De Poolse dichter en schrijver Tadeusz Różewicz werd geboren in Radomsko op 9 oktober 1921. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2008 en ook mijn blog van 9 oktober 2009 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

Proofs

 

Death will not correct
a single line of verse
she is no proof-reader
she is no sympathetic
lady editor

 

a bad metaphor is immortal

 

a shoddy poet who has died
is a shoddy dead poet

 

a bore bores after death
a fool keeps up his foolish chatter
from beyond the grave

 

 

 

 

The Return

 

Suddenly the window will open

and Mother will call

it's time to come in

 

the wall will part

I will enter heaven in muddy shoes

 

I will come to the table

and answer questions rudely

 

I am all right leave me

alone. Head in hand I

sit and sit. How can I tell them

about that long

and tangled way.

 

Here in heaven mothers

knit green scarves

 

flies buzz

 

Father dozes by the stove

after six days' labour.

 

No--surely I can't tell them

that people are at each

other's throats.

 

 

 

Vertaald door Adam Czerniawski




Tadeusz Różewicz (Radomsko, 9 oktober 1921)

De Vlaamse schrijver

Herman Brusselmans werd geboren in Hamme op 9 oktober 1957. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Herman Brusselmans op dit blog.

 

Uit: De dollartekens in de ogen van Moeder Theresa

 

“Gelukkig was de chauffeur een zwijgzaam type. Hij zei alleen dingen als ‘Uit de weg, klootzak’, ‘Kijk toch uit, stomme aap’ en ‘Zo meteen rijd ik je van de baan, rotwijf’, waaraan hij toevoegde: ‘Het einde van de beschaving kwam in zicht toen vrouwen met de auto begonnen te rijden.’ Had die man gelijk? Ik brak me er verder het hoofd niet over. Als vrouwen met de auto willen rijden moeten ze dat doen. Ze kunnen het trouwens veel beter dan mannen. Dus nee, die man had geen gelijk. Die man was een lul eerste klas en ik keek door het raampje naar wat er buiten zoal te zien was. Daar had je de befaamde windmolen van molenaar Piet. Lang voor zijn overlijden maalde hij er graan mee.”

(…)

 

"Het mooist van allemaal vond ik een van het merk Ludwig. Dat was het merk waarop ook Ringo Starr speelde, die wel eens smalend de derde Beatle werd genoemd, hoewel ik hem, na John Lennon en George Harrison de interessantste van de groep vond, Paul McCartney even niet meegerekend."

(…)

 

"Als ik een uur of twee had gerepeteerd was ik aan ontspanning toe en hoe kon je je beter ontspannen dan alweer een roman van Hubert Lampo te lezen. Vol verwachting nam ik z’n magisch-realistische pil De brulboei van Nossegem ter hand. Het is een indringend werk over een man die z’n schoenen verliest in een wolkbreuk. Het waren – en dit is iets te doorzichtig qua romantechnische constructie, vind ik – z’n favoriete toverschoenen. Als hij ze aanheeft kan hij over water lopen, maar als hij ze niet aanheeft alleen over ijs. Gelukkig heeft het gevroren."

 

 

Herman Brusselmans (Hamme, 9 oktober 1957)

 

 

 

 

 

De Joods-Duitse filoloog en schrijver Victor Klemperer werd geboren in Landsberg an der Warthe (tegenwoordig Gorzów Wielkopolski) op 9 oktober 1881. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2008 en ook mijn blog van 9 oktober 2009 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

Uit: LTI - Lingua Tertii Imperii - Sprache des "Dritten Reiches"

"Worte können sein wie winzige Arsendosen: sie werden unbemerkt verschluckt, sie scheinen keine Wirkung zu tun, und nach einiger Zeit ist die Giftwirkung doch da."

“Es gab den BDM und die HJ und die DAF und ungezählte andere solcher abkürzenden Bezeichnungen.
Als parodierende Spielerei zuerst, gleich darauf als ein flüchtiger Notbehelf des Erinnerns, als eine Art Knoten im Taschentuch, und sehr bald und nun für all die Elendsjahre als eine Notwehr, als ein an mich selber gerichteter SOS-Ruf steht das Zeichen LTI in meinem Tagebuch. Ein schön gelehrtes Signum, wie ja das "Dritte Reich" von Zeit zu Zeit den volltönenden Fremdausdruck liebte: Garant klingt bedeutsamer als Bürge und diffamieren imposanter als schlechtmachen. (Vielleicht versteht es auch nicht jeder, und auf den wirkt es dann erst recht.)

Mein Tagebuch war in diesen Jahren immer wieder meine Balancierstange, ohne die ich hundertmal abgestürzt wäre. In den Stunden des Ekels und der Hoffnungslosigkeit, in der endlosen Öde mechanistischer Fabrikarbeit, an Kranken- und Sterbebetten, an Gräbern, in eigener Bedrängnis, in Momenten äußerster Schmach, bei physisch versagendem Herzen - immer half mir diese Forderung an mich selber: beobachte, studiere, präge dir ein, was geschieht - morgen sieht es schon anders aus, morgen fühlst du es schon anders; halte fest, wie es eben jetzt sich kundgibt und wirkt. Und sehr bald verdichtete sich dann dieser Anruf, mich über die Situation zu stellen und die innere Freiheit zu bewahren, zu der immer wirksamen Geheimformel: LTI, LTI!“


 

 

Victor Klemperer (9 oktober 1881 - 11 februari 1960)

 

 

 

 

 

De Russische dichteres en schrijfster Marina Tsvetájeva werd geboren op 9 oktober 1892 in Moskou. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2006 en ook mijn blog van 9 oktober 2009 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

 

Every verse is a child of love

 

Every verse is a child of love,

A destitute bastard slip,

A firstling -- the winds above --

Left by the road asleep.

Heart has a gulf, and a bridge,

Heart has a bless, and a grief.

Who is his father? A liege?

Maybe a liege, or a thief.

 

 

 

Oh, table, on which I write

 

Oh, table, on which I write!

I thank you with all my heart:

You’ve given a trunk to me –

With goal a table to be –

 

But keep being the living trunk! –

With – over my head – your leaf, young,

With fresh bark and hot pitch’s tears,

With roots – till the bottom of Earth!

 

 

 

And there’s no grave

 

And there’s no grave! No separation, ending!

The table’s un-spelled, the house – wakened up.

Like Death – on a gay dinner after wedding,

I’m Life, arrived on the last evening sup!

 

 

 

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 

 

Marína Tsvetájeva (9 oktober 1892 – 31 augustus 1941)

Portret door Carl Köhler

Zie voor nog meer schrijvers van de 9e oktober ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Braziliaanse dichter en schrijver Mário de Andrade werd op 9 oktober 1893 in São Paulo in Brazilië geboren. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Mário de Andrade op dit blog.

 

 

 

VARIATION ON THE BAD FRIEND

 

At least, we are no longer friends.

You walk easily, lightly,
In the labyrinth of complications.
What subtlety! what dancing grace!...
It is true that there always remains
Some dust from your wings
On the branches, on the thorns,
Even on the blossoms of that wood…
And I also noticed several times
That your wings are ragged at the edges…
But the essential thing, the important thing,
Is that despite the raggedness you can still fly.

I am not like that.
I am heavy, I am rather clumsy,
I have no wings and not much breeding.
I need a broad and straight road.
If I lack space, I break everything,
I get hurt, I get tired… I finally fall.

In the middle of the wood I stop, unable to go on.
I cannot stand it any longer.

You… you may still call me a friend…
Although you lose a bit of your wing,
You sit on my thorn bush and can still fly.
Yet I, I suffer it is true,
But I am no longer your friend.
You are friend of the sea, you are friend of the river…

 

 

 

Vertaald door John Nist en Yolanda Leite

 

 

 

Mário de Andrade (9 oktober 1893 – 25 februari 1945)

Borstbeeld door Bruno Giorgi in Sao Paulo

 

 

 

 

De Noorse schrijver, schilder en essayist Jens Bjørneboe werd geboren op 9 oktober 1920 in Kristiansand. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2008 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

Uit: Haie (Vertaald door Henning Boëtius)

 

„Mein Blick folgte der Richtung: am äußersten Ende der Royalrahe hing eine Gestalt und klammerte sich fest.
„Wer ist es?“, sagte ich.
„Pat.“
„Warum kommt er nicht runter?“
„Er kann nicht.“
Ich kannte das Phänomen von früher; die Höhenangst kann so gewaltig sein, dass der Anfänger sich nicht traut, den Halt, den er einmal gefunden hat, aufzugeben, und deshalb nicht die neuen Griffe machen kann, die notwendig sind, um nach unten zu kommen. Die Situation ist ungefähr so wie bei einer Katze, die sich in einem Baumwipfel verklettert hat. In wilder Angst klammert man sich an den nächsten Gegenstand, und wenn man keine Hilfe bekommt, dann bleibt man dort solange hängen, bis Erschöpfung die Arme und Finger kraftlos macht und man von selbst herunterfällt. Hinzu kam, dass der Rigg der „Neptun“ etwas überdimen-sioniert und der Großmast sehr hoch war; der Junge hing also dort und schaukelte mehr als dreißig Meter über uns wie an der Dachrinne eines zwölf Stockwerke hohen Hauses. Wie einen Schlag spürte ich die Todesangst, die er die ganze Zeit fühlen musste.
„Wer ist Pat?“, fragte ich.
„Der kleinste von den Decksjungen.“
„Ist er noch nie oben gewesen?“
„Seine erste Reise war es als Messejunge angemustert. Dies ist das erste Mal, dass er an Deck segelt.“
„Wie alt ist er?“
„Vierzehn Jahre.“
„Wer hat ihn hochgeschickt?“
„Der dritte Steuermann.“
Ich bin ein friedliebender Mann, aber jetzt kochte es in mir: mir wurde vollständig schwindlig, ich war fast bewusstlos vor Raserei.”

 

 

Jens Bjørneboe (9 oktober 1920 – 9 mei 1976)

 

 

 

 

De Senegalese schrijver Léopold Senghor werd geboren op 9 oktober 1906 in het plaatsje Joal aan de Atlantische kust, zo'n 70 kilometer van de Senegalese hoofdstad Dakar. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Léopold Senghor op dit blog.

 

 

Luxembourg 1939

 

This Luxembourg morning, this Luxembourg autumn,

As I walk back and forth upon my youth,

No strollers, no fountains, no boats in the water,

No children, no flowers.

Ah! September flowers and the sunburnt shouts of children

Defying the coming winter.

Now only two old fellows trying to play tennis.

This autumn morning without children—the children’s theater closed!

This Luxembourg where I no longer find my youth,

The years as fresh as cut grass.

Comrades, my dreams are vanquished in despair, are they not?

Here they fall like leaves with other leaves,

Older, mortally wounded, trampled, bitter with blood,

Gathered together for what common grave?

 

I no longer know this Luxembourg, those soldiers at attention.

They set up cannons to protect the Senators’ aimless retirement

They dig trenches under the bench where I learned about

The sweet budding of lips.

This sign, ah! yes, of dangerous youth! . . .

I watch the leaves fall into these false shelters, into graves

Into trenches where the blood of an entire generation flows

Europe is burying the nations’ leaven

And the hope of new races.

 

 

 

Vertaald door Melvin Dixon

 

 

 

Léopold Sédar Senghor (9 oktober 1906 - 20 december 2001)

De Servisch-Kroatische schrijver Ivo Andrić werd geboren op 9 oktober 1892 in het dorpje Dolac in de buurt van Travnik, Bosnië. Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 9 oktober 2006  en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

Uit: The Pasha's Concubine (Vertaald door Joseph Hitrec e.a.)

 

„In the forenoon of the second day, as he was returning from the drill field, the Pasha and his escort found themselves in the bazaar. They rode cautiously over the thawing ice. It was a market day, and in front of the Garić Bakery their way was blocked by some peasants' horses laden with wood. While the flustered farmers began to hop and skip around the stubborn horses, the Pasha cast a glance into the bakery. Next to the closed brick oven stood the old baker Ali, stoop-shouldered, with rheumy, wizened eyes out of which tears kept oozing on his great white mustache. At the wide-open shopwindow, among the bread loaves and pans of meat and pies, was his daughter Mara. On her knees and propped on the counter with one arm, she had stretched the other for a platter on a shelf underneath. When she heard the shouts of the soldiers and the stamping of the peasants' horses, she lifted her head, and the Pasha, seeing her wrapped like this around the counter, fell in love with her round, childish face and her merry eyes.

When he rode that way again in the afternoon, the bakery was deserted, the window half-shuttered, and on the sill was a purring cat with signed white hair.

He gave orders that the girl be found and brought to him. The noncommissioned officers and town constables ran eagerly to carry them out. He stayed over till noon of the third day, when they reported that the matter could be arranged. The girl had no one except her father. Her mother had been well-known Jelka, named Hafizadić after the old Mustaybey Hafizadić, who had kept her for several years and then married her off to this Garić, a quiet and simple-minded young man, to whom he had also given money to open the bakery.

The Pasha left some money and entrusted the matter to his old acquaintance Teskeredžić. And toward the end of March, on another market day, they brought the girl to him at Sarajevo.

The Pasha had not been wring in his judgment. She was the kind of woman he had always sought and particularly esteemed, the only kind that still attracted him. She was not quite sixteen. She had big eyes of a dovelike shade and muted porcelain luster, which moved languidly. Her hair was quite fair, heavy, and thick, such as was seldom seen on women in this region. Both her face and her arms were covered with a fine, light down that was noticeable only in sunlight.“

 

 

 

Ivo Andrić (9 oktober 1892 – 13 maart 1975)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, schilder en graficus Johannes Theodor Baargeld werd geboren op 9 oktober 1892 in Stettin. Zie ook mijn blog van 9 oktober 2008 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

Uit: Röhrensiedlung oder Gotik

 

„Jazz, Jazzband, Bandwurm. Der Burschensaft thomasinischer Printengänger vel expressive Spekulatiusarchitekten ist bei der Renovierung seiner durchlaufend honorierten Arbeiten auf den Kriminalvorwurf No. 2333/1920 geh. gestoßen. Der Podrekt 2333/1920 geh. wurde am 15. Januar 11.30 vorm. persönlich durch den Komunalbaueleven moritz remond eingebacken und verhandelt die Besandung des Röhrensystems durch den Auflauf des Kölner Doms. Nachdem die philoporne Klingel des Bundes zu dem Podrekt durch Ansaugen von Gefrierhosen Stellung genommen, erklärt der außerhalb der Haftpflicht stechende Pornodidakt rauchlose erst die Einfühlung der Kommunalgotik als Abbau der Ehe und droht mit der Kommunalisierung seiner Frau. Während albert einstein und die Sozialistin auguste rodin Glückwunschtelegramme häkeln, sägt die Zentrale w/3 der Bewegung dada für das einjährig-freiwillige Diözesan-Derby einen Vergleich auf dem Boden der Röhrenarchitektur aus. Die Abstimmungsgebiete werden sich bestimmen lassen, ob die Gewölbeparteien des Eiffelturmes zu vergraben sind, der ein freigelegter Keller ist und den Verstimmungen des Betriebröhrengesetzentwurfes widerspricht. Der Kosmopolid leo seiwet hat seine Geliebte geheiratet. Das Jubelpaar hat sich an die Zentrale w/3 Abt. Röhrenarchitinktur mit dem Büttel gesandt, der durch Anbringen von Röhrenfarcaden an den Brandmauern und Häuserhintern seines Viertels dem Tag ein Psychoparallelepitaph setzt. Der Geheimurn "Stätteerweiterung" des Dada Maschke B.D.B. hat in den Bäumen des städt. Ziertierentwertungsverwalts (Nippes, Schiefersburgerweg 150-154, Tel. A4491) eine plananatomische Ornamentalwarte verrichtet. Das Institut beabsichtigt mit einer Aufzahl Entwachsungen, abnormer Haarungen, Kotsteinerungen und Perlbildungen am weiblichen Akt den Ornamentalkanon der Röhrenaphrotektur auszukauen.”

 

 

Johannes Theodor Baargeld (9 oktober 1982 – 18 augustus 1927)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Christian Reuter werd geboren op 9 oktober 1665 in Kütten bei Halle. Zie voor ook mijn blog van 9 oktober 2006 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

Uit: Der ehrlichen Frau Schlampampe Krankheit und Tod

 

„SCHLAMPAMPE. Nun, Sie gläubt mir's auch nicht, Frau Gevatterin, wie ich so froh bin, daß ich keine Studenten mehr in meinem Hause habe.

CAMILLE. Sage Sie mir doch, Frau Gevatterin, was es mit den Hüpeljungen gewesen ist. Ich habe es noch keinmal recht erfahren können.

SCHLAMPAMPE. Sie gedenke doch nur, Frau Gevatterin, was die beiden losen Vögel Edward und Fidele vor Händel vorgenommen haben. Da kriegen sie ein paar Hüpeljungen und ziehen ihnen verschammerierte Kleider an, schicken sie in unser Haus eben den Tag, als mein Sohn Schelmuffsky aus der Fremde wiederkommen war. Wie wir nun über den Tische saßen und speiseten, so pochten sie draußen an. Wie meine Köchin zusiehet, wer da ist, sprechen die leichtfertigen Schelme, sie wären reisende Personen und ob sie nicht könnten Quartier bei mir haben. Meine Köchin, die kam mit großen Freuden wieder in die Stube hineingelaufen und sagte, es wären ein paar fremde Stutzer da, die ließen bitten, ob sie nicht könnten einen Abtritt bei mir nehmen. Nun, dachte ich, du kannst auch reisenden Leuten das Quartier nicht versagen, dieweil dein Haus ohndem ein Wirtshaus ist. Damit kamen sie nun anmarschieret und brachten ihre Worte sehr höflich für; der eine gab sich vor einen Baron aus und der andere vor ein Edelmann.

CAMILLE. Ich würde aber nun zum Henker gesehn haben, was ein Baron und Edelmann wäre oder was Hüpeljungen wären.

SCHLAMPAMPE. Je, herze Frau Gevatterin, wer wird sich denn flugs darauf besinnen.

CAMILLE. Nun, wie lief es denn weiter?“

 

 

 

Christian Reuter (9 oktober 1665 - ? 1712)

Kütten, de kerk

 

De Deense dichter en schrijver Holger Drachmann werd geboren op 9 oktober 1846 in Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 12 oktober 2006 en ook mijn blog van 9 oktober 2010

 

 

Spring's herald, hail!

 

_ Spring's herald, hail! You've rent the forest's quiet?

Your hair is wet, and you are leaf-strewn, dusty ...

With your powers lusty

Have you raised a riot?

What noise about you of the flood set free,

That follows at your heels,--turn back and see:

It spurts upon you! --Was it that you fought for?

You were in there where stumps and trunks are rotting

Where long the winter-graybeards have been plotting

To prison safe that which a lock they wrought for.

But power gave you Pan, the ancient god!

They cried aloud and cursed your future lot?

Your gallant feat they held a robber's fraud?

--Each spring it happens; but is soon forgot.

 

You cast you down beside the salt sea's wave.

It too is free; dances with joy to find you.

You know the music well; for Pan resigned you

His art one evening by a viking's grave.

 

But while on nature's loving lap you lie,

The tramp of battle on the land you hear,

You see the steamers as they northward steer

With freedom's flag;--of your name comes a cry.

 

And so is torn between the two your breast:--

Freedom's bold fighters, who now proudly rally,

In nature's life and legend dreamy rest;

The former chide, the latter lures to dally.

 

Your songs sound, some as were a war-horn braying,

Some softly purl like streams on reedy strand.

Half nature-sprite and half as man you stand,

The two not yet one law of life obeying.

 

But as you seem and as yourself you are

(The faun's love that the viking's longing tinges),

We welcome you, no lock is left nor bar,--

You bring along the door and both the hinges.

 

Just this it is that we are needing now:

The spring, the spring! These stifling fumes we bear

Of royal incense and of monkish snuff,

Of corpses in romantic cloak and ruff,

Are bad for morals and for lungs: Fresh air!

 

Rather a draught of Songs Venetian, cheerful,

With southern wantonness and color-wonders,--

Rather "Two Shots" (although they make us fearful)

Against our shallow breeding and its blunders.

 

Spring's herald, hail! come from the forest's choir,

From ocean's roar, from armèd hosts and grim!

Though sometimes carelessly you struck the lyre,--

Where rich growth is, one can the rank shoots trim.

The small trolls jeer the gestures of a giant,

I love you _so_,--unique and self-reliant.

 

 

 

Holger Drachmann (9 oktober 1846 – 14 januari 1908)

Portret door Peder Severin Krøyer, 1895

De Britse schrijver en filmmaker Colin Clark werd geboren op 9 oktober 1932 in Londen als zoon van de kunsthistoricus Lord Clark of Saltwood en als jongere broer van de conservatieve politicus en militair historicus Alan Clark. Hij werd opgeleid op Eton College en Christ Church in Oxford. Van 1951-1953 diende hij als piloot - officier bij de Royal Air Force.Colin Clark's eerste baan na het verlaten van de universiteit was als assistent-regisseur van de film De Prins en de Showgirl (1957), geregisseerd door Laurence Olivier en met Olivier en Marilyn Monroe in de hoofdrol, een ervaring die Clark later omzette in twee boeken, een een aantal dagboeken, (waarvan een tv-documentaire werd gemaakt in 2004) en ander autobiografisch werk. Clark's beschrijving van zijn tijd met Monroe is de basis van de  film My Week met Marilyn uit 2011.

Uit: My Week With Marilyn

 

"WEDNESDAY 12 SEPTEMBER

Though Marilyn never arrived at the studio on time, Olivier was always there at seven o’clock sharp. Just before lunch, to everyone’s surprise, Marilyn did show up, but by four o’clock that afternoon she was even more distressed than usual. Olivier decided to call it a day and when I went to his dressing room he was angrily discussing with Milton Greene why Marilyn was so upset.

‘Colin,’ said Olivier, ‘go across to Miss Monroe’s suite and ask her very politely whether she intends to come to work tomorrow.’

*   *   *   *   *

‘Colin,’ Marilyn’s voice was no more than a whisper, ‘what is your job on the picture?’

‘I’m what they call a “gofer”. Anyone can boss me around.’

 

‘Are you a spy for Sir Laurence? I always see you round him.’

 

‘I’m not a spy but it’s my job to report anything that will help his movie get made. He’s sent me to see if you are coming to work tomorrow.’

 

‘Mr Miller is flying to Paris tomorrow so I’ll stay home to see him.’

 

‘Of course, Miss Monroe.’

 

There was a long pause.

 

‘Colin, whose side are you on?’

 

‘Oh, yours, Miss Monroe. I promise you I’m on your side and always will be.’

 

 

 

 

Colin Clark (9 oktober 1932-17 december 2002)

De Nederlandse dichter Alexis de Roode werd geboren op 8 oktober 1970 in Hulst. Zie ook mijn blog van 8 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Alexis de Roode op dit blog.

 

 

Winterslaap

Laat mij koud en schitterend zijn,
en zonder mens. Van steen
wil ik zijn, een beeld in het park,
en niets kan mij raken,
en ik raak niets. Ik sta
en bekijk de seizoenen.

Maar zet mijn hoofd in koele aarde.
Dan kan ik in de loop van jaren
wortelen in het donker,
waar grondwater zachtjes sijpelt
en koele bezoekers geluidloos
voorbijglijden. Heel langzaam

ga ik als boom een winter in.
Het blad heb ik reeds afgeworpen,
de wind waait door mij heen,
kaal tot in de kleinste vertakking
ben ik, maar diep van binnen
stroomt het sap.

 

 

 

Gedicht gevonden in een aardewerken pot

We zijn gekomen op voeten van leem
en gestegen op vleugels van rook.
Van oeroude eiken reiken de wortels
inmiddels tot het middelpunt der aarde.

Wat nu?
Nu moet het snel gaan.
Nu moet het gebeuren.

Koninkrijken kwamen en gingen,
de ijstijd is voorbij en ook het Krijt
kunnen we zo langzamerhand
als afgesloten beschouwen.

Ikzelf ben nu al over de dertig
en mijn zus is twee jaar ouder.
Wie kan zich nog heugen
dat vrouwen van ribben en mannen
van modder werden gemaakt?

Het begin is dus voorbij.
Madagaskar ligt op zijn plek
en de Alpen staan. We moeten door.
We kunnen niet langer wachten.
Er is geen tijd meer, geen seconde.

 

 

 

 

Alexis de Roode (Hulst, 8 oktober 1970)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en journalist Martin van Amerongen werd geboren op 8 oktober 1941 in Amsterdam. Zie ook mijn blog van 8 oktober 2008 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 8 oktober 2010

 

Uit: Universele zelfvernietigingsdrang. Tristan und Isolde

 

“Ik ben op weg naar Japan, de natie waar suïcide wordt gepleegd met de routine waarmee men naar de kapper gaat. ‘Soll ich lauschen? Lass mich sterben!’ Ik spoel mijn laatste sushi weg met een laatste slokje Chablis, zet Tristan en Isolde in de wacht en sukkel genoeglijk in slaap.
Het is geen toeval dat de roman waarin Gabriele d’Annunzio op Tristan en Isolde reflecteert Il trionfo della morte heet, een boek waarin de beide helden zich boven het klavieruittreksel van de opera op een gezamenlijke zelfmoord voorbereiden. De Tristan is – weten wij – niet alleen verleidend en verlokkend, maar tevens levensbedreigend, en in elk geval ten zeerste ongeschikt voor de opgroeiende jeugd. ‘Mevrouw!’ sprak de pianoleraar Pfühl uit Thomas Manns Buddenbrooks. ‘Dit speel ik niet. Ik ben uw dienstwillige dienaar, maar dit speel ik niet. Dit is geen muziek – Gelooft u mij toch – Ik heb mij altijd verbeeld iets van muziek te begrijpen. Dit is de chaos! Dit is demagogie, godslastering en waanzin! Dit is geparfumeerde walm, waarin het bliksemt. Dit is het einde van alle moraal in de kunst. Ik speel het niet! Vergeeft u mij, mevrouw, dat ik zo openhartig spreek. U honoreert mij, u betaalt mij sinds jaar en dag voor mijn diensten – en ik leef onder bescheiden omstandigheden. Maar ik leg mijn ambt neer als u mij dwingt tot deze goddeloosheden – En het kind; daar zit het kind in zijn stoel! Het is zachtjes binnengekomen om muziek te horen. Wilt u zijn geest dan helemaal vergiftigen?’
Richard Wagners opera kan bogen op een rijke partituur. Niettemin, de overspannen perspectieven waarin het werk is geplaatst zijn enkel en alleen te verklaren in het bijna hysterische decor van de romantiek, waarbij Wagner bepaald niet geneigd was een matigende rol te spelen. ‘Kind!’ schreef hij aan zijn muze Mathilde Wesendonck, ‘deze Tristan wordt iets verschrikkelijks! De laatste akte! Ik ben bang dat de opera verboden wordt – of hij moet door een slechte uitvoering het aanzien van een parodie krijgen – alleen middelmatige uitvoeringen kunnen mij redden! Een geheel geslaagde uitvoering moet de mensen gek maken – ik kan mij niet anders voorstellen.’

 

 

 

Martin van Amerongen (8 oktober 1941 – 11 mei 2002)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Benjamin Cheever werd geboren op 8 oktober 1948 in New York. Zie ook mijn blog van 8 oktober 2008 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 8 oktober 2010

 

Uit: Famous after death

 

„Cleo didn't look pleased. "This is not a joke," she said.

"And I'm not joking," I said.

"Okay," she said. "Anything else?"

"Thin. It's difficult to get a lot of beautiful women to love you if you're plump," I said.

"You've already mentioned that you want to reduce," she said, and she said it quite sourly.

"And tall," I said. "I'd also like to be tall." This last remark to the psychiatrist was meant to get a laugh. When it failed to do so, I was disappointed but not surprised. I've never yet met a therapist who hadn't had the laugh organ removed. True mental health, apparently, will be the death of humor.

"Is that all you want?" she asked.

"Well, actually there's more," I said, prepared now to horrify my audience.

"Yes?"

"You want to know what I'd really like?"

"Yes, of course, " she said, although she was already beginning to sound bored.

"What I'd REALLY like is to be famous."

"Famous?" she asked, as if she'd never heard anything so rude, as if penis would have been a better word. Penis envy was something she'd been trained to deal with. Envy envy was not.

"That's right. I want to be a household name."

"Like the president, or more like a movie star?"

"Is there a difference?" I asked.“

 

 

 

Benjamin Cheever (New York, 8 oktober 1948)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Jakob Arjouni (pseudoniem van Jakob Bothe) werd geboren op 8 oktober 1964 in Frankfurt am Main.  Zie ook mijn blog van 8 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Jakob Arjouni op dit blog.

 

Uit: Idioten. Fünf Märchen

 

„Er winkte immer noch, als er aus den Augenwinkeln eine Bewegung wahrnahm. Er wandte den Kopf, und vor ihm schwebte die Fee. »Guten Abend«, wünschte die Fee.
»Guten Abend«, erwiderte Max, ließ den Arm als Zeichen für den Wirt in die Höhe gestreckt und erwartete, nach einem Weg oder einer Zigarette gefragt zu werden. Zwar bemerkte er, dass die Gestalt vor ihm irgendwie durchsichtig wirkte und ihre nackten Füße den Boden nicht berührten, aber das führte er auf die Machart des himmelblau schillernden Kleids und den Effekt raffiniert gemachter Sandalen zurück. Vielleicht arbeitete sie in der Modebranche, nicht weit vom ›Sporteck‹ gab es ein paar kleine Ateliers.
»Ich bin eine Fee und gekommen, Ihnen einen Wunsch zu erfüllen.« Max hatte sich erneut zur Tür umgesehen in der Hoffnung, dem Kellner, der seinen gestreckten Arm offenbar nicht bemerkte, mit einem durstigen Blick begegnen zu können. Dabei drangen die Worte der Fee nur langsam zu ihm vor. »Bitte?«
»Eine Fee«, wiederholte die Fee, »und ich bin gekommen, Ihnen einen Wunsch zu erfüllen.«
Max schaute erst irritiert, dann ließ er den Arm sinken und runzelte missbilligend die Stirn. Sollte das ein Scherz sein? Vielleicht ein Reklameding? Die gute Fee von Schultheiss oder Marlboro, die allein herumsitzenden Männern einen Wunsch versprach, wahlweise ein Mountainbike oder eine Messerkollektion, wenn sie dafür ein Jahr lang jede Woche eine Stange Zigaretten oder zwei Kästen Bier orderten? Oder einer dieser Fernsehgags? Aber wo waren die Kameras? Oder einfach nur eine Verrückte?

»Hören Sie, wenn das irgendein Spiel ist…« »Nein. Ich bin eine echte Fee, und Sie haben wirklich einen Wunsch frei.“

 

 

 

Jakob Arjouni (Frankfurt am Main, 8 oktober 1964)

 

 

 

 

De Franse schrijver en dichter André Theuriet werd geboren op 8 oktober 1833 in Marly-le-Roi. Zie ook mijn blog van 8 oktober 2008 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 8 oktober 2010

 

 

 

Prière dans les bois.

 

CE soir, je suis allé rêver dans le grand bois.

Les oiseaux l'emplissaient de leur gaîté bruj'ante.

Couronné de muguets comme aux jours d'autrefois,

Le printemps y menait sa fête verdoyante.

 

Et je me suis laissé tomber à deux genoux

Dans la mousse, parmi les boutons près d'éclore :

« Quand nous sommes en deuil, pourquoi fleurissez-vous,

O muguets? Rossignols, pourquoi chanter encore?

 

« Le pays a perdu sa joie et sa fierté.

Les Teutons ont saigné la France aux quatre veines,

Et le peu de sang pur qui nous était resté,

Nos propres mains l'ont fait ruisseler par les plaines.

 

« Libres oiseaux, chantez pour les peuples heureux,

L'allégresse n'a plus de place en notre histoire;

Notre orgueil est à terre, ô chênes vigoureux,

Verdissez pour les fronts des peuples pleins de gloire.

 

 

 

 

André Theuriet (8 oktober 1833 – 23 april 1907)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Nikolaus Becker werd geboren op 8 oktober 1809 in Bonn. Zie ook mijn blog van 8 oktober 2006 en ook mijn blog van 8 oktober 2009 en ook mijn blog van 8 oktober 2010

 

 

Das Geheimnis der Stunde

Wer kennt sie nicht, die trüben Stunden,
der Seele grauen Nebeltag,
wo die Gefühle, festgebunden,
nichts rühren, nichts erfreuen mag?

Es liegt die See in tiefem Schweigen,
die Wellen schlafen unbewegt;
sie spiegelt nur den Wolkenreigen,
der dunkel sich am Himmel regt.

Kennst du des ersten Lüftchens Wehen,
das neu belebt der Wellen Spiel?
Hast du den ersten Strahl gesehen,
der hellend in die Trübe fiel?

Du siehst die Wogen steigen, schweben,
es glänzet drin der Sonne Licht:
so strömt in dich ein frisches Leben,
wie es gekommen, weißt du nicht.

 

 

 

Nikolaus Becker (8 oktober 1809 – 28 augustus 1845)