Naar de inhoud

Romenu

Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
akke.beakke.be

Berichten van 8 januari 2012 tot 9 januari 2012

Bas Heijne, Benjamin Lebert, Simone de Beauvoir, Theodor Holman, Danny Morrison, Kurt Tucholsky

De Nederlandse schrijver, essayist, columnist en vertaler Bas Heijne werd geboren op 9 januari 1960 in Nijmegen. Zie ook alle tags voor Bas Heijne op dit blog.

 

Uit: Echt zien

 

‘De menselijke verbeelding trekt een sluier voor de werkelijkheid. Het is de literatuur die die sluier afrukt, paradoxaal genoeg door middel van de fictie, het verhaal. Het is de literatuur die de mythe ontmythologiseert, die het cliché, het gemakzuchtig in goed en kwaad denken in een ander licht zet.’

(…)

 

 

"Altijd is en blijft er het gevaar dat de roman in zijn eigen verhaal verdwaalt, dat de vormen en conventies van het verhaal de blik beperken in plaats van verruimen. In het mediatijdperk hangen er (om met Kundera te spreken) meer weefsels dan ooit tussen onze blik en de wereld. Om die te kunnen scheuren, moet de romanschrijver zijn en onze blik opnieuw richten. Wat van hem gevraagd wordt is dezelfde morele betrokkenheid bij de wereld die zijn grote voorgangers toonden: Cervantes, Flaubert, James, Couperus, Conrad. Hun vormen, die tot conventies zijn geworden, moet hij achter zich laten. Hun worsteling, de worsteling met woord en wereld , is nog altijd de zijne. Echt zien.'

 

 

 1069423-9fa3ed85a57cb998adaf4f5358d8473c.jpg

Bas Heijne (Nijmegen, 9 januari 1960)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Benjamin Lebert werd geboren op 9 januari 1982 in Freiburg im Breisgau. Zie ook alle tags voor Benjamin Lebert op dit blog.

 

Uit: Crazy

 

“Hier soll ich also bleiben. Wenn möglich bis zum Abitur. Das ist der Vorsatz. Ich stehe auf dem Parkplatz des Internats Schloß Neuseelen und schaue mich um. Meine Eltern stehen neben mir. Sie haben mich hierhergebracht. Vier Schulen habe ich nun hinter mir. Und diese hier soll meine fünfte werden. Diese fünfte soll es dann endlich schaffen, aus meinem verfluchten Mathematik-

Sechser einen Fünfer zu machen. Ich freue mich schon darauf.

Schon im voraus haben sie Briefe und Ermutigungen geschickt. Allesamt nach dem Motto: Lieber Benjamin, komm nur zu uns, da wird es schon besser. Viele vor dir haben es auch geschafft.

Natürlich haben sie das. Es sind immer genug Schüler da, als daß es nicht der ein oder andere doch schaffen würde. Das kenne ich schon. Bei mir ist es ein bißchen anders. Ich

bin sechzehn Jahre alt und wiederhole gerade die achte Klasse. Und so wie es aussieht, schaffe iches schon wieder nicht. Meine Eltern sind beide angesehene Leute. Heilpraktikerin und Diplomingenieur. Die können es sich nicht leisten, eine Feier zum qualifizierten Hauptschulabschluß zu geben. Das muß mehr sein. Nun gut. Deswegen bin ich also hier. Mitten im Schuljahr. Vor den Toren eines Internats. Meine Mutter reicht mir einen Brief. Ich soll ihn später dem Internatsleiter geben. Zur genaueren Erklärung meiner Person. Ich nehme einen Koffer und warte auf meinen Vater. Er steht noch hinten beim Auto und sucht irgendwas. Ich glaube, ich werde ihn vermissen. Natürlich haben wir uns auch oft gestritten. Aber nach einem anstrengenden Schultag war er stets der erste, der michmit einem Lächeln empfing. Wir gehen hoch ins Sekretariat. Von innen ist das Internat fast noch unfreundlicher als von außen. Unendlich viel Holz.”

 

 

 1069423-b1a8183fe4a05cf22f2fc3bac727583a.jpg

Benjamin Lebert (Freiburg im Breisgau, 9 januari 1982)

 

 

 


De Franse schrijfster Simone de Beauvoir werd geboren op 9 januari 1908 in Parijs. Zie ook alle tags voor Simone de Beauvoir op dit blog.


Uit:
Marcelle, Chantal, Lisa… (Vertaald door Uli Aumüller)

 

“Marcelle Drouffe war ein verträumtes und frühreifes kleines Mädchen. Schon im Alter von zehn Monaten hatte sie eine außergewöhnliche Sensibilität gezeigt. «Wenn du dir wehtatest,

hast du nicht vor Schmerz geweint, sondern weil du dich von der Welt verraten fühltest», erzählte ihre Mutter ihr später.

Ihre Eltern verwöhnten sie, und sie war so brav, dass sie nie mit ihr schimpften. Aber sie lernte früh den Geschmack von Tränen kennen. Bei Anbruch der Dunkelheit schlüpfte sie unter den Schreibtisch ihres Vaters oder hinter die schweren Vorhänge im Salon und ließ die Traurigkeit und die Nacht in sich

einziehen. Sie dachte an die kleinen Armen und an die Waisen, deren Geschichten sie in Büchern mit Goldschnitt gelesen hatte. Sie dachte daran, dass sie eines Tages erwachsen sein würde und dass ihre Mutter sie dann nicht mehr auf den Schoß nehmen würde, oder sie stellte sich vor, ihre Eltern wären tot und sie wäre allein auf der Welt. Dann rollten Tropfen ihre Backen hinunter, und sie fühlte ihren Körper in eine köstliche Leere abkippen.

Besonders gern weinte sie in Kirchen. An Feiertagen nahm Madame Drouffe sie mit, Jesuskinder aus Wachs in ihren Krippen zu bewundern oder den Duft der Ruhealtäre einzuatmen. Durch den strahlenden Dunstkreis der Kerzenflammen erblickte Marcelle wunderbare Visionen. Ihr Herz

schmolz, und sie bot schluchzend einem blonden jungen Gott ihr Leben dar. Sie hatte ihn einmal gesehen, im Kino. Nachts, in ihrem Bett, vertraute sie sich ihm an und schlief an das Herz Jesu geschmiegt ein: Sie träumte, sie würde mit ihren langen Haaren zarte nackte Füße abtrocknen.”

 

 

1069423-e139d9301f84cdba5444337ea4255985.jpg
Simone de Beauvoir (9 januari 1908 – 14 april 1986)

 

 

 

 

De  Nederlandse schrijver, columnist, scenarioschrijver en radiopresentator Theodor Holman werd geboren in Amsterdam op 9 januari 1953. Zie ook mijn blog van 9 januari 2009 en ook mijn blog van 9 januari 2010 en ook mijn blog van 9 januari 2011.

 

Uit: T-shirtje (Column)

 

“Als u dit leest, ben ik op weg naar New York. Ik ga daar een paar mensen interviewen en wat gebouwen bezoeken, en verder moet ik naar een of andere Gap-winkel om daar 'kleertjes voor een kind van één' te kopen.
Daar zie ik het meeste tegenop. Wat koop je voor een jongetje van één, dat nu pas een half is? Ik weet al niet wat ik voor een jongetje van 58 moet kopen.
''Gewoon, een leuk spijkerbroekje. Dat is toch niet zo moeilijk?''
Dat is wel moeilijk. Er zijn natuurlijk honderd spijkerbroekjes en hoe weet ik dan de juiste te kiezen?
Ook moet ik T-shirts en truitjes kopen, 'maar niet met een leuk opschrift'.
Dit omdat ik vlak na de geboorte een T-shirtje had laten maken met 'Fuck A...' erop, en dat heeft mijn kleinzoon nooit gedragen, omdat de ouders 'echt niet' inzagen wat de humor van die tekst was.
''Pap, soms denk ik dat je niet goed bij je hoofd bent. Ik weet wel dat je Allah bedoelt, maar dat ga ik toch mijn zoon niet laten dragen? Moet-ie vermoord worden of zo?''
''Het kan ook Fuck Ajax zijn of Fuck Armoede of Fuck All, dat is juist het leuke.''
''Niks leuks aan!''
Dus geen T-shirts met teksten, maar wat dan? Ik verdom het om kleren te kopen waarop roze konijnen of olifantjes geborduurd zijn. Daar heb ik een hekel aan, maar dat schijnt niet anders te kunnen.”

 


 1069423-63131c65cc7b66ba843daf40c7b51de2.jpg

Theodor Holman (Amsterdam, 9 januari 1953)

 

 

 

 

De Noordierse schrijver en journalist Danny Morrison werd geboren op 9 januari 1953 in Belfast. Zie ook mijn blog van 9 januari 2009 en ook mijn blog van 9 januari 2010 en ook mijn blog van 9 januari 2011.

 

Uit: Then The Walls Came Down

 

„A-Wing, Crumlin Road Jail, December 1990.

Hi Love. Roy and I have moved cells yet again and we have decided to enter into the spirit of the season. With a razor blade we have converted one of the paper bags, in which we moved our clothes, into a brown Christmas tree. And we spent about an hour making decorations out of coloured tissues which Donna sent him. We ended up in stitches because when we hung them in a loop across the ceiling and between the two walls Roy said they looked like a clothes line of frilly knickers. Jim O'Carroll has written a letter to Father Christmas but the censor refused to pass it because on the envelope was written 'c/o the North Pole'. It goes:

"Dear Santa, I'm writing to you early this year as I have changed address. I suffer more than anybody else as I have extra large ears. A good set of ear muffs or two cushions and an elastic band would suffice. Please could you send my big friend Doc some colouring pencils as those miserable bastards on the next landing won't part with anything. Last but not least could you leave me a speedy-car. Just outside the main gate. At midnight. Leave the keys in the ignition..."

The cards are coming in thick and fast now. From aunts and uncles, cousins and nieces and nephews and complete strangers. I've a total of 150 spread across the cell. How is your Christmas in Toronto? I'm sure you've heard the news by now about the IRA calling a three-day ceasefire, the first in 16 years! Of course, it's led to all kinds of false hopes. But, however!

What else has happened. Frankie Quinn was sentenced to 16 years. And that young lad from Strabane, I think I mentioned him to you before, got bail. He was arrested about six weeks ago at the Camel's Hump checkpoint when he was searched and found to have a hand-drawn map of the British army barracks in his pocket with 'Xs' allegedly showing the best spots for mortars to land! This lad is dead naïve and thought he was a member of the old Irish Republican Brotherhood. The only member!“

 

 

 1069423-459efe9988aafb259a456800afd1f547.jpg

Danny Morrison (Belfast, 9 januari 1953)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver, columnist en journalist Kurt Tucholsky werd geboren in Berlijn op 9 januari 1890. Zie ook mijn blog van 9 januari 2009 en ook mijn blog van 9 januari 2010 en ook mijn blog van 9 januari 2011.

 

 

Augen in der Großstadt

 

Wenn du zur Arbeit gehst

am frühen Morgen,

wenn du am Bahnhof stehst

mit deinen Sorgen:

da zeigt die Stadt

dir asphaltglatt

im Menschentrichter

Millionen Gesichter:

Zwei fremde Augen, ein kurzer Blick,

die Braue, Pupillen, die Lider –

Was war das? vielleicht dein Lebensglück ...

vorbei, verweht, nie wieder.

 

Du gehst dein Leben lang

auf tausend Straßen;

du siehst auf deinem Gang,

die dich vergaßen.

Ein Auge winkt,

die Seele klingt;

du hasts gefunden,

nur für Sekunden ...

Zwei fremde Augen, ein kurzer Blick,

die Braue, Pupillen, die Lider;

Was war das? kein Mensch dreht die Zeit zurück ...

Vorbei, verweht, nie wieder.

 

Du mußt auf deinem Gang

durch Städte wandern;

siehst einen Pulsschlag lang

den fremden Andern.

Es kann ein Feind sein,

es kann ein Freund sein,

es kann im Kampfe dein

Genosse sein.

Es sieht hinüber

und zieht vorüber ...

Zwei fremde Augen, ein kurzer Blick,

die Braue, Pupillen, die Lider.

Was war das?

            Von der großen Menschheit ein Stück!

Vorbei, verweht, nie wieder.

 

 

 

1069423-ad52ddfa221f5a51d0cf1fe2de755fb9.jpg
Kurt Tucholsky (9 januari 1890 - 21 december 1935)

 

 


Zie voor nog meer schrijvers van de 9e januari ook mijn blog van 9 januari 2011 deel 1 en ook deel twee en eveneens deel drie en ook deel vier.
Geschreven door Romenu om 19:21 Reageer op dit bericht

Juan Marsé, Waldtraut Lewin, Gaston Miron, Ko Un, Béla Zsolt

De Catalaanse schrijver Juan Marsé werd geboren op 8 januari 1933 in Barcelona. Zie ook alle tags voor Juan Marsé op mijn blog.

 

Uit: Calligraphie des rêves (Vertaald door Jean-Marie Saint-Lu)

 

„Torrente de las Flores. Il avait toujours pensé qu’une rue portant ce nom ne pourrait jamais être le

théâtre d’une tragédie. Depuis le haut de la Travesera de Dalt, elle amorce une forte pente qui s’atténue jusqu’à mourir dans la Travesera de Gracia, croise quarante-six rues, a une largeur de sept mètres et demi, est bordée d’immeubles peu élevés et compte trois bars. En été, durant les jours parfumés de la fête patronale, endormie sous un toit ornemental de bandes de papier de soie et de guirlandes multicolores, la rue abrite une agréable rumeur de roselière bercée par la brise et une lumière sous-marine et ondulante, comme d’un autre monde. Lors des nuits étouffantes, après dîner, la rue est un prolongement du foyer familial.

Tout cela est arrivé il y a bien longtemps, quand la ville était moins vraisemblable qu’aujourd’hui, mais

plus réelle. Un peu avant deux heures, un dimanche après-midi de juillet, le soleil resplendissant et une averse soudaine se fondent durant quelques minutes, laissant en suspens dans l’air une lumière frisottante, une transparence hérissée et trompeuse tout au long de la rue. Cet été est torride et la peau noirâtre de la chaussée est si chaude à cette heure-là que la pluie finissante s’évapore avant même de la toucher. Sur le trottoir du bar-marchand de vin Rosales, l’averse passée, un pain de glace laissé là par la camionnette du livreur et mal enveloppé dans une toile de jute commence à fondre sous le soleil inclément. Le gros Agustín, le patron, ne tarde pas à sortir, un seau et un

pic à la main, et, accroupi, il s’empresse de casser le pain.

Sur le coup de deux heures et demie, un peu audessus du bar et sur le trottoir d’en face, dans le tronçon de la rue le plus propice aux mirages, Mme Mir sort en courant du 117, visiblement perturbée, comme si elle venait d’échapper à un incendie ou à une hallucination, et se plante au milieu de la chaussée, en pantoufles et vêtue de sa blouse blanche d’infirmière mal boutonnée, sans craindre de laisser voir ce qu’elle ne doit pas montrer.“

 

 

 1068815-78dcb53bf3f75b0cf7d9ce3a551efbcf.jpg

Juan Marsé (Barcelona, 8 januari 1933)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Waldtraut Lewin werd geboren op 8 januari 1937 in Wernigerode. Zie ook alle tags voor Waldtraut Lewin op dit blog.

 

Uit: Leonie Lasker, Jüdin - Dunkle Schatten

 

“Gern hätte ich die Reise einfach verschlafen, traumlos verschlafen.

Aber ich hatte etwas vergessen: ein Mittel, das mich hinüberbringt über die Passage zwischen Schlaf und Wachen.

Ich war müde. Todmüde war ich. Und dann, wenn mir die Augen zufielen, wenn ich hoffte, einfach in irgendwelche Tiefen abzutauchen, in Dunkelheiten, wo man nichts mehr fühlt, dann schreckte ich wieder auf. Dann war es wieder da. Alles. Alles, was ich erlebt hatte. –

Ich laufe mit meinem Geliebten durch die winterlichen Straßen Berlins.

Wir gehen zur Probe; es schneit. Die Flocken bleiben auf seinem Haar liegen. Noch bin ich glücklich. Glücklich, mit ihm zusammen zu sein, glücklich, mit ihm bald wieder auf der Bühne zu stehen. Er ist mein Leben. Theater ist mein Leben. Er und das Theater zusammen sind Glück.

Er, der Schauspieler, und ich, die Schauspielerin.

Und dann geht er hinter uns her. Er. Der Schatten, der Mann ohne Gesicht, der ihn seit Kurzem verfolgt. Weil jemand verhindern will, dass Schlomo, mein Geliebter, den Bar Kochba spielt, einen jüdischen Volkshelden. Jüdische Volkshelden sind im Moment nicht erwünscht …

Schlomo stellt ihn. Er stellt sich ihm. Er sagt, er habe in »ein ganz normales Schweinehundgesicht« geblickt. Aber ich weiß es ja anders. Nicht besser, schlimmer weiß ich es. Ich weiß es längst aus meinen Träumen und Gesichten. Noch ehe die Pistole wirklich auf ihn gerichtet ist, lange davor, ist er schon im Visier. Die Anrufe, mit denen man uns quält. Die Briefe.

Die Drohungen. Er soll nicht auftreten, der Jude Schlomo, er soll nicht Theater spielen.

»Es wird brennen!«, steht in dem Brief. Und er läuft los, um das für mich zu holen aus dem alten Theatermagazin, weswegen ich auf der Suche war. Das hohe Gut.

Ich warte auf ihn, auf seine Rückkehr. Ich zähle die Minuten. Es ist ein schöner Morgen, oh Gott, ja, es ist ein Morgen mit Sonne, glaube ich, mir ist so, wenn ich es wieder durchlebe. In meiner Brust dies Ziehen. Dann der andere Brief, die Warnung. Er soll nicht aus dem Haus gehen heute!

Ich laufe los, ihm hinterher”.

 

 

 1068815-ed6975c5acd9fcb95bf32c7c0de93dd5.jpg

Waldtraut Lewin (Wernigerode, 8 januari 1937)

 

 

 

 

De Franstalige, Canadese dichter, schrijver en uitgever Gaston Miron werd geboren op 8 januari 1928 in Sainte-Agathe-des-Monts. Zie ook mijn blog van 8 januari 2009 en ook mijn blog van 8 januari 2010 en ook mijn blog van 8 januari 2011  



La vie agonique
 

 

La noirceur d'ici qui gêne le soleil lui-même
me pénètre, invisible comme l'idiotie teigneuse
chaque jour dans ma vie reproduit le précédent
et je succombe sans jamais mourir tout à fait

celui qui n'a rien comme moi, comme plusieurs
marche depuis sa naissance, marche à l'errance
avec tout ce qui déraille et tout ce qui déboussole
dans son vague cerveau que l'agression embrume

comment me retrouver labyrinthe ô mes yeux
je marche dans mon manque de mots et de pensée
hors du cercle de ma conscience, hors de portée
père, mère, je n'ai plus mes yeux de fil en aiguille

puisque je suis perdu, comme beaucoup des miens
que je ne peux parler autrement qu'entre nous
ma langue pareille à nos désarrois et nos détresses
et bientôt pareille à la fosse commune de tous

puisque j'ai perdu, comme la plupart autour
perdu la mémoire à force de misère et d'usure
perdu la dignité à force de devoir me rabaisser
et le respect de moi-même à force de dérision

puisque je suis devenu comme un grand nombre
une engeance qui tant s'éreinte et tant s'esquinte
à retrouver son nom, sa place et son lendemain
et jusqu'à s'autodétruire en sa légitimité même

terre, terre, tu bois avec nous, terre comme nous
qui échappes à toute prégnance nôtre et aimante
tu bois les millénaires de la neige par désespoir
avec comme nous une fixité hagarde et discontinue

cependant que la beauté aurifère du froid
t'auréole et comme nous dans la mort te sertit

je vais, parmi des avalanches de fantômes
je suis mon hors-de-moi et mon envers
nous sommes cernés par des hululements proches
des déraisons, des maléfices et des homicides

je vais, quelques-uns sont toujours réels
lucides comme la grande aile brûlante de l'horizon
faisant sonner leur amour tocsin dans le malheur
une souffrance concrète, une interrogation totale


poème, mon regard, j'ai tenté que tu existes
luttant contre mon irréalité dans ce monde
nous voici ballottés dans un destin en dérive
nous agrippant à nos signes méconnaissables

notre visage disparu, s'effaceront tes images
mais il me semble entrevoir qui font surface
une histoire et un temps qui seront nôtres
comme après le rêve quand le rêve est réalité

et j'élève une voix parmi des voix contraires
sommes-nous sans appel de notre condition
sommes-nous sans appel à l'universel recours

hommes, souvenez-vous de vous en d'autres temps



1068815-0f5c61aedc946aee58374d9bfe60e0d6.jpg
Gaston Miron (8 januari 1928 – 14 december 1996)

 

 

 

 

De Zuidkoreaanse dichter Ko Un werd op 8 januari 1933 (volgens anderen op 1 augustus 1933) in Kunsan geboren. Zie ook mijn blog van 8 januari 2009 en ook mijn blog van 8 januari 2010 en ook mijn blog van 8 januari 2011.

 

 

Untitled

Here’s an old-fashioned poem of the kind written before 1950,
usually entitled “Untitled.”

One day I took a pebble from
an East Sea beach and put it in my pocket
but it jumped back out, shrieking.

As it hurtled off into the distance,
it failed to make the slightest sound.

It had no idea of the strong emotions I was longing for.

Out at sea are flocks of seagulls
ready to peck out and swallow facile words.

 

 

 

 

Vertaald door broeder Anthony van Taizé, Young-moo Kim en Gary Gach




Preface to ten thousand lives’


An instant that is born between you and me!
There the furthest star rises.
Meetings of people—
in the hundreds of miles of Puyo,
in each village of ancient Mahan’s fifty-four nations.
Since then, our fatherland has seen myriads of meetings of people!
In this ancient land
parting means an expansion.
Procession of endless living,
no one can exist all alone. Tomorrow!
Ah, a man can be a man, a world, only among other people.


Vertaald door broeder Anthony van Taizé en Lee Sang-Wha

 

 

 

1068815-99e266c2dbf1c93a81bc94a92fc65a12.jpg
Ko Un (Kunsan, 8 januari 1933)

 

 

 

 

De Hongaarse schrijver Béla Zsolt werd op 8 januari 1895 geboren in Komárom in het noorden van Hongarije. Zie ook alle tags voor Béla Zsolt op dit blog.

 

Uit: Nine Suitcases (Vertaald door Ladislaus Lob)

 

“Indeed, I hated Bethlen† with a personal passion, because with his determination, ruthlessness and stubbornness he was gradually destroying all hope of the return of the revolution. I had experienced the collapse of my ideas and my homeland too early, when I was hardly eighteen, and it wasn’t only my political, social and philosophical illusions that collapsed, but almost everything else. This collapse has remained the sharpest break in my life to this day. It extinguished what had been burning in me with even hotter and brighter flames than the social passion—the lyrical and the aesthetic. And it nearly turned me into a nervous and physical wreck: it caused painful disturbances in my sex life, and many years of insomnia, lack of appetite, many types of self-flagellation and waste of energy, which drove me close to a state of frenzy. I spat blood, ran a fever—Sándor Bródy* said that I wouldn’t last till the spring—and sat in cafés till dawn, hating and hoping. I know that this gnawing political grief contained many different things, for instance bitterness over the collapse of my personal ambitions, but whatever the case, by the time I was twenty my youth had gone. Over the next few years, time and nature numbed and even healed many wounds, but I never again knew what it was like to be really well. Whatever I ate or drank left a bad taste, and whenever I wasn’t fully absorbed by the hatred or enthusiasm of the political and related intellectual battle I felt that I was committing an infidelity. Even while making love I felt guilty about squandering something that should have been reserved for my one and only important passion. At the same time I almost began to worship men older than myself whom I believed to have purer and more faithful passions than I did. For a long time I refused to accept, even when I experienced it face to face, that many of them, despite their patriotic sorrow, were seeking a separate peace and, being corrupted by clever compromises, were slowly slipping across to the other side.”

 

 

 1068815-e566080445d2045daaf38ca66ea484e8.jpg

Béla Zsolt (8 januari 1895 – 6 februari 1949)
Komárom


Zie voor nog meer schrijvers van de 8e januari ook  Zie voor nog meer schrijvers van de 8e januari ook mijn blog van 8 januari 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

Geschreven door Romenu om 19:31 Reageer op dit bericht

Meer van Romenu

↑ Terug naar de berichten