Berichten van 28 november 2011 tot 29 november 2011

De Engelse dichter en schrijver Mario Petrucci werd geboren op 29 november 1958 in Londen. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

 

 

LIGHT

 

It puffed up our brains -

a bicycle-pump pressure down rubbery cords.

One hundred and eighty-six thousand

miles per second.

 

Dolphin has no such constancy,

hears like soup.   Its grey-blue steel

jerks into air, makes children gasp.

Dolphin hoops the water - each leap

equal to its aether.

 

On the west coast I dug

for potatoes.   Light there took its time

to gather, took time to roll in

its hard-earned pillows of dark.

 

Our Enlightenment boys

ply the radioactive, black-goggled

in the bomb-burst.   They squint past embers

at the rim of the universe, urgent

for the one dark thing.

 

Already they catch it, condense it,

flourish it across the benchtop

like a royal flush.   Bounce it off the cheek

of the moon.   Make it check itself -

snitch on the slightest anomaly.   Back

and forth, the caged exactitude.

 

It's the one constant, they said.

Let us build all space, all time, all

knowledge around it.

 

But the dolphin.   The filed

white teeth, its white life.

It has missed the tide.

The fish-mammal is beached, flesh

desiccating in iridescent decay.

Its shrill scrimshaws to the marrow.

 

The children think it is smiling.

 

 

 

 

everyone begins as fish &

 

ends so – spiralling after
egg (that other half of our
chains) & setting gills

 

in gristled knot that buds
legs as tadpoles do & blow-
hole ears halfway down

 

the back & low-set eye
alien as featherless chick –
ah we have peered into

 

that shared ovum whose
blasto-flesh runs its gauntlet
of fowl & fish so fused at

 

the tail nothing can be told
apart – is this why when i am
late i find in upstairs dark

 

you – on placenta duvet &
hunched round self as wom-
bed ones are? – as though

 

i had just returned from
all eternity to catch you
naked   out   sleepwalking

 

space without even
navel-twisted purpled
rope to hold you

 

 

 

 

Mario Petrucci (Londen, 29 november 1958)

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver, schilder, arts en politicus Carlo Levi werd geboren op 29 november 1902 in Turijn. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

 

Uit: Christus kwam niet verder dan Eboli (Vertaald door Margriet Agricola)

 

„Ik weet niet of zij dit gewend was uit de tijd dat zij hier voor de priester werkte of dat het een antieke traditie was uit homerische tijden, toen de vrouwen de krijgers wasten en met olie masseerden, maar in ieder geval kwam ik er vanaf dat moment niet meer onderuit dat mijn rug werd ingezeept en geboend door twee stevige ruwe handen. De heks was ook zeer verbaasd dat ik haar niet vroeg met mij te slapen. ‘Je bent goed geschapen,’ zei ze, ‘er mankeert niks aan je.’ Maar ze drong niet aan en zei er niets meer over, gewend als zij was aan haar eigen vanzelfsprekende passiviteit. Ik had er vast en zeker mijn eigen mysterieuze redenen voor en zij respecteerde mijn koelheid. Hooguit maakte zij af en toe een lovende opmerking over mijn schoonheden: ‘Wat zie je er goed uit,’ zei ze dan, ‘wat ben je lekker dik.’ Dik zijn is hier het belangrijkste aspect van schoonheid, net als in het Oosten, misschien omdat je hier een machtige heer moet zijn om dik te kunnen worden, een ideaal dat voor de ondervoede boeren onbereikbaar is.

Giulia was dus tot alle diensten bereid; en toch, als ik haar vroeg om te poseren zodat ik een portret van haar kon maken, dan bleek dat onmogelijk. Uiteindelijk concludeerde ik dat haar weigering een magische reden moest hebben, en zijzelf bevestigde dat. Een portret onttrekt iets aan de persoon die geportretteerd wordt, namelijk een beeltenis, en daarmee verkrijgt de schilder absolute macht over degene die voor hem geposeerd heeft.“

  

 

 

Carlo Levi (29 november 1902 – 4 januari 1975)

Hier met Pier Paolo Pasolini (links) 

 

 

 

 

De Belgische schrijver Jean-Philippe Toussaint werd op 29 november 1957 geboren in Brussel. Zie ook alle tags voor Jean-Philippe Toussaint op dit blog.

 

Uit: Autoportrait à l'étranger

 

„On arrive à Tokyo comme à Bastia, par le ciel, l'avion amorce un long virage au­dessus de la baie et prend l'axe de la piste pour atterrir. Vu de haut, à quatre mille pieds d'altitude, il n'y a pas beaucoup de différence entre le Pacifique et la Méditerranée.

Christian Pietrantoni, d'ailleurs, un ami corse de Madeleine — j'appellerai Madeleine Madeleine dans ces pages, pour m'y retrouver —, ne s'est pas fait attendre pour se manifester afin de me fixer un rendez-vous dans un café de Tokyo pour me donner les dernières nouvelles du village. Dès le lendemain du jour de mon arrivée au Japon, me laissant à peine le temps de défaire mes valises, il m'a téléphoné dans ma chambre d'hôtel, tandis que, en chemise blanche et petit gilet bleu d'instituteur à la retraite (le cadeau de nouvel an de mes parents), j'étais en train de feuilleter un magazine sportif en chaussettes sur mon lit, attendant la visite imminente d'un journaliste qui devait m'interviewer. A peine plus loin dans la chambre d'hôtel, assis à la table ronde, se tenait M. Hirotani, de la maison d'édition Shueisha, qui me servait depuis le début de mon séjour, en relais avec Mme Funabiki, d'accompagnateur et de confident, de guide et de garde du corps, et que j'apercevais du coin de l'oeil dans mon champ de vision, en parfait costume cravate, le visage grave et appliqué, occupé à disposer dans un vase un bouquet de fleurs que l'on m'avait offert. Il était aux prises avec cinq fleurs mauves et blanches (les couleurs d'Anderlecht, je ne sais pas si c'était voulu), dont il modifiait sans cesse la position pour composer un bouquet harmonieux, reprenant régulièrement le tout à zéro, avec patience et méthode, modifiant ici la position d'une fleur, là, la position d'une autre, davantage, me semblait-il, comme un truand dans un film de Godard que comme un adepte de l'arrangement floral japonais.“

 

 

 

Jean-Philippe Toussaint (Brussel, 29 november 1957)

 

 

 

 

 

De Ierse schrijver C.S. Lewis werd geboren op 29 november 1898 in Belfast. Zie ook alle tags voor C. S. Lewis op dit blog.

 

Uit: The Four Loves

 

„To love at all is to be vulnerable. Love anything, and your heart will certainly be wrung and possibly be broken. If you want to make sure of keeping it intact, you must give your heart to no one, not even to an animal. Wrap it carefully round with hobbies and little luxuries; avoid all entanglements; lock it up safe in the casket or coffin of your selfishness. But in that casket-safe, dark, motionless, airless-it will change. It will not be broken; it will become unbreakable, impenetrable, irredeemable. The alternative to tragedy, or at least to the risk of tragedy, is damnation. The only place outside Heaven where you can be perfectly safe from all the dangers and perturbations of love is Hell.

I believe that the most lawless and inordinate loves are less contrary to God’s will than a self-invited and self-protective lovelessness. It is like hiding the talent in a napkin and for much the same reason “I knew thee that thou wert a hard man.” Christ did not teach and suffer that we might become, even in the natural loves, more careful of our own happiness. If a man is not uncalculating toward the earthly beloveds whom he has seen, he is none the more likely to be so towards God whom he has not. We shall draw nearer to God, not by trying to avoid the sufferings inherit in all loves, but by accepting them and offering them to Him; throwing away all defensive armor. If our hearts need to be broken, and if He chooses this as the way in which they should break, so be it.“

  

 

 

C.S. Lewis (29 november 1898 – 22 november 1963)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 29e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijfster Louisa May Alcott werd geboren op 29 november 1832 in Germantown, Pennylvania. Zie ook alle tags voor  Louisa May Alcott op dit blog.

 

 

Fairy Song

 

The moonlight fades from flower and tree,

And the stars dim one by one;

The tale is told, the song is sung,

And the Fairy feast is done.

The night-wind rocks the sleeping flowers,

And sings to them, soft and low.

The early birds erelong will wake:

'Tis time for the Elves to go.

 

O'er the sleeping earth we silently pass,

Unseen by mortal eye,

And send sweet dreams, as we lightly float

Through the quiet moonlit sky;--

For the stars' soft eyes alone may see,

And the flowers alone may know,

The feasts we hold, the tales we tell:

So 'tis time for the Elves to go.

 

From bird, and blossom, and bee,

We learn the lessons they teach;

And seek, by kindly deeds, to win

A loving friend in each.

And though unseen on earth we dwell,

Sweet voices whisper low,

And gentle hearts most joyously greet

The Elves where'er they go.

 

When next we meet in the Fairy dell,

May the silver moon's soft light

Shine then on faces gay as now,

And Elfin hearts as light.

Now spread each wing, for the eastern sky

With sunlight soon will glow.

The morning star shall light us home:

Farewell! for the Elves must go.

 

 

 

Louisa May Alcott (29 november 1832 – 6 maart 1888)

 

De Duitse dichter en schrijver Wilhelm Hauff werd geboren in Stuttgart op 29 november 1802. Zie ook alle tags voor Wilhelm Hauff op dit blog.

 

 

Morgenrot

 

Morgenrot,

Leuchtest mir zum frühen Tod?

Bald wird die Trompete blasen.

Dann muß ich mein Leben lassen,

Ich und mancher Kamerad!

 

Kaum gedacht,

War der Lust ein End´gemacht,

Gestern noch auf stolzen Rossen,

Heute durch die Brust geschossen,

Morgen in das kühle Grab!

 

 

 

Trost

 

Die Mißgunst lauscht auf allen Wegen,

Daß sie der Liebe Glück verrät,

Doch treue, zarte Liebe geht

Auf tausend unbewachten Stegen;

Ein Druck der Hand, ein flücht’ger Blick

Sagt mir der Liebe süßes Glück.

 

Und zog ich auch in weite Ferne,

Es zog mit mir mein stilles Glück,

Denn schau ich nicht der Liebe Blick,

So blick ich auf zum Abendsterne;

Wie ihres Auges stille Glut

Strahlt er ins Herz getrosten Mut.

 

Und wallen meine Tage trüber

Und dringt kein Trost von ihr zu mir,

Und dringt mein Sehnen nicht zu ihr,

Kein Wort von ihr zu mir herüber;

Mein stilles Glück ist nicht getrübt,

Ich weiß ja doch, daß sie mich liebt.

 

Drum klag ich nicht in weiter Ferne,

Weil Neid der Liebe Weg belauscht,

Wenn auch nicht Wort mit Wort sich tauscht,

Mir strahlt ein Trost im Abendsterne;

Aus seinen milden Strahlen quillt

Mir meiner Liebe trautes Bild.

 

 

 

Wilhelm Hauff  (29 november 1802 - 18 november 1827)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Franz Stelzhamer werd geboren in Großpiesenham op 29 november 1802. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

 

Jugend

 

Ich bin der Erde gleich

Im Frühlingsauferwachen;

Ich bin dem Himmel gleich

Im ersten Morgenlachen.

 

Ich bin der Sonne gleich,

Die alles glühend herzet;

Ich bin dem Lüftchen gleich,

Das mit den Blumen scherzet.

 

Ich bin der Quelle gleich,

Geschwellt vom Frühlingshauche;

Ich bin dem Vöglein gleich,

Das singend baut im Strauche.

 

Ich bin den Hügeln gleich,

Die tiefbeschaulich weilen;

Ich bin den Schäfchen gleich,

Die durch das Blaue eilen.

 

Ich bin den Bergen gleich,

Die Erz in den Adern rollen;

Ich bin den Wolken gleich,

Den Blitz und Donner vollen.

 

Ich bin dem Veilchen gleich,

Das still im Duft sich freuet;

Ich bin dem Baume gleich,

Der breiten Schatten streuet.

 

So  all und jedem gleich

In Wesen oder Weise,

Steh’ ich im weiten Reich

Wie im Familienkreise.

 

Es zieht mich her und hin,

Es drängt mich weit und weiter,

Der jugendfrohe Sinn

Ist Führer und Begleiter

 

Und sich allüberall,

Auf Flur und Feld und Heide,

Im Wald , am wilden Fall

Ist Lust und Augenweide

 

O Lenz, o Jugendlust,

O jubelvolle Erde,

Was hätt’ ich denn gewußt,

Wenn Gott nicht sprach sein: "Werde!"

 

Nun hebt der Vögel Chor

Im Haine an zu psalmen

Und neigt der Wiesenflor

Die Häupter an den Halmen:

 

Da beug’ auch ich das Knie

Zu Preis und Dank und flehe,

Daß Lieb’ und Glauben nie

Mir ganz verlorengehe!

 

 

 

Franz Stelzhamer (29 november 1802 – 14 juni 1874)

Standbeeld in Linz, Volksgarten

De Litouwse dichter en schrijver Antanas Škėma werd op 29 november 1910 geboren in Lodz in Polen. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.

 

Uit: Steps And Stairs (Vertaald door Kęstutis Girnius)

 

„Our apartment house does not have a full-time janitor, so the garbage no longer fits into the cans. Wax paper, egg shells, a cracked cup, milk cartons He on the side walk. Across the street—a boy's school. During recess four boys run to the area between two doors and play cards. Coins flash on the linoleum. The kids swear like old troopers sitting on bar stools in taverns. A carriage with an infant rests in the sun. He is dozing, the milk bottle and its slimy nipple slip out of his toothless mouth. His mother, a corpulent Ukrainian, is talking with a neighbor on the other side of the street. About money earned, about money saved, about money which floats above New York in thousands but settles as single dollar bills on Driggs Avenue.

I climb to the fourth floor. My steps splatter sound which sticks to the dusty walls. My steps rumple the high notes of an Italian song (a radio is playing on the second floor). Piles of accurately carved out steps accumulate on the stairs. I climb to the fourth floor, to the fourth, to the fourth, to the fourth. My steps are a mechanical saw slicing off the ends of planks. I climb among invisible plank ends flying in an enclosed space, surrounded by greenness I ascend toward the sun. On the top floor, not unlike an artist's atelier, a skylight in the roof, the sun's rays drill their yellow screws toward which the blind man thrusts out the viscous whites of his eyes.

Our neighbor is the corpulent Ukrainian and her large family. Husband, son, the son's wife, the son's son (the infant in the carriage), a sister, and the half-blind old man who now stands, head bent back, grasping the handrail, who thrusts out his eyes toward the sun's yellow screws. He grasps the rails as a ship's captain the spokes of the wheel when a thick fog is all around and murky white icebergs are ahead. He stands like this for whole hours, straight and immovable, an old and experienced wolf in this ocean of shimmering light.

Evening comes. The constant boring kindles the yellow screws, they redden, and the glowing light exhales a remembrance of a fire-site; and when the mechanic stops the saw, the screws revolve no longer, but cool and disappear in the approaching night. Below the ceiling a little electric lamp lights up. Covered with spider webs, the remnants of last year's flies, the lamp announces that you have changed course, experienced captain.“

 

 

 

Antanas Škėma (29 november 1910 – 11 augustus 1961)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Madeleine L'Engle werd geboren in New York op 29 november 1918. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009 en ook mijn blog van 29 november 2010.
 

 Uit: A Wrinkle In TIme

 

„In the kitchen a light was already on, and Charles Walace was sitting at the table driking milk and eating bread and jam. He looked very small and vulnerable sitting there alone in the big old-fashioned kitchen, a blond little boy in faded blue Dr. Dentons, his feet swinging a good six inches above the floor.

“Hi,” he said cheerfully. “I’ve been waiting for you.”

From under the table where he was lying at Charles Wallace’s feet, hoping for a crumb or two, Fortinbras raised his slender dark head in greeting to Meg and his tail thumped against the floor. Fortinbras had arrived on their doorstep, a half-grown puppy, scrawny and abandoned, one winter night. He was, Meg’s father had decided, part Llewellyn setter and part greyhound, and he had a slender, dark beauty that was all his own.

“Why didn’t you come up to the attic?” Meg asked her brother, speaking as though he were at least her own age. “I’ve been scared stiff.”

“Too windy up in that attic of yours,” the little boy said. “I knew you’d be down. I put some milk on the stove for you. It ought to be hot by now.”

How did Charles Wallace always know about her? How could he always tell? He never knew – or seemed to care – what Dennys or Sandy were thinking. It was his mother’s mind, and Meg’s, that he probed with a frightening accuracy.

Was it because people were a little afraid of him that they whispered about the Murry’s youngest child, who was rumored to be not quite bright? “I’ve heard that clever people often have subnormal children,” Meg had once overheard. “The two boys seem to be nice, regular children, but that unattractive girl and the baby boy certainly aren’t all there.”

 

 

 

 

Madeleine L’Engle (29 november 1918 – 6 september 2007)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Ludwig Anzengruber werd geboren op 29 november 1839 in Wenen. Zie ook alle tags voor Ludwig Anzengruber op dit blog.

 

 

Bauersleut im Künstlerhaus.

 

Es soan zwa alte Bauersleut'

In d'Weanstadt einikämma,

A Vetta thut s' voll Freundlikeit,

Wo's z' schaun gibt, mit hinnähma.

 

Der Schlankel oba der hat's a

Gar faustdick hinter 'n Uhren

Und hat sich amal mit dö zwa

Ins Künstlerhaus verluren.

 

Sö tappen da von Saal zu Saal,

Doch soan s' no kaum im zweiten,

So fangt dö Bäu'rin mit amal

Zun winken an und deuten.

 

»Ui jegerl, Monna, schaugt's af d'Seit!

Des nehmts an d'Seel'n sunst Schoden!

Do hängen g'molne Weiberleut',

Dö trog'n am Leib koan' Foden!

 

»I bin doch selber a a Wei'

Und woaß mi net zun fossen

Und woaß nit, wo mer da dabei

Söllt' seine Augen lossen!«

 

Der Bauer stolpert neben ihr

Hinein ins nachste Zimmer,

Er halt't 'n Huat vor d'Augen für,

Denn d'Sach wird allwal schlimmer.

 

»Mei,« sagt er »'s is a Sünd' und Schond',

Dös siecht jo wohl a jeda,

Doch kimmt 'leicht 's Molen ohne G'wond

Halt billiger; net, Vetta?«

 

Da wird die Bäu'rin wild und schreit:

»No dös möcht' Gott verhüten!

Dös war dö rechte Sporsomkeit,

Dö söllt' mer doch vabieten!

 

Und bin i hitzten a gleich olt,

I ließ' mi so nit molen

Und nit in Güten, nit in G'wolt!

Mer dürft' mi dafür zohlen!

 

»Daß i vor oa'm söllt' so hinstehn,

Dös war' a Untafanga!« –

»Na,« sagt der Baua, »loß nur gehn!

's wird's koana si valanga!«

 

 

 

Ludwig Anzengruber (29 november 1839 – 10 december 1889)

 

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijvers ook mijn blog van 29 november 2010.

 

De Cubaanse dichter en singer-songwriter Silvio Rodríguez Domínguez werd geboren in San Antonio de Los Baños op 29 november 1946. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

De Franse schrijver Maurice Genevoix werd geboren op 29 november 1890 in Decize (Nièvre). Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

 

De Chileens-Venezolaanse dichter, wetgever, filosoof, politicus, diplomaat, wetenschapper, humanist en taalkundige Andrés Bello werd geboren in Caracas, Venezuela,  op 29 november 1781. Zie ook mijn blog van 29 november 2008 en ook mijn blog van 29 november 2009.

Constantijn Huygens-prijs 2011 voor A. F. Th. van der Heijden

 

 

De Nederlandse schrijver A.F.Th. van der Heijden heeftde Constantijn Huygens-prijs 2011 gewonnen. Dat heeft de Jan Campert Stichting gisteren bekendgemaakt. De Huygens-prijs is een oeuvreprijs die sinds 1947 jaarlijks wordt uitgereikt. Volgens de jury is Van der Heijden "er in 33 jaar schrijverschap als geen ander in geslaagd om de wereld met een literaire blik te bezien. In zijn romans kan alles literatuur worden." Aan de prijs, die eind januari wordt uitgereikt, is een bedrag van 10.000 euro verbonden. A. F. Th. van der Heijden werd geboren in Geldrop op 15 oktober. Zie ook alle tags voor A. F. Th. van der Heijden op dit blog.

Uit: Tonio. Een requiemroman

 

„Soms wil ik hem heel dicht tegen me aan houden. De gedachte doet zich meestal voor als ik in bed lig te lezen, en zomaar opeens mijn boek ter zijde leg. Kom maar, zeg ik dan geluidloos. Kom maar, Tonio, onder het dek. Ik zal je warm houden.
Zijn lichaam is willoos, slap, maar niet koud. Het is de Tonio die na de aanrijding op het plaveisel heeft gelegen, een half etmaal voor zijn dood. De inzittenden van de rode Suzuki Swift staan buiten de auto, en durven niet naar het verderop neergekwakte lijf te kijken. De sirenes van politie en ambulance zijn nog niet hoorbaar. Het blauwe geflakker van de zwaailichten moet nog komen. Het is dan dat ik hem opraap en naar mijn bed draag, waarvan ik het dek opensla.
Kom maar. Dicht tegen me aan. Dat zal je warm houden. Ze komen zo om je beter te maken.“

 

 

A. F.Th. van der Heijden (Geldrop, 15 oktober 1951)

F. Bordewijk-prijs 2011 voor Gustaaf Peek

Aan aan de Nederlandse schrijver Gustaaf  Peek is de F. Bordewijk-prijs voor verhalend proza toegekend, voor zijn roman 'Ik was Amerika'. Gustaaf Peek werd geboren in Haarlem in 1975. Zie ook mijn blog van 16 oktober 2011.

 

Uit: Dover

 

„We hebben het niet gehaald. […] We droomden dat we trouwden en kinderen kregen, zoveel als we wilden. Om het nog een keer te proberen. Aankomen. Nooit meer weggaan. Een laatste droom. De witte wereld. Liefde. Er zijn velen zoals wij hier.

(...’) 

Bernard hield een hand op de wond. Zijn vingers weekten in de warmte, hij durfde niet te kijken. Ze hadden hem achter het stuur gelaten, de deuren waren op slot. Bomen hadden de wagen ingesloten, het moest een parkeerplaats in een bos zijn. Het was nacht. Er zouden geen families meer langskomen voor een mooie wandeling. Hij had het koud.“

 

 

 

Gustaaf Peek (Haarlem, 1975)

 

 

 

 

 

De Jan Campert-prijs 2011 voor Erik Spinoy

 

De Jan Campert-prijs, voor de beste dichtbundel, gaat naar Erik Spinoy voor zijn bundel 'Dode Kamer'. De Vlaamse dichter en schrijver Erik Spinoy werd geboren op 22 mei 1960 in Sint-Niklaas. Zie ook alle tags voor Erik Spinoy op dit blog.

 

 

De wind, de eindeloze wind

 

De wind, de eindeloze wind
waait waar hij wil

danst op een esdoornblad
smijt schepen heen en weer
vermaakt zich met een zwaluw
legt zich doodmoe neer
opeens.

Wat hij, zijn waaien
te betekenen heeft?
Verkeerd, aan dit adres!

 

 

 

Erik Spinoy (Sint-Niklaas, 22 mei 1960)

De Vlaamse dichter en schrijver Erwin Mortier werd geboren in Nevele op 28 november 1965. Zie ook alle tags voor Erwin Mortier op dit blog.

 

Uit: Gestameld liedboek – Moedergetijden

 

“Ze is een spiegel geworden. Zien wij er opgewekt uit, dan is zij het ook–min of meer. Staan de zorgen en het verdriet op ons aangezicht te lezen, dan slaat ook bij haar de treurnis toe. Maar de laatste tijd, de laatste tijd verblijft ze steeds vaker in wat een permanente ontwrichting lijkt. Ik kan alleen maar hopen dat in haar geest nog maar weinig besef heerst van tijd, dat er in haar niets meer leeft dat weet dat het vroeger anders was, beter. De gedachte kan nooit lang troost bieden.
In een eeuwig nu van angst moeten leven is wellicht een even grote marteling – alleen maar heden, alleen maar paniek.
Soms, wanneer ze me met haar blik fixeert, denk ik dat in haar brein een of ander mechanisme naar alle tekenen van emoties speurt, in mijn gelaat, in mijn hele lichaam. Doe ik me opgewekter voor dan ik me voel, dan lukt het niet haar tot rust te brengen. Ergens in haar hersenen pikt een of ander circuit op dat ik me anders gedraag dan het gesteld is met mijn humeur. Een instinct misschien, dat nog min of meer intact is of wie weet sterker naar de voorgrond treedt nu de complexe functies van denken en spreken zo goed als ingestort zijn.

(…)

 

We zijn doodsbang. We zeggen er weinig over, maar we zijn doodsbang. Doodsbang voor wat komen gaat, hoe onvermijdelijk ook. Doodsbang voor de rouw, die we tegelijk vandaag nog zouden willen aanvatten om niet langer in deze schemerzone tussen leven en dood te moeten blijven hangen. Het is vis noch vlees, dag noch nacht, dood noch leven. De ziekte trapt haar de tijd uit en schopt ons uit de taal. Woorden, ze lijken me een soort van granenontbijt tegenwoordig: ongetwijfeld gezond, maar nogal smaakloos.”

 

 

 

Erwin Mortier (Nevele, 28 november 1965)

 

 

De Duitse schrijver Sherko Fatah werd geboren op 28 november 1964 in Oost-Berlijn. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009.en ook mijn blog van 28 november 2010.

Uit: Ein weißes Land

 

“Ich sitze hier und beobachte dich wie einen Fremden. Aber ich kenne dich. Vielleicht werde ich es dir nie sagen: Ich kenne dich, ich kenne dich gut. Es ist einige Jahre her. Es ist eine Ewigkeit her. Lange genug, um mich nicht mehr zu erkennen. Aber wie auch, du schaust mich nicht an, du schaust nie jemanden direkt an.

Du bist der wichtige Doktor aus dem fernen Deutschland. Und ich, was bin ich schon? Der Bote, den du nicht brauchst, der dir lästig ist. Aber würdest du mich anschauen, dann wüsstest du es sofort. Wir waren uns einmal so nahe wie zwei eingesperrte, verängstigte Hunde, wir hatten den gleichen Dreck in unseren Mäulern, und in jener fernen, kalten Nacht war unsere Angst eine, wir waren ein furchtsames Tier mit zwei Köpfen. Wir haben den Tod gesehen, wie er leibhaftig über die morastige Erde schritt. Seine schmutzigen Stiefel ließen den feuchten Boden schmatzen. Er war schmal von Gestalt, hatte einen großen Kopf mit hoher Stirn. Er sprach deine Sprache. Du hast ihn sicher nicht vergessen. Niemand kann das. Aber vielleicht willst du ihm nur einfach um keinen Preis je wieder begegnen, und sei es nur in der Erinnerung, im Gesicht eines Überlebenden aus jener Zeit. Ich verstehe dich, ich verstehe dich gut, du wichtiger Mann.

Und doch, Gottes Wege sind unerforschlich, bist du hierhergekommen. Du hättest überall hingehen können nach dem Krieg. Aber nein, du bist hier, vor meinen Augen, und allein dein Anblick

bringt mir die alte Furcht zurück, die uns beide einmal umschlossen hielt wie eine Faust.

Ich rutschte auf dem Holzstuhl herum, den mir der Doktor am ersten Tag hingestellt hatte. Wortlos, ohne Gruß oder eine andere Regung erledigte dieser hochgewachsene, drahtig wirkende Mann

die Sache selbst. Er ließ mich, den Boten, einfach mitten im Krankensaal stehen und kam nach kurzer Zeit mit dem Stuhl zurück. Nah am Fenster stellte er ihn ab. Als er wieder an mir vorbeiging,

wies er nur hinter sich.”

 

 

 

Sherko Fatah (Oost-Berlijn, 28 november 1964)

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Alberto Moravia werd geboren in Rome op 28 november 1907. Zie ook alle tags voor Alberto Moravia op dit blog.

 

Uit: Römische Erzählungen (Vertaald door Jutta Eckes)

 

„Er brauchte ja auch nur in den Rückspiegel über der Windschutzscheibe zu blicken, um genau zu sehen, was hinter ihm vorging. Wir fuhren am Trappistenkloster und dann an der Expo ’42 vorbei und schließlich in einem Rutsch durch bis zur Abzweigung nach Anzio. Dort nahm ich das Gas weg und fragte den Blonden neben mir, wohin genau sie denn eigentlich gebracht werden wollten. Er antwortete: »An einen ruhigen Ort, wo niemand ist|. . . Wir wollen allein sein.« Ich sagte: »Hier gibt es

dreißig Kilometer menschenleeren Strand|. . . Da müßt ihr euch schon entscheiden.« Das Mädchen rief von hinten: »Lassen wir ihn doch entscheiden.« Ich antwortete: »Was hab’ ich damit zu tun?« Doch das Mädchen hörte nicht auf zu rufen: »Lassen wir ihn doch entscheiden«, und lachte, als hätte es etwas furchtbar Komisches gesagt. Also sagte ich: »Der Lido di Lavinio ist sehr überlaufen|. . . Aber ich werd’ euch an einen Ort nicht weit von hier bringen, wo keine Menschenseele ist.« Meine Worte brachten das Mädchen erneut zum Lachen; es schlug mir von hinten auf die Schulter und sagte: »Bravo|. . . du bist intelligent|. . . du hast begriffen, was wir wollen.« Ich wußte nicht, was ich von

diesem Benehmen halten sollte; einerseits ging es mir auf die Nerven, andererseits ließ es mich hoffen. Der Blonde hüllte sich in finsteres Schweigen, schließlich sagte er: »Pina, ich finde das

keineswegs zum Lachen.« So fuhren wir denn weiter.

Es war sehr heiß, windstill, und die Straße blendete; die beiden hinten im Auto hörten nicht auf zu plappern und zu lachen, doch dann verstummten sie ganz plötzlich, und das war noch schlimmer, denn ich sah, wie der Blonde in den Rückspiegel blickte und dann die Nase kraus zog, als hätte er etwas gesehen, was ihm nicht gefiel. Längs der Straße breiteten sich jetzt auf der einen Seite sonnenverbrannte Felder aus und auf der anderen dichter Buschwald. Bei einem Schild mit der Aufschrift »Jagen verboten« bremste ich und bog in einen kurvenreichen Weg ein. Ich war hier im Winter auf der Jagd gewesen, es war wirklich ein einsamer Ort, unmöglich zu finden, wenn man sich

nicht auskannte. Hinter dem Buschwald kam ein Pinienhain und nach dem Pinienhain der Strand und das Meer. In diesem Pinienhain hatten sich nach der Landung bei Anzio die Amerikaner verschanzt, es gab noch die Schützengräben; verrostete Konservendosen und leere Patronenhülsen lagen herum, und die Leute blieben fern aus Angst vor Minen.“

 

 

 

Alberto Moravia (28 november 1907 – 26 september 1990)

Portret door Renato Guttuso, 1940

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Rita Mae Brown werd geboren in Hanover, Pennsylvania op 28 november 1944. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Rubyfruit Jungle

 

"You shut up or I'll knock your lips down your throat, Broccoli Detwiler."

"I'll shut up if you don't tel1 anyone I showed you my thing."

"What's there to tell? All you got is a wad of pink wrinkles hangin' around it. It's ugly."

"It is not ugly."

"Ha. It looks awful. You think it's not ugly because it's yours. No one else has a dick like that. My cousin Leroy, Ted, no one. I bet you got the only one in the world. We oughta make some money off it."

"Money? How we gonna make money off my dick?"

"After school we can take the kids back here and show you off, and we charge a nickel a piece."

"No. I ain't showing people my thing if they're gonna laugh at it."

"Look, Broc, money is money. What do you care if they laugh? You'll have money then you can laugh at them. And we split it fifty-fifty."

The next day during recess I spread the news. Broccoli was keeping his mouth shut. I was afraid he'd chicken out but he came through. After school about eleven of us hurried out to the woods between school and the coffee shop and there Broc revealed himself. He was a big hit. Most of the girls had never even seen a regular dick and Broccoli's was so disgusting they shrieked with pleasure. Broc looked a little green around the edges, but he bravely kept it hanging out until everyone had a good look. We were fifty-five cents richer.

Word spread through the other grades, and for about a week after that, Broccoli and I had a thriving business. I bought red licorice and handed it out to all my friends. Money was power. The more red licorice you had, the more friends you had. Leroy, my cousin, tried to horn in on the business by showing himself off, but he flopped because he didn't have skin on him. To make him feel better, I gave him fifteen cents out of every day's earnings.

Nancy Cahill came every day after school to look at Broccoli, billed as the "strangest dick in the world." Once she waited until everyone else had left. Nancy was all freckles and rosary beads. She giggled every time she saw Broccoli and on that day she asked if she could touch him. Broccoli stupidly said yes. Nancy grabbed him and gave a squeal.“

 

 

 

Rita Mae Brown (Hanover, 28 november 1944)

 

 

 

 

 

De Australische dichter en schrijver Julian Randolph Stow werd geboren in Geraldton in het westen van Australië op 28 november 1935. Zie ook mijn blog van 28 november 2008  en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Tourmaline

 

“Against the intense blue of the Tourmaline sky, the walls of the exercise yard, like a low square tower, glimmered with all the light and purity the sun could discover in their pale stonework; and I noticed with pride, the rough beauty of the round window set high in the front wall, the handsome curve of masonry above the gate.

(…)

 

I stepped out of my door to look once more at my garden. I have said before that the sky is the garden of Tourmaline.

The much-praised, the inexhaustible stars above me. Islands, ice-cold and burning. The burning ice-cold purity of God.

Love inexpressible, inexhaustible. My love for him, it, them. No matter if such love is not returned. In the contemplation of stars, in the remembrance of oceans and flowers, in the voice of a lone crow and the jacaranda-blue of far ranges, I have all I need of requital…I reach out with every nerve to the ultimate purity.

Lord, fill me with your sap and make me grow.

Make me tall as karri, broad as a Moreton Bay fig. Let me shelter all Tourmaline in my shade.

Birds in the air; sheep in the far green distance.

Love, love, love; like an ache, like an emptiness.”

 

 

Julian Randolph Stow (28 november 1935 – 29 mei 2010)



Zie voor nog meer schrijvers van de 28e november ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Franse schrijver Philippe Sollers werd geboren op 28 november 1936 in Bordeaux. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Un vrai roman. Mémoires

 

„(Francis Ponge)
Je vais voir Ponge chez lui, rue Lhomond, près du Panthéon, au moins une fois par semaine. Sa solitude est alors terrible, sa pauvreté matérielle visible. Là-dessus, une fierté et une ténacité radieuse, quelque chose de radical et d’aristocratique, dans le genre « tout le monde a tort sauf moi, on s’en rendra compte un jour ». J’arrivais, je m’asseyais en face de lui dans son petit bureau décoré par Dubuffet, j’avais des questions, il parlait, je le relançais. J’ai fait ce que j’ai pu pour lui par la suite : invitation d’un mois à l’île de Ré, conférence à la Sorbonne, envoi de caisses de vin de Bordeaux, obtention d’un maigre salaire dans le budget de la revue « Tel Quel » (il figure en tête du premier numéro), livre d’entretiens d’abord diffusés à la radio, etc. J’apporte un électrophone et on écoute du Rameau, et encore du Rameau (c’est son musicien préféré). Ponge, à ce moment-là, est très isolé : mal vu par Aragon en tant qu’ancien communiste non stalinien, tenu en lisière par Paulhan (malgré leur grande proximité), laissé de côté par Sartre, après son essai retentissant sur lui dans « Situations I ». Il est donc encore loin de l’édition de ses œuvres complètes et de la Pléiade, mais le temps fait tout, on le sait. Jusqu’en 1968, idylle. Ensuite, on s’énerve, moi surtout. Raisons apparemment politiques, mais en réalité littéraires (Malherbe, sans doute, mais n’exagérons rien) et métaphysiques (le matérialisme de Lucrèce, pourquoi pas, mais pas sur fond de puritanisme protestant). De façon pénible et cocasse, la rupture se produit apparemment sur Braque (texte critique de Marcelin Pleynet, privilégiant Freud), mais aussi (rebonjour Freud) à cause de mon mariage (sa propre fille est alors à remarier). Il y a, de part et d’autre, des insultes idiotes. A mon avis, à oublier.“

 

 

 

Philippe Sollers (Bordeaux, 28 november 1936)

 

 

De Surinaamse schrijver, dichter en jurist Hugo Pos werd geboren in Paramaribo op 28 november 1913. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

Uit: In Triplo. Op weg naar Tokio I

 

„In mijn herinnering waren dat alle politiekantoren en een kantoor van een Indonesisch dagblad

dat openlijk tot revolutie opriep. Ik weet dat zo goed, omdat een vriend van mij, die zich ergerde dat dat zo maar kon, me tevergeefs voorstelde om het zonder bevel van hogerhand op onze beurt te gaan bezetten. De eerste paar dagen werd ik samen met een stuk of wat anderen ondergebracht in een groot flatgebouw tegenover een spoorwegstation. Tot onze verbazing bleven de treinen rijden. Omdat we er niet zeker van konden zijn dat de reizigers die naar Djakarta kwamen uitsluitend vreedzame

groente - en kippenverkopers waren, stelden we volgens een rooster een reguliere bewaking van het gebouw in. Meneer Bloem, voor de oorlog het hoofd van de Weeskamer, in mijn ogen een man op leeftijd, had de nachtdienst. Nu had meneer Bloem nog nooit van zijn leven een geweer in handen gehad, zodat eerst een kortstondige instructie daaraan voorafging. We hielden ons hart vast dat als zich iets voordeed - wat gelukkig niet het geval is geweest - meneer Bloem zich in zijn voet

zou schieten.

Na een paar weken van betrekkelijk niets doen in een chaotische stad waar af en toe zonder aanwijsbare reden een plotseling heftig schieten losbarstte, kreeg ik de opdracht om naar een legerkamp in de buurt van het kleine vliegveld Ketjilitan te gaan om een overspannen vaandrig af te lossen. Het kamp werd vrijwel iedere avond aangevallen door groepen peloppors, de jonge heethoofden van de Republiek.“

 

 

 

Hugo Pos (28 november 1913  - 11 november 2000)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Stefan Zweig werd op 28 november 1881 in Wenen. Zie ook alle tags voor Stefan Zweig op dit blog.

 

Uit: Brennendes Geheimnis

 

„Der Partner

Die Lokomotive schrie heiser auf: Der Semmering1 war erreicht. Eine Minute rasteten die schwarzen Wagen im silbrigen Licht der Höhe, warfen ein paar bunte Menschen aus, schluckten andere ein, Stimmen gingen geärgert hin und her, dann schrie vorne wieder die heisere Maschine und riss die schwarze Kette rasselnd in die Höhle des Tunnels hinab. Rein ausgespannt, mit klaren, vom nassen Wind reingefegten Hintergründen lag wieder die hingebreitete Landschaft.

Einer der Angekommenen, jung, durch gute Kleidung und eine natürliche Elastizität des Schrittes sympathisch auffallend, nahm den andern rasch voraus einen Fiaker zum Hotel. Ohne Hast trappten die Pferde den ansteigenden Weg.

Es lag Frühling in der Luft. Jene weißen, unruhigen Wolken flatterten am Himmel, die nur der Mai und der Juni hat, jene weißen, selbst noch jungen und flattrigen Gesellen, die spielend über die blaue Bahn rennen, um sich plötzlich hinter hohen Bergen zu verstecken, die sich umarmen und fliehen, sich bald wie Taschentücher zerknüllen, bald in Streifen zerfasern und schließlich im Schabernack den Bergen weiße Mützen aufsetzen.

Unruhe war auch oben imWind, der die mageren, noch vom Regen feuchten Bäume so unbändig schüttelte, dass sie leise in denGelenken krachten und tausend Tropfen wie Funken von sich wegsprühten. Manchmal schien auch Duft vom Schnee kühl aus den Bergen herüberzukommen, dann spürte man imAtem etwas, das süß und scharf war zugleich. Alles in Luft und Erde war Bewegung und gärende Ungeduld. Leise schnaubend liefen die Pferde den jetzt niedersteigenden Weg, die Schellen klirrten ihnen weit voraus.

Im Hotel war der ersteWeg des jungen Mannes zu der Liste der anwesenden Gäste, die er – bald

enttäuscht – durchflog. «Wozu bin ich eigentlich hier», begann es unruhig in ihm zu fragen. «Allein

hier auf dem Berg zu sein, ohne Gesellschaft, ist ärger als das Bureau. Offenbar bin ich zu früh gekommen oder zu spät. Ich habe nie Glück mit meinem Urlaub. Keinen einzigen bekannten Namen

finde ich unter all den Leuten.Wennwenigstens ein paar Frauen da wären, irgendein kleiner, im Notfall sogar argloser Flirt, um diese Woche nicht gar zu trostlos zu verbringen.» Der junge Mann, ein Baron von nicht sehr klangvollem österreichischem Beamtenadel, in der Statthalterei angestellt, hatte sich diesen kleinen Urlaub ohne jegliches Bedürfnis genommen, eigentlich nur, weil sich all seine Kollegen eine Frühjahrswoche durchgesetzt hatten und er die seine dem Dienst nicht schenken wollte.“

 

 

Stefan Zweig (28 november 1881 – 22 februari 1942)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Nancy Mitford werd geboren op 28 november 1904 in Londen. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Love in a Cold Climate

 

„Burke makes it out just a shade more ancient than does Debrett, but both plunge back into the mists of mediaeval times from which they drag forth ancestors with P. G. Wodehouse names, Ugs and Berts and Threds, and Walter Scott fates. “His Lordship was attainted—beheaded—convicted—proscribed—exiled—dragged from prison by a furious mob—slain at the Battle of Crécy—went down in the White Ship—perished during the third crusade—killed in a duel.” There were very few natural deaths to record in the early misty days. Both Burke and Debrett linger with obvious enjoyment over so genuine an object as this family, unspoilt by the ambiguities of female line and deed poll. Nor could any of those horrid books, which came out in the nineteenth century, devoted to research and aiming to denigrate the nobility, make the object seem less genuine. Tall, golden-haired barons, born in wedlock and all looking very much alike, succeeded each other at Hampton, on lands which had never been bought or sold, generation after generation until, in 1770, the Lord Hampton of the day brought back, from a visit to Versailles, a French bride, a Mademoiselle de Montdore. Their son had brown eyes, a dark skin and presumably, for it is powdered in all the pictures of him, black hair. This blackness did not persist in the family. He married a golden-haired heiress from Derbyshire, and the Hamptons reverted to their blue-and-gold looks, for which they are famous to this day. The son of the Frenchwoman was rather clever and very worldly; he dabbled in politics and wrote a book of aphorisms, but his chief claim to fame was his great and lifelong friendship with the Regent, which procured him, among other favours, an earldom. His mother’s family having all perished during the Terror in France, he took her name as his title. Enormously rich, he spent enormously; he had a taste for French objects of art and acquired, during the years which followed the Revolution, a splendid collection of such things, including many pieces from the royal establishments, and others which had been looted out of the Hotel de Montdore in the rue de Varenne. To make a suitable setting for this collection, he then proceeded to pull down at Hampton the large plain house that Adam had built for his grandfather and to drag over to England stone by stone (as modern American millionaires are supposed to do) a Gothic French chateau.“

 

 

 

Nancy Mitford (28 november 1904 – 30 juni 1973)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Dawn Powell werd geboren op 28 november 1896 in Mount Gilead, Ohio. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Angels on Toast

 

„It was a dull evening tonight and the girls had listlessly walked through the dinner-show with little more than the orchestra and waiters for audience. Since their gifts were little more than walking under any circumstances the performance was not too much worse than usual. As soon as the Olivers and Donovans arrived, however, the place sprang into action. Two girls who had been slumping at the bar wrangling with the bartender now rushed to attach a cigarette tray and flower tray respectively to their persons; Tessie, the accordionist, struck up "Give My Regards to Broadway," a roguish reminder that on Mr. Oliver's last appearance at "The Top" he had obliged with a simple timestep to that tune. The headwaiter, a punch-drunk ex-fighter, who was making himself feel like a crowd with a series of short brandies, snapped to his heels, with an almost reverential bow.

"Good evening, Mr. Donovan," he said. "And Mr. Oliver. Well, well!"

He had fortunately learned to take no chances on calling the ladies by name, but men customers sometimes wondered whether the flattery to their ego of the bow and their names remembered was really worth while, since the lady was often not impressed so much with the regard in which her husband or boy-friend was held as by the deduction that he must spend a lot of money here.“

 

 

 

Dawn Powell (28 november 1896 – 14 november 1965)

De Zuidafrikaanse dichter en (oud-)verzetsstijder Dennis Brutus werd geboren op 28 november 1924 in Harare in Zimbabwe. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2009  en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

 

Akhenaton’s Song/ Prayer/ Psalm

 

Light gleaming through trees

light above sunset hills

light glowing golden

Rhodesian-Zimbabweau red

light pink-grey on Africa’s desert wastes

light on lifted psalms in adoration

psalms lifting in thanksgiving

receiving light in gratitude.

 

light, source of being

light glowing over, everywhere, forever

light glowing over all, over all.

 

light at the center of all things

light at the origin of all things

light reaching across distances of the cosmos

light without which all that is is nothing.

light the seed of our being

 

light that inserts, asserts, establishes being

light that defines us as divinity

light that unifies us with divinity.

 

 

 

Seattle

 

We all have our causes

dear to our hearts

that we work and sacrifice for:

the freedom of these,

justice for those,

the struggle against their oppressor:

but let there be one cause

that we all unite to serve

that we all resolve to serve—

the cause of the Native Americans.

 

 

 

Dennis Brutus (28 november 1924 – 26 december 2009)

 

 

 

De Russische schrijver en dichter Alexander Blok werd geboren op 28 november 1880 in St. Petersburg. Zie ook alle tags voor Alexander Blok op dit blog.

 

"All perished, All!..."

 

All perished, all! The sun, in flame and brilliance,

As did it long before, the years’ circle fulfils.

A sorrow grave deplores the past existence –

That was so beautiful – under the solemn hills.

And in the black night a white specter-mist

Waits other shades, the silent one and grievous.

 

Oh, whitening shade, again you will obtain

Crowds of others, lost of past, entire.

A night will pass, come a long day again –

Again will rise, in its self-scorching mire,

Sun of the day, the sun of golden fire,

And will again burn the sad hills and plain.

 

 

 

"I'm Hamlet Now..."

 

I’m Hamlet now. Freezes blood,

When the perfidy waves laces,

While love is first - and lives in heart

For her – the one in times and spaces.

 

Ophelia, my dear friend,

You got away by cold fierce,

And, Prince, I’m dying in my land,

With poisoned swords in fighting pierced.   

 

 

 

 

"Night, Streets, the Lantern..."

 

Night, streets, the lantern, the drugstore,

The meaningless and dusky light.

A quarter of the century more --

All fall the same into your sight!

 

You died – as it was before –

You have the former way to start:

The streets, the lantern, the drugstore,

Swell of the canal in the night.

 

 

 

Vertaald door Yevgeny Bonver

 

 

Alexander Blok (28 november 1880 – 7 augustus 1921)

Portret door Konstantin Somov

 

 

 

De Engelse schrijver, dichter en schilder William Blake werd geboren op 28 november 1757 in Londen. Zie ook alle tags voor William Blake op dit blog.

 

 

A Little Boy Lost

 

"Nought loves another as itself,

Nor venerates another so,

Nor is it possible to thought

A greater than itself to know.

 

"And, father, how can I love you

Or any of my brothers more?

I love you like the little bird

That picks up crumbs around the door."

 

The Priest sat by and heard the child;

In trembling zeal he seized his hair,

He led him by his little coat,

And all admired the priestly care.

 

And standing on the altar high,

"Lo, what a fiend is here! said he:

"One who sets reason up for judge

Of our most holy mystery."

 

The weeping child could not be heard,

The weeping parents wept in vain:

They stripped him to his little shirt,

And bound him in an iron chain,

 

And burned him in a holy place

Where many had been burned before;

The weeping parents wept in vain.

Are such things done on Albion's shore?

 

 

 

William Blake (28 november 1757 – 12 augustus 1827)

William Blake: The Angel of the Revelation, ca. 1803–5

 

 

 

 

 

De Zweedese dichter, schrijver, criticus en reiziger Carl Jonas Love Almqvist werd geboren in Stockholm op 28 november 1793. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Das Geschmeide der Königin (Vertaald door Klaus-Jürgen Liedtke)

 

“Über Schwedens Hauptstadt schwebte der schreckliche Genius des Königsmords. Seine breiten Schwingen waren oben schwarz wie eine Märznacht um 12 Uhr; darunter rot wie die lodernden Flammen in einem Maskenballsaal.
"Es brennt! Feuer!" riefen einige Masken bei den Kulissen. Rasch aber wurden die Flammen am Mantel des Königs gelöscht, und seine Umgebung begann zu ahnen, dass der Ruf lediglich ein Vorwand gewesen sein mochte, um Alarm zu schlagen und den Täter zu tarnen. Am Boden stieß Leutnant Pollets Fuß gegen ein Messer, scharf und mit Widerhaken; nicht weit davon entfernt lag eine Pistole; und dichter bei den Logen auf dem Boden eine zweite Pistole. - Der König war nicht tot, wurde aber verwundet aus dem Redoutensaal in seine Gemächer getragen."

 

Tintomara: Victor!
Ferdinand: O verbirg deinen Schmerz nicht! Er zeigt sich so unbeschreiblich in deiner ganzen Gestalt. Noch erkenne ich alle Züge des munteren feengleichen Wesens, das die Wälder ringsum mit den leichtesten Sprüngen, mit scherzhaften Possen schmückte, ach! Mit Bewegungen unerklärlicher Anmut ... und doch ist alles verändert, alles! Ein Schleier umzittert deine ganze Miene wie aus feinstem Dunkel .... dein himmlischer Blick schaut auf mich mit einer Sanftheit, die mich beseligt, und - doch erschrickt! Großer, lebendiger Gott, was - was ist der Gegenstand deines Schmerzes?“

 

 

 

Carl Jonas Love Almqvist (28 november 1793 - 26 september 1866)

Portret door Carl Peter Mazer 

 

 

 

  

De Canadese schrijver Yves Thériault werd geboren op 28 november 1915 in Quebec. Zie ook mijn blog van 28 november 2008 en ook mijn blog van 28 november 2010.

 

Uit: Agaguk

 

„La balle fut un ouragan qui jaillit du canon. Mais elle ne tua pas le loup. Elle ne fit que l'égratigner au passage. Il roula par terre et se retrouva dix pas plus loin. Il fut aussitôt sur ses pattes.

Agaguk était debout aussi, son couteau au poing.

Le loup bondit.

Une masse fantomatique, sorte de bolide lancé des airs, s'abattait sur Agaguk. L'homme et la bête basculaient dans le noir. La gueule du loup s'ouvrait, baveuse de rage, et mordait avec un grondement diabolique l'être qui se débattait furieusement entre ses pattes.

C'était entre les deux une lutte horrible, une gymnastique macabre. À chaque gueulée de la bête, le cri de l'homme s'enflait en vrille et crevait la nuit. Le loup en furie l'agrippait, le labourant à grands coups de griffes, puis l'homme saisissant la seconde propice - celle où l'animal s'arc-boutait pour foncer à nouveau - repliait son bras pour plonger le couteau dans le cuir de la bête. Alors celle-ci s'esquivait, mais pour bondir de nouveau sur l'homme qui se raidissait contre la torture.

De grands lambeaux de chair pendaient entre les dents de l'animal.

Un combat terrible, mêlé de cris et de rugissements où, tour à tour, l'homme et la bête, égaux en puissance ou en fureur, dominaient. Soudain la lame du couteau brilla. Le poing partit comme une flèche, s'abattit. Une fois, une autre et une autre fois encore.

Agaguk avait, dans la bouche, un goût sucré de sang qui lui redonnait des nerfs et de la poigne. Maintenant, à cheval sur le loup qui se démenait en hurlant, il frappait à tour de bras, toute vigueur retrouvée, toute douleur assoupie.

Puis il se releva, passa le bras sur sa figure ensanglantée et mesura en lui les forces restantes.

Le loup blanc, éventré, gisait à ses pieds.

Agaguk défit la corde qui lui servait de ceinture, en noua une extrémité autour des pattes d'arrière du loup, s'attela au fardeau et le traîna sur la toundra.“

 

 

 

Yves Thériault (28 november 1915 – 20 oktober 1983)