Berichten van 8 augustus 2011 tot 9 augustus 2011

De Vlaamse dichter, prozaïst en essayist Luuk Gruwez werd geboren op 9 augustus 1953 te Kortrijk. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2007 en ook mijn blog van 9 augustus 2008 en ook mijn blog van 9 augustus 2009 en ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

 

Mutter Courage

 

Aan elke heer die bellen blies
in haar hoofd van waspoeder en zeep
bood zij haar mond van eeuwen aan,
haar hele ziel in ondergoed,

opdat zij niet voorbij zou gaan.
Maar debuterend in de malle troost
van kinderneuzen vol met snot,
heeft zij voor eeuwigheid geen tijd.

Het regent, maar zij blijft gezond,
gezond zoals een moeder moet
- een trage, weldoorvoede kloek,
voorgoed begraven in haar kroost.

Zo leert zij leven van recepten
en van remedies tegen zeer
dat, eer het komt, genezen wordt.
En eeuwigheid is kinderspel.

 

 

 

Lamento voor Juul

 

Juul heeft de allertraagste fiets,
bestemd om nergens aan te komen.
Hij loopt ernaast als naast een ouwe ezel
bepakt met ouwe ezelsdromen.
Maar nu is Juul plots dood.
Plots foetsie naar een beter niets?
Juul had zelf ook een ezelskop.
Waarschijnlijk van Henri Matisse.
Het is de vraag hoezeer hij niet meer is,
want niemand, niemand die hem mist.
Al is dit altijd zo geweest, het blijft baldadig triest
in alle straten waar hij loopt noch fietst.

 

 

 

Hoevenzavel

 

Men opent een raam en zegt Ziehier de wereld.
Men bootst het wonen na in tal van talen.
En het dorp wordt een stad en de stad
de wereld, als ging de hele wereld in een straat.
Soms staat men voor een horizon als voor een hek,
maar de straat wordt een dorp en de stad de wereld

die ruikt naar sjasliek, shish kebab en moussaká,
naar al dat elders van te ver en van te velen.
En men verlaat zijn straat, op zoek naar een dorp.
Men droomt van grootse liefdes in betere steden
en men kijkt uit het raam in een huis in een dorp.
En het dorp wordt een stad en de stad de wereld.

 

 

 

 

Luuk Gruwez (Kortrijk, 9 augustus 1953)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter Philip Larkin werd op 9 augustus 1922 geboren in Coventry. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Philip Larkin op dit blog.

 

A Study Of Reading Habits

 

When getting my nose in a book

Cured most things short of school,

It was worth ruining my eyes

To know I could still keep cool,

And deal out the old right hook

To dirty dogs twice my size.

 

Later, with inch-thick specs,

Evil was just my lark:

Me and my coat and fangs

Had ripping times in the dark.

The women I clubbed with sex!

I broke them up like meringues.

 

Don't read much now: the dude

Who lets the girl down before

The hero arrives, the chap

Who's yellow and keeps the store

Seem far too familiar. Get stewed:

Books are a load of crap.

 

 

 

Ambulances

 

Closed like confessionals, they thread

Loud noons of cities, giving back

None of the glances they absorb.

Light glossy grey, arms on a plaque,

They come to rest at any kerb:

All streets in time are visited.

 

Then children strewn on steps or road,

Or women coming from the shops

Past smells of different dinners, see

A wild white face that overtops

Red stretcher-blankets momently

As it is carried in and stowed,

 

And sense the solving emptiness

That lies just under all we do,

And for a second get it whole,

So permanent and blank and true.

The fastened doors recede. Poor soul,

They whisper at their own distress;

 

For borne away in deadened air

May go the sudden shut of loss

Round something nearly at an end,

And what cohered in it across

The years, the unique random blend

Of families and fashions, there

 

At last begin to loosen. Far

From the exchange of love to lie

Unreachable insided a room

The trafic parts to let go by

Brings closer what is left to come,

And dulls to distance all we are.

 

 

 

Arrival

 

Morning, a glass door, flashes

Gold names off the new city,

Whose white shelves and domes travel

The slow sky all day.

I land to stay here;

And the windows flock open

And the curtains fly out like doves

And a past dries in a wind.

 

Now let me lie down, under

A wide-branched indifference,

Shovel-faces like pennies

Down the back of the mind,

Find voices coined to

An argot of motor-horns,

And let the cluttered-up houses

Keep their thick lives to themselves.

 

For this ignorance of me

Seems a kind of innocence.

Fast enough I shall wound it:

Let me breathe till then

Its milk-aired Eden,

Till my own life impound it-

Slow-falling; grey-veil-hung; a theft,

A style of dying only.

 

 

 

 

Philip Larkin (9 augustus 1922 – 2 december 1985)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Gerrit Kouwenaar werd op 9 augustus 1923 in Amsterdam geboren. Hij is vandaag dus 85 jaar geworden. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2010 en eveneens alle tags voor Gerrit Kouwenaar op dit blog.

 

 

10 mei 1994

 

Vanavond gehoord van je dood op een uur
dat de dag haast stilstond van vrede

 

maar onder een andere hemel verstreek een andere tijd
ontplofte het licht en je was verdwenen

 

hier in mijn schemer vonkt nog het oude volledige leven
en bekvecht het uitgesteld vlees met de geest

 

een verwonderde muze wacht op het donker en vlecht
nog een kraai en een nachtegaal tussen de regels

 

niets is voor niets geweest nu niets meer beweegt
voorgoed lig je vast in je taal en je tekens
in wat je steeds luider totaler verzwijgt -

 

 

totaal witte kamer

 

Laten wij nog eenmaal de kamer wit maken
nog eenmaal de totaal witte kamer, jij, ik

 

dit zal geen tijd sparen, maar nog eenmaal
de kamer wit maken, nu, nooit meer later

 

en dat wij dan bijna het volmaakte napraten
alsof het gedrukt staat, witter dan leesbaar

 

dus nog eenmaal die kamer, de voor altijd totale
zoals wij er lagen, liggen, liggen blijven
witter dan, samen -

 

 

 

in de boomgaard

 

Dichter, ik ben er weer even, ik schrok
in je wakker, loop met je mee
door de roerloze toekomst van ons verleden

 

alles is dichtgegroeid, aan dit leven
valt niets meer te doen, alles volledig
overal schemer, licht zonder hemel, is dit
een foto, waar de bodem, waar is
de steen op de zucht van de hond

 

je zit voor het raam, ik zie helder
wat ik niet zie, een lichaam bekneld
in zijn stilstand, zijn woorden

 

ooit zagen wij in een vitrine een steen
als de onmondige sprekend gelijkende
duurzame geest van een brood

 

dichter, niets rijmt op dood, ik streel
het ontaarde fluweel van mijn nachtgoed, ga weer
in je slapen -

 

 

 

Gerrit Kouwenaar (Amsterdam, 9 augustus 1923)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en taalkundige Henk Romijn Meijer werd geboren in Zwolle op 9 augustus 1929. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2009.

 

Uit: Vanuit mijn raam gezien

 

“‘We nemen een slok en doen ons best om het proeven buiten te sluiten. Het lukt niet helemaal. Het vocht is een lauw anijswater dat ze van blokjes bereidt waaraan ze een wijnkleurige stof toegevoegd heeft, want vorig jaar zijn alle druiven door de hagel vernield.
In elk glas drijven twee of drie vliegen die in de fles zijn verdronken.
“We komen afscheid nemen!”
“Wat zegt u?”
“Afscheid!”
“Godverdomme!”
We zijn hier op een van de stilste plekken in een stille omgeving. De haan kraait nu en dan en heel ver weg gonst een brommer. Hij komt dichterbij en ploft zich met moeite tegen de heuvel op. Op het erf geeft hij een knal en slaat af.’

(…)

 

‘Hoewel menselijk gedrag zich niet laat voorspellen, geloven we wel dat het gevaar van de uitnodiging afgewend is en we trekken de lering dat je een oplossing niet moet forceren en de dingen op hun beloop moet laten.’

 

 

 

Henk Romijn Meijer (9 augustus 1929 – 23 februari 2008)

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

De Noorse schrijfster Linn Karin Beate Ullmann werd geboren op 9 augustus 1966 in Oslo. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2007 en ook mijn blog van 9 augustus 2008 en ook mijn blog van 9 augustus 2009 en ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

Uit: A Blessed Child

 

“The Road

In the winter of 2005, Erika went to see her father, Isak Lövenstad. The journey was taking longer than expected, and she felt a strong urge to turn around and drive back to Oslo, but she pressed on, keeping her mobile phone on the seat beside her so she could ring him at any time and say that the visit was off. That she wasnt coming after all. That they would have to do it another time. She could say it was because of the weather, the heavy snowfall. The change of plan would have been a great relief to both of them.

Isak was eighty-four years old and lived by himself in a white limestone house on Hammarsö, an island off the east coast of Sweden. A specialist in gynecology, he had made his name as one of the pioneers of ultrasound. Now in retirement, he was in good health and his days passed pleasantly. All his basic needs were met by Simona, a lifelong resident of the island. Simona saw to it that he had a hot lunch and dinner every day; she gave the house a thorough weekly cleaning; she shopped, dusted, and did his laundry, of which there was not much. She also helped him with his annual income tax return and payments. Isak still had all his teeth, but in the past year he had developed a cataract in his right eye. He said it was like looking at the world through water.

Isak and Simona rarely talked to each other. Both preferred it that way.

After a long, full life in Stockholm and Lund, Isak had moved to Hammarsö for good. The house had stood empty for twelve years, during which time he had more than once considered selling it. Instead he decided to sell his flats in Stockholm and Lund and spend the rest of his life as an islander. Simona, whom Isak had hired back in the early seventies to help Rosa take care of the house (in spite of knowing that Rosa was the kind of woman, quite different from his previous wife and mistresses, who rarely needed help with anything, and especially not with the house, which by Rosa was kept to perfection), insisted that he allow her to take him in hand and cut his hair regularly.”

 

 

Linn Ullmann (Oslo, 9 augustus 1966)

 

De Australische schrijfster Pamela Lyndon Travers werd als Helen Lyndon Goff op 9 augustus 1899 geboren in Maryborough in Australië. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2009 en ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

Uit: Mary Poppins

 

"Ha!" said Mr. Banks, drawing in his head very quickly. "Admiral's telescope says East Wind. I thought as much. There is frost in my bones. I shall wear two overcoats." And he kissed his wife absentmindedly on one side of her nose and waved to the children and went away to the City. Now, the City was a place where Mr. Banks went every day--except Sundays, of course, and Bank Holidays--and while he was there he sat on a large chair in front of a large desk and made money. All day long he worked, cutting out pennies and shillings and half-crowns and threepenny-bits. And he brought them home with him in his little black bag. Sometimes he would give some to Jane and Michael for their money-boxes, and when he couldn't spare any he would say, "The Bank is broken," and they would know he hadn't made much money that day. Well, Mr. Banks went off with his black bag, and Mrs. Banks went into the drawing-room and sat there all day long writing letters to the papers and begging them to send some Nannies to her at once as she was waiting; and upstairs in the Nursery, Jane and Michael watched at the window and wondered who would come. They were glad Katie Nanna had gone, for they had never liked her. She was old and fat and smelt of barley-water. Anything, they thought, would be better than Katie Nanna--if not much better. When the afternoon began to die away behind the Park, Mrs. Brill and Ellen came to give them their supper and to bath the Twins. And after supper Jane and Michael sat at the window watching for Mr. Banks to come home, and listening to the sound of the East Wind blowing through the naked branches of the cherry-trees in the Lane. The trees themselves, turning and bending in the half light, looked as though they had gone mad and were dancing their roots out of the ground. "There he is!" said Michael, pointing suddenly to a shape that banged heavily against the gate. Jane peered through the gathering darkness. "That's not Daddy," she said. "It's somebody else." Then the shape, tossed and bent under the wind, lifted the latch of the gate, and they could see that it belonged to a woman, who was holding her hat on with one hand and carrying a bag in the other. As they watched, Jane and Michael saw a curious thing happen. As soon as the shape was inside the gate the wind seemed to catch her up into the air and fling her at the house. It was as though it had flung her first at the gate, waited for her to open it, and then had lifted and thrown her, bag and all, at the front door”

 

.

 

P. L. Travers (9 augustus 1899 – 23 april 1996)

 

 

 

 

 

De Franse schrijver, vertaler en schilder Pierre Klossowski werd geboren op 9 augustus 1905 in Parijs. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2007 en ook mijn blog van 9 augustus 2009 en ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

Uit: Gide et Maître Pierre (post op blog e-gide) 

 

« Très vite, Gide abandonne l'idée d'en faire son secrétaire : Maître Pierre est bien trop artiste, insouciant voire négligent quand il s'agit de relire les épreuves des Faux monnayeurs ou de Si le Grain ne meurt que Gide lui a confiées... Il est donc décidé de l'envoyer au lycée Janson de Sailly en classe de philosophie. Gide devient son «répondant», une sorte de tuteur attentif mais exigeant comme en témoignent quelques lettres publiées en 1985* :
«Maître Pierre ne m'écrit pas, alors qu'il aurait tant de choses à me dire, et bientôt quand il voudra m'écrire, il ne saura par où commencer. Où en es-tu avec Yves ? Où en es-tu avec Mademoiselle Sutter ? Je ne sais presque rien de votre aventure, que par Marc, et très insuffisamment. Au revoir, enfant terrible. Tu as éveillé ma curiosité et mon affection. Tu te dois de les satisfaire.» (lettre datée du 22 mars 1924)
«Pour le moment je ne puis penser qu'à l'impasse où t'acculent ta négligence, ton désordre et ta légèreté.» (lettre datée du 25 avril 1924).
Les frères Klossowski gravitent encore pendant plusieurs années dans l'orbite gidienne comme on le voit dans les Cahiers de la Petite Dame : ils sont là pour aider aux préparatifs des départs au Congo et en URSS. Mais Pierre se trouve d'autres maîtres : Denis de Rougemont auprès de qui il est un temps tenté par le protestantisme, l'extravagant Louis Massignon pendant son expérience monastique...
Il revient à la vie laïque en 1947 et épouse Denise. Ce mariage met un terme à un itinéraire tortueux et tourmenté que Klossowski qualifie lui-même de «trop longue adolescence». Il ne sera plus question d'homosexualité sauf à la fin de sa vie - réminiscence gidienne ? - dans un contexte d'Eros socratique, notamment dans son livre L'adolescent immortel ».

 

 

 

Pierre Klossowski (9 augustus 1905 – 12 augustus 2001)

Hier met de schrijver Jacques Henric (links)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Daniel Keyes werd geboren in Brooklyn, New York op 9 augustus 1927. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2007 en ook mijn blog van 9 augustus 2009 en ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

 Uit: Flowers for Algernon

 

“Dr Strauss rote some things on a peice of paper and prof Nemur talkd to me very sereus. He said you know Charlie we are not shure how this experamint will werk on pepul because we onley tried it up to now on animils. I said thats what Miss Kinnian tolld me but I dont even care if it herts or anything because Im strong and I will werk hard.

I want to get smart if they will let me. They said they got to get permissen from my familie but my uncle Herman who use to take care of me is ded and I dont rimember about my familie. I dint see my mother or father or my littel sister Norma for a long long long time. Mabye their ded to. Dr. Strauss askd me where they use to live. I think in brooklin. He sed they will see if mabye they can find them.

I hope I dont have to rite to much of these progris riports because it takes along time and I get to sleep very late and Im tired at werk in the morning. Gimpy hollered at me because I droppd a tray full of rolles I was carrying over to the oven. They got derty and he had to wipe them off before he put them in to bake. Gimpy hollers at me all the time when I do something rong, but he reely likes me because hes my frend. Boy if I get smart wont he be serprised."

 

 

 

 

Daniel Keyes (New York, 9 augustus 1927)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 9 augustus 2010.

 

 

De Russische schrijver Leonid Andreyev werd geboren op 9 augustus 1871 in Orjol. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2009.

 

De Engelse dichter en vertaler John Oldham werd geboren in Shipton Moyne (Gloucestershire) op 9 augustus 1653. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2009.

 

De Engelse schrijver Izaak Walton werd geboren in Stafford op 9 augustus 1593. Zie ook mijn blog van 9 augustus 2009.

De Noorse schrijver Jostein Gaarder werd geboren op 8 augustus 1952 in Oslo. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2008 en ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: Das Kartengeheimnis

 

„Ich war einer von vielen, die nach dem Zweiten Weltkrieg einen neuen Zufluchtsort suchten. Halb Europa hatte sich in ein Flüchtlingslager verwandelt. Ein ganzer Erdteil lebte im Zeichen des Aufbruchs. Aber wir waren nicht nur politische Flüchtlinge, wir waren auch heimatlose Seelen, auf der Suche nach uns selber.
Ich mußte Deutschland verlassen, um mir ein neues Leben aufzubauen, aber für einen Unteroffizier der Armee des Dritten Reiches gab es nicht viele Fluchtmöglichkeiten. Ich gehörte nicht nur einer zerschlagenen Nation an; aus dem Land im Norden hatte ich auch eine zerschlagene Liebe mitgebracht. Die ganze Welt um mich herum lag in Scherben.
Ich wußte, ich würde nicht in Deutschland leben können, aber ich konnte auch nicht nach Norwegen zurückkehren. Am Ende schlug ich mich durch die Berge und gelangte iJ;l die Schweiz. Ich irrte einige verwirrte Wochen umher, doch dann kam ich nach Dorf und lernte den alten Bäcker Albert Klages kennen.
Ich kam aus den Bergen und war entkräftet vom Hunger und von den vielen Tagen meiner Wanderung, als ich das kleine Dorf entdeckte. Der Hunger ließ mich wie ein gehetztes Reh durch den dichten Laubwald rennen, dann brach ich vor einem alten Holzhaus zusammen. Ich hörte die Bienen summen und roch den Duft von Milch und Honig.
Der alte Bäcker muß es geschafft haben, mich ins Haus zu tragen. Als ich auf einer Pritsche erwachte, sah ich einen weißhaarigen Mann in einem Schaukelstuhl sitzen und Pfeife rauchen. Als er sah, daß ich die Augen öffnete, stand er sofort neben mir.
»Du bist nach Hause gekommen, lieber Sohn«, sagte er tröstend. »Ich wußte, daß du eines Tages an meine Tür kommen würdest. Um den Schatz zu holen, mein Junge.«
Dann muß ich wieder eingeschlafen sein. Als ich erwachte, war ich allein. Ich stand auf und ging hinaus auf die Vordertreppe. Dort beugte sich der Alte über einen Tisch aus Steinen. Auf der schweren Tischplatte stand ein schönes Glasgefäß. Darin schwamm ein bunter Goldfisch. Es kam mir gleich sehr seltsam vor, daß ein kleiner Fisch aus einem weit entfernten Meer so munter hier oben in den Bergen mitten in Europa herumschwimmen konnte. Ein Stück des lebendigen Meeres war in die Schweizer Alpen getragen worden”

 

.

 

Jostein Gaarder (Oslo, 8 augustus 1952)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Klaus Ebner werd geboren op 8 augustus 1964 in Wenen. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: Notruf

 

“Warum es ausgerechnet ein anderer Planet sein musste, wollte niemand beantworten, doch es führte wohl kein Weg daran vorbei, so klar lagen die Beweise seiner Existenz. Das Haus stand an der Straßenecke, weißgetüncht, die Architektur so, wie man sie von amerikanischen Vororten kennt, und gleich gegenüber, auf der anderen Straßenseite, wohnte eine arabische Familie, die erst kürzlich dort eingezogen war. In gewisser Weise suchten wir ja nach einem Ausweg, doch zweifelten wir nicht daran, dafür noch eine ganze Weile zu brauchen. Am Nachmittag schnappte Serena schließlich ihre Tuchent und stapfte hinüber zum Haus der Nachbarn, von denen wir noch immer nicht so recht wussten, ob sie uns wohlgesonnen waren oder heimlich an einer Bombe bauten. Serena wollte bei ihnen übernachten, weil ihr der Lärm in unserem Haus unerträglich geworden war, immerhin hatte Theo, völlig sinnlos, sogar die Kreissäge angeworfen, nur um ihr Kreischen zu hören, das er genüsslich als Schnurren abtat. Das halb versunkene Bullauge befand sich hingegen auf einem anderen Himmelskörper, mitten im Ozean schwimmend, dessen sattblaue Farbe auf mich völlig unnatürlich wirkte. Das Fensterglas ragte zur Hälfte aus dem Wasser, obwohl es wiederholt von sanftem Wellengeplätscher überspült wurde. Dahinter glaubte ich zwei Gesichter zu erkennen, Theos und mein eigenes, und wir blickten hinaus, schrien – anscheinend völlig tonlos – und klopften an die Scheibe, wollten irgendjemanden auf unsere missliche Situation aufmerksam machen, damit er uns helfe. Den Zusammenhang zwischen dem Bullauge und dem in der Sonne hell glänzenden Haus gelang mir nicht zu durchschauen, denn schließlich gerieten alle, die später ankommen sollten, geradewegs ins Innere des Gebäudes und nicht in das unwirkliche Meer. In der Zwischenzeit, nachdem Serena von dannen gezogen war, machte sich eine Stimmung der Verlorenheit auch in unserem Haus breit und zu dritt (ich hatte den Namen des Dritten vergessen, den ich seit Beginn unsympathisch fand) klagten wir über unser Leid und überlegten, wie wir Hilfe holen konnten, da wir auf keinen Fall die Araber anzurufen gedachten, denen wir misstrauten. Schon längst tapsten auf dem Bullauge die Möwen herum und wir erkannten, dass eine solche Anomalie wohl am besten geeignet wäre, die Aufmerksamkeit potenzieller Helfer zu erregen.”

 

 

Klaus Ebner (Wenen, 8 augustus 1964)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Birgit Vanderbeke werd geboren op 8 augustus 1956 in Dahme. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2008 en ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010
 

Uit: Abgehägt

 

“Einmal hatte ich Meyer-Bromberger gefragt, was man mit solchen Büchern machen solle, und er hatte gesagt, Ihre Kollegen tragen sie meistens zum Antiquar, und ich hatte gesagt, aber sie sind noch in Plastikhüllen verpackt und ganz neu.
Nun, hatte er geantwortet, Sie können sie auch als Isoliermaterial verwenden, wenn Sie ein Haus bauen wollen. Bücher isolieren phantastisch. Allerdings brennen sie auch vorzüglich.
Meyer-Bromberger hält mich für beschränkt, und in gewisser Weise muß ich zugeben, daß er recht hat. Von seinem Standpunkt aus hat er natürlich recht; allerdings ist es ein Standpunkt, von dem aus sich Menschen in mehr oder weniger goldene Kühe verwandeln, und je weniger sie golden sind, um so beschränkter müssen sie sein. Schon wegen Meyer-Brombergers Prozenten.
Es ist noch nicht lange her, da gab es hier nur meine Bücher und Serges Bücher, Serges Noten, die Platten und Simmys Zeug, das sich manchmal hierher verläuft und dann nicht wieder zurückfindet in Simmys Zimmer.
Dann passierte dieses Mißverständnis, dieser Irrtum mit dem Erfolg von 'Als ob' und später der mit 'Sphinx', und natürlich haben solche Irrtümer trotz allem sehr erfreuliche Folgen, nicht nur für Meyer-Bromberger, sondern für Simmy und Serge und mich, aber eben nicht nur erfreuliche, weil offensichtlich sehr viele Leute sich falsche Vorstellungen machen. Im Grunde ist ein Mißverständnis ja nichts anderes, als daß jemand denkt, er hat etwas über einen blauen Elefanten gelesen, während er in Wirklichkeit etwas über ein grünes Nilpferd gelesen hat, und fortan besteht er auf einem blauen Elefanten, und ein Irrtum ist nichts anderes, als daß jemand denkt, er weiß, wie etwas ist, und wenn es dann anders ist, als er vorher gedacht hat, daß es ist, wird er ungeduldig mit dem, wie es ist, und versucht, es dazu zu bringen, so zu sein, wie er vorher gedacht hat, daß es ist und jetzt immer noch denken möchte, wie es ist, und wenn es viele Leute sind, die sich denken, daß jemand, dessen Foto in Zeitungen gewesen ist, gern von anderen Schicksale erzählt und Bücher geschickt bekommen möchte, dann schicken viele Leute so jemandem Schicksale und Bücher, und der Irrtum ist um so größer, je mehr Schicksale und Bücher so jemand erhält, der ja im übrigen nicht so jemand ist, sondern bloß er selbst, und dann weiß er nicht, was er machen soll mit den Büchern voller Kühe, die unsere eigenen Bücher bedrängen und wegdrängen und wahrscheinlich anstecken werden, so wie sie mehr und mehr werden und ihr Inhalt sich ungelesen verbreiten kann in unserer Wohnung, ohne daß jemand sie eingeladen hat oder lesen oder rausschmeißen würde, sie sind irrtümlich einfach angekommen, und jetzt sind sie da.
Wenn einer von uns ein Paket aufmacht, und es sind wieder Bücher drin, sagt er, ach bitte nein, nicht schon wieder.”

 

 

Birgit Vanderbeke (Dahme, 8 augustus 1956)

 

 

 

 

De Duitse schrijver en journalist Gernot Wolfram werd geboren op 8 augustus 1975 in Zittau. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: Das Wüstenhaus

 

“Er faltete langsam die Briefseiten mit der Erzählung zusammen und verstaute sie in der Schublade seines Schreibtischs in einer Mappe, in der sich neben Zeitungsartikeln, Fotos und Majas Heft Notizen befanden, die er in der letzten Woche akribisch gesammelt hatte. Auf die Mappe hatte er mit schwarzem Stift in Druckbuchstaben das Wort »Insel« geschrieben. Er ging zum Fenster, goss sich frischen Kaffee in seine Tasse und blickte in den Hof hinaus. Die Männer des Transportdienstes standen vor der Restaurantküche und warfen sich gegenseitig Bierbüchsen zu, die sie aus einem Karton holten. Seit der Rückkehr aus Frankreich fiel es ihm schwer, sich auf seine Arbeit zu konzentrieren.
Warum ging ihm bloß die Begegnung mit Maja nicht mehr aus dem Kopf? Warum hatte er ständig das Bedürfnis, sie anzurufen, ihre Stimme zu hören und zu erfahren, wie es ihr ging? Und jetzt noch dieser merkwürdig lange, ausführliche Brief von ihrem Onkel, den er nicht mal kannte und der glaubte, Majas Verhalten rechtfertigen zu müssen. Die Bäume im Hof trugen immer noch kräftig grüne Blätter, obgleich einige von ihnen an den Rändern schon bräunlich zu werden begannen. Es wurde kälter.
In der Restaurantküche sah er die Leute, die nun die in Cellophanfolie eingehüllten Platten vom Mittagsbüfett abräumten und durch das Fenster mit den Männern des Transportdienstes redeten. Er erinnerte sich, dass er noch vor Kurzem daran gedacht hatte, in einem Zustand der Zuverlässigkeit angekommen zu sein, hier, an diesem vertrauten Ort, umgeben von seinen Sachen, den Bildern an der Wand, den in der Ecke aufgestapelten Exemplaren seines neuen Buches. Stattdessen hatte er nach dem Treffen mit Maja wichtige Termine abgesagt, hatte sich eine Pressekarte für die Ausstellung besorgt und sich bei den Behörden in Paris gemeldet, um seinen Aufenthalt in dem Hotel zu Protokoll zu geben.”

 

 

Gernot Wolfram (Zittau, 8 augustus 1975)

 

De Russische schrijfster Nina Nikolaevna Berberova werd geboren op 8 augustus 1901 in Sint Petersburg. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2008 en ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: The Little Stranger (Vertaald door Marian Schwartz)

 

“It was as if all the furniture in her soul had been rearranged: everything had changed. In Paris she had had a habitable, well-worn, not always comfortable, not always well-swept room, an old bookshelf over the sofa, a window looking out on another building. Now everything was different. Out her window were eucalyptus and orange tress, books lay on a pedestal table, though she didn’t know how they’d gotten there, the carpet was rolled up to reveal a beautiful waxed parquet floor that you could slide on. The day was meted out so that there was not time for self-contemplation. And at night sleep was sweet in her low, fresh bed.

(…)

 

Having lost my faith in everything once and for all, I’m like a simple peasant woman. I await a miracle. Miracles sometimes occur, of course, but on in an intact world. What kind of miracle can one expect in our, where everything is backwards: people are silent when they could speak out and speak when they should be silent; the sole act that can lead them to harmony is considered suicide. By leaving the world, I will merge with it.”.

 

 

 

Nina Berberova (8 augustus 1901 – 26 september 1993)

Zie voor nog meer schrijvers van de 8^e augustus ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichteres Sara Teasdale werd geboren op 8 augustus 1884 in St. Louis. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2008 en ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

 

Because

 

Oh, because you never tried
To bow my will or break my pride,
And nothing of the cave-man made
You want to keep me half afraid,
Nor ever with a conquering air
You thought to draw me unaware --
Take me, for I love you more
Than I ever loved before.

And since the body's maidenhood
Alone were neither rare nor good
Unless with it I gave to you
A spirit still untrammeled, too,
Take my dreams and take my mind
That were masterless as wind;
And "Master!" I shall say to you
Since you never asked me to.

 

 

 

Gray Eyes

 

It was April when you came
The first time to me,
And my first look in your eyes
Was like my first look at the sea.

We have been together
Four Aprils now
Watching for the green
On the swaying willow bough;

Yet whenever I turn
To your gray eyes over me,
It is as though I looked
For the first time at the sea.

 

 

 

Sara Teasdale (8 augustus 1884 – 29 januari 1933)

 

De Nederlandse dichter en schrijver Hieronymus van Alphen werd op 8 augustus 1746 geboren te Gouda. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2006 en ook mijn blog van 8 augustus 2007  en ook mijn blog van 8 augustus 2008 en ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

 

De gezondheid

 

Gezondheid is een grote schat
Om vergenoegd te leven.
Ofschoon ik grote rijkdom had,
Wat voordeel zou het geven,
Zo ik, doorknaagd van angst en pijn,
Mij zelve tot een last moest zijn.

Maar zou ik dan mijn Vaders raad
Niet ijverig betrachten?
En gulzigheid en overdaad
Niet mijden en verachten?
Die nooit genoeg heeft voor zijn mond,
Leeft zelden vrolijk en gezond.

 

 

 

De ware vriendschap

 

Een vriend, die mij mijn feilen toont,
Gestreng bestraft, en nooit verschoont,
Heeft op mijn hart een groot vermogen;-
Maar...`t laag gemoed, dat altoos vleit,
Verdenk ik van baatzuchtigheid;-
Ik kan zijn bijzijn niet gedogen.
Die zelden prijst, spreekt vriendentaal:
Die altoos vleit, liegt menigmaal.

 

 


Hieronymus van Alphen (8 augustus 1746 – 2 april 1803)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Marjorie Kinnan Rawlings werd geboren op 8 augustus 1896 in Washington. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2009 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: The Yearling

 

“They watched after him indifferently. They were a sorry pair, he thought, good for nothing but the chase, the catch and the kill. They had no interest in him except when he brought them their plates of table scraps night and morning. Old Julia was a gentle thing with humans, but her worn-toothed devotion was only for his father, Penny Baxter. Jody had tried to make up to Julia, but she would have none of him.

"You was pups together," his father told him, "ten year gone, when you was two year old and her a baby. You hurted the leetle thing, not meanin' no harm. She cain't bring herself to trust you. Hounds is often that-a-way."

He made a circle around the sheds and corn-crib and cut south through the black-jack. He wished he had a dog like Grandma Hutto's. It was white and curly-haired and did tricks. When Grandma Hutto laughed and shook and could not stop, the dog jumped into her lap and licked her face, wagging its plumed tail as though it laughed with her. He would like anything that was his own; that licked his face and followed him as old Julia followed his father. He cut into the sand road and began to run east. It was two miles to the Glen, but it seemed to Jody that he could run forever. There was no ache in his legs, as when he hoed the corn. He slowed down to make the road last longer. He had passed the big pines and left them behind. Where he walked now, the scrub had closed in, walling in the road with dense sand pines, each one so thin it seemed to the boy it might make kindling by itself. The road went up an incline. At the top he stopped. The April sky was framed by the tawny sand and the pines. It was as blue as his homespun shirt, dyed with Grandma Hutto's indigo. Small clouds were stationary, like bolls of cotton. As he watched, the sunlight left the sky a moment and the clouds were gray.

 

 

Marjorie Kinnan Rawlings (8 augustus 1896 – 14 december 1953)

 

 

 

 

 

De Poolse schrijfster Zofia Kossak-Szczucka werd geboren op 8 augustus 1890 in Kośmin. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

Uit: Protest

 

“In the Warsaw Ghetto, behind walls separating it from the outside world, several hundred thousand condemned are awaiting death. There is no hope for any rescue, no help comes. Streets are patrolled by executioners, who fire at anyone who dares to leave his house. They also fire at anyone standing by the windows. On pavements rot unburied human corpses.

Daily shipments as ordered by the authorities are set at 8-10 thousand of victims. Jewish policemen are ordered to deliver them into the hands of German executioners. If they fail, they will be killed. Children unable to walk by themselves are loaded on wagons. The loading process is so cruel, that only a small number of them reaches the railway platform alive. Mothers seeing it go insane. The number of the insane from despair and horror equals the number of the shot-down.

There are railcars waiting at the platform. The executioners are forcibly packing over 150 captives in each one. Thick layers of lime and chlorine are put on the floor of railcars and splashed with water. The doors of the railcar are securely bolted. Trains sometimes start immediately after the load, however sometimes wait one or two days on the side rail... No one cares. Of the people packed so densely that the dead cannot fall down and are standing arm to arm with the living, of the people dying of the lime and chlorine gases, without air, a drop of water, without food - noone will survive. These death-trains, whenever and wherever they arrive will bring only dead bodies.”.

 

Zofia Kossak-Szczucka (8 augustus 1890 – 9 april 1968)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 8 augustus 2010

 

De Japanse schrijfster Hitomi Kanehara werd geboren op 8 augustus 1983 in Tokyo. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007 en ook mijn blog van 8 augustus 2009.

 

De Franse schrijfster Flavia Bujor werd geboren op 8 augustus 1988 in Roemenië. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2007.

 

De Duitstalige schrijver Franco Biondi werd geboren op 8 augustus 1947 in Forli in Italië. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2009.

 

De Duitse dichter en schrijver Reinhold Hauschka werd geboren op 8 augustus 1926 in Aussig in Bohemen. Zie ook mijn blog van 8 augustus 2009.