De Nederlandse schrijver en televisiemaker Adriaan van Dis werd op 16 december 1946 geboren in het Noord-Hollandse Bergen aan Zee. Zie ook alle tags voor Adriaan van Dis op dit blog. Adriaan van Dis viert vandaag zijn 65e verjaardag.

 

Uit: Doppelliebe (Vertaald door Marlene Müller-Haas)

 

“Es war still auf der Straße und trotz der Morgensonne kühl. Ich klopfte mir die Asche vom Blazer, rieb einen Kotzefleck vom Schuh und versuchte mir den Anschein zu geben, als wäre es ganz selbstverständlich, so früh am Morgen durch Amsterdam zu laufen. Meine Muskeln taten weh, innen und außen. Wenn man mir nur nichts ansah. Bald würde ich diese Stadt, und diese Nacht, von mir abwaschen und ich würde eifrig lernen, Laurence Olivier hören, mich auf meine Aufnahmeprüfung für die Schauspielschule konzentrieren – schöne Sätze, schöne Worte, die Schönheit war meine einzige Rettung.
Wo lag wohl der Bahnhof? Hinter den Häusern kreischte eine Straßenbahn. Ich folgte meinen Ohren und kam zu einer breiten Straße mit zwei Schienen im Asphalt; denen folgte ich auf gut Glück. Kurz darauf roch ich die salzige Luft des Wassers vom IJ und sah das Schieferdach des Bahnhofs vor dem blauen Himmel glänzen.
In den Bäumen vor dem Eingang sangen die Stare. Aus einer Straßenbahn stiegen die ersten Fahrgäste. An der Fassade lehnten zwei Stadtstreicher in der Sonne. Sie tranken Bier aus der Flasche und schrieen den Passanten Zoten nach: »He, ihr da, dort läuft ’ne Hure, die hat die ganze Nacht nix verdient, die kannste ficken für ’nen Fünfer.« Auch ich mußte dran glauben. »He, du da, haste was Bares?» Ich ließ sie links liegen.
»Kannste nich höflich grüßen?«
»Guten Morgen, meine Herren.« Gespreizter ging’s nicht.
Ein Mann kam mit einer Flasche in der Hand auf mich zu. Hatte ich vielleicht was zum Rauchen? Ohne zu reagieren, steuerte ich in die Halle zu den Schaltern, aber der Mann folgte mir bettelnd. Der Schalterbeamte pulte Gulden aus einer Geldrolle. Ich klopfte gehetzt an die Scheibe. Das Schild »Geschlossen« klappte vor meiner Nase herunter.
Der Penner zog an meiner Jacke. »Bestimmt Student?« Mein Schweigen gefiel ihm nicht. »Entschuldigen Sie«, sagte ich und wollte zu den Zügen rennen. Er hielt mich fest. Ein Schubs, seine Bierflasche fiel zu Boden – Schaum und Fluchen. Auf den Lärm hin eilten seine Kumpane herbei. »Hast se wohl nich mehr alle, du Arschloch!« Ich hastete zum letzten Bahnsteig, dem festen Abfahrtsgleis für Halfstad. Eine Bierflasche flog mir zwischen die Beine. Schritte hallten in der Unterführung wider.

 

 Adriaan van Dis (Bergen aan Zee, 16 december 1946)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Jane Austen werd geboren op 16 december 1775 in Steventon, Hampshire. Zie ook alle tags voor Jane Austen op dit blog.

 

Uit: Pride And Prejudice

 

"I see no occasion for that. You and the girls may go, or you may send them by themselves, which perhaps will be still better, for as you are as handsome as any of them, Mr. Bingley might like you the best of the party."

"My dear, you flatter me. I certainly have had my share of beauty, but I do not pretend to be anything extraordinary now. When a woman has five grown-up daughters, she ought to give over thinking of her own beauty."

"In such cases, a woman has not often much beauty to think of."

"But, my dear, you must indeed go and see Mr. Bingley when he comes into the neighbourhood."

"It is more than I engage for, I assure you."

"But consider your daughters. Only think what an establishment it would be for one of them. Sir William and Lady Lucas are determined to go, merely on that account, for in general you know they visit no newcomers. Indeed you must go, for it will be impossible for us to visit him if you do not."

"You are over scrupulous surely. I dare say Mr. Bingley will be very glad to see you; and I will send a few lines by you to assure him of my hearty consent to his marrying whichever he chooses of the girls; though I must throw in a good word for my little Lizzy."

"I desire you will do no such thing. Lizzy is not a bit better than the others; and I am sure she is not half so handsome as Jane, nor half so good-humoured as Lydia. But you are always giving her the preference."

"They have none of them much to recommend them," replied he; "they are all silly and ignorant like other girls; but Lizzy has something more of quickness than her sisters."

"Mr. Bennet, how can you abuse your own children in such a way? You take delight in vexing me. You have no compassion on my poor nerves."

"You mistake me, my dear. I have a high respect for your nerves. They are my old friends. I have heard you mention them with consideration these twenty years at least."

"Ah! you do not know what I suffer."

"But I hope you will get over it, and live to see many young men of four thousand a year come into the neighbourhood."

"It will be no use to us if twenty such should come since you will not visit them."

"Depend upon it, my dear, that when there are twenty, I will visit them all."

Mr. Bennet was so odd a mixture of quick parts, sarcastic humour, reserve, and caprice, that the experience of three and twenty years had been insufficient to make his wife understand his character. Her mind was less difficult to develop. She was a woman of mean understanding, little information, and uncertain temper. When she was discontented she fancied herself nervous. The business of her life was to get her daughters married; its solace was visiting and news.”

 

 

 

Jane Austen (16 december 1775 – 18 juli 1817)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Adriaan van der Veen werd geboren op 16 december 1916 in Schiedam. Zie ook alle tags voor Adriaan van der Veen op dit blog.

 

Uit: Alibi voor het onvolkomen hart

 

„Een dergelijke wond, en zo voel ik het in de letterlijkste zin, is nooit te helen, maar het gebied van de ziel blijkt zo groot te zijn, dat ik de open plek kan blijven verdragen. Toch, sterker, nobeler? Neen, dat ben ik niet, wel blijvend rancuneus tegenover het leven. Als ik het leven heel persoonlijk en concreet kon zien, onweerlegbaar bijvoorbeeld in handen van een Opperwezen, dan had ik uit wrok misschien een eind er aan gemaakt - als tegenzet, om terug te slaan, iets tenminste te doen. Je ziet wel, dat ik een weinig verheven mens ben. Nettie is een veel beter wezen. En toch vraag ik me af of haar moeilijke jeugd haar inderdaad, zoals ze zegt, zo veel weerbaarder heeft gemaakt. Is dat niet alleen maar een gangbare opvatting? Gelooft ze er echt in? Ik denk van wel. Ik kan het niet laten nu en dan een boos spelletje met haar te spelen en te onderzoeken waarom het geldgebrek, de emotionele ruzie's van haar ouders haar sterker zouden hebben gemaakt. Ik loer op haar reacties, speur naar onzekerheid, naar verborgen angsten. Het is ignobel, maar een afleiding, bijna een troost. Ik kan alleen maar herhalen, dat ik niets heb geleerd en ik weet, dat ik nu telkens en telkens omsingeld zal worden door het leven en, wat het ergste is, zonder dat iets mij werkelijk nog zal aangaan. Was ik dan maar tegelijk met haar verdwenen. Het zou een hoogtepunt zijn geweest, een heftige angst en daarna niets meer, niets van dit vervloekte gemis, die verschrikkelijke onzekerheid, die angstaanjagende jaloezie. Maar ik heb de moed er toe gemist. Dat is mijn grootste schande. Of gewoon een kwestie van levenswil misschien; als zij zelfmoord heeft gepleegd, was zij al verder, dieper aangetast.“

 

 

 

Adriaan van der Veen (16 december 1916 – 7 maart 2003)

 

 

 

 

De Engelse schrijver en songwriter Noël Coward werd geboren op 16 december 1899 in Teddington, Londen. Zie ook alle tags voor Noël Coward op dit blog.

 

 

London Pride :

 

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride is forever will be.
Whoa, Liza,
See the coster barrows,
The vegetables and the fruit piled high,
Oh, Liza,
Little London sparrows,
Covent Garden Market where the costers cry.

Cockney feet
Mark the beat of history.
Every street pins a memory down.
Nothing ever can quite replace
The grace of London Town.

There's a little city flower,
Ever spring unveiling,
Growing in the crevices,
By some London railing.
Though it has a Latin name
In town and countryside,
We in England call it
London Pride.

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride it forever will be.
Hey, lady,
When the day is dawning,
See the policeman yawning
On his lonely beat.
Gay lady,
Mayfair in the morning,
Hear your footsteps echo
In the empty street.

Early rain,
And the pavement's glistening,
All Park Lane
In a shimmering gown.
Nothing ever could break or harm
The charm
Of London Town.

In our city, darkened now,
Street and square and crescent,
We can feel our living past
In our shadowed present.
Ghosts beside our starlit Thames
Who lived and loved and died
Keep throughout the ages
London Pride.

London Pride has been handed down to us,
London Pride is a flower that's free.
London Pride means our own dear town to us,
And our pride it forever will be.
Grey city,
Stubbornly implanted,
Taken so for granted
For a thousand years.
Stay, city,
Smokily enchanted,
Cradle of our memories,
Of our hopes and fears.

Every Blitz,
Your resistance toughening.
From the Ritz
To the Anchor and Crown,
Nothing ever could override
The pride
Of London Town.

 

 

 

Noël Coward (16 december 1899 - 26 maart 1973)

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Tip Marugg werd geboren op 16 december 1923 in Willemstad, Curaçao. Zie ook alle tags voor Tip Marugg op dit blog.

 

 

In de straten van Tepalka

gelijknamige roman):

De lichtgroene maandag
blinkt
op dit verplichte zwijgen;
geen zucht verbreekt de aureool
die ik om uw lichaam vlocht.
Witte vlokken
zwemmen in mijn ziel
naar het schuim in de lach der sterren
en voegen zich bij de begeerten
die elke dag weer sterven.
Schaduwen schuiven.
Een lichtstraal
brandt tot op mijn huid.
In de straten van Tepalka
braken vrouwen dobbelstenen.

 

 

 

In de regentijd

 

in de regentijd
spreken de rooien zachtjes
met schuimende woorden

angst schept kracht
vrees gedijt ongehinderd
de ziel blokkeert het hopen
onkruid schiet omhoog

in het veel te grote huis
op het veel te koude bed
strijkt van heel ver weg
de oude schaduw neer

god heeft de stroom afgesneden
de wereld zit zonder licht
geen kruis op de schedelberg

wie loopt er in de duisternis?
wie slingert er doelloos rond?
wie is bevriend met vuurvliegjes?

wie hoort het aftellen
van god
of de scheids bij het boksen?

 

 

Vertaald door Aart G. Broek en Tip Marugg

 

 

 

Tip Marugg (16 december 1923 - 22 april 2006) 



Zie voor nog meer schrijvers van de 16e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse dichter en schrijver Rafael Alberti werd geboren op 16 december 1902 in El Puerto de Santa María (Cádiz). Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 

 

 

Punishments

 

It is when gulfs and bays of blood,

clotted with dead and vengeful stars,

flood into my dreams.

When gulfs and bays of blood

capsize the beds that were sailing,

and, on the world's right, an angel dies forgotten.

When the winds reek of brimstone

and mouths by night taste of bone, glass, and wire.

Hear me.

 

I did not know that doors moved from place to place,

that souls could blush for their bodies,

nor that at the end of a tunnel, the light would bring death.

Hear me yet.

 

The sleepers want to run away.

But those graves of the sea are not still,

those graves which open through

neglect and weariness of the sky are not stable,

and the dawns stumble upon disfigured faces.

Hear me yet. There's still more.

 

There are nights when the hours turn to stone in space,

when veins do not flow

and when the silences raise up centuries and gods to come.

A thunderbolt shuffles tongues and jumbles words.

 

Think of the shattered spheres,

of the dry orbits of the uninhabited men,

of the dumb millennia.

More, more yet. Hear me.

 

You can see that bodies are not where they were,

that the moon is growing cold through being stared at,

and that a child's crying deforms the constellations.

Mildewed skies corrode our desert brows,

where each minute buries its nameless corpse.

Hear me, hear me for the last time.

 

For there's always a last time

 that follows the fall of the high wasteland,

the advent of the cold in forgetful dreams,

and death's headlong stoops upon the skeleton of nothingness.

 

 

Vertaald door Geoffrey Connell

 

 

 

Rafael Alberti (16 december 1902 – 27 oktober 1999)

Monument in El Puerto de Santa María

 

 

 

 

De Franse fabeldichter Pierre Lachambeaudie werd geboren op 16 december 1807 bij Sarlat. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 

 

 

Le pigeon et la grenouille

 

Le pigeon se mirait au bord d'un clair ruisseau :
"Que des poissons, dit-il, le sort me fait envie !
Ne dit-on pas : heureux comme un poisson dans l'eau ?
De milans, de chasseurs, ma race poursuivie
Traîne les jours les plus affreux..."

 

La grenouille cria : "Les poissons sont heureux ?
Demandez au goujon quand le brochet le happe ;
Demandez au brochet quand le pêcheur l'attrape...
Croyez bien qu'ici-bas le ciel sut ménager
A chacun sa part de danger."

 

  

 

Pierre Lachambeaudie (16 december 1807 – 7 juli 1872)

 

 

 

 

 

De Britse schrijver en criticus (Victor Sawdon) V. S. Pritchett werd geboren op 16 december 1900 in Ipswich, Suffolk. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. . 

 

Uit: London Perceived

 

„Twenty-three miles of industrial racket, twenty-three miles of cement works, paper-mills, power stations, dock basins, cranes and conveyors shattering to the ear. From now on, no silence. In the bar at thre Royal Clarence at Gravesend, once a house built for a duke’s mistress, it is all talk of up-anchoring, and everyone has an eye on the ships going down as the ebb begins, at the rate of two a minute. The tugs blaspheme. One lives in an orchestra of chuggings, whinings, the clanking and croaking of anchors, the spinning of winches, the fizz of steam, and all kinds of shovellings, rattlings, and whistlings, broken once in a while by a loud human voice shouting an unprintable word. Opposite are the liners like hotels, waiting to go to Africa, India, the Far East; down come all the traders of Europe and all the flags from Finland to Japan. You take in lungfuls of coal smoke and diesel fume; the docks and wharves send out stenches in clouds across the water: gusts of raw timber, coal gas, camphor, and the gluey, sickly reek of bulk sugar. The Thames smells of goods: of hides, the muttonish reek of wool, the heady odours of hops, the sharp smell of packing cases, of fish, frozen meat, bananas from Tenerife, bacon from Scandanavia,

 

 

Londen, 2011

 

 

Before us are ugly places with ancient names where the streets are packed with clownish Cockneys and West Indian immigrants, the traffic heavy. Some of them on the north side between Tilbury and Bethnal Green are slums, dismal, derelict, bombed; some of them so transformed since 1940 by fine building that places with bad names – Ratcliff Highway and Limehouse Causeway and Wapping – are now respectable and even elegant. The old East End has a good deal been replaced by a welfare city since 1946.“

 

 

 

V.S. Pritchett ( 16 december 1900 – 20 maart 1997)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Mary Russell Mitford werd geboren op 16 december 1787 in Alresford,  Hampshire. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010.

 

Uit: Aunt Deborah

 

„A crosser old woman than Mrs. Deborah Thornby was certainly not to be found in the whole village of Hilton. Worth, in country phrase, a power of money, and living (to borrow another rustic expression) upon her means, the exercise of her extraordinary faculty for grumbling and scolding seemed the sole occupation of her existence, her only pursuit, solace, and amusement; and really it would have been a great pity to have deprived the poor woman of a pastime so consolatory to herself, and which did harm to nobody: her family consisting only of an old labourer, to guard the house, take care of her horse, her cow, and her chaise and cart, and work in the garden, who was happily, for his comfort, stone deaf, and could not hear her vituperation, and of a parish girl of twelve, to do the indoor work, who had been so used to be scolded all her life, that she minded the noise no more than a miller minds the clack of his mill, or than people who live in a churchyard mind the sound of the church bells, and would probably, from long habit, have felt some miss of the sound had it ceased, of which, by the way, there was small danger, so long as Mrs. Deborah continued in this life. Her crossness was so far innocent that it hurt nobody except herself. But she was also cross-grained, and that evil quality is unluckily apt to injure other people; and did so very materially in the present instance.“

 

 

 

 

Mary Russell Mitford (16 dcember 1787 - 10 januari 1855)

Portret door Benjamin Robert Haydon

 

 

 

 

De Braziliaanse dichter Olavo Bilac werd geboren op 16 december 1865 in Rio de Janeiro. Zie ook mijn blog van 16 december 2008 en ook mijn blog van 16 december 2009 en ook mijn blog van 16 december 2010. 
 

 

ABSTRACTION

 

There are in space millions of gentle stars,

To the reach of your sight... but thou conjecture

The ones thou don´t see, igneous and obscure roses

Exuberating in the farthest height of heights.

 

There are in Earth millions of beautiful women,

To the reach of your desire... but thou search for

The ones who don´t live, dream and affection thou do not enjoy

Neither will, past or future visions.

 

Thus, in an abstraction of numbers and images,

Thou live. You look with boredom at the isolated and sad planet

And find the heavenly vault desert and dark.

 

And thou´ll die, alone, between two mirages:

The stars with no name- the light thou´ve never seen,

And the women with no body- the love thou´ve not had!

 

 

Vertaald door Doidimais Brasil

 

 

 

Olavo Bilac (16 december 1865 – 28 december 1918)

Olavo Bilac, Alberto de Oliveira en Raimundo Correia

De Duitse schrijver Ingo Schulze werd geboren in Dresden op 15 december 1962.  Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

Uit: 33 Augenblicke des Glücks

 

“Ich will es Ihnen erklären: Vor einem Jahr erfüllte ich mir einen langgehegten Wunsch und fuhr mit der Bahn nach Petersburg. Ich teilte das Abteil mit einer frisch frisierten Russin, ihrem Mann und einem Deutschen namens Hofmann. Die Russen sahen in uns ein Paar, und Hofmann, als der Übersetzer ihrer Fragen und meiner Antworten, ließ sie wohl in diesem Glauben. Ich weiß nicht, was er ihnen noch alles erzählt hat. Sie lachten unentwegt, und die Frau tätschelte meine Wange.
Auch in der Nacht blieb es schwül, die Hemden der Schaffner waren fleckig vor Schweiß, die Fenster beschlagen, schmutzig und im Abteil nicht zu öffnen – angeblich gab es eine Klimaanlage –, und wenn es nicht nach Desinfektionsmitteln stank, dann nach Klo und Zigaretten. Stahlbleche, wie Zugbrücken zwischen den Waggons herabgelassen, schlugen tarrara-tarrara-bsching, tarrara-tarrara-bsching aufeinander, wechselten beim Abbremsen zu tarrara-bsching-bschong, tarrara-bsching-bschong, bis die Puffer aufeinander prallten – unberechenbare, unablässige Stöße, so daß ich nicht schlafen konnte und auch am folgenden Tag, als die Hitze nachließ, wach lag. Wenn Hofmann nicht mit den Russen sprach, blickte er, den Kopf ins Kissen gedrückt, zum Fenster hinaus, wo sich zwischen sumpfigem Brachland und wüsten Wäldern hin und wieder Häuschen zeigten, blau und grün und schief in die Erde gedrü ckt, und aufgestapelte Scheite hell hinter abgebrannten Wiesen und getünchten Zäunen leuchteten. Von den gelben Fähnchen der Schrankenwä rter war oft nur der Holzstab zum Salutieren übriggeblieben.
Am zweiten Abend, bereits in Litauen, lud mich Hofmann plö tzlich in den Speisewagen ein. Wie er mir gegenübersaß, dunkelblond, fast grauäugig, mit einer Narbe unterm Kinn, wirkte er selbstsicher. Er bestellte ohne Speisekarte und putzte sein Besteck an den roten Gardinen. Auf die Frage jedoch, wie ein deutscher Geschäftsmann, für den er sich ausgab, dazu komme, mit der Bahn zu reisen, verlor er einen Moment lang alle Leichtigkeit. Er lächelte angestrengt und fixierte mich. Statt zu antworten, begann er weitschweifig von seiner Arbeit für eine Zeitung zu sprechen. Vor allem aber sei er, neben seiner Leidenschaft fü r den Karaokegesang, ein Literaturliebhaber.”

 

 

 

Ingo Schulze (Dresden, 15 december 1962)

 

 

 

 

De Deense dichter en schrijver Klaus Rifbjerg werd geboren op 15 december 1931 in Kopenhagen. Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

 

In Bellman’s time

 

Carl Michael Bellman

often felt quite atrocious

in the morning.

Carl Michael Bellman wanted

so much to have a quick drink

but knew it just wasn’t on.

Carl Michael Bellman’s mornings

were prosaic,

then he wrote poetry.

With seething stomach and liver

like a stone

Carl Michael Bellman sat

in his cold room and would have

given almost anything

for a glass of hock

or to see a tankard full of ale

but he stood his ground.

Carl Michael Bellman’s fingers

were sore and it hurt

to play the lute.

He played and looked out over

the chimney-topped roofs and the wet snow.

He said to himself:

Give up now, Carl Michael Bellman

throw your pen down now

and give up,

sell your lute now and mull

a glass of red wine with cloves

the devil take the lot of it.

He felt quite atrocious in the morning did

Carl Michael Bellman

To hell with you, Ulla & Movitz

it said inside his head

though on the paper different music came

(Your health, comrades, your health, dear sisters!)

and in the evening things were a bit better.

 

 

 

Vertaald door John Irons

 

 

 

Klaus Rifbjerg (Kopenhagen, 15 december 1931)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan Greshoff werd geboren op 15 december 1888 in Nieuw Helvoet. Zie ook alle tags voor Jan Greshoff op dit blog.

 

 

Chromo

 

I.

 

Een dag vol zon en een kasteel

Met zomersch park en toebehooren:

Een koekoek, zwanen, kikkerkoren,

De speelsche zefier in 't struweel. -

 

De brave tuinman draagt klassiek

Zijn bruinverbrande panama;

En 't grauwe muschje treedt zijn ga

Herhaaldelijk en in 't publiek.

 

De boterblommen in de wei

Staan argeloos brutaal te bloeien,

Twee nuttelooze vlinders stoeien

En ergeren een bruine bij.

 

Wij zitten stil en worden moe

Van al dien geur, die klank, dat licht. -

En uw gezicht en mijn gezicht

Gaan 's avonds als de bloemen toe.

 

Het zuiver en volmaakt plezier

Waarvan wij ongeloovig lazen

Werd voor ons kinderlijk verbazen

Tot werklijkheid, vandaag en hier.

 

En láter vindt de gramofoon

Met een versleten melodie:

‘Oh mon amour, oh mon amie’,

Tot goed besluit, den juisten toon.

           

 

 

II.

 

Wij zijn nog altijd, god zij dank,

Precies hetzelfde als in de jaren

Toen wij verliefd en achttien waren

En schaamtloos vrijden op een bank.

 

Que voulez-vous? Zoo'n wit kasteel, -

Met tuin en zomeroverdaad -

Brengt ons in onzen waren staat:

Naief-, banaal- sentimenteel.

 

En àl het andere is maar kaf.

Ondanks den schijn zijn we in de kern

Niet zeer beschaafd en niet modern;

Wij zijn alleen, te dikwijls, laf.

 

Als wij gewoon zijn, bête en wáár,

Dan trilt in ons, door een romance:

‘Amour, angoisse et inconstance’.

Een diepverborgen strakke snaar.

 

Wij hebben werklijk nu geen tijd

Om ons te peinigen met ‘morgen’:

Heb lief en laat violen zorgen

En lach om de Bestendigheid!

 

Dit gaat voorbij, die dag, dat lied,

De liefde en alle dure eeden....

De som van deze vluchtigheden:

Dàt is geluk; - en anders niet.

 

 

 

 

Jan Greshoff (15 december 1888 – 19 maart 1971)

Hier (links) met Menno ter Braak in Sestri Levante, 1935

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Simone van der Vlugt werd geboren in Hoorn op 15 december 1966. Zie ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

 

Uit: Das Klassentreffen (De Reünie, vertaald door Eva Schweikart)

 

„Ich habe die Hände in den Taschen meiner Wildlederjacke vergraben, stehe am Strandaufgang und schaue aufs Meer. Es ist der 6. Mai und viel zu kühl für die Jahreszeit. Von ein paar Muschelsuchern abgesehen, ist der Strand leer. Das bleifarbene Meer nimmt bedrohlich schäumend immer mehr

Strand in Besitz.

Ein Stück entfernt sitzt ein Mädchen zusammengekauert auf einer Bank. Auch sie schaut aufs Meer. Sie trägt eine Daunenjacke und feste Schuhe. Neben ihren Füßen liegt eine pralle Schultasche. Ganz in der Nähe steht ihr Fahrrad an den Stacheldraht gelehnt; es ist abgeschlossen, obwohl sie

fast daneben sitzt.

Ich sehe sie an. Ich habe erwartet, sie hier zu finden. Blicklos schaut sie aufs Meer. Den Wind, der aufdringlich an ihrer Jacke zerrt, scheint sie gar nicht wahrzunehmen. Er peitscht ihr die hellbraunen Haare ums Gesicht.

Trotz der scheinbaren Unempfindlichkeit gegen Wind und Wetter hat das Mädchen etwas Verletzliches, das mich anrührt. Ich kenne sie. Dennoch zögere ich, sie anzusprechen, denn sie kennt mich nicht. Aber es ist ungeheuer wichtig, dass sie mich kennen lernt. Dass sie mir zuhört. Dass ich zu ihr durchdringe.

Langsam gehe ich auf die Bank zu, lasse das Meer aber nicht aus den Augen, so als wollte ich die Aussicht auf die wilden Wellen genießen.

Das Mädchen schaut her; ihr Gesicht zeigt keine Regung. Für einen Moment sieht es so aus, als wollte sie gehen, aber dann scheint sie sich damit abzufinden, dass ich den Bannkreis der Einsamkeit um sie herum durchbrochen habe.

Wir sitzen nebeneinander auf der Bank, die Hände in den Taschen, und sehen, wie Himmel und Wasser ineinander übergehen.“

 

 

 

Simone van der Vlugt (Hoorn,15 december 1966)

 

 

 

 

 

De Ierse schrijfster Edna O’Brien werd geboren op 15 december 1930 in Tuamgraney (County Clare). Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

Uit: Saints And Sinners

 

„In one lapel a small green-and-gold harp, and in the other a flying angel. His blue jacket had seen better days. He wore a black felt homburg hat, and his white hair fell in coils almost to his shoulders. His skin was sallow, but his huge hands were a dark nut brown, and on the right hand he had a lopsided knuckle, obviously caused by some injury. Above it, on the wrist, he wore a wide black strap. He could have been any age, and he seemed like a man on whom a permanent frost had settled. He drank the Guinness slowly, lifting the glass with a measured gravity. We were in a massive pub named Biddy Mulligan’s, in North London, on St. Patrick’s Day, and the sense of expectation was palpable. Great banners with HAPPY ST. PATRICK draped the walls, and numerous flat television screens carried pictures of the homeland, featuring hills, dales, lakes, tidy towns, and highlights of famed sporting moments down the years. Little votive lamps, not unlike Sacred Heart lamps, were nailed in corners to various wooden beams and seemed talismanic on that momentous day. Only three people were there, the quiet man, a cracked woman with tangled hair gabbling away, and myself.

Adrian, the young barman, was chalking up the promised delights, large Jameson at less than half price, teeny dishes of Irish stew and apple cake for free. Moreover, the governor had left a box full of green woolly hats and green scarves that were reserved to be given to the regular customers. Adrian was young and affable, asking if I needed more coffee and wondering if the quiet man, whom he called Rafferty, would like a refill, in honor of the day. Much to the chagrin of Clodagh, the spry young assistant, Adrian indulged his nostalgia by playing “Galway Shawl” on the jukebox, over and over again.

The coffee that I had been served was dire, but I lingered, because of being early for an appointment, and picked up a newspaper that was lying on the vacant table next to me. Disaster and scandals featured prominently. Further unrest was reported in a northern province of China; an actress was pictured being helped out of a nightclub in a state of inebriation; another photograph showed her arriving only a few hours earlier wearing a white clinging dress and perilously high heels.“

 

Edna O’Brien (Tuamgraney, 15 december 1930)




Zie voor nog meer schrijvers van de 15e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter en schrijver Hans Carossa werd geboren op 15 december 1878 in Bad Tölz. Zie ook alle tags voor Hans Carossa op dit blog.

 

 

Geist und Schmetterling am Ufer

 

Ich bin ein Geist, für kurze Frist gebannt
An dieses Flusses klüftereichen Strand,
Wo Schilfrohr bräunlich blüht, wo die Libellen
Wie heisse blaue Nadeln mich durchschnellen
Und manchmal mit unwirksamer Gewalt
Ein menschlich Lied mich Schauenden umhallt.

Urseele, die nicht endet, nicht beginnt,
Selbst formlos, nur in Formen lebt und sinnt,
Sie hat mich in die Luft hervorgerufen;
Sie weiss für mich noch viele, viele Stufen,
Und jede macht mich lauterer und neuer.
Am Ende werd ich wohl als reines Feuer
Der alten Flamme wieder zugezündet,
Mein Glück erfüllt, mein heiliger Lauf gegründet.

O Stundengang! o Segen irdischer Haft!
Wie fühl ich meine lichtgeborene Kraft
So gross und leidlos über Fisch und Welle!
Was aber bricht an jener Uferstelle
Den gelben Ton der grauen Weidenrinde?-
Zwei Flügel sinds, goldblau mit Purpurbinde,
Die manchmal sich gedankenstill bewegen,
Als ob die Freudenwoge drüber ging

Ich kenne dies; es ist ein Schmetterling,
Ein Wesen mit verwandt, vom Strahl begnadet,
Das trunken lebt und keinem andern schadet.
O wie's den Äther saugt! Mit starkem Duft
Wie reife Beeren würzt es rings die Luft -

Doch still! Der selten Farbenfolge Bann
Lockt aus der Flut schon einen Feind heran,
Strandbürtig Volk, verwegene nackte Knaben;
Ein jeder will das lichte Kleinod haben.
Hier wird Gefahr! Ein Geisterrecht gebrauch ich,
Ich winde mich um ihn, unmerkbar hauch ich
Die Flügel ihm zusammen o so leicht,
Dass er im Nu der dürren Rinde gleicht.
Ein Häscher stutzt schon, beugt sich zweifelnd vor,
Mit halben Blicken streifend Baum und Rohr;
Ein andrer findet Muscheln unterdessen.
Bald, schöner Schmetterling, bist du vergessen.
Nun lass dich erst mir hoher Lust beschauen!
In Flügelunterflächen, scheinbar grauen,
Rankt seltsam goldne Schrift, - Ein Netz von Zügen,
Die sich so zart und streng zusammenfügen
Wie leichter Sand auf klangbeseeltem Glas.
Zu welchem Wunder aber wird mir das!
Die goldne Schrift glänzt auf, - ich kann sie lesen!
Luft, Feuer, Wasser, Stein, mein eigenes Wesen
Erfahr ich schmerzentzückt zum ersten Mal -
Fort! Fort! Ich will kein Wissen keine Wahl!
Ein Heisses, Kreisendes will mich bezwingen,
Vom Geisterdienste los, muss ich mich ringen, -
Wohin? Ich seh es nicht, ich fühle nur:
Ein fremdes Reich lockt mich auf glühende Spur.
Hinunter schwingts. Mein Ätherblut wird wärmer,
Ich brenne, - halt! flieh nicht! bleib, goldner Schwärmer!
Nur einen Blick noch in Dein Zauberbuch! -
Er gaukelt weg, ihn hält kein Flehn, kein Fluch -

 

 

 

 

Hans Carossa (15 december 1878  - 13 september 1956)

 

 

 

De Franse schrijver François de La Rochefoucauld werd geboren op 15 december 1613 in Parijs. Zie ook alle tags voor François de La Rochefoucauld op dit blog.

 

 

Maximen:

 

 

“Alleen grote mannen kunnen zich grote gebreken veroorloven.”

 

“Bij het ouder worden wordt men zowel gekker als wijzer.”

 

“Twisten zouden niet lang duren als het ongelijk slechts aan één zijde was.”

 

 

 

 

François de La Rochefoucauld (15 december 1613 - 17 maart 1680)

 

 

 

 

 

De Franse dichter Nicolas Gilbert werd geboren in Fontenoy-le-Château (Vosges) op 15 december 1750. Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

 

Le poète malheureux (Fragment)

 

C'en est donc fait : déjà la perfide espérance
Laisse de mes longs jours vaciller le flambeau ;
A peine il luit encore, et la pâle indigence
M'entrouvre lentement les portes du tombeau.
Mon génie est vaincu : voyez ce mercenaire,
Qui, marchant à pas lourds dans un sentier scabreux,
Tombe sous son fardeau ; longtemps le malheureux
Se débat sous le poids, lutte, se désespère,
Cherchant au loin des yeux un bras compatissant :
Seul il soutient la masse à demi soulevée ;
Qu'on lui tende la main, et la vie est sauvée.
Nul ne vient, il succombe, il meurt en frémissant :
Tel est mon sort. Bientôt je rejoindrai ma mère,
Et l'ombre de l'oubli va tous deux nous couvrir.

Ô Rives de la Saône, où ma faible paupière
A la clarté des cieux commença de s'ouvrir,
Lieux où l'on sait au moins respecter l'innocence,
Vous ne me verrez plus ! Mon dernier jour s'avance,
Mes yeux se fermeront sous un ciel inhumain.
Amis !... vous me fuyez ?... cruels ! je vous implore,
Rendez-moi ces pinceaux échappés de ma main...
Je meurs... ce que je sens, je veux le peindre encore.

 

 

 

 

Nicolas Gilbert (15 december 1750 – 16 november 1780)

Standbeeld in Fontenoy-Le-Château

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en songwriter Maxwell Anderson werd geboren op 15 december 1888 in Atlantic Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

 

Atons Cat

 

The warmth and light, Kiss

all the land, and

Raising up my comforting

hand, placing a disk

to play their ghosts

to let them dance;

the feline hosts.

 

Nefertiti strokes the tail

as it coils around, slow

like a snail.

A pleasant purr, accents

the sentiment; Wine in abundant

Jugs, spiritual sediment.

 

Nairobi plains adjust to heat...

The Nile has her disciples

The sermon complete!

The fur of ancient Gods

Like silk, the sun bathes

The soul in mothers milk.

 

Accordingly like a conspired

kill, the heart gives up its

living thrills; into the afterworld

Where its guardian has kept,

Atons grace

Where the animal once slept.

 

 

 

 

Maxwell Anderson (15 december 1888 – 28 februari 1959)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres, schrijfster en politiek activiste Muriel Rukeyser werd geboren op 15 december 1913 in New York. Zie ook mijn blog van 15 december 2008 en ook mijn blog van 15 december 2009 en ook mijn blog van 15 december 2010.

 

 

Myth

 

Long afterward, Oedipus, old and blinded, walked the

roads. He smelled a familiar smell. It was

the Sphinx. Oedipus said, 'I want to ask one question.

Why didn't I recognize my mother?' 'You gave the

wrong answer,' said the Sphinx. 'But that was what

made everything possible,' said Oedipus. 'No,' she said.

'When I asked, What walks on four legs in the morning,

two at noon, and three in the evening, you answered,

Man. You didn't say anything about woman.'

'When you say Man,' said Oedipus, 'you include women

too. Everyone knows that.' She said, 'That's what

you think.'

 

 

 

Painters

 

In the cave with a long-ago flare

a woman stands, her arms up. Red twig, black twig, brown twig.

A wall of leaping darkness over her.

The men are out hunting in the early light

But here in this flicker, one or two men, painting

and a woman among them.

Great living animals grow on the stone walls,

their pelts, their eyes, their sex, their hearts,

and the cave-painters touch them with life, red, brown, black,

a woman among them, painting.

 

 

 

Muriel Rukeyser (15 december 1913 – 12 februari 1980)

 

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedata:

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Y.M. (Yannick) Dangre werd geboren in 1987 in Kapellen. Hij publiceerde in literaire tijdschriften als Het Liegend Konijn, Met Andere Zinnen en Deus Ex Machina. Dangre schreef onder meer pastiches op de Franse symbolisten en een hommage aan Hugo Claus. In Print is dead verscheen in 2009 een fragment uit Vulkaanvrucht, waaraan hij uiteindelijk drie jaar heeft gewerkt. In januari 2011 verscheen zijn debuutbundel Meisje dat ik nog moet.

 

 

Naoogst

Ik ben een veld met kloven, met nagelsporen
Van al wie mij bewerkt heeft en achteloos
Het zwellend onkruid met de spinnenwebben
Uit mijn hoofd trok.

Boven mij rusten de anderen, de avonden
Die zich met afgetrapte schoenen in mijn ziel
Planten en modder doen opspatten uit de voren
Van mijn melancholie.

In mijn aren hangt hun tijd te drogen,
Op kousenvoeten te vergaan van geduld,
Want mijn lijf van graan en gras is oud
En verschraald van zovele jaren
Grazen op mijn blakende naam.

 

 

 

 

Y.M. Dangre (Kapellen, 1987)