Berichten van 25 september 2011 tot 26 september 2011

De Engels-Amerikaanse dichter en schrijver T. S. Eliot werd op 26 september 1888 geboren in St.Louis, Missouri. Zie ook mijn blog van 26 september 2010 en eveneens alle tags voor T. S. Eliot op dit blog.

 

Uit: Little Gidding (Fragment)

 

I

Midwinter spring is its own season
Sempiternal though sodden towards sundown,
Suspended in time, between pole and tropic.
Whem the short day is brightest, with frost and fire,
The brief sun flames the ice, on pond and ditches,
In windless cold that is the heart’s heat,
Reflecting in a watery mirror
A glare that is blindness in the early afternoon.
And glow more intense than blaze of branch, or brazier,
Stirs the dumb spirit: no wind, but pentecostal fire
In the dark time of the year. Between melting and freezing
The soul’s sap quivers. There is no earth smell
Or smell of living thing. This is the spring time
But not in time’s covenant. Now the hedgerow
Is blanched for an hour with transitory blossom
Of snow, a bloom more sudden
Than that of summer, neither budding nor fading,
Not in the scheme of generation.
Where is the summer, the unimaginable
Zero summer?

 

If you came this way,
Taking the route you would be likely to take
From the place you would be likely to come from,
If you came this way in may time, you would find the hedges
White again, in May, with voluptuary sweetness.
It would be the same at the end of the journey,
If you came at night like a broken king,
If you came by day not knowing what you came for,
It would be the same, when you leave the rough road
And turn behind the pig-sty to the dull facade
And the tombstone. And what you thought you came for
Is only a shell, a husk of meaning
From which the purpose breaks only when it is fulfilled
If at all. Either you had no purpose
Or the purpose is beyond the end you figured
And is altered in fulfilment. There are other places
Which also are the world’s end, some at the sea jaws,
Or over a dark lake, in a desert or a city—
But this is the nearest, in place and time,
Now and in England.

 

 

 

 

T. S. Eliot (26 september 1888 – 4 januari 1965)   

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Bart Chabot werd geboren in Den Haag op 26 september 1954. Zie ook mijn blog van 26 september 2010 en eveneens alle tags voor Bart Chabot op dit blog.

 

 

Magnafox 2002

 

die avond vertrok een auto
richting snelweg
& de honden blaften niet

het dashboardvak was leeg
op de kaart van W Europa na
cassettes

wij reden zwaar weer tegemoet
tegenliggers voerden groot
licht in de verte

wij naderden
de interzone
niemandsland

het grensgebied

 

 

 

Uit: Schiphol Blues

 

 

'Vraagje.

Klein, onbeduidend, heel onschuldig vraagje mijnerzijds.

Hebt u weleens ingebroken? Een kraak gezet? In de zin

van: u wederrechtelijk toegang verworven tot een woning die niet op enigerlei wijze tot uw bezit gerekend kan en mag worden? Meer in het bijzonder: hebt u weleens ingebroken in het huis van een ander, samen met uw vrouw of partner?

Nee?

Ik wel.

Maar dat voelde u al aankomen.

Ik beken: ik heb ingebroken, met mijn lief, onlangs, pakweg enkele maanden geleden, op klaarlichte dag.'

 

 

 

Bart Chabot (Den Haag, 26 september 1954)

 

 

 

 

 

De Braziliaanse schrijver Luís Fernando Veríssimo werd geboren op 26 september 1936 in Porto Alegre, Rio Grande do Sul. Zie ook mijn blog van 26 september 2010.

 

Uit: Borges and the Eternal Orangutans (Vertaald door Jull Costa)

 

„I am fifty years old. I have led a cloistered life, "without adventures or surprises", as you put it in your poem. Like you, master. A sheltered life spent among books, and into which only rarely did the unexpected enter like a tiger. Not that I am an innocent. I am a sceptic, books have trained me in every category of disbelief and caution when confronted by illogicality. I could never have believed that destiny was calling me by name, that everything had been decided for me and before me by some hidden Borges, that my role was waiting for me, just as Mallarmé's vide papier was waiting for his poems.

The prospect of hearing the Argentinian's comments on the lecture by the German with whom I had corresponded, but whom I did not know personally, was enough in itself to justify the price of the air fare to Buenos Aires (paid for on credit). The conference would take place in July, when my students of English would be taking refuge in their hyperactive hormones, so as to protect themselves from the cold, thus enabling me to have a holiday. No urgent translation required my attention, at least nothing that could not wait a week, the duration of the conference.

The final coincidence: one day after the arrival of the journal containing both the remarkable announcement that the 1985 Israfel Society Conference had been transferred from Baltimore to Buenos Aires and instructions on how interested parties should apply, my cat Aleph died. Not from any discernible cause, but merely out of consideration for the old bachelor who had taken him in. Aleph was the only obstacle to my making the trip, because, now that my Aunt Raquel had gone into a home, there was no-one I could leave him with. Aleph's death convinced me not to miss this never-to-be-repeated opportunity. Yet even his all too convenient demise failed to arouse my suspicions.”

 

 

 

Luís Fernando Veríssimo (Porto Alegre, 26 september 1936)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Thomas van Aalten werd geboren in Huissen bij Arnhem op 26 september 1978. Zie ook mijn blog van 26 september 2007 en ook mijn blog van 26 september 2008 en ook mijn blog van 26 september 2009 en ook mijn blog van 26 september 2010

 

Uit: Coyote

 

‘“Waar het op neer komt: de vrouw komt uit het buitenland. Haar platenmaatschappij zit in Heimstadt, maar ze is hier nog nooit geweest. Ze heeft nooit ingecheckt in die hotelkamer. Haar broer weigert te geloven dat het haar tanden zijn. Is het mogelijk dat tanden zo netjes uit iemands mond worden gehaald?”
“Kan iemand die tanden in haar kamer hebben gelegd?” vraag ik en kijk afwezig naar zijn hangwangen.
“Maar dat is het nou juist, die kamer is niet gebruikt. Zelfs de schoonmaaksters zijn niet in die kamer geweest, alles is gecheckt met getuigen. Snapt u hoe zoiets kan?”
Mijn blik verstart.
“Er is nog iets geks. Er zat een Japanse tekst bij de tanden. Een soort haiku. Over een brand in een bos.”
Mijn hart slaat over. “Was ze Japanse?”
Tromp schudt zijn hoofd. “Ze heette Isabella.”’

 

 

Thomas van Aalten (Huissen, 26 september 1978)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter, schrijver en vertaler Christoph W. Bauer werd geboren in Kolbnitz op 26 september 1968. Zie ook mijn blog van 8 juni 2009 en ook mijn blog van 26 september 2010

 

Supersonic

XLVII

verlieren verboten ums gelenk buchstabiert
mit pünktlichseinblicken und jeder verdient
eine zweite lektion wie hausarrest für
eskapaden sie grüssten die fahne
das testbild die nächte waren inseln und
aussteiger sie durchs fenster über die grenze
der sperrstunde hinaus wuchsen strände wie
wiesen denen sie die uhren eingruben um
nicht zu hören was ihnen blüht holten sie
alles aus den rekordern und rasten bis
ins felderausfransen mit den winden
um die wette besang Campino das blech
ihrer träume sie haben alle abgehängt

 

 

 

Christoph W. Bauer (Kolbnitz, 26 september 1968)



Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 26 september 2010.

De Engelse schrijver Mark Haddon werd geboren op 26 september 1962 in Northampton. Zie ook mijn blog van 26 september 2010

 

Uit: The Curious Incident of the Dog in the Night-Time

 

„My name is Christopher John Francis Boone. I know all the countries of the world and their capital cities and every prime number up to 7,057.
Eight years ago, when I first met Siobhan, she showed me this picture
[sad face]
and I knew that it meant 'sad,' which is what I felt when I found the dead dog.
Then she showed me this picture
[smiley face]
and I knew that it meant 'happy', like when I'm reading about the Apollo space missions, or when I am still awake at 3 am or 4 am in the morning and I can walk up and down the street and pretend that I am the only person in the whole world.
Then she drew some other pictures
[various happy, sad, confused, surprised faces]
but I was unable to say what these meant.
I got Siobhan to draw lots of these faces and then write down next to them exactly what they meant. I kept the piece of paper in my pocket and took it out when I didn't understand what someone was saying. But it was very difficult to decide which of the diagrams was most like the face they were making because people's faces move very quickly.
When I told Siobhan that I was doing this, she got out a pencil and another piece of paper and said it probably made people feel very
[confused face]
and then she laughed. So I tore the original piece of paper up and threw it away. And Siobhan apologised. And now if I don't know what someone is saying I ask them what they mean or I walk away.“

 

 

Mark Haddon (Northampton, 26 september 1962)

 

 

 

 

De Engelse schrijver, criticus en columnist William Self werd geboren in Londen op 26 september 1961. Zie ook mijn blog van 26 september 2007 en ook mijn blog van 26 september 2008. en ook mijn blog van 26 september 2009 en ook mijn blog van 26 september 2010.

 

Uit: The Book of Dave

 

„Carl remembered how this ground had been in buddout, each rip mounded with a mixture of moto dung, seaweed, birdshit and roof straw. The motos had deftly laid their own fresh dung, but the other ingredients had to be dug from the byres, scraped from the rocks and gathered from the shore by the older girls and opares.
Next the mummies laboriously dragged truckle after truckle of the mixture up from the manor, before spreading and digging it into the earth with their mattocks. There were no wheels on Ham – save for symbols of them – and therefore no cars or vans either, so the Hamsterwomen tilled the long rips themselves – a team of six yoked to the island’s sole plough, with its heavy irony share. Now the ripening wheatie stood as high as his knees, and it looked as if it would be a good crop this year – not that Carl would necessarily be there to see the mummies grind it under the autumn foglamp, their bare breasts nuzzling the hot stone of their querns as they bent sweatily to the graft.
– Ware, guv, said Billi Brudi, catching Carl’s eye as they reached the linchet bordering the next rip and together stepped over it.

–  Nu´ Lundun, Carl replied.
– Ware, guv, Sam Brudi chipped in – and his brother Billi chimed up: –  Nu´ Lundun.
Then Gari Edduns uttered the salutation, and Peet Bulluk made the response – and so it went along the line. Between them the nine lads represented all the six families of Ham, the Brudis, Funches, Edduns, Bulluks, Ridmuns and De´vu´shes. Good, solid Ingish names – all from the Book, all established on Ham from time out of mind, as rooted as smoothbark and crinkleleaf.“

 

 

 

William Self (Londen, 26 september 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Jane Smiley werd geboren op 26 september 1949 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 26 september 2008 en ook mijn blog van 26 september 2009 en ook mijn blog van 26 september 2010

 

Uit: Charles Dickens: A Life

 

„Charles Dickens was a public man and a famous man, and he assumed both of these slightly different roles in his early twenties. His first sketch, "A Dinner at Poplar Walk," was published in the Monthly Magazine in December 1833. Dickens, born on February 7, 1812, was only twenty-one, but because of his work as a parliamentary reporter (he had taught himself shorthand and was able to take down speeches word for word), he was already familiar with seeing his name in print. Nevertheless, he related later that "I walked down to Westminster Hall, and turned into it for half an hour, because my eyes were so dimmed with joy and pride, that they could not bear the street, and were not fit to be seen there." Further sketches published in monthly and weekly magazines over the following months attracted considerable notice, and when Sketches by Boz appeared in volume form in February and December 1836, they were well reviewed. What everyone, including Dickens himself, considered especially remarkable was their breadth of scope, and in particular the variety of lower-class characters and scenes depicted, perhaps a first in English literature. One reviewer called them "a perfect picture of the morals, manners, and habits of a great portion of English Society."
At only twenty-four, Dickens found himself in an advantageous authorial position—he was invited to contribute the text for a series of sporting engravings to be published by the firm of Chapman and Hall. They offered Dickens £14 per month (it is impossible to know exactly what this would be equivalent to in modern dollars, but it is useful to multiply any Dickensian sum by 35, which would make his fee about $500). „

 

 

 

Jane Smiley (Los Angeles, 26 september 1949)

 

 

 

 

De Russische schrijver en dissident Vladimir Nikolajevitsj Vojnovitsj werd geboren in Doesjanbe op  26 september 1932. Zie ook mijn blog van 26 september 2008 en ook mijn blog van 26 september 2009 en ook mijn blog van 26 september 2010

 

Uit: Die denkwürdigen Abenteuer des Soldaten Iwan Tschonkin (Vertaald door Alexander Kaempfe)

 

“Es verging einige Zeit. Njura kam zu sich. Die Sonne brannte ihr auf den Rücken. Es roch nach trockener Erde und Mist. Irgendwo zwitscherten Sperlinge und gackerten Hühner. Das Leben nahm weiter seinen Lauf. Njura öffnete die Augen und sah unter sich die klumpige Erde.
»Warum liege ich hier eigentlich herum?« dachte sie ratlos, und da fiel ihr der eiserne Vogel wieder ein.
Njura war ein gebildetes Mädchen. Manchmal las sie das »Notizbuch des Agitators«, das Parteistellenleiter Kilin abonniert hatte. Im »Notizbuch« hieß es klipp und klar, daß jeglicher Aberglaube zum Erbe der finsteren Vergangenheit gehöre und folglich auszumerzen sei. Diesen Gedanken hielt Njura für durchaus zutreffend.
Njura wandte den Kopf nach rechts und sah die Außentreppe ihres Hauses sowie den Eber Borjka, der wieder dabei war, die Erde umzuwühlen. Daran war nichts Übernatürliches. Borjka ging dieser Beschäftigung regelmäßig nach, wenn er einen passenden Ort dafür fand. Fand er ihn nicht, tat er dasselbe am unpassenden Ort. Njura drehte den Kopf ein Stück weiter und sah den klaren blauen Himmel und die blendend gelbe Sonne.
Kühner geworden wandte Njura den Kopf nach links und stürzte gleich wieder, mit dem Gesicht nach vorn, zu Boden. Der entsetzliche Vogel war leibhaftig da. Er stand unweit von Njuras Gemüsegarten auf der Erde und hielt seine großen grünen Flügel gespreizt.”

 

 

 

Vladimir Vojnovitsj (Doesjanbe, 26 september 1932)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 26 september 2010.

 

 

De Nigeriaanse schrijver Cyprian Ekwensi werd op 26 september 1921 in Nigeria geboren in Minna. Zie ook mijn blog van 26 september 2006  en ook mijn blog van 26 september 2009.

 

De Oostenrijkse schrijver Peter Turrini werd geboren op  26. September 1944 in St. Margarethen im Lavanttal. Zie ook mijn blog van 26 september 2009.

 

De Engels schrijver, dichter en germanist Edwin Keppel Bennett werd geboren op 26 september 1887 in Wareham, Dorset.

 

De Australische dichter en schrijver Joseph Furphy werd geboren op 26 september 1843 in Yering, een voorstad van Melbourne.

De Poolse schrijver en letterkundige Andrzej Stasiuk werd geboren op 25 september 1960 in Warschau. Zie ook mijn blog van 25 september 2008 en ook mijn blog van 25 september 2009 en ook mijn blog van 25 september 2010.

 

Uit: Hinter der Blechwand (Vertaald door Renate Schmidgall)

 

“Diese Stadt deprimierte mich, aber ich wußte, ich würde keine bessere finden. Ich betrachtete die Taxifahrer, die den ganzen Tag am Marktplatz standen, und spürte, daß ich im Grunde ein Glückspilz war. Ich hatte noch nie gesehen, daß einer von ihnen mit einem Kunden weggefahren wäre. Stundenlang standen sie da, redeten, gingen dann zu ihren Kutschen, lasen Zeitung, lösten Kreuzworträtsel: Fluß in Afrika, drei Buchstaben, erster "N", letzter "L", dann kehrten sie wie- der zu den anderen zurück, zu ihrem Gerede darüber, welches Auto wieviel auf freier Strecke verbrauchte und wieviel in der Stadt, daß die Juden die arabischen Ölfelder gekauft und jetzt das russische Gas im Auge hätten, also würde sich in ein, zwei Jahren gar nichts mehr lohnen, auch das Rumstehen in der Sonne und im Staub würde sich nicht mehr lohnen, nichts, nie mehr, in Ewigkeit amen. Das war der Refrain dieser Stadt: "Es lohnt sich nicht." Außer Stehen und Warten versuchten sie gar nichts, es hätte sich schließlich nicht gelohnt. Ja, diese Angst des Bauern, daß er wie ein Idiot dasteht, daß man ihn anpißt, daß die Wirklichkeit ihn nach Strich und Faden verarscht, hing über der Stadt wie eine Dunstglocke. Nur regloses Abwarten gab den Leuten das Gefühl von Sicherheit. Sie standen neben ihren Kutschen, klopften ihnen aufs Dach und öffneten die Türen, um die Fürze rauszulassen. Sie waren mir ein Trost. Verächtlich betrachteten sie den rostenden Ducato, wenn ich vorsichtig zwischen ihre herausgeputzten Mercedes rollte, die sie aus dem Reich angeschleppt hatten und mit denen sie in fünf Jahren fünftausend Kilometer fuhren. Ich glitt mit meiner nie gewaschenen Spaghettikiste an den fetten, auf Hochglanz polierten Hintern der deutschen Schrottwagen vorbei, und an der Ecke beim Tabakladen, wo wir uns gewöhnlich verabredeten, hielt ich Ausschau nach meinem Partner. Dort gab es die billigsten Zigaretten in der Stadt, dort deckte er sich ein. Ich fuhr ganz langsam, er lief mit und sprang herein, fiel auf den Sitz, holte Luft und fragte:

"Hast du getankt?"

 "Halb", erwiderte ich. "Für mehr hat’s nicht gereicht."

 "Das heißt?"
 "Für circa vierhundert Kilometer, knapp die Hälfte." "In Mariafalva ist heute große Kirchweih."

 

 

Andrzej Stasiuk (Warschau, 25 september 1960)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Carlos Ruiz Zafón werd geboren op 25 september 1964 in Barcelona. Zie ook mijn blog van 25 september 2010 en eveneens alle tags voor Carlos Ruiz Zafón op dit blog.

 

Uit: De nevelprins (Vertaald door Nelleke Geel)

 

„Max zou nooit die verre zomer vergeten toen hij, bijna bij toeval, de magie ontdekte. Het was het jaar 1943 en oorlogsstormen sleurden de wereld onherroepelijk naar de afgrond. Half juni, op Max’ dertiende verjaardag, riep zijn vader – een excentrieke horlogemaker en uitvinder van verbluffende, zij het nutteloze apparaten – het gezin bijeen in de woonkamer. Dit zou hun laatste dag zijn in het fraaie appartement hoog boven het oudste gedeelte van de stad, een plek die zijn thuis was geweest zolang als Max zich kon herinneren. Een dodelijke stilte daalde neer op de gezinsleden van de Carvers. Ze keken eerst elkaar aan, en toen de horlogemaker. Hij had die glimlach op zijn gezicht die ze allemaal zo goed kenden, de glimlach die betekende dat hij slecht nieuws had of een van zijn gestoorde ideeën.

‘We gaan verhuizen,’ kondigde hij aan, ‘naar een strandhuis in een stadje aan de kust. We gaan de stad uit en naar een plek ver weg van de oorlog.’

Max slikte en stak toen een timide hand op in protest. De andere gezinsleden vielen hem bij, maar de horlogemaker wuifde al hun bezwaren weg. Hij was nu helemaal in zijn element en met militaire precisie legde hij zijn plan aan hen voor. Er zou niet op de beslissing worden teruggekomen: de volgende ochtend bij het krieken van de dag zouden ze vertrekken en nu moesten ze hun meest geliefde bezittingen inpakken en zich voorbereiden op de lange reis naar hun nieuwe huis.

Eigenlijk was de familie niet helemáál verbaasd over het nieuws. Ze vermoedden allemaal dat het idee om de stad te verlaten voor een betere plek al een tijdje door het hoofd van Maximiliaan Carver spookte; iedereen, behalve zijn zoon Max. Voor hem voelde het nieuws alsof een dolgedraaide stoomtrein zich in een porseleinwinkel boorde. Zijn brein hield op te functioneren, zijn mond zakte open en zijn ogen kregen een starende blik. Terwijl hij daar stond, als in een trance, schoot de verschrikkelijke zekerheid als een lichtflits door hem heen. Zijn hele wereld – zijn vrienden op school, iedereen met wie hij omging, zelfs de winkel op de hoek waar hij zijn stripboeken kocht – zou voor altijd verdwijnen.“

 

 

Carlos Ruiz Zafón (Barcelona, 25 september 1964)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver William Faulkner werd geboren op 25 september 1897 in New Albany, Mississippi. Zie ook mijn blog van 25 september 2010 en eveneens alle tags voor William Faulkner op dit blog.

 

Uit: Intruder in the Dust

 

“For every Southern boy fourteen years old, not once but whenever he wants it, there is the instant when it's still not yet two oclock on that July afternoon in 1863, the brigades are in position behind the rail fence, the guns are laid and ready in the woods and the furled flags are already loosened to break out and Pickett himself with his long oiled ringlets and his hat in one hand probably and his sword in the other looking up the hill waiting for Longstreet to give the word and it's all in the balance, it hasn't happened yet, it hasn't even begun yet, it not only hasn't begun yet but there is still time for it not to begin against that position and those circumstances which made more men than Garnett and Kemper and Armstead and Wilcox look grave yet it's going to begin, we all know that, we have come too far with too much at stake and that moment doesn't need even a fourteen-year-old boy to think This time. Maybe this time with all this much to lose and all this much to gain: Pennsylvania, Maryland, the world, the golden dome of Washington itself to crown with desperate and unbelievable victory the desperate gamble, the cast made two years ago; or to anyone who ever sailed even a skiff under a quilt sail, the moment in 1492 when somebody thought This is it: the absolute edge of no return, to turn back now and make home or sail irrevocably on and either find land or plunge over the world's roaring rim.”

 

 

 

William Faulkner (25 september 1897 - 6 juli 1962)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Rebecca Gablé (pseudoniem van Ingrid Krane-Müschen) werd geboren op 25 september 1964 in Wickrath / Mönchengladbach. Zie ook mijn blog van 25 september 2008  en ook mijn blog van 25 september 2009 en ook mijn blog van 25 september 2010

 

Uit: Jagdfieber

 

„Prolog

Jetzt bin ich also tatsächlich im Knast. Und die Klugscheißer, die mich hier und da,

ungebeten ein Stück auf meinem Weg begleitet haben, haben allesamt recht behalten. Es ist genau das eingetreten, was sie mir immer prophezeit haben. Glückwunsch.

Natürlich habe ich nicht versucht, meinen Boß umzubringen. Ich meine, die Behauptung ist

doch einfach lächerlich. Sprich es mal laut aus, dann hörst du, wie irrsinnig das klingt. Und

wer weiß. Wenn dir passiert wäre, was mir passiert ist, hättest du vielleicht auch getan, was

ich getan habe.

Jedenfalls, wie's aussieht, werde ich eine unbestimmte Zeit hier in der ,Ulmer Höh’

verbringen; sie haben den Haftverschonungsantrag abgelehnt. Das hätte ich an ihrer Stelle

vermutlich auch getan. Der Staatsanwalt hat sehr nachdrücklich ausgeführt, daß akute

Fluchtgefahr bestehe. Er meinte wohl, Ich sei weit genug runtergekommen, um meine,

Kinder und alles andere einfach hinter mir zu lassen und mich abzusetzen. Er war so überzeugend,

daß ich’s zuletzt fast selbst geglaubt hätte.

Ich habe also jede Menge Zeit. Darum werde ich jetzt alles aufschreiben, was passiert ist.

Nur so, weil mir nicht viel anderes zu tun übrig bleibt. Oder vielleicht auch, damit ich nicht den

Verstand verliere. Die Gefahr besteht durchaus, da sollte man sich lieber nichts vormachen.

Im Laufe eines Tages hört man hier so viele Schlösser rasseln, daß man glaubt, man ist

Lichtjahre von der Welt draußen entfernt. Man kann glatt auf die Idee kommen, daß man es

niemals schaffen wird, durch all diese verschlossenen Türen jemals wieder rauszukommen.“

,

 

 

Rebecca Gablé (Wickrath, 25 september 1964)

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e september ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Chinese schrijver Lu Xun werd in 1881 in Shaoxing in de provincie Zhejiang geboren als Zhou Shuren. Zie ook mijn blog van 25 september 2008 en ook mijn blog van 25 september 2009 en ook mijn blog van 25 september 2010

 

Uit: Kong Yiji

“The layout of the wine taverns in Lu Town is quite different from those in other towns. There is always an L-shaped counter facing the street. Hot water is kept available at the counter so that it can be used to warm the yellow wine at any time. Laborers, back from work at noon or dusk, would spend 4 coppers to get a bowl of yellow wine – that was the price over 20 years ago and a bowl of wine costs 10 coppers now—where they lean over the counter, drink the warm wine and have their “happy hour“. With one more copper, you can get a dish of salted bamboo shoots or anise beans to go with the wine. If you are willing to pay over 10 coppers, you can buy a meat dish,. But most of the customers are the “Short Jackets” who cannot afford such luxuries, whereas, those who wear robes would stride to the back room, order their wine with some dishes and sit there taking their time to eat and drink.
At age 12, I started to work as a busboy at Xianheng wine tavern located at the entrance of the town. The tavern keeper said that I had a dumb looking face and was probably not smart enough to serve the “robed clientele,” and thus should only work in the front room. The “short jackets” in the front room, although usually easy going, were no less troublesome. Some wouldn’t be satisfied until they saw me scoop out the wine from the wine jar with their own eyes, to make sure that there was no water at the bottom of the pitcher. And even watched me put the pitcher in the hot water. Under such tight surveillance, it was impossible to water down the wine. Therefore, after a few days, the tavern keeper said I couldn’t even do that. Fortunately, due to the influence of my patron, the tavern keeper didn’t dismiss me but he assigned me to the insignificant task of just heating wine.“

 

 

 

Lu Xun (25 september 1881 – 19 oktober 1936)

 

 

 

 

De Belgische dichteres en schrijfster Patricia Lasoen werd geboren op 25 september 1948 in Brugge. Zie ook mijn blog van 25 september 2010 en eveneens alle tags voor Patricia Lasoen op dit blog.

 

 

Picknick met bavianen

Dit is hun picknickplek. Wij zijn met velen
maar zij met meer. Onze chauffeur, de kok en
de reisleidster zwaaien verwoed met stokken.
Allengs stokt elke hap in onze kelen.

Een baviaan belaagt me onverschrokken,
maar ik wil toch mijn brood niet met hem delen.
Dat wil hij ook niet; liever alles stelen.
De evolutie wordt opnieuw voltrokken.

Dit keer verliest de mens. Ik zit te dromen
over mezelf als aap, behaard en sterk
zie witte, slome wezens nader komen.

Het is zo spannend dat ik te laat merk
hoe ’n baviaan mijn brood pikt. In de bomen
toont hij trots met een knalrood achterwerk.

 

 

 

Illegaal

 

Hun huid geschramd
aan prikkeldraad en scherven
hun ziel gekneusd
hun vlees gekooid
verscheurd

van kamp naar kamp -
in niemandsland
zelfs niet vogel-vrij.

 

 

 

Patricia Lasoen (Brugge, 25 september 1948)

 

 

 

 

De Zweedse schrijfster Maj Sjöwall werd op 25 september 1935 in Stockholm geboren. Zie ook mijn blog van 25 september 2010.

 

Uit: Roseanna (Samen met Per Wahlöö)

 

„They found the corpse on the eighth of July just after three o'clock in the afternoon. It was fairly well intact and couldn't have been lying in the water very long.Actually, it was mere chance that they found the body at all. And finding it so quickly should have aided the police investigation.Below the locks at Borenshult there is a breakwater which protects the entrance to the lake from the east wind. When the canal opened for traffic that spring, the channel had begun to clogup. The boats had a hard time maneuvering and their propellers churned up thick clouds of yellowish mud from the bottom. It wasn't hard to see that something had to be done. As early as May, the Canal Company requisitioned a dredging machine from the Civil Engineering Board. The papers were passed from one perplexed civil servant to another and finally remitted to the Swedish National Shipping and Navigation Administration. The Shipping and Navigation Administration thought that work should be done by one of the Civil Engineering Board. The papers were passed from one perplexed civil servant to another and finally remitted to the Swedish National Shipping and Navigation Administration. The Shipping and Navigation Administration thought that the work should be done by one of the Civil Engineering Board's bucket dredging machines. But the Civil Engineering Board found that the Shipping and Navigation Administration had control over bucket dredging machines and in desperation made and appeal to the Harbor Commission in Norrkoping which immediately returned the papers to the Shipping and Navigation Administration, which remitted them to the Civil Engineering Board at which point someone picked up the telephone and dialed an engineer who knew all about bucket dredging machines.“

 

 

 

Maj Sjöwall (Stockholm, 25 september 1935)

 

 

 

 

De Duitse schrijver August Kühn, alias Helmut Munch, werd geboren op 25 sep 1936 in München. Zie ook mijn blog van 25 september 2010

 

Uit: Zeit zum Aufstehn

 

„Fritz hatte deshalb noch seinen Stammtisch. Franz Löffler war das unbestrittene Oberhaupt dieser Runde, die sich fast jeden Abend in der Westendhalle zusammenfand. Postbeamter war der, Schaffner, aber schon Familienvater und der älteste in ihrem Kreis. Zudem noch ein Sozialdemokrat,

der viel gelesen hatte und mit seinem Wissen nicht hinter dem Berg hielt.

»Heuer müssen wir am 1. Mai etwas Besonderes zusammenbringen. Vor zehn Jahren schon, da haben sie in Amerika und in Frankreich einen großartigen Kampftag der Arbeiterklasse daraus gemacht.«

Junge Burschen waren sie gegen den Löffler, der Kesselschmied Andreas Warz, dem schon ein blonder Schnurrbart spross, die drei Kühnbrüder, alle schon über das Militärpflichtalter hinaus, und der Buttenhauser, dem die Montur noch bevorstand, der gerade die Lehre hinter sich gebracht hatte.

Gespannt waren sie, was ihnen der erfahrenere Kollege und Genosse vorschlagen würde.

»Streiken wir dieses Jahr auch?«, begeisterte sich Anderl Warz, wie immer bemüht, den Löffler zu beeindrucken, weil er Absichten auf seine noch nicht sechzehnjährige Käthi hatte.

»Streiken? Was du dir denkst! In Chicago haben sie die Führer des Streiks hingerichtet – Spieß, Fischer, Parson und Engel, lauter Deutsche, Auswanderer.

Vor drei Jahren ist es herausgekommen, da haben sie den Justizmord zugegeben. Einfach ein Attentat ist denen unterschoben worden!«

Sie kannten alle die Geschichte, Löffler hatte sie ihnen schon einige Male als warnendes Beispiel vor zu viel Radikalität vorgestellt. Fritz kam wieder zur Sache, bevor Löffler sich in mahnenden Worten ergehen konnte: »Der Allgemeine Deutsche Metallarbeiterverband wird sich wieder in der Menterschwaige im Isartal treffen. Am 1. Mai am Abend und dann zur richtigen Feier am darauf folgenden Sonntag.«

 

 

August Kühn (25 sep 1936 – 9 februari 1996)

De Iraanse dichter, schrijver en journalist Manouchehr Atashi werd geboren op 25 september 1931 in Dashtestan, in de provincie Bushehr. Zie ook mijn blog van 25 september 2010.

 

 

The Lay of Regret

 

One morning 
- One true morning -
If the sun rises according to your wishes;

A frame of mountain and valley,
A frame of window, if the bird had reaches you -


A wide plain, wet tulips!
No!
A laughing sepal,
A sigh of contentment and peace 
- O you melancholy and persistent one -
O living stone, an embodiment of patience! -
A defeated life would have been your portion.

 

 

 

Manouchehr Atashi (25 september 1931 - 20 november 2005)

 

 

 

De Engelse schrijver en criticus William Michael Rossetti werd geboren in Londen op 25 september 1829. Zie ook mijn blog van 25 september 2009 en ook mijn blog van 25 september 2010

 

 

The Evil under the Sun.

 

HOW long, oh Lord?--The voice is sounding still,

    Not only heard beneath the altar stone,

    Not heard of John Evangelist alone

In Patmos. It doth cry aloud and will

Between the earth's end and earth's end, until

    The day of the great reckoning, bone for bone,

    And blood for righteous blood, and groan for groan:

Then shall it cease on the air with a sudden thrill;

Not slowly growing fainter if the rod

    Strikes one or two amid the evil throng,

    Or one oppressor's hand is stayed and numbs,--

    Not till the vengeance that is coming comes:

For shall all hear the voice excepting God?

    Or God not listen, hearing?--Lord, how long?

 

 

 

William Michael Rossetti (25 september 1829 - 5 februari 1919)

Portret door zijn broer

 

 

 

 

De Ierse schrijver Charles Robert Maturin werd geboren in Dublin op 25 september 1782. Zie ook mijn blog van 25 september 2010

 

Uit: Melmoth the Wanderer

 

“The recollection of this awful uncle from infancy, — when he was never permitted to approach him without innumerable lectures, — not to be troublesome, — not to go too near his uncle, — not to ask him any questions, — on no account to disturb the inviolable arrangement of his snuff-box, hand-bell, and spectacles, nor to suffer the glittering of the gold-headed cane to tempt him to the mortal sin of handling it, — and, finally, to pilot himself aright through his perilous course in and out of the apartment without striking against the piles of books, globes, old newspapers, wig-blocks, tobacco-pipes, and snuff-cannisters, not to mention certain hidden rocks of rat-traps and mouldy books beneath the chairs, — together with the final reverential bow at the door, which was to be closed with cautious gentleness, and the stairs to be descended as if he were ‘shod with felt.’ — This recollection was carried on to his school-boy years, when at Christmas and Easter, the ragged poney, the jest of the school, was dispatched to bring the reluctant visitor to the Lodge, — where his pastime was to sit vis-a-vis to his uncle, without speaking or moving, till the pair resembled Don Raymond and the ghost of Beatrice in the Monk, — then watching him as he picked the bones of lean mutton out of his mess of weak broth, the latter of which he handed to his nephew with a needless caution not to ‘take more than he liked,’ — then hurried to bed by daylight, even in winter, to save the expence of an inch of candle, where he lay awake and restless from hunger, till his uncle’s retiring at eight o’clock gave signal to the governante of the meagre household to steal up to him with some fragments of her own scanty meal, administering between every mouthful a whispered caution not to tell his uncle.”

 

 

Charles Robert Maturin (25 september 1782 – 30 oktober 1824)

Cover van een Nederlandse vertaling

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en literatuurwetenschapper Herbert Heckmann werd geboren op 25 september 1930 in Frankfurt am Main. Zie ook mijn blog van 25 september 2007 en ook mijn blog van 25 september 2008 en ook mijn blog van 25 september 2009 en ook mijn blog van 25 september 2010

 

 

Ein Mensch

 

Ein Mensch ängstlicher Natur, den allein schon die Vorstellung von Gefahr in Schrecken jagte, beschloß, sich zu sichern, um dem Grauen aus dem Wege gehen zu können, das überall auflauerte. Er kehrte sich von der Welt ab, errichtete in einsamer Gegend, die er freilich mit seinen Träumen bevölkerte, rings um sich eine Mauer, die er nach oben hin zu schließen beabsichtigte, so daß sie zu einem kegelförmigen Gebäude hochwuchs. Er mühte sich mit Steinen ab, die er von überall her zusammentrug. Obwohl er mit größter Um­sicht ans Werk ging, konnte er es nicht verhindern, daß schließlich der Schutz über ihn hereinbrach und ihn begrub. Da keiner in der Nähe weilte, konnte niemand die Feststellung treffen, daß ein sol­ches Maß an Schutz keineswegs eine Sicherheit bietet.

 

 

Herbert Heckmann (25 september 1930 – 18 oktober 1999)