm houses
Who return at evening to find
Hot food and friendly faces:

Consider whether this is a man,
Who labours in the mud
Who knows no peace
Who fights for a crust of bread
Who dies at a yes or a no.
Consider whether this is a woman,
Without hair or name
With no more strength to remember
Eyes empty and womb cold
As a frog in winter.

Consider that this has been:
I commend these words to you.
Engrave them on your hearts
When you are in your house, when you walk on your way,
When you go to bed, when you rise.
Repeat them to your children.
Or may your house crumble,
Disease render you powerless,
Your offspring avert their faces from you.

 

Vertaald door Ruth Feldman en Brian Swann

 

 

 

Primo Levi (31 juli 1919 – 11 april 1987)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Daniel Bielenstein werd geboren op 31 juli 1967 in Bonn. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Jordan

 

„Es regnete. Und das mitten in den Sommerferien. Was für ein sinnloser Tag! Ich hockte am Hauptbahnhof herum, um mir ein paar Euro zusammenzuschnorren, und war supermüde, weil ich in der Nacht kaum ein Auge zugemacht hatte. Außerdem knurrte mein Magen so laut, dass er sogar den prasselnden Regen übertönte. Ich träumte von einem schönen, saftigen Burger-Menü mit einer gigantischen Portion Pommes und einer prickelnd kalten Coke.

Das Problem war, dass ich keinen einzigen Cent in der Tasche hatte, und es sah nicht so aus, als würde sich daran allzu bald etwas ändern. In meinem Cap, das ich vor mich auf den Bürgersteig gelegt hatte, hatte seit Stunden nicht eine einzige Münze geklingelt. Bei dem Mistwetter

verschwendeten die Leute keinen Gedanken an einen hungrigen, durchnässten Punk, der schlecht gelaunt auf dem Gehsteig herumlungerte.

Natürlich hätte ich nach Hause gehen und den Kühlschrank meiner Mutter plündern können. Aber dazu hatte ich keine Lust. Ich hatte mich seit Tagen nicht mehr zu Hause blicken lassen, und das war auch gut so. Meine Eltern interessierten sich null für das, was ich so trieb. Sie hatten sich ein paar Jahre zuvor voneinander getrennt und seitdem redeten sie kein Wort mehr miteinander.

Ziemlich praktisch das Ganze, jedenfalls für mich. Wenn ich abends nicht nach Hause kam, dachte mein Vater, ich wäre bei meiner Mutter. Und meine Mutter dachte, ich wäre bei meinem Vater. Ich konnte also tun und lassen, was ich wollte.“

 

 

 

Daniel Bielenstein (Bonn, 31 juli 1967)

 

 

De Duitse dichter, singer-songwriter en muzikant Hans-Eckardt Wenzel werd geboren op 31 juli 1955 in Kropstädt bij Wittenberg. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen

 

Ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen
wie das Signal am S-Bahndamm bei mir
In meinem Kopf gehn hin und her die Zeilen
Bis sie gestorben sind auf dem Papier

Das Wasser tropft im Becken, die Sekunden
Du kommst, Du gehst, ich pinne an die Wand
mit einem Stahlstift dieses Blatt mit wunden
mit wunden Händen hier im Niemandsland

Ich kann vom Boden, wo ich schlafen liege,
bei gutem Licht noch lesen, was da steht
und wenn ich mir dabei den Rücken biege,
seh ich den Himmel, der ans Fenster geht

Vom Sud des Tees sind innen braun die Tassen
es ist schon März und wieder fiel heut Schnee
das Kissen riecht noch nach dem semmelblassen
Gesicht der Liebsten und mein Kopf tut weh

Dann ist mir so, dass ich auf keinen warte,
nur etwas Kaltes möcht ich trinken gehn
Grün werden mir die Augen, wenn das harte
Geäst vom Hof ans Fenster schlägt nach zehn

Die Spinnen, die sich von der Decke seilen
traun sich ganz nah an meine Liegestatt
ich bin vom grünen Licht so schwer zu heilen
mein Magen ist nach einer Schnitte satt

 

 

 

Hans-Eckardt Wenzel (Kropstädt, 31 juli 1955)

De Franse schrijver Alain Nadaud werd geboren op 31 juli 1948 in Parijs. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2009 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Comment je ne suis jamais devenu écrivain

 

  "Parmi les héros dont je partageais les aventures dans les livres que j'empruntais à la bibliothèque de la pension : agents secrets, bandits de grand chemin, chevaliers en armure, coureurs des bois, détectives privés, explorateurs, etc., il y en avait un qui demeurait auréolé de mystère et dont l'activité restait pour moi énigmatique : celui-là même qui avait donné naissance à tous ces personnages et qui, invisible en arrière-fond, en tirait les ficelles. J'enviais sa capacité à me tenir en haleine au récit des dangers qu'il leur faisait courir et qui me poussaient à prendre fait et cause pour eux comme s'ils existaient vraiment, à me transporter page après page dans des paysages créés par les seules puissances de son imagination, à me faire croire des choses qui n'avaient jamais eu lieu.
        Voilà, c'est dans ce rôle-là que j'aurais aimé être : à contre-jour sous la lampe, solitaire face au clavier de ma machine à écrire et néanmoins susceptible de me déplacer à volonté dans les mondes inexplorés de mes fantasmagories ; maître des rêves d'autrui, souverain de l'improbable."

 

 

 

Alain Nadaud (Parijs, 31 juli 1948)

 

 

 

 

Volgens de Franse Wikipedia is de Algerijnse, Franstalige schrijver Ahmed Zitouni geboren op 31 juli 1949 in Saïda, Algerije. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Attilah Fakir

 

„Les yeux grands ouverts dans la pénombre, Anastasie se demande une énième fois ce qui a bien pu arriver à son mari. Pour le moment, elle n'a pas entièrement rejeté l'hypothèse d'une liaison. Encore que, lui, dans la peau de l'amant rognant sur ses horaires habituels, afin d'aller rejoindre au plus vite quelque épouse délaissée... à moins qu'il n'ait jeté son dévolu sur une de ces plantureuses femelles, capable de vous expédier l'homme le plus robuste, le plus pervers, en service de réanimation, après deux ou trois jours de délicatesses intensives. Attilah Fakir en terreur du cinq à sept, l'idée fait sourire. Le Roméo, soupire-t-elle, déjà qu'il a la constitution faiblarde, des troubles émotifs, sa flemme, ses douleurs au dos. Pourtant, elle en est certaine, son homme traverse une crise inhabituelle. C'est un cyclique dans son genre, avec périodes, saisons de pointe, passages à vide. Il a des moments propices aux coups de froid et d'autres, pour caser angoisses et névroses : à dates fixes. Homme de désordre, il est méticuleux dans ses accès de douleur, comme dans ses grandes phases d'anxiété.

D'habitude, sa grande crise, celle dont il se remet le plus difficilement, commence avec la fin de l'été. Les premiers symptômes apparaissent avec l'annonce d'une grande foire, curieusement appelée rentrée littéraire. Nuits blanches, état dépressif, humeur maussade, mutisme parfois prolongé, grognements, borborygmes mâchonnés en insultes. Fièvres variant avec les fluctuations du grand battage publicitaire.

Le mal culmine dès l'annonce des divers prix récompensant telle ou telle savonnerie éditoriale. Cela se traduit par nombre de haussements d'épaules rageurs, un état d'hébétude troué de temps à autre par de vigoureuses invectives adressées à l'écran de télévision.

La dernière saison dite littéraire, qu'Attilah, Fakir avait fort à propos baptisée saison des vautours, ne semblait pas avoir laissé d'irréversibles séquelles. Ni dans son comportement ni dans ses idées. Hormis quelques crachats et insultes, il s'en était plutôt bien tiré. Encore six mois avant la prochaine rentrée, constate-t-elle. Largement de quoi voir venir.“

 

 

 

Ahmed Zitouni (Saïda, 31 juli 1949)

 

 

 

 

De Indische (Hindi en Urdu) schrijver Munshi Premchand werd geboren in Lamhi op 31 juli 1880. Zie ook mijn blog van 31 juli 2010

 

Uit: Coastal Delights (Vertaald door Sudhir Raikar)

 

„My brother was five years elder to me, but only three grades ahead. Not that his tryst with schooling began late, it surely must been his keen devotion to learning that dissuaded him from any hasty progress. How could the great monument of knowledge stand tall without a strong foundation? Hence the motto of spending more than a year in each division.
My upbringing was solely his responsibility and for me, his was obviously the final word. How could I ever think of defying him? He was so studious … always engrossed in books. I often found fancy cats, dogs and birds drawn on few pages of his note books…. could well have been his idea of taking a break perhaps.
Many a times he wrote a single name several times over, or scribbled few sentences that didn’t make any sense to me. For instance, once I found the following etched in his notebook:
Special, Ameena, brothers, because, Radheshyam, Mr. Radheshyam, one hour…
At the end of this trail was the image of a man. I broke my head over this creation but failed to unravel the mystery. Nor did I dare to ask him. He was in the ninth standard; I was only in the fifth grade…how could I attempt to dissect such intricate stuff?
I never lost a single chance to rush to the playground, throwing pebbles in the air; flying paper butterflies. Climbing up and down the stairs, riding the hostel gate like a motorcar….I had great fun, but back in the hostel room, an eerie silence invariably unnerved me.
My brother would fling the first question rudely “Where were you?”
My answer was a meek silence, conveying the acceptance of my crime. He would then caution me in a flurry of kind and rude words.“

 

 

Munshi Premchand (31 juli 1880 –  8 oktober 1936)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Peter Rosegger werd geboren op 31 juli 1843 in Alpl, Steiermark. Zie ook mijn blog van 31 juli 2007 en ook mijn blog van 31 juli 2008 en ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

Stimmung

 

Das Schönste, was im Innern ich empfunden,
Das ist so rein und zart, lässt sich kaum denken,
Und will ich mich im Sinnen, traun, versenken,
So ist mir das Gefühlte schnöd verschwunden.

 

Und was es ist, das mir so zart entsprossen?
Ich weiß es nicht und kann es nicht enthüllen;
Der Seele reinster Teil nur kann es fühlen,
Und tief in meinem Herzen liegt's verschlossen.

 

 

Unfassbar

 

Nahe ist Werden und Leben und Sterben beisammen,
Früher die endlose Zeit - später die endlose Zeit.
Kurz vor den Tagen, in welchen ich fühle und denke,
War ich ein formloses Nichts, war es von Ewigkeit her.
Kurz nach den Tagen, in welchen ich walte und webe,
Bin ich ein formloses Nichts, werd' es in Ewigkeit sein.
Wie er doch sein kann, der winzige Punkt, wo ich stehe,
Wie es nur möglich, denselben zu fühlen just jetzt?
War es nicht immer der gleiche, weltenumgaukelte Schwerpunkt?
Wusst' ich's nicht ewig, fühl' ich's nicht ewig: Ich bin?

 

 

 

Peter Rosegger (31 juli 1843 – 26 juni 1918)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 31 juli 2010

 

 

De Iraanse dichter en schrijver Ahmad Akbarpour werd geboren op 31 juli 1970 in Lamerd, Shiraz.

 

 

De Noorse dichter Triztán Vindtorn werd geboren als Kjell Erik Vindtorn in Drammen op 31 juli 1942. Zie ook mijn blog van 31 juli 2009.