De Nederlandse dichter, schrijver, songwriter en vertaler Pé Hawinkels werd geboren op 29 september 1942 in Heerlen. Zie ook mijn blog van 29 september 2010 en eveneens alle tags voor Pé Hawinkels op dit blog.

 

 

Back (in your love)

 

when the wind is crawlin’
at my basement floor
and the rats are runnin’ round
tryin’ to get underneath my chamber door
anything I can think of
won’t seem to be enough

 

when I smell the stench
of your sweatstained sheet
and I see this french chick lickin’ my speed
friends with your daddy & your dog
it won’t seem to be enough

 

when the snow is wettin’
my old wooden chair
and the crabs are paddin’& runnin’ around
in my pubic hair
anything I can think of
won’t seem to be enough

 

damn this cruel November
days shift into nights
I wish I could remember
how you drifted from my sight
anything I can think of
won’t seem to be enough

 

when all my old sollicitors
come around, only have needles for a pay
and all me brand-new visitors
only have spoons to give away
anything, anything
won’t seem to be enough

 

all my precious pleasures
she took away with all her charms
and all my solitary treasures
made a strainer of my arms
friends with your daddy & your dog
that won’t seem to be enough

 

when the wind is crawlin’
at my basement floor
and the rats are tryin’
to get underneath my chamber door
anything I can think of
never seems to be enough

 

 

(Tekst: Pé Hawinkels, Muziek: Herman Brood)

 

 

Pé Hawinkels (29 september 1942 – 16 augustus 1977)

Cover van een Hawinkels bundel

De Bulgaarse dichter en schrijver Hristo Smirnenski werd geboren op 29 september 1898 in Koukoush. Zie ook ook mijn blog van 29 september 2006  en ook mijn blog van 29 september 2009 en ook mijn blog van 29 september 2010

 

 

A youth

 

I do not know why I was born into this world,

I do not ask why I shall die.

When I was born the delicate May morn unfurled

its flowery freshness to the eye.

 

I greeted youthful Spring, I greeted vernal youth

and opened eager eyes to see

how life would come to me, beautiful and smooth,

amid a joyous rhapsody.

 

But no, I wasn't hailed by Spring with merry sounds

and showers of fragrant petals,

instead, a villain met me with a pack of hounds

to put my hands and feet in fetters.

 

Through clouds of fiendish greed and wicked spite,

a sinister shadow crept near,

a gold-armoured monster reared his height

dripping with blood and human tears.

 

In the falling gloom loomed faces pale and lea,

I heard laments in plaintive strains

and threats to repay for pain and vileness mean,

I also heard the clatter of chains.

 

I recognized my brothers who were kept enslaved

by the ungodly god of gold,

I saw the spirit of man: abased, depraved

and crucified a thousandfold.

 

I cried out in iron words and wrathful indignation:

May this be the dire day of doom!

The day of ruin and of new creation!

May fires blaze in this icy gloom!

 

May this, our earth, begin a fiery feast!

May the thunder roll and glow!

The slaves will unite to fight the monstrous beast,

and hurricanes of souls will blow!

 

I'll raise the banner of brotherhood unfurled,

and I will keep it flying high,

and then I'll know why I've come into the world,

I'll also know for what to die.

 

 

 

Hristo Smirnenski (29 september 1898 – 18 juni 1923)

Standbeeld in Yambol 

 

 

 

 

De Britse schrijfster Elizabeth Gaskell werd geboren op 29 september 1810 in Londen. Zie ook mijn blog van 29 september 2010 en eveneens alle tags voor Eilzabeth Gaskell op dit blog.

 

Uit: Mary Barton

 

„There are some fields near Manchester, well known to the inhabitants as "Green Heys Fields," through which runs a public footpath to a little village about two miles distant.  In spite of these fields being flat, and low, nay, in spite of the want of wood (the great and usual recommendation of level tracts of land), there is a charm about them which strikes even the inhabitant of a mountainous district, who sees and feels the effect of contrast in these commonplace but thoroughly rural fields, with the busy, bustling manufacturing town he left but half-an-hour ago.  Here and there an old black and white farmhouse, with its rambling outbuildings, speaks of other times and other occupations than those which now absorb the population of the neighbourhood.  Here in their seasons may be seen the country business of haymaking, ploughing, etc., which are such pleasant mysteries for townspeople to watch: and here the artisan, deafened with noise of tongues and engines, may come to listen awhile to the delicious sounds of rural life: the lowing of cattle, the milkmaid's call, the clatter and cackle of poultry in the farmyards.  You cannot wonder, then, that these fields are popular places of resort at every holiday time; and you would not wonder, if you could see, or I properly describe, the charm of one particular stile, that it should be, on such occasions, a crowded halting place.  Close by it is a deep, clear pond, reflecting in its dark green depths the shadowy trees that bend over it to exclude the sun.  The only place where its banks are shelving is on the side next to a rambling farmyard, belonging to one of those old world, gabled, black and white houses I named above, overlooking the field through which the public footpath leads.  The porch of this farmhouse is covered by a rose-tree; and the little garden surrounding it is crowded with a medley of old-fashioned herbs and flowers, planted long ago, when the garden was the only druggist's shop within reach, and allowed to grow in scrambling and wild luxuriance--roses, lavender, sage, balm (for tea), rosemary, pinks and wallflowers, onions and jessamine, in most republican and indiscriminate order.“

 

 

 

Elizabeth Gaskell (29 september 1810 – 12 november 1865)

Rond 1860 

 

 

 

De Spaanse dichter en filosoof Miguel de Unamuno y Jugo werd geboren op 29 september 1864 in Bilbao. Zie ook mijn blog van 29 september 2010 en eveneens alle tags voor Miguel de Unamuno y Jugo op dit blog.

 

Uit: Mist (Vertaald door Warner Fite)

 

“”Very well, then. The truth is, my dear Augusto,” I spoke to him the softest of tones, “you can’t kill yourself because you are not alive; and you are not alive—or dead either—because you do not exist.”
“I don’t exist! What do you mean by that?”
“No, you do not exist except as a fictitious entity, a character of fiction. My poor Augusto, you are only a product of my imagination and of the imagination of those of my readers who read this story which I have written of your fictitious adventures and misfortunes. You are nothing more than a personage in a novel, or a nivola, or whatever you choose to call it. Now, then, you know your secret.”
Upon hearing this the poor man continued to look at me for a while with one of those perforating looks that seem to pierce your own gaze and go beyond; presently he glanced for a moment at the portrait in oil which presides over my books, then his colour returned and his breathing became easier, and gradually recovering, he was again master of himself. He rested his elbows on the arm of the sofa opposite me, against which he was leaning; and then with his face in the palms of his hands he looked at me with a smile and he said slowly:
“Listen to me, Don Miguel—it can’t be that you are mistaken, and that what is happening is precisely the contrary of what you think and of what you have told me?”
“And what do you mean by the contrary?” I asked, rather alarmed to see him regaining his self-possession.
“May it not be, my dear Don Miguel,” he continued, “that it is you and not I who are the fictitious entity, the one that does not really exist, who is neither living nor dead? May it not be that you are nothing more than a pretext for bringing my history into the world?”

 

 

 

Miguel de Unamuno (29 september 1864 – 31 december 1936)

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse dichter en schrijver Miguel de Cervantes werd geboren op 29 september 1547 in Madrid. Zie ook mijn blog van 29 september 2010 en eveneens alle tags voor Miguel de Cervantes op dit blog.

 

Uit: Don Quichot van La Mancha (Bewerkt door J.J.A. Goeverneur)

 

„De vreemde verwarring zijner begrippen bracht hem tot het nog vreemder voornemen, om tot vermeerdering van zijn roem en tot heil der wereld een dolend ridder te worden, in ridderlijke wapenrusting het land door te trekken en even zoo groote heldendaden te verrichten, als waarvan hij in de oude romans gelezen had. Zijne verbeelding spiegelde hem met levendige kleuren de ongehoorde avonturen en gevaren voor de oogen, door welker heldhaftig bestaan hij zich een onvergankelijken roem verzekeren moest. Door de kracht van zijn arm zag hij zich zelf reeds tot machtig keizer gekroond, en hij meende, dat het hem althans zeker gelukken moest een koningskroon te veroveren, gelijk al verschillende dolende helden dat in den ouden tijd hadden gedaan. Hij gaf zich meer en meer aan deze streelende gedachten over en achtte nu eindelijk den tijd gekomen, om zijn dolzinnig besluit ten uitvoer te brengen.

Zijn eerste werk was, dat hij aan het opknappen en schoonmaken van eene overoude, door een zijner voorzaten gedragen wapenrusting ging, welke hij uit een donkeren hoek van de rommelkamer had opgeschommeld. In ’t zweet zijns aanschijns wreef hij er met een wollen lap en puimsteen de roestvlekken af, en hij was innig voldaan, als hij na uren poetsen weer een deel van het harnas goed glad en blank had gekregen. Eerst toen hij hiermee eindelijk klaar was, bemerkte hij tot zijn niet geringe schrik, dat nog een zeer belangrijk stuk aan zijne uitrusting ontbrak: de helm namelijk.

Deze ongelukkige omstandigheid bracht hem in de grootste verlegenheid en gaf hem veel kommer en zorg. In de hoop van den ontbrekenden helm op te sporen, haalde hij in de rommelkamer alles onderstboven, doch vond niets dan een oude stormkap, die bij de overige wapenstukken volstrekt niet paste en vroeger denkelijk aan den een of anderen geringen voetknecht had toebehoord. Desniettemin was hij met die vondst niet weinig ingenomen en wist zijne scherpzinnigheid zeer spoedig middelen te vinden, om de stormkap in een behoorlijken, schoon al niet prachtigen helm te herscheppen. Hij nam bordpapier, waarvan hij met veel moeite en getob de benedenhelft van den helm knutselde, hechtte die aan de stormkap, verfde alles staalkleurig en kreeg zoo een ding, dat wel nagenoeg het fatsoen van een ridderlijk hoofddeksel had.“

 

 

 

 

Miguel de Cervantes (29 september 1547 – 23 april 1616)

Standbeeld op de Place d’Espagne, Brussel

 

 

 

 

De Duitse (detective)schrijfster Ingrid Noll werd geboren op 29 september 1935 in Shanghai. Zie ook mijn blog van 29 september 2008 en ook mijn blog van 29 september 2009 en ook mijn blog van 29 september 2010

 

Uit: Ehrenwort von Ingrid Noll

 

»Kopf oder Schwanz?«, fragte die Großmutter immer, wenn sie den Vanillepudding aus der Form gestürzt hatte und anschließend verteilte. Da Mizzi mit der Antwort schneller war als ihr kleiner Bruder, landete der Schwanz bei Max. Mit kindlicher Grausamkeit malte ihm seine Schwester aus, was da alles auf seinem Teller lag. Daraufhin verekelte Max ihr den Kopf: Im Maul steckte bestimmt ein Wurm, und erst die glotzenden Fischaugen! Die Eltern und die beiden Alten machten sich ungerührt über den Bauch her.

Nachdem die Großmutter gestorben war, wurde die Fischform nicht mehr gebraucht, doch sie hing immer noch in der Küche. Mittlerweile wusste Max auch, was sich dahinter verbarg: der Schlüssel für den kleinen Tresor, der in den Tiefen des Küchenbuffets angeschraubt war. Noch heute, viele Jahre später, erinnerte sich Max bei jedem Besuch an Großmutters leckeren Vanillepudding und daran, wie es nach Zimt, Äpfeln und Zitrone duftete. Heute roch es leider anders, der Witwer lüftete kaum und rauchte ständig.

Seit Max einen Führerschein besaß, war er für seinen Opa zuständig, tauschte Glühbirnen aus, mähte Rasen oder brachte einen Luftpostbrief zur Post. Auch die an Altersschwäche gestorbene Katze hatte er beerdigt. Mit der Zeit kamen weitere Aufgaben hinzu. Nach vollbrachter Tat nickte der Alte immer wohlwollend, angelte den Schlüssel aus der Fischform, öffnete sein Schatzkästchen und zog einen einzelnen Geldschein aus dem dicken Stoß heraus. Er ging nur selten zur Bank und hob dann stets eine größere Summe ab.

Meistens hatte sein Großvater einen lateinischen Spruch auf den Lippen, dessen Bedeutung Max mit der Zeit erfasste. Nicht zuletzt pecunia non olet: Auch Max fand, dass Geld nicht stank.

Max wartete immer hoffnungsvoll auf dem grünen Küchensofa, das dort stand, seit er denken konnte. Seine Großmutter hatte es jahrelang mit einer Katze geteilt, die am weichen Mohairstoff ihre Krallen schärfte, wovon er mit der Zeit wie Kunstrasen aussah. In seiner Kindheit war ein Besuch bei den Großeltern stets ein Abenteuer gewesen, inzwischen war es eher eine Pflicht oder, besser gesagt, ein lukrativer Job.“

 

 

 

Ingrid Noll (Shanghai, 29 september 1935)

 

 

 

 

De Britse schrijver Colin Dexter werd geboren op 29 september 1935 in Stamford, Lincolnshire. Zie ook mijn blog van 29 september 2008 en ook mijn blog van 29 september 2009 en ook mijn blog van 29 september 2010

 

Uit: Death Is Now My Neighbor

 

„Dawn? That is your name?

She'd nodded.

Left-handed?

She'd nodded.

Do you know that line from Omar Khayyam? "Dreaming when Dawn's left hand was in the sky ..." Lovely, isn't it?

Yes, it was. Lovely.

She'd peeled the top off the beer mat and made him write it down for her.

Then, very quietly, he'd asked her if he could see her again. At the start of the new term, perhaps? She'd known it was silly, for there must have been at least twenty years difference in their ages. If only ... if only he'd been ten, a dozen years older ...

But people did do silly things, and hoped their silly hopes. And that very day, January 15, was the first full day of the new Hilary Term in the University of Oxford. Her Monday-Friday job, 6-10pm, at the clinic on Banbury Road (just north of St. Giles) was really quite enjoyable. Over three years of it now, and she was becoming a fixture there. Most of the consultants greeted her with a genuine smile; several of them, these days, with her Christian name.

Nice.

She'd once stayed at a four-star hotel which offered a glass of sherry to incoming guests; and although the private Harvey Clinic was unwilling (perhaps on medical grounds?) to provide such laudable hospitality, Dawn ever kept two jugs of genuine coffee piping hot for her clients, most of them soberly suited and well-heeled gentlemen. A number of whom, as she well knew, were most seriously ill.“

 

 

Colin Dexter (Stamford, 29 september 1935)

Hier (links) met John Thaw (Inspecteur Morse) 

 

 

 

 

De Afghaanse schrijver en historicus Akram Assem werd geboren op 29 september 1965 in Kabul. Zie ook mijn blog van 29 september 2008 en ook mijn blog van 29 september 2010

 

Uit: Berlin: Failure or Success?

 

“The stress on the very short term comes probably from the fact that George W. Bush would like to be able to tell the American electorate how "successful" his Administration’s action in Afghanistan is and that, if they give him another mandate, he will be able to replicate the "Afghan Model" in Iraq. In the short while remaining until November, the pressure is on the US expeditionary troops in Afghanistan, Zalmay Khalilzad, Hamed Karzai and the UN’s Jean Arnault to get visible, possibly spectacular, results that would help sell the White House’s foreign policy to the American voters.
But the real question is will the agenda to hasten the Afghan reconstruction work as desired by the US Administration? The Berlin conference showed that not everyone was ready to commit beyond a certain limit. The non-amelioration and, in reality, the deterioration of the security situation in Afghanistan is certainly the key factor in the prudence manifested by donor countries. Other elements, such as the lack of qualified personal and infrastructure capable to rapidly "absorb" the aid flow, or the frightening growth of bribery practices plaguing the administration, are certainly not helping either!”

 

 

Akram Assem (Kabul, 29 september 1965)

 

 

 

 

De Italiaanse filosoof, dichter, artiest, en geweldloos activist Lanza del Vasto werd geboren in San Vito dei Normanni op 29 september 1901. Zie ook mijn blog van 29 september 2008 en ook mijn blog van 29 september 2010

 

Uit: Perfume of truth. About The Message Rediscovered

 

“The conspiracy of the imbeciles, the charlatans and the sages has succeeded to perfection. The object of this conspiracy was to conceal the truth. Each one has served this great cause, each according to his means: the imbeciles by means of ignorance, the charlatans by means of lying, the sages by means of secrecy. The imbeciles do not want the truth to be discovered. They suspect, instinctively, that it would disturb them. If it were shown to them they would avert their eyes; if it were placed in their hands they would let it fall; if they were forced to confront it face-to-face they would howl in horror and run and hide below ground. The charlatans do not want the truth to be discovered, for it would ruin their artifices, impede their profit and show up their shame. The sages who possess the truth do not want it to be discovered. They have always kept it hidden for four reasons. The first is that they know that knowledge is power and they want to keep it away from the unworthy. For knowledge in the unworthy one becomes malice, power becomes public danger and plague. That is why the reserves of knowledge accumulated over millennia in the temples of Egypt remained inaccessible to him who had not passed through all the stages of purifications and tests. Later, the unknown philosophers, the noble travellers, the alchemists handed down to one another the rest of the mysterious heritage in the same way, that is, by word of mouth, or rather, by their presence and by example, in symbols and enigmas, and always under the seal of secrecy“

.

 

Lanza del Vasto (29 september 1901 – 5 januari 1981) 

De Engelse schrijfster Ellis Peters werd op 29 september 1913 als Edith Pargeter geboren in Horsehay. Zie ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: The Confession of Brother Haluin

 

„…December came in with heavy skies and dark, brief days that sagged upon the rooftrees and lay like oppressive hands upon the heart. In the scriptorium there was barely light enough at noon to form the letters, and the colors could not be used with any certainty, since the unrelenting and untimely dusk sapped all their brightness.

The weather-wise had predicted heavy snows, and in midmonth they came, not with blizzard winds, but in a blinding, silent fall that continued for several days and nights, smoothing out every undulation, blanching all color out of the world, burying the sheep in the hills and the hovels in the valleys, smothering all sound, climbing every wall, turning roofs into ranges of white, impassable mountains, and the very air between earth and sky into an opaque, drifting whirlpool of flakes large as lilies. When the fall finally ceased, and the heavy swags of cloud lifted, the Foregate lay half buried, so nearly smoothed out into one white level that there were scarcely any shadows except where the tall buildings of the abbey soared out of the pure pallor, and the eerie, reflected light made day even of night, where only a week before the ominous gloom had made night of day.“

 

 

 

Ellis Peters (28 september 1913 – 14 oktober 1995)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en uitgever Ben Greenman werd geboren op 28 september 1969 in Chicago. Zie ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Chekhov Meets Paris Hilton

 

„My new book, Celebrity Chekhov, is an homage and a travesty. Even calling it "my new book" is oddly inaccurate; it's a project that I directed more than I wrote. In the book, I redeploy almost two dozen of the short stories of the Russian master Anton Chekhov, replacing his characters with contemporary American celebrities, from Britney Spears to Lindsay Lohan, from Jay-Z to Larry King. At times, there’s a method to the madness, and the celebrities slot nicely into Chekhov’s plots; a story about a young man who is excited to find his name in the newspaper for public drunkenness is reupholstered as a story about Kim Kardashian and her famed sex tape. Other times, there’s a madness to the method: is “The Man in the Case,” a sublime story of psychological limitations, really, at any level at all, clarified or enriched by the inclusion of Jon Lovitz?

The project had its unholy birth a few years ago, when I was talking to a friend about canonical authors and their most famous characters. I brought up Chekhov. She narrowed her eyes. “There are famous characters in the plays, sure,” she said. “The stories, not so much.”

I asked around, and most people shared her view. Compared to Shakespeare or Dickens or Hemingway or Bellow, Chekhov’s short stories were widely read but remembered more subtly. Part of the reason was the translations, which could be stuffy; the settings tended to hold readers at arm's length. But part of the reason was the characters, or the way that Chekhov uses them: it’s hard to think of “The Lady with the Dog” as a story about Anna in quite the same way that Moby-Dick is a story about Ahab or Catcher in the Rye is a story about Holden Caulfield. Many times, it's hard to remember the names of the men and women in the stories are; they're easier to remember by type—the young clerk, the middle-aged dowager. They are filled with character, certainly, but they are not exactly characters.“

 

 

 

Ben Greenman (Chicago, 28 september 1969)

 

 

 

De Franse schrijver, historicus en archeoloog Prosper Mérimée werd geboren in Parijs op 28 september 1803. Zie ook mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Carmen

 

„J'avais toujours soupçonné les géographes de ne savoir ce qu'ils disent lorsqu'ils placent le champ de bataille de Munda dans le pays des Bastuli-Poeni, près de la moderne Monda, à quelque deux lieues au nord de Marbella. D'après mes propres conjectures sur le texte de l'anonyme, auteur du Bellum Hispaniense, et quelques renseignements recueillis dans l'excellente bibliothèque du duc d'Osuna, je pensais qu'il fallait chercher aux environs de Montilla le lieu mémorable où, pour la dernière fois, César joua quitte ou double contre les champions de la république. Me trouvant en Andalousie au commencement de l'automne de 1830, je fis une assez longue excursion pour éclaircir les doutes qui me restaient encore. Un mémoire que je publierai prochainement ne laissera plus, je l'espère, aucune incertitude dans l'esprit de tous les archéologues de bonne foi. En attendant que ma dissertation résolve enfin le problème géographique qui tient toute l'Europe savante en suspens, je veux vous raconter une petite histoire; elle ne préjuge rien sur l'intéressante question de l'emplacement de Munda.

J'avais loué à Cordoue un guide et deux chevaux, et m'étais mis en campagne avec les Commentaires de César et quelques chemises pour tout bagage. Certain jour, errant dans la partie élevée de la plaine de Cachena, harassé de fatigue, mourant de soif, brûlé par un soleil de plomb, je donnais au diable de bon coeur César et les fils de Pompée, lorsque j'aperçus, assez loin du sentier que je suivais, une petite pelouse verte parsemée de joncs et de roseaux. Cela m'annonçait le voisinage d'une source. En effet, en m'approchant, je vis que la prétendue pelouse était un marécage où se perdait un ruisseau, sortant, comme il semblait, d'une gorge étroite entre deux hauts contreforts de la sierra de Cabra. Je conclus qu'en remontant je trouverais de l'eau plus fraîche, moins de sangsues et de grenouilles, et peut-être un peu d'ombre au milie des rochers. À l'entrée de la gorge, mon cheval hennit, et un autre cheval, que je ne voyais pas, lui répondait aussitôt.“

 

 

Prosper Mérimée (28 september 1803 – 23 september 1870)

 

 

 

De Nederlandse schrijver, journalist en columnist Thijs Zonneveld werd geboren op 28 september 1980 in Sassenheim. Zie ook mijn blog van 8 juli 2011 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Cancellara is een smeerlap  (Column)

 

„Nadat we de VAM-berg (ja, de Ronde van Drenthe heeft bergen) waren gepasseerd, was Cancellara nergens meer te bekennen. Gelost. Ik werd 41e, Cancellara eindigde als zoveelenvijftigste. Later hebben we nooit meer tegen elkaar gereden. Conclusie: Zonneveld – Cancellara: 1-0.

Brommershow

Het verhaal wordt met elke overwinning van Cancellara mooier. Ik heb het de afgelopen week minimaal twintig keer verteld. Zondag, toen Cancellara bezig was met een brommershow op weg naar Roubaix, besloot ik de uitslag van De Ronde van Drenthe 2002 op te zoeken om ‘m uit te printen en in te lijsten. Fluitend scrollde ik door de archieven van wielersites. Af en toe keek ik met een schuin oog naar het beeldscherm waarop Cancellara zijn concurrenten belachelijk maakte.

Na een kwartiertje zoeken had ik de uitslag gevonden. Mijn ogen gleden over de namen. Bij de 40e plek stond mijn naam. Daarna zocht ik naar de naam van de brommer. Zoveelenveertig, zoveelenvijftig, zoveelenzestig, zoveelenzeventig: nergens te bekennen. Ik fronste mijn wenkbrauwen. Spitte de lijst nog een keer door. Ook bij het rijtje opgevers stond hij niet. Voor de zekerheid checkte ik de namen die van de renners die vóór me waren geëindigd.

Op plek 29 stokte mijn adem. Fabian Cancellara. Hij was meer dan zeveneneenhalve minuut voor me gefinisht. Ik stond op van mijn stoel. Wees naar mijn computer. Riep: ‘Dat kan niet! Dat kan niet! Hij heeft afgesneden! Hij heeft met de tijd geprutst! Hij speelt vals!’

Shock

Daarna ging ik zitten en staarde in shock naar de laatste kilometers van de brommerparade naar Roubaix. Naar de man die me van mijn mooiste verhaal heeft beroofd. Toen Cancellara over de streep reed, stonden de toeschouwers in het Velodrome op de banken. Ik niet. Cancellara is een smeerlap“.

 

 

 

Thijs Zonneveld (Sassenheim, 28 september 1980)

Zie voor nog meer schrijvers van de 28e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver en criticus Albert Vigoleis Thelen werd geboren in Süchteln op 28 september 1903. Zie ook mijn blog van 28 september 2007 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

Uit: Die Insel des zweiten Gesichts

 

„Ringsum hatte sich die graue Schicht der Nacht gehoben, als wir das Achterdeck betraten, unausgeschlafen, wie aus der Naht getrennt, leicht fröstelnd in der Brise, die den Kimm reinfegte und uns bald schon das Schauspiel der näher rückenden Steilküste Mallorcas bot. Am Vorabend hatte eine Trübung des Himmels den in jedem Reise­handbuch anempfohlenen letzten Blick auf die ins Meer versinkende Kette des sagenhaften Monsalwatsch verwehrt. Nun wurden wir reich­lich entschädigt, und ich um so mehr, je weniger mich die Land­schaft, das Schöne in der Natur als ihr großes Los zu fesseln vermag. Denn daß mir die Welt so hin und wieder durch ihre Laterna magica eine berühmte Ansichtskarte in ihrer vorbildlichen Form vor die Augen stellt, ist nicht mehr als billig, sehe ich es von dem Standpunkte eines Beobachters, der sein Dasein immer noch nicht als eine kleine Ver­gnügungsreise mit Plaid und Parapluie auffassen kann. Ich bin kein Parvenu, ich wüßte ja nicht einmal, woraus und woran ich empor­kommen könnte; aber so an der Reling neben Beatrice stehend, hatte ich alles an mir von einem eitlen Fant, der das, was ihm da geboten wird, schon tausendmal schöner und erhabener gesehen hat. Gesehen aber hatte ich in meinem Leben fast noch nichts. Ein paar Reisen in Deutschland, der Tschechoslowakei, in Holland und in der Schweiz, zu mehr hatte es nicht gelangt. Doch wäre das schon übergenug gewesen, hätte ich nicht ständig meine Augen nach innen gerichtet gehalten, auf die Landschaft meiner selbst. Da gab es fürwahr nicht viel zu besichtigen, verglichen mit der Loreley, den Tulpenfeldern in Lisse, dem Hradschin oder einem Luzerner Gletscherschliff mit Er­klärungen von Professor Heim. Bei meiner Gletschermühle hätte auch der eingeschwätzteste Cicerone mit einem Mund voller Zähne dagestanden, denn da bot sich nur der Anblick einer Schlackenhalde, aus der freilich nie ein Escorial würde entstehen können.“

 

 

Albert Vigoleis Thelen (28 september 1903 - 9 april 1989)

In 1935 op Palma de Mallorca

 

 

De Britse criticus en dichter Francis Turner Palgrave werd geboren op 28 september 1824 in Great Yarmouth. Zie ook  mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2008 en ook mijn blog van 28 september 2009 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

 

The Childless Mother

 

Oft in midnight visions

  Ghostly by my bed

Stands a Father's image,

  Pale discrowned head:--

--I forsook thee, Father!

  Was no child to thee!

Child-forsaken Mother,

  Now 'tis so with me.

 

Oft I see the brother,

  Baby born to woe,

Crouching by the church-wall

  From the bloodhound-foe.

Evil crown'd of evil,

  Heritage of strife!

Mine, an heirless sceptre:

  His, an exile life!

 

--O my vanish'd darlings,

  From the cradle torn!

Dewdrop lives, that never

  Saw their second morn!

Buds that fell untimely,--

  Till one blossom grew;

As I watch'd its beauty,

  Fading whilst it blew.

 

Thou wert more to me, Love,

  More than words can tell:

All my remnant sunshine

  Died in one farewell.

Midnight-mirk before me

  Now my life goes by,

For the baby faces

  As in vain I cry.

 

O the little footsteps

  On the nursery floor!

Lispings light and laughter

  I shall hear no more!

Eyes that gleam'd at waking

  Through their silken bars;

Starlike eyes of children,

  Now beyond the stars!

 

Where the murder'd Mary

  Waits the rising sign,

They are laid in darkness,

  Little lambs of mine.

Only this can comfort:

  Safe from earthly harms

Christ the Saviour holds them

  In His loving arms:--

 

Spring eternal round Him,

  Roses ever fair:--

Will His mercy set them

  All beside me there?

Will their Angels guide me

  Through the golden gate?

--Wait a little, children!

  Mother, too, must wait!

 

 

 

Francis Turner Palgrave (28 september 1824 – 24 oktober 1897)

 

 

 

 

De Duitse dichter Rudolf Baumbach werd op 28 september 1840 geboren in Kranichfeld/Ilm. Baumbach groeide op in Meiningen. Zie ook mijn blog van 28 september 2006 en ook mijn blog van 28 september 2010.

 

 

Der Auerhahn

 

Es war einmal ein Auerhahn,

Ein recht verliebter Don Juan.

Kein zweiter in dem Tannenwald

Glich ihm an Kraft und Wohlgestalt,

Und unternehmend war er schier

Wie ein Husarenoffizier,

So dass er von der Hennen Schar

Gefürchtet und vergöttert war. -

Doch einen Fehler hatte er,

Der wurde für ihn folgenschwer.

Er pflegte, ging’s zum Stelldichein,

Sein Glück in alle Welt zu schrein.

So wurde es bekannt alsdann

Jedweder Kreatur im Wald.

Einmal, der Morgen graute kaum,

Saß unser Hahn auf seinem Baum

Und schrie und jauchzte fast wie toll,

Dass ringsherum der Wald erscholl.

Im Dickicht aber während dessen,

Hat still ein Jägersmann gesessen

Der fand den Hahnen auf der Balz,

Wollt auf den Schwanz ihm streuen Salz,

Doch weil der Hahn ihm saß zu hoch,

Schoss er ihm durch die Brust ein Loch,

So dass der arme Don Juan

Vom Baume fiel als toter Hahn.

 

Ein Lehrgedicht muss allemal

Besitzen eine Schlussmoral.

Sie folgt auch diesmal hinterher,

Jedwedem jungen Hahn zur Lehr:

Was dir der Frauen Gunst verschafft,

Ist: Erstens, volle Manneskraft,

Verwegenheit zum zweiten – und

Zum dritten ein verschwiegener Mund.

Wer nicht den Schnabel halten kann,

Der denke an den Auerhahn!

 

 

 

Rudolf Baumbach (28 september 1840 – 21 september 1905)

 

 

 

 

De Canadese schrijver Noël Laflamme werd geboren op 28 september 1950 in Saint-Adrien-d'Irlande als vijfde van in totaal dertien kinderen. Zie ook mijn blog van 28 september 2009.

 

Uit: Sous la surface des choses

 

„Une lumière irradie de son pelage gris perle. Le petit mammifère a beau être tout propret et arborer un air plutôt gentil, comprendre qu’il a affaire à un rat vivant occasionne chez Monsieur Belzile un premier mouvement de recul : cet animal, qui normalement aurait dû avoir le réflexe de fuir en le voyant bouger, doit concevoir dans sa petite cervelle de muridé le funeste projet de mordre dans cette manne providentielle toute fraîche que constitue sa personne, littéralement tombée du ciel. Mais les secondes passent sans que le rat manifeste la moindre velléité de s’en prendre à lui.

Monsieur Belzile vient de prendre sa retraite anticipée. Le jour de ses soixante printemps. Choix judicieux? En ce doux soir d’été, sous ce beau ciel sans nuage, il est rongé par le doute. Pourtant, la semaine qui précédait sa décision, il s’était, après une longue valse hésitation, senti enfin à l’aise et il avait acquis la certitude que c’était ce qui lui convenait le mieux. Mais voilà que ce soir, une petite bête logée dans son esprit s’occupe à grignoter sa belle certitude toute ronde et lisse, qu’il croyait définitive. Tout ce temps libre qui vient soudainement de lui échoir, à quoi l’employer? Il n’a jamais eu de hobby, Monsieur Belzile. La perspective de passer le reste de ses jours en tête à tête avec sa femme l’accable. Si, au moins, était résulté de leur union conjugale un fils grâce auquel l’avenir prendrait un sens... À la rigueur, une fille aurait fait l’affaire... Il se remet à cogiter dans l’espoir de trouver quelque avantage auquel il n’aurait pas encore pensé et qui lui permettrait de se convaincre à nouveau qu’il avait bien fait de se départir de son poste de directeur de l’école primaire du quartier. Comment se fait-il qu’il continue à se poser des questions alors qu’il éprouvait un profond dégoût pour cette tâche? La nature humaine est drôlement faite.“

 

 

Noël Laflamme (Saint-Adrien-d'Irlande, 28 september 1950)

Saint-Adrien-d'Irlande door G. Quirian (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 28 september 2010.

 

De Poolse schrijver en vertaler Waclaw Berent werd geboren op 28 september 1873 in Warschau.

 

De Italiaanse dichter en schrijver Agnolo Firenzuola (eigenlijk Michelangelo Girolamo Giovannini) werd geboren op 28 september 1493 in Florence.