De Canadese dichter en schrijver Philip Michael Ondaatje werd op 12 september 1943 geboren in Colombo, Ceylon (nu Sri Lanka). Zie ook mijn blog van 12 september 2009 en ook mijn blog van 12 september 2010

 

 

(Inner Tube)

 

On the warm July river
head back

upside down river
for a roof

slowly paddling
towards an estuary between trees

there's a dog
learning to swim near me
friends on shore

my head
dips
back to the eyebrow
I'm the prow
on an ancient vessel,
this afternoon
I'm going down to Peru
soul between my teeth

a blue heron
with its awkward
broken backed flap
upside down

one of us is wrong

he
his blue grey thud
thinking he knows
the blue way
out of here

or me

 

 

 

 

The Time Around Scars

 

A girl whom I've not spoken to
or shared coffee with for several years
writes of an old scar.
On her wrist it sleeps, smooth and white,
the size of a leech.
I gave it to her
brandishing a new Italian penknife.
Look, I said turning,
and blood spat onto her shirt.

My wife has scars like spread raindrops
on knees and ankles,
she talks of broken greenhouse panes
and yet, apart from imagining red feet,
(a nymph out of Chagall)
I bring little to that scene.
We remember the time around scars,
they freeze irrelevant emotions
and divide us from present friends.
I remember this girl's face,
the widening rise of surprise.

And would she
moving with lover or husband
conceal or flaunt it,
or keep it at her wrist
a mysterious watch.
And this scar I then remember
is a medallion of no emotion.

I would meet you now
and I would wish this scar
to have been given with
all the love
that never occurred between us.

 

 

 

 

Michael Ondaatje (Colombo, 12 september 1943)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Werner Dürrson werd geboren op 12 september 1932 in Schwenningen am Neckar. Zie ook mijn blog van 12 september 2009 en ook mijn blog van 12 september 2010

 

 

Tagtraum bei Föhn

 
Droben am Hügel lag ich zur

Traubenzeit zwischen den Quellen

und trank nicht

 

träumte stattdessen von dir und von

schlimmeren Gegenden -

 

jähes Erwachen beim Knall der

Schreckschußkanone die Schwärze

wegrauschender Stare

 

ein Schloß zwei Kirchen drei

Villen zufüßen wußte ich wieder

der Schrecken ist eine

Erfindung

 

das Schwelen verheerender Brände

ein kleines Kartoffelkrautfeuer

dort drüben

 

der Steckbrief ein Buchenblatt

das mir im Schlaf aufs

Gesicht fiel

 

 

Divertimento

 

Oder soll ich von

nässenden Steinen sprechen

vom Steinerweichen

wenn sie an ihren vier-

füßigen Tischen die

Münder vollnehmen den

Tod zu verschweigen

tagtäglich

sagen laut

das Gericht heißt

Mahlzeit

 

 

 

Werner Dürrson (12 september 1932 – 17 april 2008)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver James Frey werd geboren op 12 september 1969 in Cleveland. Zie ook mijn blog van 12 september 2010 en eveneens alle tags voor James Frey op dit blog.

 

Uit: The Final Testament of the Holy Bible

 

“Some people just ain’t made for the world. Can’t fucking take it. Can’t deal with Momma and Dadda and school teaching you nothing and a fucking job with some motherfucking boss going blah blah blah and bills and neighbors and some kind of bullshit church and having a good credit score and a mortgage and getting married with kids and some kind of mysterious motherfucking retirement plan that don’t ever let you do nothing but put more in and get none back. Lotta people ain’t made for it. They the people you see on the streets, in dirty clothes, talking to themselves, screaming on the corner like they demonized, mumbling and crying, they the ones in your family and your town you always scared of and feeling sorry for and making excuses about, the ones you don’t even thinks is fucking human. They is, they just ain’t made like the rest of you and they can’t deal with it so they go to drinking and getting fucking high and being criminal and getting locked-the-fuck-up and just saying who gives a fuck to all of it. People be thinking they’re crazy and be needing some kind of fucking help, but the help ain’t nothing ’cause a motherfucking soup kitchen or some kind of shelter that can’t hold enough or a nuthouse where we get beat or some charity that’s really about motherfuckers’ friends knowing how good they is and how much they care ain’t nothing but bullshit. And don’t even bring up that made-up motherfucker people be calling God, ’cause that motherfucker don’t even exist, and don’t be bringing up all these so-called houses of God, ’cause they more about killing and hating than they is about helping and loving. Sorry to break the motherfucking news if you ain’t heard it, but that’s it motherfucker, that’s the fucking news.
I been living underground for a long-ass motherfucking time. Living underneath New York fucking City, where there’s tunnels, and there’s tunnels underneath the tunnels, and there’s some more fucking tunnels under those tunnels. Some of ’em empty, some still got trains rolling through ’em, some of ’em gots the subways and some of ’em gots peoples.“

 

James Frey (Cleveland, 12 september 1969)

 

 

 

De Ierse dichter en schrijver Louis MacNeice werd geboren op 12 september 1907 in Belfast. Zie ook mijn blog van 12 september 2010

 

 

The Sunlight on the Garden

 

The sunlight on the garden

Hardens and grows cold,

We cannot cage the minute

Within its nets of gold;

When all is told

We cannot beg for pardon.

 

Our freedom as free lances

Advances towards its end;

The earth compels, upon it

Sonnets and birds descend;

And soon, my friend,

We shall have no time for dances.

 

The sky was good for flying

Defying the church bells

And every evil iron

Siren and what it tells:

The earth compels,

We are dying, Egypt, dying

 

And not expecting pardon,

Hardened in heart anew,

But glad to have sat under

Thunder and rain with you,

And grateful too

For sunlight on the garden.

 

 

Louis MacNeice (12 september 1907 – 3 september 1963)

In Oxford in de jaren 1930

 

 

 

 

De Nederlandse columnist, journalist en schrijver Eduard Maurits Elias werd geboren in Amsterdam op 12 september 1900. Zie ook mijn blog van 12 september 2010

 

Uit: Hendrik Hagenaars Hoek (Column)

 

‘Leo Halle, die een normaal en zelfs verdienstelijk burger is — ik heb alle respect voor uitblinkers op welk gebied des openbaren levens ook — wordt door sommige even welmeenende als zwakzinnige publicisten „de reus van Deventer" genoemd. Het is mij wel, ik gun den burger wat des burgers is en dus ook den zwakzinnigen hun overdrijvingen en Halle zelf ziet er niét naar uit, dat hij het slachtoffer van die idioten wordt.

Leo Halle is erg ziek geweest en wij zijn allemaal blij, dat hij nu weer uit het ziekenhuis ontslagen is.

In een mijner dagbladen nu vind ik een verhaal over Leo Halle, hoe-d-ie teruggekeerd is uit het ziekenhuis; hoe hij weer thuis kwam; wat-ie het eerste deed en allemaal van die belangwekkende nieuwsberichten méér, die voor velen het manna zijn, voor sommige journalisten de hoogste plichtsvervulling en voor Halle zélf, dunkt me, ondraaglijk, want Halle is een veel te goed sportsman om al dezen nonsens over zich zelf zoo maar te slikken.

Er bestaat buitengewoon weinig kans op, dat ik nog eens een reus zal worden, ik ben daar niet naar gebouwd en ik stel mij tevreden met de vervulling van mijn bescheiden menschentaak in de schaduw van Leo.“

 

 

Eduard Elias (12 september 1900 — 14 januari 1967)
"Flaneur", standbeeld door Theo van der Nahmer aan de Lange Voorhout in Den Haag, ter nagedachtenis aan Eduard Elias


Zie voor nog meer schrijvers van de 12e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Nederlandse dichteres en schrijfster  Hannes Meinkema werd op 12 september 1943 geboren in Tiel. Zie ook mijn blog van 12 september 2010 en eveneens alle tags voor Hannes Meinkema op dit blog.

 

Uit: En dan is er koffie

 

„Ze steekt haar hand uit, ze is niet nerveus, ze drukt op de bel.
‘Dag’, zegt ze als juffrouw Bussemaker opendoet. ‘Ik moest maar eens langskomen, en hier ben ik. Kom ik gelegen?’
Juffrouw Bussemaker heeft een spijkerbroek aan, met een blauwgeruite blouse erop en een leren riem om haar taille. Ze ziet er jong uit.
‘Natuurlijk kom je gelegen. Kom binnen, Arja,’ zegt ze vriendelijk. Het staat haar goed, een spijkerbroek. Ze heeft mooie benen, ziet Arja als ze achter haar aan naar de kamer loopt.
‘Wat een mooie kamer.’
Juffrouw Bussemaker kijkt haar even aan.
‘Je mag wel je zeggen. Ik heet Marion.’
Een golf van blijdschap gaat door Arja heen. Dat had ze al gehoopt, dat Marion dat zou aanbieden.“

 

 

 

Hannes Meinkema (Tiel, 12 september 1943)

Cover 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Gust Van Brussel werd geboren in Antwerpen op 12 september 1924. Zie ook mijn blog van 12 september 2008 en ook mijn blog van 12 september 2009 en ook mijn blog van 12 september 2010

 

Uit: De Cyclamenman

 

“Bij de hoevepoort van de Lotensen stond Godelieve de tilbury op te wachten. Zij wuifde hem toe alsof zij voor een beloftevolle voormiddag gezorgd had. Op het erf van Lotens was men al in volle bedrijvigheid. John merkte de zwart gevlekte koe op. Die werd ongedurig. Weet een beest wat er gebeuren zal? Ze had de stier geroken. Gereed om haar te bespringen. De koe wilde gehoorzamen aan de knechten, maar ook haar eigen drift involgen. Daardoor werd ze onberekenbaar. Steven wist haar te kalmeren. Zij werd als een bruid op een loopplank gebracht die op de laadbak uitgaf. Daar stond het monster klaar voor de paring. Hors brulde. Ongeduldig en verdwaasd door het geharrewar rondom hem. Alle knechten stonden gespannen bij ieder gebaar. De ritus van de voortplanting. De koe werd handig, achterwaarts naar de stier geduwd. Deze keer klonken er andere kreten. Om de stier op te jagen was er een andere taal nodig. Allen riepen dezelfde kreten en klakten met de tong. Er werd nerveus gelachen en gegrold omdat er geen beweging in Hors te krijgen was. De knecht die John gebracht had, de donkere man met zijn vreemd uiterlijk, klampte zich vast aan een beschot, klom tot bij het achterste van de koe en stak zijn hand in haar schede. Hij duwde zijn stinkende hand op de neusvleugels van Hors, die onmiddellijk op de koe klom en zijn enorme penis in de vagina drukte. Hij rees hoog boven de boeren uit om met een explosie van geweld de koe aan hem te onderwerpen. Het is net een halfgod. Zo zag John het, wit van emotie. Boer Lotens knikte vergenoegd naar Steven. Hij pompt haar vol gelijk hij dat nog nooit gedaan heeft, zei de baardman. Die was tevreden over zijn werk. Hij vond het niet eens nodig zijn handen te wassen. Hij hield die reuk bij zich.”

 

 

 

Gust Van Brussel (Antwerpen, 12 september 1924)

 

  

 

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Marya Zaturenska werd geboren op 12 september 1902 in Kiev. Zie ook mijn blog van 12 september 2010

 

 

Lullaby

 

Ruin falls on blackening skies

And disaster lies in wait

For the heart and for the state;

Loud the voices in the street

Shout unhealing remedies.

 

Sleep, beloved, while you may;

Heralds of the Augustan day

That arise as you awake

Can consume but never slake

The strong thirst, intense and deep,

For the peace that need not sleep.

 

Let the lion have his hour,

Let the evil beasts devour

Leaf and vine and fruit and flower;

Theirs the night but yours the time

Known to the Vergilian clime

When the ancient world, distressed,

Found peace in an infant's breast.

 

Still remote and gay and young

Sing the stars in ancient peace,

Heralding the great release

In their worldless tongue.

Close your eyes and let them sing

In the morning that will bring

What strange beasts to haunt the spheres?

Revelations? New-found fears?

 

Let the old world fall away

As the great beasts leave their prey;

Let the dogs and cats destroy

That which they cannot enjoy.

New as life and death and sleep

Shall the cyclic rivers creep,

Bringing learning, art, and thought

New again to be renewed,

Revived, restored, and still uncaught,

The intangible pursued.

 

Sleep, beloved, in the changes

Light from bright to darkness ranges:

Venus, ocean-young, arises,

Love again the earth surprises

Naked, dreaming, peaceful, free,

Springing from the bitter sea

Of unending destiny.

 

 

 

 

Marya Zaturenska (12 september 1902 - 19 januari 1982)

Cover Dagboeken

 

 

 

 

De Poolse schrijver Stanislaw Lem werd geboren op 12 september 1921 in Lwów. Zie ook mijn blog van 12 september 2006 en ook mijn blog van 12 september 2010

 

Uit: A Blink of an Eye (Vertaald door Christina Manetti)

 

„To demonstrate the difference between theoretical knowledge and practical human activities, I recall the words of an outstanding scientist, Richard Feynman, who worked in Los Alamos on the atom bomb project as one of a select few. In his memoirs Feynman noted that all the theoretical knowledge about atomic and quantum phenomena had proved insufficient to determine which elements would slow neutrons down. This is essential for initiating or halting the chain reaction process. In order to obtain such data, scientists had to examine the properties of a great many elements. Eventually, they discovered that one of the best absorbents of neutrons—especially those that accelerate an atomic reaction—is cadmium. It should be realized that there is still a huge gap in our knowledge, even today, between theoretical physics, which is able to construct an atomic model for a given element, and the chemical properties of that element, which are manifested in complex molecular structures.

For this same reason, however unwittingly, my work falls into two categories: general prognostications and science fiction. In the latter I could indulge in shows of audacious bravery. As I near the end of my life, it seems that I have thought and acted with respect for the principles of the natural sciences. Only rarely did I find myself at a dead end. Now it is time to confront my positions as essayist, those in Summa Technologiæ and in Dialogues—with the realities that face us on the threshold of the twenty-first century, and with the new areas of human activities and knowledge that are beginning to take shape. I do not mean to make myself out to be an omnipotent sage, just a writer who is free.“

 

 

Stanislaw Lem (12 september 1921 – 27 maart 2006)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Elsa Triolet Yur'evna werd geboren op 12 september 1896 in Moskou. Zie ook mijn blog van 12 september 2010

 

Uit: Les Amants d'Avignon

 

“L'officier allemand était toujours là, le gendarme au comptoir, aussi. Deux types jouaient aux cartes. L'acajou des meubles, le jaune éteint des murs, le marron des des banquettes et des vestes de cuir des eux joueurs, la cravate de l'un, le cache-nez jaune de l'autre ... juste une pointe de jaune pour illuminer ce tableau de grand maître : Les Joueurs de cartes.
Il y avait un train dans l'après-midi. Juliette déjeuna dans une gargote, triste, rance et bondée. Elle prit un café, ailleurs. Il faisait froid, il y avait de la neige à moitié fondue sous les pieds et cela sentait déjà l'après-fêtes, pénible comme une rentrée à l'aube, après une nuit de bombe, comme une table avec les restes du repas. Juliette s'arrêta devant un cinéma : il y avait une séance dans l'après-midi, tout de suite ... Elle entra.”

 

 

Elsa Triolet (12 september 1896 - 16 juni 1970)

 

De Engelse dichter en schrijver D.H. Lawrence werd geboren op 11 september 1885 in Eastwood (Nottinghamshire). Zie ook mijn blog van 11 september 2010 en eveneens alle tags voor D. H. Lawrence op dit blog.

 

 

Glory

 

Glory is the sun, too, and the sun of suns,

and down the shafts of his splendid pinions

run tiny rivers of peace.

 

Most of his time, the tiger pads and slouches in a burning

            peace.

And the small hawk high up turns round on the slow pivot of

            peace

Peace comes from behind the sun, with the peregrine falcon,

            and the owl.

Yet all of these drink blood.

 

 

 

What would you fight for?

 

I am not sure I would always fight for my life.

Life might not be worth fighting for.

 

I am not sure I would always fight for my wife.

A wife isn't always worth fighting for.

 

Nor my children, nor my country, nor my fellow-men.

It all deprnds whether I found them worth fighting for.

 

The only thing men invariably fight for

Is their money.  But I doubt if I'd fight for mine, anyhow

            not to shed a lot of blood over it.

 

Yet one thing I do fight for, tooth and nail, all the time.

And that is my bit of inward peace, where I am at one

            with myself.

 

And I must say, I am often worsted.

 

 

 

Self Pity

 

I never saw a wild thing

sorry for itself.

A small bird will drop frozen dead from a bough

without ever having felt sorry for itself.

 

 

 

 

D.H. Lawrence (11 september 1885 – 2 maart 1930)

Hier met Alldous Huxley (links) in Taos, 1929

 

 

 

De Nederlands-Turkse schrijver, columnist en journalist Murat Isik werd geboren in Izmir op 11 september 1977. Zie ook mijn blog van 11 september 2010.

 

Uit: De laatste reis

 

„We begonnen aan een reis die hij niet zou overleven. 
   Op de vroege ochtend van de eerste meidag in 1975, werd ik ruw gewekt. Ik voelde een hand op mijn borst waarna ik overeind schoot in bed. Twee handen die naar droge aarde roken, pakten me bij mijn hoofd vast. 
   ‘Rustig Metin.’ In de duisternis herkende ik meteen de stem van mijn opa. ‘We gaan op reis. Snel, we hebben weinig tijd.’
   Hij weigerde te zeggen waar we heen gingen. Misschien had ik moeten doorvragen, maar ik wist dat mijn opa een koppige man was en dat de eerste persoon die hem iets uit zijn hoofd kon praten nog voet in ons dorp moest zetten.
  ‘Deze reis moet ik maken’, zei hij alleen maar. ‘Deze reis ben ik iemand verschuldigd.’ 
   Ik wist niet wie mijn opa bedoelde met ‘iemand’ en wat hij diegene verschuldigd was. Ik wist alleen dat hij nimmer zo vastberaden had geklonken en dat ik hem wilde steunen bij datgene wat kennelijk zo belangrijk voor hem was.

  Mijn ouders hebben me op mijn zevende jaar bij mijn opa achtergelaten om in Ankara te gaan werken. Een jaar later kwamen ze om bij een verkeersongeluk. Sindsdien heeft mijn opa voor me gezorgd als was ik zijn eigen zoon. Hij leerde me paardrijden en geiten hoeden en samen trokken we iedere dag de koele bergen in achter het dorp. Ik leidde de geiten naar de sappige grasvelden en op momenten dat we tegen een boom leunden en uitkeken op de uitgestrekte vallei, vertelde hij me met weemoed in zijn stem verhalen over lang vervlogen tijden.

Het was nog donker toen we aan de reis begonnen en hoewel het warm was, had mijn opa een zware deken over zijn schouders geslagen. Het eerste uur spraken we nauwelijks. Af en toe gaf hij korte aanwijzingen over de route en zo nu en dan kuchte hij zo hevig dat het paard er zelfs van schrok. Na ongeveer drie uur pauzeerden we langs een beekje. Het was nog vroeg, maar de hitte was bijna ondraaglijk. Mijn hemd plakte aan mijn rug.“

 

 

Murat Isik (Izmir, 11 september 1977)

 

 

 

De Vlaamse dichter Eddy van Vliet werd geboren op 11 september 1942 in Antwerpen. Zie ook mijn blog van 11 september 2010 en eveneens alle tags voor Eddy van Vliet op dit blog

 

 

De Wandelaar

 

De wandelaar hijgt. Bij het achterlaten
van niets heeft hij ervaren hoe alles blijft.

Langs de jaren voordien ging zijn tocht.
Wat tot bedaren werd gebracht,
als met water besprenkeld stof, wordt herdacht.

In over elkaar gelegde landschappen
vindt hij één voor één iedereen terug.

Alleen: omkeren naar zichzelf kan hij niet.

 

 

 

Geboorte

 

Zo er iets mis mocht lopen
- maar dit zal wel niet -
krijgt u het voorschot op de wieg terug

de drukkosten van
'wij melden met vreugde'
blijven echter verschuldigd-

toen zij hijgde
met een tong witter
dan mijn gelegenheidsjas
en haar ogen rolden
waar een orgasme ze nooit gekregen had

stond het aantal chromosomen onherroepelijk vast-

van de geboorte
neemt het gehoor van het kind af

de kamer staat vol bloemen
de eerste zes weken is het kindje blind.

 

 

 

 

Eddy van Vliet (11 september 1942 – 5 oktober 2002)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter, schrijver en wetenschapper David Van Reybrouck werd geboren in Brugge op 11 september 1971. Zie ook mijn blog van 30 mei 2009 en ook mijn blog van 30 mei 2010 ook mijn blog van 11 september 2010

 

 

De kruik

- Voor Agnès -

Jezelf zo schikkend als was ik een bad,
hoofd onder kin, rug langs mijn buik
spoel je aan in zilver en kwik.

Lig nu stil. Langzaam laat ik het water
lopen. De kruik kleedt je uit
in het helderste wit. Je hals van email,
je schouder die schatert van licht.

Sluit je de ogen, je haar wordt een wier.
Vind ik een vorm voor water dat loopt?
Het wuift en wacht, een onweer op zee,
je oogleden blijven gesloten.

 

 

 

Hittegolf 2

1.

 

ben je bereid te bloeden

met je huid van berkenhout

en je wervels aan de muur?

 

kan je nog splijten

tot houtskool en nacht

nu haar bed als een netel

een lucifer wacht?

 

hoe je stapels laat staan

en pakhuizen ontziet

hoe je met één veeg niet

het nachtkastje wreekt

 

wij verstaan dit niet

windstil is de zomer

en slapeloos het gloren

was de winter dan een ander gewas?

 

een hotelkamer

een plein vol plassen

spijt, even

onmisbaar als het ontbijt

 

 

 

 

David van Reybrouck (Brugge, 11 september 1971)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Barbara Bongartz werd geboren op 11 september 1957 in Keulen. Zie ook mijn blog van 11 september 2010.

 

Uit: Herzbrand

 

„Nichts ist vorbei. 
Nie ist irgend etwas vorbei. 
Die schwüle Legende von Liebe, Sehnsucht und den falschen Freunden behalte er für sich. 
Alexander Ohneland, der exilierte Poet, der Handlungsreisende, der Attaché mit den wechselnden Namen, der mißgestaltete, verbannte Mann mit dem "hohen, seitlich stark zusammengedrückten Körper," wie das Lexikon ihn verzeichnet hat, und dem "pyramidenförmigen, kantigen eckigen Kopf auf sehr kurzem Hals," der alles und gar nichts weiß und mich geheiratet hat. Ich sollte seine Namen täglich prüfen, täglich prüfen, ob er überhaupt altern kann. 
Es muß die Umgebung sein, die auf ihre neuen Bewohner reagiert und in meinem Fall die seltsamen Überlegungen fördert wie die Unruhe auch; der Hügel, auf dem wir jetzt wohnen, der Nebel über der Stadt, der, wenn ich mich nicht reichlich täusche, jeden Morgen dichter wird. Als vertrüge sich das, was ich mitgebracht habe, nicht mit dem Ort. 

Und dann meine Alpträume in der Nacht, deren Dichte auf die des Nebels am Morgen zu reagieren scheint. Diese Alpträume, die mich verwirren, seit ich hier oben wohne. Auch sie müssen das Resultat des Ortes sein. Auch mein Schlaf verträgt sich nicht mit dem Ort. Die Alpträume mit ihrer dauernden Wiederholung eines einzigen Satzes, der sich auch aus dem Wachzustand nicht ganz eliminieren läßt, ein Refrain, als würde beständig einer über eine Glatze scheren, um sich aufs neue Kahlheit zu beweisen.“ 

 

  

 
Barbara Bongartz (Keulen, 11 september 1957)

 

 

 

De Litouwse dichter, schrijver en vertaler Tomas Venclova werd geboren op 11 september 1937 in Klaipeda, Litouwen. Zie ook mijn blog van 11 september 2010.

 

 

Wir sahn uns...

Wir sahn uns durch die Worte anderer,

Als wärs durch eine transparente Wand,

Und dem, der uns zu Gast geladen hatte,

War nur ein Monat Leben noch geblieben.

 

Der Geist, er kreist gleich einem Uhrzeiger

Und ist von unirdischen Klängen müde.

Und in uns wechseln sich Generationen ab,

Wie Mnemosyne einst befohlen hat.

 

Der Winter geht in seine Heimstatt fort,

Er konnte dich und mich nicht mehr erretten.

Zwischen den Städten, zwischen Nadir und Zenith,

Da rauscht die Stille wie ein Garten.

 

 

Vertaald door Rolf Fieguth

 

 

Jenseits der Meeresenge

 

 

Tomas Venclova (Klaipeda, 11 september 1937)



Zie voor nog meer schrijvers van de 11e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver O.Henry, pseudoniem van William Sydney Porter , werd geboren in Greensboro (North Carolina) op 11 september 1862. Zie ook mijn blog van 11 september 2008 en ook mijn blog van 11 september 2009 en ook mijn blog van 11 september 2010.

 

Uit: The Gift of the Magi

 

“There was a pier-glass between the windows of the room. Perhaps you have seen a pier-glass in an $8 flat. A very thin and very agile person may, by observing his reflection in a rapid sequence of longitudinal strips, obtain a fairly accurate conception of his looks. Della, being slender, had mastered the art.
Suddenly she whirled from the window and stood before the glass. Her eyes were shining brilliantly, but her face had lost its color within twenty seconds. Rapidly she pulled down her hair and let it fall to its full length.
Now, there were two possessions of the James Dillingham Youngs in which they both took a mighty pride. One was Jim’s gold watch that had been his father’s and his grandfather’s. The other was Delia’s hair. Had the Queen of Sheba lived in the flat across the airshaft, Delia would have let her hair hang out the window some day to dry just to depreciate Her Majesty’s jewels and gifts. Had King Solomon been the janitor, with all his treasures piled up in the basement, Jim would have pulled out his watch every time he passed just to see him pluck at his beard from envy.
So now Della’s beautiful hair fell about her rippling and shining like a cascade of brown waters. It reached below her knee and made itself almost a garment for her. And then she did it up again nervously and quickly. Once she faltered for a minute and stood still while a tear or two splashed on the worn red carpet.
On went her old brown jacket; on went her old brown hat. With a whirl of skirts and with the brilliant sparkle still in her eyes, she fluttered out the door and down the stairs to the street.
Where she stopped and sign read: “Mme. Sofronie. Hair Goods of All Kinds.” One flight up Della ran, and collected herself, panting. Madame, large, too white, chilly, hardly looked the “Sofronie.”.
“Will you buy my hair?” asked Della.
“I buy hair,” said Madame. “Take yer hat off and let’s have a sight at the looks of it.”
Down rippled the brown cascade.
“Twenty dollars,” said Madame, lifting the mass with a practised hand.
“Give it to me quick,” said Della.
Oh, and the next two hours tripped by on rosy wings. Forget the hashed metaphor. She was ransacking the stores for Jim’s present.
She found it at last. It surely had been made for Jim and no one else. There was no other like it in any of the stores, and she had turned all of them inside out. It was a platinum fob chain simple and chaste in design, properly proclaiming its value by substance alone and not by meretricious ornamentation—as all good things should do. It was even worthy of The Watch. As soon as she saw it she knew that it must be Jim’s. It was like him. Quietness and value—the description applied to both.”

 

 

O. Henry (11 september 1862 – 5 juni 1910)

 

 

 

De Duitse schrijver, kunstenaar en kunstverzamelaar Joachim Fernau werd geboren in Bromberg op 11 september 1909. Zie ook mijn blog van 11 september 2008 en ook mijn blog van 11 september 2009 en ook mijn blog van 11 september 2010.

 

Uit: Deutschland, Deutschland über alles...

 

“Als mein und Ihr Ur-Ur-Ur-Ur-Ur-Großvater am Morgen des 30. Oktober 1268 unter dem dicken Federberg aufwachten, zum Fenster schlurrten und durch die Butzenscheiben auf die herbstlich neblige Straße hinausschauten, auf der die ersten Planwagen aus der Stadt rumpelten, da konnten sie keinerlei sonderliche Veränderung der Welt feststellen. Aus der Gosse stank es immer noch so bestialisch, die Köter jaulten in den Abfällen der engen Höfe herum, die Magd plagte sich am Herd mit dem Feuerschlagen, und der Mesner läutete zur ersten Messe. Darauf erwachte Ihre und meine Ur-Ur-Ur-Ur-UrGroßmutter und setzte sich aufrecht im Bett auf. Neben ihr auf dem Bettischchen lag ein Bund Schlüssel, stets griffbereit, denn die »Schlüsselgewalt« war die höchste Ehre der Frau. Unsere Ur-Ur-Ur-Ur-Ur-Großmutter hatte ein Nachtgewand an, das etwa das Dreifache einer modernen Ballausrüstung betrug. Sie erhob sich und begab sich in die schon etwas überschlagen warme Küche, wo sie sich in einem Holzbottich sorgfältig bis zum Hals ausschnitt wusch. Die Magd flocht dann ihr Haar und setzte ihr die lange, spitze Haube auf, die ihr als ehrbar<'f Ehefrau zustand. Ihr guter Onkel, der ein Fernlaster-Unternehmen zwischen Mainz und Frankfurt besaß, hatte sie vor 20 Jahren unter die Haube gebracht. Heute war sie die Frau Schultheiß in, das heißt, ihr Mann, den wir eben in Pantoffeln zum Fenster schlurren und die Messe verpassen sahen, war Stadt-Schultheiß und somit oberster Stadtrichter. Man gehörte zur Hautevolee. Allerdings nur innerhalb der Stadtmauern. Der alte Graf hatte bei einer Besprechung auf der Burg neulich unserem Ur-Ur-Ur-Ur-UrGroßvater eine Maulschelle gegeben. Lebte man denn noch im finsteren Mittelalter? Der Schultheiß schaute aus dem Fenster: Nein, bei Gott nicht. Man lebte in einer riesigen Stadt von 8000 Einwohnern, wenn nicht noch mehr! Man war schließlich »Reichsstadt«, man unterstand nur dem König direkt, man gehörte keinem Herzog oder Grafen. Man war ein freier Mann.“

 

 
Joachim Fernau (11 september 1909 - 24 november 1988) 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Peter Hille werd geboren in Erwitzen bij Nieheim op 11 september 1854. Zie ook mijn blog van 11 september 2007.en ook mijn blog van 11 september 2008 en ook mijn blog van 11 september 2009 en ook mijn blog van 11 september 2010.

 

 

Geranienrote Dächer

 

Vom nahen Holland fanden

Die Bürger froh sich ein,

Die Giebelguirlanden,

Die sich zum Willkomm wanden.

Nach 70 Prunkkasernen

Nun neuer Jugendschein.

 

 

 

Heines Geburtshaus

 

Ein leichtsinnkrankes Höfchen,

Ein Bäumlein und ein Hahn,

Das Häuslein da ein Zöfchen,

Hecktisch Champagnerschäfchen -

Das Bäumlein will nicht wachsen,

Dir Hahn kein Morgen nahn.

 

 

 

Peter Hille (11 september 1854 - 7 mei 1904)

 

 

 

De Poolse dichter en toneelschrijver Adam Asnyk werd geboren op 11 september 1838 in Kalisz. Zie ook mijn blog van 11 september 2010.

 

 

To The Young

The brightening flame of truth pursue,
Seek to discover ways no human knows.
With every secret now revealed to you,
The soul of man expands within the new.
And God still bigger grows!

Although you may the flowers of myths remove,
Although you may the fabulous dark disperse,
And tear the mist of fancy from above;
There’ll be no shortage of new things to love,
Farther in the universe.

Each epoch has its special goals in store,
And soon forgets the dreams of older days.
So, bear the torch of learning in the fore,
And join the making of new eras’ lore.
The House of the Future raise!

But trample not the altars of the past!
Although you shall much finer domes erect.
The holy flames upon the stones still last,
And human love lives there and guards them fast,
And them you owe respect!

Now with the world that vanishes from view,
Dragging down the perfect rainbow of delight,
Be gently reconciled in wisdom true.
Your stars, oh, youthful conquerors, they, too,
Will fade into the night!

 

 

Vertaald door Jarek Zawadzki

 

 

 

Adam Asnyk (11 september 1838 – 2 augustus 1897)

Portret door Jacek-Malczewski

 

 

 

De Schotse dichter en schrijver James Thomson werd geboren op 11 september 1700 in Ednam, Roxburghshire. Zie ook mijn blog van 11 september 2009 en ook mijn blog van 11 september 2010.

 

 

Nothing Formed In Vain

Let no presuming impious railer tax

Creative wisdom, as if aught was form'd

In vain, or not for admirable ends.

Shall little haughty ignorance pronounce

His works unwise, of which the smallest part

Excceeds the narrow vision of her mind?

As if, upon a full-proportion'd dome,

On swelling columns heav'd, the pride of art!

A critic-fly, whose feeble ray scarce spreads

An inch around, with blind presumption bold,

Should dare to tax the structure of the whole.

And lives the man, whose universal eye

Has swept at once th' unbounded scheme of things;

Mark'd their dependence so, and firm accord,

As with unfalt'ring accent to conclude,

That this availeth nought? Has any seen

The mighty chain of beings, less'ning down

From infinite perfection, to the brink

Of dreary nothing, desolate abyss!

From which astonish'd thought, recoiling, turns?

Till then alone let zealous praise ascend,

And hymns of holy wonder, to that Power,

Whose wisdom shines as lovely in our minds,

As on our smiling eyes his servant-sun.

 

 

 

James Thomson (11 september 1700 – 27 augustus 1748)

 

 

 

 

De Ierse dichter Thomas Parnell werd geboren in Dublin op 11 september 1679. Zie ook mijn blog van 11 september 2009 en ook mijn blog van 11 september 2010.

 

 

O Tell If Any Fate You See

 

O Tell if any fate you see

Can more unhappy prove

Than where the nymph will cruell be

& still the swain must love

Twere Joy to sigh & serve a fair

Coud sighs & service gain

But if they not availing are

they grow the lovers pain

Damon as thus he spoke his grief

Thought all around him pind

But Celia bringing no relief
He Car'd not what was kind

 

 

Thomas Parnell (11 september 1679 – 24 oktober 1718)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 11 september 2010.

 

De Amerikaanse schrijver, journalist en ontdekkingsreiziger Fitz Hugh Ludlow werd geboren op 11 september 1836 in New York.

 

De Duitse schrijver Johann Jakob Engel werd geboren op 11 september 1741 in Parchim, Mecklenburg-Schwerin.

Photograph from September 11

They jumped from the burning floors-
one, two, a few more,
higher, lower.

 

The photograph halted them in life,
and now keeps them
above the earth toward the earth.

 

Each is still complete,
with a particular face
and blood well hidden.

 

There's enough time
for hair to come loose,
for keys and coins
to fall from pockets.

 

They're still within the air's reach,
within the compass of places
that have just now opened.

 

I can do only two things for them-
describe this flight
and not add a last line.

 

They jumped from the burning floors-
one, two, a few more,
higher, lower.

The photograph halted them in life,
and now keeps them
above the earth toward the earth.

 

Each is still complete,
with a particular face
and blood well hidden.

 

There's enough time
for hair to come loose,
for keys and coins
to fall from pockets.

 

They're still within the air's reach,
within the compass of places
that have just now opened.

 

I can do only two things for them-
describe this flight
and not add a last line.

 

 

 

Wislawa Szymborska (Bnin, 2 juli 1923)

 

 

 

Zie ook alle tags voor Wislawa Szymborska op dit blog