Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!

 

  

 

 

 

De Geboorte van Christus, Carl Heinrich Bloch, tussen 1865 en 1879

 

 

 

Kerstnacht

 

 De Kerstnacht is begonnen

 Een nacht vol koele maan;

 Het bassen der kanonnen

 Is van de lucht vergaan.

 

 Wij hebben 't roer geborgen,

 Den gordelriem ontgord.

 Tot de ongewenschte morgen

 Ons weer ter wallen port.

 

 Ter dekking, diep gedoken

 In schemer, 't aangezicht;

 Maar buiten, de aarde ontloken

 In wonder rijpend licht.

 

 Geen moord of vloek ontheiligt

 't Gelaat van dezen nacht;

 Ons leven rust beveiligd

 Onder de sterrenwacht.

 

 Want ook ter andre zijde,

 Van waar ons dood besprong,

 Zal 't hart de boodschap beiden

 Die voor de herdren zong. 

 

 Hoe worden, schroom-bevangen,

 De menschenkindren goed;

 De weemoed van verlangen

 Vermildert ons gemoed.

 

 Hoe hebt ge uw kindren, Vader,

 Verheerlijkt uit hun smart;

 Hoe staan we uw vrede nader

 En nader aan uw hart.

 

 Wordt ons uw Zoon herboren

 In deze' onzaalgen tijd?

 Onduldig luistren de ooren

 Of daar geen kindje schreit.

 

 De onvreed'ge volleren smachten;

 Weer recht zich kranke hoop;

 De kring van dage' en nachten

 Omschreef zijn nieuwen loop.

 

 En lage sterren dwaalden,

 Beroerd door vreemde macht;

 Ach, of nu 't Kerstkind daalde

 In de armoede 'onzer gracht. 

 

 Daar is geen vuur, te warmen

 Verkleumde hoofd en voet,

 Maar in ons schuttende armen

 Herbloeit het weiger bloed.

 

 Ons schoudren zullen dekken

 De' onmond'gen schoonen knaap,

 Een leger hem verstrekken

 Ons mantels voor zijn slaap.

 

 De palm, dien 't werk verweerde,

 Zal zacht van zorge zijn,

 Bang dat óns hand hem leerde

 De straal van de eerste pijn....

 

 Zoo dalen en zoo rijzen, -

 De hemel doel of de aard, -

 Ons rustiger gepeizen

 In veilig-vrome vaart.

 

 Ach, als ge uit arremoede

 Tot heil verkoren zijt,

 En 't harte gaat bevroeden

 Waar 't glanzende oog om schreit.... 

 

 Hoe lang zal 't wonder duren?

 Wij luistren sprakeloos....

 En traagzaam wenden de uren

 Ter nachtelijke roos.

 

 Dan komt, de sterren tegen,

 In dubblen toon en taal,

 Uit dubble gracht gerezen

 Het oude kerstverhaal.

 

 

 

August van Cauwelaert (31 december 1885 - 4 juli 1945)

 

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 24e december ook mijn vorige blog van vandaag en mijn eerste blog van vandaag.

De Duitse schrijfster Angelika Schrobsdorff werd geboren op 24 december 1927 in Freiburg im Breisgau. Zie ook mijn blog van 24 december 2008 en ook mijn blog van 24 december 2009.en ook mijn blog van 24 december 2010.

 

Uit: Von der Erinnerung geweckt

 

“Es war das erste Mal, daß ich meine Mutter weinen sah. Sie lag auf dem Bett und schluchzte wie ein Kind, das sich sehr weh getan hatte. Ihre Hände waren zu hilflosen Fäusten geballt, und unter ihren geschlossenen Lidern quollen die Tränen hervor und liefen als eilige Bächlein in den geöffneten, verzerrten Mund hinein. Sie merkte nicht, daß ich im Zimmer stand, starr vor Entsetzen und unfähig, mich von der Stelle zu rühren. Dann wurde plötzlich die Tür aufgerissen und eine Freundin meiner Mutter stürzte herein, lief auf das Bett zu, kniete davor nieder und brach, indem sie ihr Gesicht in das Kissen grub, ebenfalls in Tränen aus. Da drehte ich mich um und rannte wie gejagt aus dem Haus.
Im Garten setzte ich mich ins Gras und eine unbestimmte Ahnung, daß von nun an das Leben ganz anders werden würde, stieg in mir auf.
Einige Stunden darauf ging ich zu meiner Mutter und fragte sie: »Mutti, warum hast du denn vorhin so geweint?«
Sie schaute mich zärtlich an und antwortete: »Das verstehst du nicht und sollst es auch noch lange nicht verstehen, meine Kleine.« Da nahm die Ahnung die Form eines unheimlichen Schattens an, der mich auf Schritt und Tritt verfolgte.
Es vergingen vier Monate, ohne daß sich etwas Besonderes ereignete, doch dann eines Morgens erschien meine Mutter nicht zum Frühstück.
»Schläft Mutti noch?« fragte ich unsere Wirtschafterin, die gerade ins Zimmer trat.
»Nein, sie ist schon ausgegangen«, antwortete Elisabeth hastig und strich mir über das Haar.
»Ausgegangen!« rief ich. »Das glaube ich nicht!«
Ich wußte, daß Mutti nie zu so früher Stunde das Haus verließ, und kaum war ich allein, schlich ich mich zum Schlafzimmer meiner Mutter und öffnete vorsichtig die Tür. Noch ehe ich einen längeren Blick hineingeworfen hatte, fühlte ich, daß der Raum nicht mehr von ihr bewohnt wurde. Er war kalt, leer, tot! Und als ich meine Augen über die einzelnen Gegenstände des Zimmers gleiten ließ, wurde das Gefühl zur Gewißheit.”

 

 

 

Angelika Schrobsdorff  (Freiburg im Breisgau, 24 december 1927)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en journalist Karel Glastra van Loon werd geboren in Amsterdam op december 1962. Zie ook alle tags voor Karel Glastra van Loon op dit blog.

 

Uit: Passionsfrucht (Vertaald door Arne Braun)

 

'Ich glaube, die ersten Worte, die ein Kind lernt, sind die wichtigsten in seinem Leben. Es ist besser, wenn ein Kind Affe, Nuß, Miezekatze, Feuer, Butterbrot mit Schokoladenstreuseln lernt, als: Atari, Nintendo, Teletubbie, my first Sony. Noch besser ist, wenn es lernt: Spatz, Meise, Möwe, Amsel, Elster, Rotdrossel. Oder: Liebe, ist, Wein, und, Wohlgeruch, es, genießen, sie, alle, die, sich, mit, ihr, salben, werden.'

(…)

'Sie klettert auf mich, und mit einer kräftigen Bewegung schiebt sie mich in sich hinein. "Ja!"
Ich schaue auf das Weiß ihrer Brüste, in das Weiß ihrer Augen. Und auf einmal is es, als leuchte ihr ganzer Körper. Monika is ein Engel geworden.
"Mist!" schreit sie. So schnell, wie sie auf mich geklettert ist, so schnell ist sie jetzt wieder unten.
"Mist!"
Es ist, als breche etwas an der Basis jenes steifen Organs, das gerade noch für so viel Erregung gesorgt hat.
"Au!"
Ich drehe mich um zo der Quelle des himmlischen Lichts. POLIZEI steht in Spiegelschrift zwischen zwei Scheinwerfern.'

 

Karel Glastra van Loon (24 december 1962 – 1 juli 2005)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en dichter Dana Gioia werd op 24 december 1950 in Los Angeles geboren. Zie ook alle tags voor Dana Gioia op dit blog.

 

 

California Hills in August

 

I can imagine someone who found

these fields unbearable, who climbed

the hillside in the heat, cursing the dust,

cracking the brittle weeds underfoot,

wishing a few more trees for shade.

 
An Easterner especially, who would scorn

the meagerness of summer, the dry

twisted shapes of black elm,

scrub oak, and chaparral, a landscape

August has already drained of green.

 

One who would hurry over the clinging

thistle, foxtail, golden poppy,

knowing everything was just a weed,

unable to conceive that these trees

and sparse brown bushes were alive.

 

And hate the bright stillness of the noon

without wind, without motion.

the only other living thing

a hawk, hungry for prey, suspended

in the blinding, sunlit blue.

 

And yet how gentle it seems to someone

raised in a landscape short of rain—

the skyline of a hill broken by no more

trees than one can count, the grass,

the empty sky, the wish for water.

 

 

Dana Gioia (Los Angeles,  24 december 1950)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Henriette Roland Holst-van der Schalk werd geboren op 24 december 1869 in Noordwijk. Zie ook alle tags voor Henriette Roland Holst op dit blog.

 

Rondgang door het jaar

 

II

 

Het schoonste, wat ik weet in de natuur,
dat zijn de wolken, als zij het licht drage' in
hun flanken en zich in de lichtzee wagen,
onbekommerde zeilers zilverpuur.

 

Hun edele vormen, die nooit verstarren,
maar altijd weer in andere verglijden,
hun stoeten, die zich warren en ontwarren,
als menschlijk gebeure' in bewogen tijden,

 

zij maken de ziel blij met hun genade.
Hun diepe grotte' en stoute steigeringen,
beelden zuiverder dan alle andre dingen
het rijk der ziel, de moeder van de daden.

 

 

 

IV

 

De herfst talmt nog tusschen de blauwe lande' en
buigt over ze met zegenenden groet,
als warmte hangt lang over avondstranden
of vreugde nazingt in een klaar gemoed.

 

Zijn heldre, toch gedempte zegeningen,
doordrenken het hart met zóó zoete kracht,
dat het de last der allerzwaarste dingen
voelt slinken tot veerlichte vracht.

 

De ziel, bevrijd van angsten, rekt haar leden:
zij ademt lichter, immers zij vertrouwt:
zij buigt zich heen over haar eigen vrede
als naar een hemel, die inwendig blauwt.

 

 

 

 

Henriette Roland Holst (24 december 1869 – 21 november 1952)

Zie voor nog meer schrijvers van de 24^e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Poolse dichter Adam Mickiewicz werd geboren op 24 december 1798 in Zaosie, nabij Nowogródek. Zie ook alle tags voor Adam Mickiewicz op dit blog.

 

 

Chatir Dah

 

Trembling the Muslim comes to kiss the foot of your crags, 
Mast on Crimea's raft, towering Chatir Dah! 
Minaret of the World! Mightiest Padishah Of Mountains! 
From the plain Fugitive into the Clouds!

 

As great Gabriel once stood over portals of Eden, 
You at Heaven's Gate watch, wrapped in your forest cloak, 
And, in turban of clouds with lightning flashes bespangled, 
On your forehead you wear janissaries of dread.

 

Hot sun may roast our limbs, mountain mists blind our eyes,
Locusts may eat our grain, infidels burn our homes,
You, Chatir Dah, would still, unmindful of man's fate,

 

Rise between earth and sky, Dragoman of Creation; 
Far spreads the plain at your feet, home of men and of thunder, 
But you can only hear what God to nature speaks.

 

 

 

Vertaald door John Saly

 

 

 

Mount Kikineis

 

Look, the abyss, the downward sky, the sea! 
Bird-mountain, shot with thunder, furls below 
feathers and wings, in curve beyond rainbow, 
snow-sails and mast, immobile, vast, free; 
and cloudlike over spacious limbo, covers 
wide azure - oh, island-hemisphere in flight, 
darkens a half-world with its own sad night. 
Look, on its forehead ribbon flames and hovers!
Lightning! But stop here. At our feet, abysses, 
ravines, thresholds we must at gallop span. 
I leap; stand ready with whip and spur; stare 
past rock escarpment where I vanish. This is 
your sign: If white panache gleams, I am there; 
if not, there is no path beyond for man.

 

 

 

Vertaald door Clark Mills

 

  

 

 

Adam Mickiewicz (24 december 1798 - 26 november 1855) 

Portret door Józef Oleszkiewicz, 1828

 

 

 

 

De Turkse dichter Tevfik Fikret werd geboren op 24 december 1867 in Istanbul. Zie ook alle tags voor Tevfik Fikret op dit blog.

 

 

Haluk's Credo

 

There is a universal power, supreme and limitless

Holy and sublime, with all my heart, so

do I believe

The earth is my homeland, my nation all humankind;

A person becomes human only by knowing this, so

do I believe

We are Satan, and jinn, there's no devil, no angels

Human beings will turn this world into paradise, so

do I believe

The perfect is immanent in creation; in that perfection

By way of the Torah, of the Gospels, of the Koran

do I believe

The children of humanity are each other's siblings... a dream?

 

Then so be it, for in that dream, with all my heart and soul,

do I believe

No one eats human flesh; deep-down, in this solace

-Forgetting my ancient ancestors for a moment-

do I believe

Blood nourishes violence and violence blood; this enmity

Is a flame in the blood that blood never quenches, so

do I believe

Surely this graveyard-existence will be followed

By refulgent resurrection, with utter certainty, so

do I believe

Before the miracle of that great sorcerer, reason,

Superstition will sink frustrated, into the earth, so

do I believe.

 

 

 

Tevfik Fikret  (24 december 1867 - 19 augustus 1915)

 

 

 

 

De Franse schrijfster en historica Dominique Manotti werd geboren op 24 december 1942 in Parijs. Zie ook mijn blog van 24 december 2008 en ook mijn blog van 24 december 2009.en ook mijn blog van 24 december 2010.

 

Uit: L'Honorable société (Dominique Manotti et DOA)

 

“Une dernière fois, Benoît Soubise se concentre sur son écran pour relire la conclusion de son mail de synthèse. Il corrige un mot, change deux virgules, raccourcit une phrase, puis l’envoie et quitte Outlook.

La fenêtre de son bureau est ouverte et dehors, les façades de sa rue tranquille du 17ème arrondissement retiennent les derniers traits de lumière du jour finissant. Cette année, avril est particulièrement doux. Il consulte sa montre, vingt heures passées, et se dit qu’il faut y aller, à ce dîner que Barbara a organisé pour lui, même s’il n’en a rien à foutre des amis qu’elle veut lui présenter.

L’écran de veille de son ordinateur se déclenche.

Soubise se lève, passe dans sa chambre, se regarde un instant dans le miroir de son dressing. Il hésite à se changer et renonce, le jeans fera l’affaire, c’est un Armani, et sa chemise blanche présente encore bien. Rapide main dans les cheveux, pour les domestiquer un peu. Il attrape son imper d’été sur le dossier d’un fauteuil, ses clés de voiture, au passage, dans l’entrée, et sort.

L’autoradio est réglé sur France Inter. C’est le journal du soir, consacré pour l’essentiel à la campagne présidentielle. Les derniers sondages avant le premier tour, ce week-end, donnent le candidat de droite, Pierre Guérin, largement en tête à l’issue du scrutin. A les croire, il aura plus de cinq points d’avance sur son challenger le plus sérieux, Eugène Schneider, champion du principal parti d’opposition. Parmi les dix autres prétendants au trône, seule la représentante du centre peut, selon l’analyste de la station, tirer son épingle du jeu, probablement au détriment de Schneider, à qui elle volera le plus de voix.

 

 

 

Dominique Manotti (Parijs, 24 december 1942)

 

 

 

 

 

De Engelse dichter en cultuurcriticus Matthew Arnold werd geboren op 24 december 1822 in Laleham, Middlesex. Zie ook mijn blog van 24 december 2010.

 

East London

'Twas August, and the fierce sun overhead

Smote on the squalid streets of Bethnal Green,

And the pale weaver, through his windows seen

In Spitalfields, looked thrice dispirited.

I met a preacher there I knew, and said:

"Ill and o'erworked, how fare you in this scene?" -

"Bravely!" said he; "for I of late have been

Much cheered with thoughts of Christ, the living bread."

O human soul! as long as thou canst so

Set up a mark of everlasting light,

Above the howling senses' ebb and flow,

To cheer thee, and to right thee if thou roam -

Not with lost toil thou labourest through the night!

Thou mak'st the heaven thou hop'st indeed thy home.

 

 

 

Immortality

 

Foil'd by our fellow-men, depress'd, outworn,

We leave the brutal world to take its way,

And, Patience! in another life, we say

The world shall be thrust down, and we up-borne.

 

And will not, then, the immortal armies scorn

The world's poor, routed leavings? or will they,

Who fail'd under the heat of this life's day,

Support the fervours of the heavenly morn?

 

No, no! the energy of life may be

Kept on after the grave, but not begun;

And he who flagg'd not in the earthly strife,

 

From strength to strength advancing--only he,

His soul well-knit, and all his battles won,

Mounts, and that hardly, to eternal life.

 

 

 

Matthew Arnold (24 december 1822 - 15 april 1888)
Portret door George Frederick Watts, 1880

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Stephenie Meyer werd geboren in Connecticut op 24 december 1973. Zie ook mijn blog van 24 december 2008 en ook mijn blog van 24 december 2009 en ook mijn blog van 24 december 2010.

 

Uit: The Host

 

„I’m all alone.

It’s dark. I can’t remember where I am … or why I’m here. It’s wrong that I’m alone. Where is Wanda? I can’t see to look for her. I can’t remember how to call for her. It’s silent. I can’t feel her. I can’t feel our body.

Panic starts to set in as I wait for her voice. For her to say my name. To tell me where we are. To open my eyes so we can see. I need to hear her voice — my voice, in my softest tone, my gentlest inflection.

I wait, but there is nothing. Just me and the dark.

The panic gets worse as I try to remember. Did she shut me out again? That happened once, I know, but I don’t remember it. I don’t think it was like this, panicking in the dark. It was just nothing then.

And I don’t think Wanda would do that. Because we love each other. I remember we said that. Just before …something. I try to dredge up the memory.

We were saying we loved each other.… We were saying …

Good-bye.“

 

 

 

Stephenie Meyer (Connecticut, 24 december 1973)

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Ingo Baumgartner werd op 24 december 1944 in Oberndorf an der Salzach geboren. Hij werkte als leraar op verschillende scholen in het land van Salzburg en werd later hoofd van een basisschool in Hallein. Naast zijn werk beoefende hij hobby's, zoals zoölogie (herpetologie), politiek (actief in gemeentelijke en provinciale politiek), talen (o.a Arabisch, Turks). Bovendien schreef hij een groot aantal kortere en langere gedichten, satirische korte verhalen, gedramatiseerde sprookjes en pastorale spelen.

 

 

 

Weihnachtsmarkt

 

Bäume tragen Kugelfrüchte,
Tannen schmückt ein Lichterkranz.
Flocken trudeln, in der Dichte
des Geästs der schlanken Fichte
landen sie im Wirbeltanz.

Leute drängen zu den Ständen,
Kunst des Handwerks neben Tand.
Festlaternen an den Wänden
hellen Zuckerguss und senden
Strahlen wie von Zauberhand.

Weihnachtsmärkten allerorten
mangelt es an Trubel nicht.
Doch sie zählen zu den Horten,
wo die Wichtigkeit von Worten
untergeht im warmen Licht.

 

 

Aller Fischer Freund

 

Man nennt ihn den Fischer, den Graufederreiher,

bewundert die schlanke und noble Gestalt.

Doch nähert der Stolze sich pirschend dem Weiher,

flott springt in das Denken das Wörtchen Gewalt.

 

Da füttert man Fische wie Karpf und Forelle

und mästet sie sorgsam im künstlichen Teich,

schon sieht man betroffen, es schwimmen die Felle

davon, denn der Reiher verwechselt sein Reich.

 

Nun drücken Optionen die Schalen der  Waage,

gemeuchelter Vogel, gestohlener Fisch.

Der Reiher erkennt seine missliche Lage

und lässt die Forelle dem menschlichen Tisch.

 

Ein Nachsatz, der klärenden Wahrheit zuliebe,

es fehlen, wer merkt es, am folgenden Tag

sechs Karpfen, getötet durch Speerspitzenhiebe.

Wer weiß, wer die Untat vollbracht haben mag?

 

 

 

Ingo Baumgartner (Oberndorf an der Salzach, 24 december 1944)

De Amerikaanse dichter en schrijver Robert Bly werd geboren op 23 december 1926 in Madison, Minnesota. Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010.

 

 

The Buried Train

 

Tell me about the train that people say got buried
By the avalanche--was it snow?--It was
In Colorado, and no one saw it happen.
There was smoke from the engine curling up

Lightly through fir tops, and the engine sounds.
There were all those people reading--some
From Thoreau, some from Henry Ward Beecher.
And the engineer smoking and putting his head out.

I wonder when that happened. Was it after
High School, or was it the year we were two?
We entered this narrow place, and we heard the sound
Above us--the train couldn't move fast enough.

It isn't clear what happened next. Are you and I
Still sitting there in the train, waiting for the lights
To go on? Or did the real train get really buried;
So at night a ghost train comes out and keeps going...

 

 

 

SOLITUDE LATE AT NIGHT IN THE WOODS

I
The body is like a November birch facing the full moon
And reaching into the cold heavens.
In these trees there is no ambition, no sodden body, no leaves,
Nothing but bare trunks climbing like cold fire!

II
My last walk in the trees has come. At dawn
I must return to the trapped fields,
To the obedient earth.
The trees shall be reaching all the winter.

III
It is a joy to walk in the bare woods.
The moonlight is not broken by the heavy leaves.
The leaves are down, and touching the soaked earth,
Giving off the odor that partridges love.

 

 

 

Robert Bly (Madison, 23 december 1926)

Een jonge Robert Bly 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Norman Fitzroy Maclean werd geboren op 23 december 1902 in Clarinda, Iowa. Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010. 

 

Uit: A River Runs Through It

 

“The four-and-a-half-ounce thing in silk wrappings that trembles with the underskin motions of the flesh becomes a stick without brains, refusing anything simple that is wanted of it. All that a rod has to do is lift the line, the leader, and the fly off the water, give them a good toss over the head, and then shoot them forward so they will land in the water without a splash in the following order: fly, transparent leader, and then the line—otherwise the fish will see the fly is a fake and be gone. Of course, there are special casts that anyone could predict would be difficult, and they require artistry—casts where the line can't go over the fisherman's head because cliffs or trees are immediately behind, sideways casts to get the fly under overhanging willows, and so on. But what's remarkable about just a straight cast—just picking up a rod with a line on it and tossing the line across the river?

 

 

Scene uit de film van Robert Redford uit 1992 met o.a. Brad Pitt

 

 

Well, until man is redeemed he will always take a fly rod too far back, just as natural man always overswings with an ax or golf club and loses all his power somewhere in the air: only with a rod it's worse, because the fly often comes so far back it gets caught behind in a bush or rock. When my father said it was an art that ended at two o'clock, he often added, "closer to ten than to two," meaning that the rod should be taken back only slightly farther than overhead (straight overhead being twelve o'clock).”

 

 

 

Norman Maclean (23 december 1902 – 2 augustus 1990)

 

 

 

 

 

De Franse dichter, schrijver en essayist Marcelin Pleynet werd geboren op 23 december 1933 in Lyon. Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010. 
 

Uit: Comme la poésie la peinture

 

„Apollinaire, qu’est-ce à dire ? Que savez-vous d’Apollinaire ?

Il m’a toujours semblé que les héritiers et les amis d’Apollinaire avaient réussi le « mauvais coup » dont Cézanne soupçonnait ceux qui prétendaient s’intéresser à sa peinture.

Je n’en veux pour preuve que les débats et tractations qui aboutissent à refuser, en 1924, puis en 1950, tous les projets de sculptures que Picasso proposa pour la tombe de son ami. C’est finalement un des artistes les plus médiocres du voisinage, un certain Serge Ferat, qui réalisera le monument. Pourquoi lui ? Quel rôle jouèrent effectivement Jacqueline Kolb (qu’Apollinaire épousa en mai 1918, sept mois avant de mourir) et les amis du poète dans cette mauvaise affaire ?

Apollinaire aujourd’hui. Quatre volumes et un « Album » dans la « Bibliothèque de la Pléiade », qui n’a toujours pas publié la correspondance et notamment les Lettres à Lou, d’où sont extraits les poèmes qui figurent dans le tome I des OEuvres complètes de la « Bibliothèque de la Pléiade », à partir d’une charcuterie poétique dont les éditeurs semblent ne s’être jamais demandé jusqu’à quel point elle dénaturait du tout au tout lesdits « Poèmes à Lou ». Pourquoi cette curieuse attitude vis-à-vis d’un poète dont on publie et commente par ailleurs la moindre notule journalistique ?“

 

 

 

 

Marcelin Pleynet (Lyon, 23 december 1933)

In Shanghai, 1974 

 

 

 

 

De Britse schrijver Tim Fountain werd geboren op 23 december 1967 in Dewsbury, West Yorkshire. Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010. 
 

Uit: Icons: Quentin Crisp

 

„He offered us a drink and proceeded to pour me a vast brandy in a tall glass that was covered in

grease; what looked like a fried egg proceeded to form on the top of the glass. He then sat

alongside me on the bed, with Bette opposite in an armchair no more than two feet away (Bourne

said we looked like “three men in a boat”) and proceeded to hold forth for two hours.

It was an utterly mesmerising and intoxicating performance, and made all the more fascinating

for me because I hadn’t seen his one-man show An Evening With Quentin Crisp or read his books

in enough detail to know that he was often quoting from them word for word, and that this was

essentially his ‘greatest hits album’ performed live. Neither did I know that this was a performance he gave almost daily to the hundreds of strangers who phoned him up and offered to buy him lunch (he never removed his name from the phonebook, saying: “I am the most available man in America”).

He succeeded in making me believe this stuff was being said for the first time, for me.

He ranged over subjects as diverse as oral sex (“Marlene Dietrich said you have to let them put it

in, otherwise they won’t come back”) and higher education (“a last wild effort on the part of the

authorities to prevent an overdose of leisure driving the world mad”). More controversially, he

asked me why President Bill Clinton was “sending the brave and the beautiful to fight in Yugoslavia”

adding, “let them die, they’re only Europeans”.

And yet in the next breath he was telling me we must give our love to the underdog and the unloveable. It was a fantastically contradictory performance.“

 

 

 

Tim Fountain (Dewsbury, 23 december 1967)

 

 

 

 

De Hongaarse Iván Mándy werd geboren op 23 december 1918 in Boedapest. Zie ook alle tags voor Iván Mándy op dit blog.

 

Uit: The Crossing (Vertaald door Eszter Molnár)

 

"Who said he was let out? Turned out."

"All the more reason, then!"

"Why? Would you have kept him in?"

"The smell!"

"Smell? You call that a smell? Stink's more like it. Stinker!"

"Someone should take that bottle away from him."

"What for?"

The old man over by that tree! He's watching me! How long has he been watching me?

A balcony high up. A woman on a tiny chair. Sunbathing. Suddenly leaning forward. Leaning over the railing.

The old man over by that tree! He's watching me! How long has he been watching me? Blinking his eyes... winking. Yes, yes, positively winking. Any minute now and he's going to wave. Does he know me from somewhere? No, impossible. Or is it?

And in fact the old man did seem to be nodding familiarly. He did not wave. Why should he? He closed his eyes. But only to look up again.

The woman drew back. Pressed back against the wall. Pressed close against the wall of the balcony. He came to see me. He's going to come up. No, he hasn't the strength to move. Can't even stand. Hold it! Any minute now and he'll be springing to his feet.

Then her mind went blank. She faded herself into the wall.

Down below the woman in the blue smock.

"We should phone."

"Who do you have in mind?"

"What do you mean, who? Who do you think? An ambulance! Don't you think we should phone for an ambulance?"

 

 

 

Iván Mándy (23 december 1918 – 26 oktober 1995)
Portret door Szinte Gábor, 1979



Zie voor nog meer schrijvers van de 23e december ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse dichter-dominee Jan Jakob Lodewijk ten Kate werd geboren op 23 december 1819 in Den Haag. Zie ook alle tags voor J.J.L. ten Kate op dit blog.

 

 

Het verdorde blaadje

 

Blaadje, door de noordse vlagen
Van de stengel afgeslagen,
Werwaards gaat gij?

" 'k Weet het niet!
Wind en Zefier doen mij dwalen
Naar een onbekend verschiet,
Van de bergen naar de dalen,
Van de vlakte naar het riet:
Nu eens in de zonnestralen,
Dan eens waar de regen giet.
'k Mag niet vragen
En niet klagen:
'k Ga waar àlles heen moet gaan,
't Lenteroosje
Met zijn bloosje,
En de groene lauwerblaân!"

 

 

 

De Bijbel in huis

 

Als de Bijbel wordt gelezen
In het christlijk huisgezin,
Poost de zorge van haar vrezen,
Houdt de scherts haar lachjes in.

Vader voelt zijn diere plichten,
Moeder sterkt zich in gebeên,
En Gods liefdestralen lichten
Over 't hoofd der kindren heen!

Al het goede, in 't harte slapend,
Waakt en wordt op nieuw gewijd;
Oud en jong voelt zich gewapend
Voor des Levens heilige strijd.

Droef zou 's Levens echo wezen,
Klonk er niets dan 's Mensen woord:
Waar de Bijbel wordt gelezen,
Wordt des Heren stem gehoord!

 

 

 

J.J.L. ten Kate (23 december 1819 -  24 december 1889)

Portret door A.J. Ehnle

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en komische acteur  Harry Shearer werd geboren op 23 december 1943 in Los Angeles. Zie ook mijn blog van 23 december 2007 en ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010.

 

Uit: Don't Demonize Political Opponents, Infantilize Them (Blog The Huffington Post)

 

Last week in New Orleans, James Carville and Mary Matalin hosted a day-long conference on "Taking the Poison Out of Partisanship", the latest in many attempts to get the partisan voices lowered in what passes for political discourse in this country.

But I wasn't there, I was traveling. And In one of my innumerable trips through airports this year, my thoughts were momentarily distracted from observations about junk-touching and the fading glories of first-class jet travel by the sight of a baby. I'm not a parent, so other peoples' children are not always a source of ineffable joy, but this was one of those baby's faces that could make Attila the Hun say "Awwww".

Walking down the jetway, I mused that one key to the charm of the young in our species, among others, was the role of the eyes. Apparently, we're born with the size of eyes we'll have throughout life; it's the rest of the body that grows around them. So the young have what appear to be outsize eyes with which to gaze lovingly at us, carrying the crucial age-old message: "Don't eat me".

 

 

 

Harry Shearer (Los Angeles, 23 december 1943)

 

 

 

 

De Duits- Hongaarse schrijfster en beeldend kunstenares Christa Winsloe werd geboren in Darmstadt op 23 december 1888. Zie ook mijn blog van 23 december 2010.

 

Uit: Demoiselles en uniforme (Mädchen in Uniform)

 

„MADEMOISELLE VON KESTEN

Ah ! mais alors, tu es deja une vraie grande fille. Nous avons des enfants beaucoup plus jeunes dans notre maison.

LA TANTE

Ah !oui,je voulais justement vous demander encore quelque chose, Mademoiselle von Kesten, si vous permettez.

MADEMOISELLE VON KESTEN

Mais je vous en prie.

LA TANTE

Oui, comment dois-je dire ; j’aimerais bien savoir qui sont maintenant les enfants, au juste… de quelles familles…

 

 

Scene uit de film met Lilli Palmer en Romy Schneider

 

 

MADEMOISELLE VON KESTEN

Ah ! Votre Excellence pense sans doute qu’il y a peut-être quelque chose de changé chez nous…

LA TANTE, faisant de la tete un signe d’affirmation.

Oui, oui, c’est ce que je voulais dire.

MADEMOISELLE VON KESTEN

Oh! quant.cela, je puis vous rassurer complètement. Les filles des profiteurs de guerre, ou d’autres gens semblables, ne sont pas acceptes chez nous, bien que l’on nous adresse tant de demandes. Non, non, nous nous en tenons rigoureusement.à l’avant-guerre. Je dois dire que cela nous oblige . des sacrifices.“

 

 

 

Christa Winsloe (23 december 1888 - 10 juni 1944)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse expressionistische dichter en schrijver Albert Ehrenstein werd op 23 december 1886 in Wenen geboren. Zie ook mijn blog van 23 december 2006 en ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010.

 

 

Der Knabe singt

 

Ich lebe blond und wacker

wohl in die Welt hinaus,

die Welt sie sei mein Acker,

die Welt sie sei mein Haus.

 

Wie Blumen viele sprießen,

so sprieße ich in sie.

Will’s Blut für sie vergießen

und mächtig sein wie sie!

 

Mein Handeln sei ein Handeln

wie Gottes, süß und schwer.

Nur träumend will ich wandeln,

und weiter sei nichts mehr.

 

 

 

 

 

Enttäuscht

 

Das Leid hat meine Qualenstirn

und meine Hände müd gemacht.

Mein Leib, du mein Garten und Lustgefild,

soll ich noch ferner müd und weh

mich leiden an der Leiden Lust,

und weiter gehen wank und weh

und tragen, was mich matt und müd

und krank und fiebersiech gemacht?

 

In meinem Garten heute und einst

mein Herz so arm und krank,

weil alle Freuden eingeheimst,

kein Leid, an dem ich satt mich trank!

Mein Herz aber krampfte laut,

wollt’ seine Nahrung haben;

wo ist das neue Leidenhaus erbaut

mit Mädchen, Geiern, Raben?

 

In jede Lust ich zwar versank,

und sank dabei angsttief,

doch schließlich stets wach, sehnsuchtskrank

es in mir rief.

O Garten, Garten, wie kenne ich dich!

jede Blume, Pflanze versucht,

an Dornen, Nesseln, erquickt’ ich mich,

schien glücklich mir, versucht.

 

Doch jetzt: es laubt kein Baum,

es wächst mir keine Rinde,

an der ich und mein Traum

zu neuen Leiden finde

 

  

 

 

 

Albert Ehrenstein (23 december 1886 – 8 april 1950)

Portret door Gregor Rabinovitch

De Franse dichter, schrijver en criticus Charles Augustin Sainte-Beuve werd geboren op 23 december 1804 in Boulogne-sur-Mer. Zie ook alle tags voor Charles Sainte-Beuve op dit blog.

 

 

PREMIER AMOUR

 

Un autre plus heureux, va unir son sort à celui de mon amie. Mais, quoiqu’elle trompe ainsi mes plus chère espérances, dois-je la moins aimer ?

Mackensie, l’Homme sensible.

 

Printemps, que me veux-tu ? pourquoi ce doux sourire,

Ces fleurs dans tes cheveux et ces boutons naissants ?

Pourquoi dans les bosquets cette voix qui soupire,

Et du soleil d’avril ces rayons caressants ?

 

Printemps si beau, ta vue attriste ma jeunesse ;

De biens évanouis tu parles à mon cœur ;

Et d’un bonheur prochain ta riante promesse

M’apporte un long regret de mon premier bonheur.

 

Un seul être pour moi remplissait la nature ;

En ses yeux je puisais la vie et l’avenir ;

 

Au musical accent de sa voix calme et pure,

Vers un plus frais matin je croyais rajeunir.

 

Oh ! combien je l’aimais ! et c’était en silence !

De son front virginal arrosé de pudeur,

De sa bouche où nageait tant d’heureuse indolence,

Mon souffle aurait terni l’éclatante candeur.

 

Par instants j’espérais. Bonne autant qu’ingénue,

Elle me consolait du sort trop inhumain ;

Je l’avais vue un jour rougir à ma venue,

Et sa main par hasard avait touché ma main.

 

Que de fois, étalant une robe nouvelle,

Naïve, elle appela mon regard enivré,

Et sembla s’applaudir de l’espoir d’être belle,

Préférant le ruban que j’avais préféré !

 

Ou bien, si d’un pinceau la légère finesse

Sur l’ovale d’ivoire avait peint ses attraits,

Le velours de sa joue, et sa fleur de jeunesse,

Et ses grands sourcils noirs couronnant tous ses traits ;

 

Ah ! qu’elle aimait encor, sur le portrait fidèle

Que ses doigts blancs et longs me tenaient approché,

Interroger mon goût, le front vers moi penché,

Et m’entendre à loisir parler d’elle près d’elle !

 

Un soir, je lui trouvai de moins vives couleurs :

Assise, elle rêvait : sa paupière abaissée

Sous ses plis transparents dérobait quelques pleurs ;

Son souris trahissait une triste pensée.

 

Bientôt elle chanta ; c’était un chant d’adieux.

Oh ! comme, en soupirant la plaintive romance,

 

Sa voix se fondait toute en pleurs mélodieux,

Qui, tombés en mon cœur, éteignaient l’espérance !

 

Le lendemain un autre avait reçu sa foi.

Par le vœu de ta mère à l’autel emmenée,

Fille tendre et pieuse, épouse résignée,

Sois heureuse par lui, sois heureuse sans moi !

 

Mais que je puisse au moins me rappeler tes charmes ;

Que de ton souvenir l’éclat mystérieux

Descende quelquefois au milieu de mes larmes,

Comme un rayon de lune, un bel Ange des cieux !

 

Qu’en silence adorant ta mémoire si chère,

Je l’invoque en mes jours de faiblesse et d’ennui ;

Tel en sa sœur aînée un frère cherche appui,

Tel un fils orphelin appelle encor sa mère.

 

 

 

 

Charles Sainte-Beuve (23 december 1804 – 13 oktober 1869)

Getekend door François-Joseph Heim, 1856

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Giuseppe Tomasi di Lampedusa werd geboren in Palermo op 23 december 1896. Zie ook alle tags voor Giuseppe Tomasi di Lampedusa op dit blog.

 

Uit: The Leopard (Vertaald door Archibald Colquhoun)

 

'You're a gentleman, Chevalley, and I consider it a privilege to have met you; you are right in all you say; your only mistake was saying "the Sicilians must want to improve." I'll tell you a personal anecdote. Two or three days before Garibaldi entered Palermo I was introduced to some British naval officers from one of the warships then in harbour to keep an eye on things. They had heard, I don't know how, that I own a house down on the shore facing the sea, with a terrace on its roof from which can be seen the whole circle of hills around the city; they asked to visit this house of mine and look at the landscape where Garibaldini were said to be operating, as they could get no clear idea from their ships. In fact Garibaldi was already at Gibilrossa. They came to my house, I accompanied them up on to the roof; they were simple youths in spite of their reddish whiskers. They were ecstatic about the view, the vehemence of the light; they confessed, though, that they had been horrified at the squalor, decay, filth of the streets around. I didn't explain to them that one thing was derived from the other, as I have tried to with you. Then one of them asked me what those Italian volunteers were really coming to do in Sicily. "They are coming to teach us good manners!" I replied in English. "But they won't succeed, because we are gods." 

 

 

 

Giuseppe Tomasi di Lampedusa (23 december 1896 - 23 juli 1957)

 

 

 

 

De Duitse dichteres en schrijfster Mathilde Wesendonck werd geboren als Agnes Luckemeyer op 23 december 1828 in Elberfeld. Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010.

 

 

Schmerzen

Sonne, weinest jeden Abend

Dir die schönen Augen rot,

Wenn im Meeresspiegel badend

Dich erreicht der frühe Tod;

 

Doch erstehst in alter Pracht,

Glorie der düstren Welt,

Du am Morgen neu erwacht,

Wie ein stolzer Siegesheld!

 

Ach, wie sollte ich da klagen,

Wie, mein Herz, so schwer dich sehn,

Muß die Sonne selbst verzagen,

Muß die Sonne untergehn?

 

Und gebieret Tod nur Leben,

Geben Schmerzen Wonnen nur:

O wie dank' ich, daß gegeben

Solche Schmerzen mir Natur!

 

 

 

Mathilde Wesendonck (23 december 1828 – 31 augustus 1902)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter Martin Opitz von Boberfeld werd geboren op 23 december 1597 in Bunzlau (Silezië). Zie ook mijn blog van 23 december 2008 en ook mijn blog van 23 december 2009 en ook mijn blog van 23 december 2010.

 

 

Sonett

Aus dem Italienischen Petrarchae.

Ist Liebe lauter nichts, wie daß sie mich entzündet?
Ist sie dann gleichwohl was, wem ist ihr Tun bewußt?
Ist sie auch recht und gut, wie bringt sie böse Lust?
Ist sie nicht gut, wie daß man Freud aus ihr empfindet?

Lieb ich gar williglich, wie daß ich Schmerzen trage?
Muß ich es tun, was hilfts, daß ich solch Trauren führ?
Tu ichs nicht gern, wer ists, der es befiehlet mir?
Tu ich es gern, warum, daß ich mich dann beklage?

Ich wanke wie das Gras, so von den kühlen Winden
Um Vesperzeit bald hin geneiget wird, bald her.
Ich walle wie ein Schiff, das in dem wilden Meer

Von Wellen umjagt nicht kann zu Rande finden.
Ich weiß nicht was ich will, ich will nicht was ich weiß,
Im Sommer ist mir kalt, im Winter ist mir heiß.

 

 

 

Martin Opitz  (23 december 1597 – 20 augustus 1639)