Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 7 januari 2012 tot 8 januari 2012

Juan Marsé, Waldtraut Lewin, Gaston Miron, Ko Un, Béla Zsolt

De Catalaanse schrijver Juan Marsé werd geboren op 8 januari 1933 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Juan Marsé op mijn blog.

 

Uit: Calligraphie des rêves (Vertaald door Jean-Marie Saint-Lu)

 

„Torrente de las Flores. Il avait toujours pensé qu’une rue portant ce nom ne pourrait jamais être le

théâtre d’une tragédie. Depuis le haut de la Travesera de Dalt, elle amorce une forte pente qui s’atténue jusqu’à mourir dans la Travesera de Gracia, croise quarante-six rues, a une largeur de sept mètres et demi, est bordée d’immeubles peu élevés et compte trois bars. En été, durant les jours parfumés de la fête patronale, endormie sous un toit ornemental de bandes de papier de soie et de guirlandes multicolores, la rue abrite une agréable rumeur de roselière bercée par la brise et une lumière sous-marine et ondulante, comme d’un autre monde. Lors des nuits étouffantes, après dîner, la rue est un prolongement du foyer familial.

Tout cela est arrivé il y a bien longtemps, quand la ville était moins vraisemblable qu’aujourd’hui, mais

plus réelle. Un peu avant deux heures, un dimanche après-midi de juillet, le soleil resplendissant et une averse soudaine se fondent durant quelques minutes, laissant en suspens dans l’air une lumière frisottante, une transparence hérissée et trompeuse tout au long de la rue. Cet été est torride et la peau noirâtre de la chaussée est si chaude à cette heure-là que la pluie finissante s’évapore avant même de la toucher. Sur le trottoir du bar-marchand de vin Rosales, l’averse passée, un pain de glace laissé là par la camionnette du livreur et mal enveloppé dans une toile de jute commence à fondre sous le soleil inclément. Le gros Agustín, le patron, ne tarde pas à sortir, un seau et un

pic à la main, et, accroupi, il s’empresse de casser le pain.

Sur le coup de deux heures et demie, un peu audessus du bar et sur le trottoir d’en face, dans le tronçon de la rue le plus propice aux mirages, Mme Mir sort en courant du 117, visiblement perturbée, comme si elle venait d’échapper à un incendie ou à une hallucination, et se plante au milieu de la chaussée, en pantoufles et vêtue de sa blouse blanche d’infirmière mal boutonnée, sans craindre de laisser voir ce qu’elle ne doit pas montrer.“

 

 

 1068815-78dcb53bf3f75b0cf7d9ce3a551efbcf.jpg

Juan Marsé (Barcelona, 8 januari 1933)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Waldtraut Lewin werd geboren op 8 januari 1937 in Wernigerode. Zie ook alle tags voor Waldtraut Lewin op dit blog.

 

Uit: Leonie Lasker, Jüdin - Dunkle Schatten

 

“Gern hätte ich die Reise einfach verschlafen, traumlos verschlafen.

Aber ich hatte etwas vergessen: ein Mittel, das mich hinüberbringt über die Passage zwischen Schlaf und Wachen.

Ich war müde. Todmüde war ich. Und dann, wenn mir die Augen zufielen, wenn ich hoffte, einfach in irgendwelche Tiefen abzutauchen, in Dunkelheiten, wo man nichts mehr fühlt, dann schreckte ich wieder auf. Dann war es wieder da. Alles. Alles, was ich erlebt hatte. –

Ich laufe mit meinem Geliebten durch die winterlichen Straßen Berlins.

Wir gehen zur Probe; es schneit. Die Flocken bleiben auf seinem Haar liegen. Noch bin ich glücklich. Glücklich, mit ihm zusammen zu sein, glücklich, mit ihm bald wieder auf der Bühne zu stehen. Er ist mein Leben. Theater ist mein Leben. Er und das Theater zusammen sind Glück.

Er, der Schauspieler, und ich, die Schauspielerin.

Und dann geht er hinter uns her. Er. Der Schatten, der Mann ohne Gesicht, der ihn seit Kurzem verfolgt. Weil jemand verhindern will, dass Schlomo, mein Geliebter, den Bar Kochba spielt, einen jüdischen Volkshelden. Jüdische Volkshelden sind im Moment nicht erwünscht …

Schlomo stellt ihn. Er stellt sich ihm. Er sagt, er habe in »ein ganz normales Schweinehundgesicht« geblickt. Aber ich weiß es ja anders. Nicht besser, schlimmer weiß ich es. Ich weiß es längst aus meinen Träumen und Gesichten. Noch ehe die Pistole wirklich auf ihn gerichtet ist, lange davor, ist er schon im Visier. Die Anrufe, mit denen man uns quält. Die Briefe.

Die Drohungen. Er soll nicht auftreten, der Jude Schlomo, er soll nicht Theater spielen.

»Es wird brennen!«, steht in dem Brief. Und er läuft los, um das für mich zu holen aus dem alten Theatermagazin, weswegen ich auf der Suche war. Das hohe Gut.

Ich warte auf ihn, auf seine Rückkehr. Ich zähle die Minuten. Es ist ein schöner Morgen, oh Gott, ja, es ist ein Morgen mit Sonne, glaube ich, mir ist so, wenn ich es wieder durchlebe. In meiner Brust dies Ziehen. Dann der andere Brief, die Warnung. Er soll nicht aus dem Haus gehen heute!

Ich laufe los, ihm hinterher”.

 

 

 1068815-ed6975c5acd9fcb95bf32c7c0de93dd5.jpg

Waldtraut Lewin (Wernigerode, 8 januari 1937)

 

 

 

 

De Franstalige, Canadese dichter, schrijver en uitgever Gaston Miron werd geboren op 8 januari 1928 in Sainte-Agathe-des-Monts. Zie ook mijn blog van 8 januari 2009 en ook mijn blog van 8 januari 2010 en ook mijn blog van 8 januari 2011  



La vie agonique
 

 

La noirceur d'ici qui gêne le soleil lui-même
me pénètre, invisible comme l'idiotie teigneuse
chaque jour dans ma vie reproduit le précédent
et je succombe sans jamais mourir tout à fait

celui qui n'a rien comme moi, comme plusieurs
marche depuis sa naissance, marche à l'errance
avec tout ce qui déraille et tout ce qui déboussole
dans son vague cerveau que l'agression embrume

comment me retrouver labyrinthe ô mes yeux
je marche dans mon manque de mots et de pensée
hors du cercle de ma conscience, hors de portée
père, mère, je n'ai plus mes yeux de fil en aiguille

puisque je suis perdu, comme beaucoup des miens
que je ne peux parler autrement qu'entre nous
ma langue pareille à nos désarrois et nos détresses
et bientôt pareille à la fosse commune de tous

puisque j'ai perdu, comme la plupart autour
perdu la mémoire à force de misère et d'usure
perdu la dignité à force de devoir me rabaisser
et le respect de moi-même à force de dérision

puisque je suis devenu comme un grand nombre
une engeance qui tant s'éreinte et tant s'esquinte
à retrouver son nom, sa place et son lendemain
et jusqu'à s'autodétruire en sa légitimité même

terre, terre, tu bois avec nous, terre comme nous
qui échappes à toute prégnance nôtre et aimante
tu bois les millénaires de la neige par désespoir
avec comme nous une fixité hagarde et discontinue

cependant que la beauté aurifère du froid
t'auréole et comme nous dans la mort te sertit

je vais, parmi des avalanches de fantômes
je suis mon hors-de-moi et mon envers
nous sommes cernés par des hululements proches
des déraisons, des maléfices et des homicides

je vais, quelques-uns sont toujours réels
lucides comme la grande aile brûlante de l'horizon
faisant sonner leur amour tocsin dans le malheur
une souffrance concrète, une interrogation totale


poème, mon regard, j'ai tenté que tu existes
luttant contre mon irréalité dans ce monde
nous voici ballottés dans un destin en dérive
nous agrippant à nos signes méconnaissables

notre visage disparu, s'effaceront tes images
mais il me semble entrevoir qui font surface
une histoire et un temps qui seront nôtres
comme après le rêve quand le rêve est réalité

et j'élève une voix parmi des voix contraires
sommes-nous sans appel de notre condition
sommes-nous sans appel à l'universel recours

hommes, souvenez-vous de vous en d'autres temps



1068815-0f5c61aedc946aee58374d9bfe60e0d6.jpg
Gaston Miron (8 januari 1928 – 14 december 1996)

 

 

 

 

De Zuidkoreaanse dichter Ko Un werd op 8 januari 1933 (volgens anderen op 1 augustus 1933) in Kunsan geboren. Zie ook mijn blog van 8 januari 2009 en ook mijn blog van 8 januari 2010 en ook mijn blog van 8 januari 2011.

 

 

Untitled

Here’s an old-fashioned poem of the kind written before 1950,
usually entitled “Untitled.”

One day I took a pebble from
an East Sea beach and put it in my pocket
but it jumped back out, shrieking.

As it hurtled off into the distance,
it failed to make the slightest sound.

It had no idea of the strong emotions I was longing for.

Out at sea are flocks of seagulls
ready to peck out and swallow facile words.

 

 

 

 

Vertaald door broeder Anthony van Taizé, Young-moo Kim en Gary Gach




Preface to ten thousand lives’


An instant that is born between you and me!
There the furthest star rises.
Meetings of people—
in the hundreds of miles of Puyo,
in each village of ancient Mahan’s fifty-four nations.
Since then, our fatherland has seen myriads of meetings of people!
In this ancient land
parting means an expansion.
Procession of endless living,
no one can exist all alone. Tomorrow!
Ah, a man can be a man, a world, only among other people.


Vertaald door broeder Anthony van Taizé en Lee Sang-Wha

 

 

 

1068815-99e266c2dbf1c93a81bc94a92fc65a12.jpg
Ko Un (Kunsan, 8 januari 1933)

 

 

 

 

De Hongaarse schrijver Béla Zsolt werd op 8 januari 1895 geboren in Komárom in het noorden van Hongarije. Zie ook alle tags voor Béla Zsolt op dit blog.

 

Uit: Nine Suitcases (Vertaald door Ladislaus Lob)

 

“Indeed, I hated Bethlen† with a personal passion, because with his determination, ruthlessness and stubbornness he was gradually destroying all hope of the return of the revolution. I had experienced the collapse of my ideas and my homeland too early, when I was hardly eighteen, and it wasn’t only my political, social and philosophical illusions that collapsed, but almost everything else. This collapse has remained the sharpest break in my life to this day. It extinguished what had been burning in me with even hotter and brighter flames than the social passion—the lyrical and the aesthetic. And it nearly turned me into a nervous and physical wreck: it caused painful disturbances in my sex life, and many years of insomnia, lack of appetite, many types of self-flagellation and waste of energy, which drove me close to a state of frenzy. I spat blood, ran a fever—Sándor Bródy* said that I wouldn’t last till the spring—and sat in cafés till dawn, hating and hoping. I know that this gnawing political grief contained many different things, for instance bitterness over the collapse of my personal ambitions, but whatever the case, by the time I was twenty my youth had gone. Over the next few years, time and nature numbed and even healed many wounds, but I never again knew what it was like to be really well. Whatever I ate or drank left a bad taste, and whenever I wasn’t fully absorbed by the hatred or enthusiasm of the political and related intellectual battle I felt that I was committing an infidelity. Even while making love I felt guilty about squandering something that should have been reserved for my one and only important passion. At the same time I almost began to worship men older than myself whom I believed to have purer and more faithful passions than I did. For a long time I refused to accept, even when I experienced it face to face, that many of them, despite their patriotic sorrow, were seeking a separate peace and, being corrupted by clever compromises, were slowly slipping across to the other side.”

 

 

 1068815-e566080445d2045daaf38ca66ea484e8.jpg

Béla Zsolt (8 januari 1895 – 6 februari 1949)
Komárom


Zie voor nog meer schrijvers van de 8e januari ook  Zie voor nog meer schrijvers van de 8e januari ook mijn blog van 8 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:31 Reageer op dit bericht

Frans Kellendonk, Dionne Brand, Henk van Zuiden, Shobhaa Dé, Max Gallo

De Nederlandse schrijver en vertaler Frans Kellendonk werd geboren in Nijmegen op 7 januari 1951. Zie ook alle tags voor Frans Kellendonk op dit blog.

 

Uit: Mystiek Lichaam

 

Hij was achter in de twintig toen hij naar New York was gekomen. Hij geloofde in de gezondheid van zijn smaak en meende er groots werk te kunnen verrichten. Maar hij had al snel ontdekt dat smaak overbodig was geworden in de hemel der ideeën. Smaak heeft de pad die naar de weegbree kruipt wanneer hij door een spin gebeten is. Smaak leidt het varken naar de truffel, de misselijke hond naar het gras, de bison over duizenden mijlen naar de zoutsteen. Smaak heeft de zwaluw die de blindheid van haar jongen wil genezen en vanzelf de weg vindt naar het sap van de stinkende gouwe. Smaak is weten wat goed voor je is, maar op de steenrots waar de hoogmoed zijn kerk had gebouwd waren alle functies van het instinct uitbesteed aan specialisten en hun technologie.

(…)

 

“De angst voor het niets vervalst zelfs het enige dat authentiek en oprecht is in de nicht, zijn liefde. Ook die wordt na-aperij in zijn mannenwereld. Nergens ontmoet je zoveel Don Juans en nymfomane hotemetoten als juist daar. Hofmakerij, echtverbintenissen compleet met trouw totterdood, jaloezie, gooi-en-smijtwerk, alle vormen van conventies die zijn voortgekomen uit de zorg om het kroost worden er zonder enige noodzaak en daarom lachwekkend geimiteerd. De homoseksualiteit, de buiten de geschiedenis staat en geen eigen vormen heeft, is tot imiteren en overdrijven gedoemd. Ze wordt door iedere homo opnieuw uitgevonden. Met iedere homo begint ze opnieuw. En omdat hij niemand is, een naakte adam, imiteert hij de man en wordt een Blauwbaard. Of hij imiteert de vrouw en wordt een grande cocotte. De homo schmiert, omdat hij nergens bestaat, behalve in het oog van de geschiedenismakende hetero. Wat in de heterowereld gebeurt als tragedie, herhaalt zich in de homowereld als klucht. De liefde daar is trouw aan de vorm van de rachtgeaarde liefde en verraderlijk naar de inhoud. Die liefde is parodie.”

 

 

 1067965-25714294b4b0c9cf12500eabf22a6ad6.jpg

Frans Kellendonk (7 januari 1951 – 15 februari 1990)

Portret door Kees Knopper, rond 1980

 

 

 

 

De Canadese dichteres en schrijfster Dionne Brand werd geboren op 7 januari 1953 op Trinidad. Zie ook mijn blog van 7 januari 2009 en ook mijn blog van 7 januari 2010 en ook mijn blog van 7 januari 2011.

 

 

ossuary VIII

Havana. Yasmine arrived one early evening,
the stem of an orange dress,
a duffle bag, limp, with no possessions

 

the sea assaulted the city walls,
the air,
the birds assaulted the sea

 

she’s not coastal,
more used to the interiors of northern cities,
not even their ancillary, tranquil green-black lakes

 

though nothing was ever tranquil about her,
being there out of her elemental America
unsettles her, untethers her

 

being alive, being human, its monotony
discomfited her anyway, the opaque nowness,
the awareness, at its primal core, of nothing

 

a temporary ache of safety,
leafed her back like unfurling fiddleheads,
she glimpsed below the obdurate seduction of Atlantic

 

and island shore,
when they landed, a contradiction,
a peppery drizzle, an afternoon’s soft sun

 

the oiled air of Havana pushed its way onto the airplane,
leavened, domestic,
the Tupelov cabin like an oven darkening bread

 

she was alive in this place,
missing forever from her life in the other,
a moment’s sentimentality could not find a deep home

 

what had been her life, what collection of events?
these then, the detonations,
the ones that led her to José Marti Airport

 

so first the language she would never quite learn,
though determined, where the word for her,
nevertheless, was compañera

 

and there she lived on rations of diction,
shortened syntax, the argot and tenses of babies,
she became allegorical, she lost metaphors, irony

 

in a small room so perfect she could paseo its rectangle,
in forty-four exact steps,
a room so redolent with brightness

 

cut in half by a fibrous bed,
made patient by the sometimish stove,
the reluctant taps, the smell of things filled with salt water

 

through the city’s wrecked avenidas,
she would find the Malecón, the great sea wall
of lovers and thieves, jineteras and jineteros

 

and there the urban sea washed anxiety from her,
her suspicious nature found,
her leather-slippered foot against a coral niche

 

no avoiding the increment of observation here,
in small places small things get their notice,
not just her new sign language

 

oh yesterday, you were in a green skirt,
where’s your smile today,
oh you were late to the corner on Tuesday

 

don’t you remember we spoke at midday,
last week near the Coppelia,
you had your faraway handbag

 

your cigarette eyes,
your fine-toothed comb
for grooming peacocks, anise seeds in your mouth

you asked for a little lemon water,
you had wings in your hands,
you read me a few pages from your indelible books

 

what makes your eyes water so,
I almost drowned in them on Friday,
let me kiss your broken back, your tobacco lips

 

she recalled nothing of their encounters,
but why,
so brilliant at detail usually

 

the green skirt, the orange dress, the errant smile,
the middays all dissolved into
three, five, ten months in Havana

 

one night she walks fully clothed, like Bird,
into the oily pearly of the sea’s surface,
coral and cartilage, bone and air, infrangible

 

and how she could walk straight out, her dress,
her bangles, her locking hair, soluble,
and how despite all she could not stay there

 

 

 

 1067965-09428016fd05688c27fe33d6db7e36f5.jpg

Dionne Brand (Trinidad, 7 januari 1953)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter, bloemlezer Henk van Zuiden werd geboren in Apeldoorn op 7 januari 1951. Zie ook mijn blog van 7 januari 2009 en ook mijn blog van 7 januari 2010 en ook mijn blog van 7 januari 2011.

 

 

 

De schaarvogel


Anders dan vogelkenners vermoeden,
gebruikt hij zijn schaarsnavel niet om andermans
veren te leewieken.
Het trainen van deze vogelsoort voor het oogsten
van klaprozen is op een fiasco uitgelopen:
eigenzinnig als ze zijn werd in een plaats op
de Veluwe (toen Appoldro geheten) van alle velden en
tuinen vliegensvlug de korenbloemen vergaard.
In de maand mei vinden veel mensen hun wasgoed
doorgeknipt onder de drooglijnen. Ze zeggen dat
de schaarvogel dit doet, maar de schaarvogel is
hierop nooit betrapt. Hij zal het in die periode
druk hebben met de liefde. Op stille plekken hoort
men twee vrijende vogels wel, ze tinkelen als een
carillon waar zeven ongeroeste scharen tegenaan tikken.
Er is nog nooit een nest van ze gevonden,
ook geen veer, het schijnt dat ze nimmer ruien.
Schaarvogels sterven niet, ooit vervliegen ze in regen.
in andere taal die ze spreken.

 

 

 

1067965-4a93a5bce8aa6815d0612a3b98e16a0e.jpg 

Henk van Zuiden (Apeldoorn, 7 januari 1951)

 

 

 

 

 

De Indiase schrijfster en columniste Shobhaa Dé werd geboren op 7 januari 1947 in Maharashtra. Zie ook mijn blog van 7 januari 2009 en ook mijn blog van 7 januari 2011.

 

 

Uit: Sandhya`s secret

 

„Her long nutmeg-coloured hair framed her oval face, and her large, dark eyes with thick lashes resembled deep pools. Sandhya pulled a face. She didn't like her teeth ('too prominent'), and she hated her eyebrows ('too thick'). But her mouth was well shaped - not too pouty, not too thin-lipped. And her ears were perfect. She stood on her toes to see more of herself. Not too tall (5'4"), not too fat (waist size 26"), she concluded she was just about okay. But her classmate Mansi was prettier. So was Naima. Sandhya sighed. Akshi would probably forget all about the hospital meeting. But she would remember it forever!

She was still grinning goofily when she reached home. The beeping of her phone startled her. It was an SMS, from Akshi! Sandhya's hands trembled as she pressed the buttons. The text popped up: Nice bmpng into u 2 day. Hp ur nanaji gts wl soon. C u smtm sandy :-)

***

 

Though secretly Sandhya was dying to wear a "designer outfit", a trendy kurti, like the one Rani Mukherjee wore, or Kareena, she knew Ma wouldn't hear of it. Once she'd tried saying something about buying an outfit from a pricey boutique in South Mumbai; Ma had dismissed her request within seconds.“

 

 

 1067965-9342472a265a8bc6b63846cfee98f236.jpg

Shobhaa Dé (Maharashtra, 7 januari 1947)

 

 

 

 

De Franse schrijver, historicus en politicus Max Gallo werd geboren in Nice op 7 januari 1932. Zie ook mijn blog van 7 januari 2009 en ook mijn blog van 7 januari 2010 en ook mijn blog van 7 januari 2011.

 

Uit: Napoleon (Vertaald door Manfred Flügge)

 

“»Ich tappe völlig im dunkeln.« 14. September 1812 - 5. Dezember 1812

Beim Betreten dieser Herberge im Vorort Dorogomilowka, wo er die Nacht des 14. September 1812 verbringen soll, dreht sich ihm der Magen um. Er betrachtet einen Augenblick lang die Furiere und Jäger seiner Eskorte, die Essig verschütten und Alkohol anzünden, um den Verwesungsgeruch aus den Zimmern zu vertreiben.
Es ist zum Verrücktwerden. Er kann die geheime Besorgnis nicht loswerden, die immerfort an ihm nagt. Wo sind die Repräsentanten dieser Stadt? Selbst in Kairo sind sie zu ihm gekommen und haben seinen Sieg und seine Autorität anerkannt. Er konnte mit ihnen sprechen. Wie soll er aber einen Frieden aushandeln, wenn niemand da ist, um ihm zuzuhören und ihm zu antworten?
Er geht hinaus. Es ist bitter kalt. Vor allem erschüttert ihn jedoch diese Stille, die hin und wieder von Detonationen zerrissen wird. Er geht auf Marschall Duroc zu, der von einer Erkundung im Zentrum Moskaus zurückkehrt. Die ihn begleitenden Soldaten stoßen mehrere Einwohner vor sich her, die Französisch sprechen. Sie wirken verstört. Sie wissen nichts. Sie hätten eigentlich wie der Großteil der Bevölkerung die Stadt verlassen sollen, erläutern sie. Manche konnten sich nicht dazu entschließen, ihr Hab und Gut aufzugeben. Eine Gruppe gestikuliert. Es sind französische und italienische Schauspieler, die seit Jahren in Moskau auftreten. Warum hätten sie Kutusows Armee folgen sollen?
Ihre Angst ist ansteckend. Man werde ihnen Schutz gewähren, sagt Napoleon. Er befragt Duroc. Sämtliche Autoritäten der Stadt seien verschwunden. Im Kreml hätten sich Banditen verschanzt und würden auf Murats Vorhut schießen. »Diese Lumpen sind allesamt betrunken«, setzt Duroc hinzu, »und wollen keine Vernunft annehmen.«
»Dann soll man die Tore mit Kanonenkugeln öffnen«, ruft Napoleon, »und jeden davonjagen, der sich dort aufhält!«
Er kehrt in die Herberge zurück und beginnt, Befehle zu diktieren und die Rapporte der Offiziere anzuhören, die Patrouillengänge durch die Stadt unternommen haben. Die Straßen seien menschenleer, nur hier und dort würden einzelne Betrunkene in Häuser schleichen und auf die Soldaten schießen. »So führen die Russen also Krieg!« sagt er. »Die Kultiviertheit von Petersburg hat uns getäuscht«, ruft er aus, »es sind noch immer Skythen!«

 

 

 1067965-56628a83f0adadbbf0dc03802e303a68.jpg

Max Gallo (Nice, 7 januari 1932)

 

 

  

Zie voor nog meer schrijvers van de 7e januari ook mijn blog van 7 januari 2011 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.
Geschreven door Romenu om 11:21 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten