De Deense schrijver Ib Michael (eig. Ib Michael Rasmussen) werd geboren op 17 januari 1945 in Roskilde. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010.en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

Uit: Brief an den Mond

 

„Der Taucher arbeitet sich langsam über das Riff die Korallen glimmen unter ihm. Alles in Schwefelkiesfarben, grüne Fayence, Formen von unfassbarer Zartheit, und Versteinerungen, bedeckt von den Armen der Seesterne. Über der unterseeischen Landschaft blinken Pailletten, erschaffen von den Schatten der Wellen. Das Wasser schlägt körperwarm gegen seine Stirn.Die Sonne sticht seinen Rücken mit Strahlen, die vom Boden reflektiert werden und einen Blattfächer am Rand rot aufleuchten lassen. Er wirft keinen Schatten über den Steinwald. Von oben gesehen ähnelt die Unterwasserlandschaft fossilen Blumenkronen und gotischen Turmspitzen. Abgesehen von einem Knistern, ist es hier still. Eine andere Stille herrscht zwischen den glasierten Säulenformationen und durchschnittenen Labyrinthen. Die Primzahl des Meeres bildet Figuren, die der verstand nicht begreift. Er wendet sich gegen die Strömung und die tanzenden Fische. Plötzlich zuckt er zusammen. Eine Schwanzflosse ragt auf, unbeweglich mitten im Geflimmer. Er reichert sein Blut durch den Schnorchel mit Sauerstoff an und taucht hinab. Jetzt kann er es sehen. Ein schattenfarbiges Kreuz nimmt Form an. Ein Flugzeug. Dem Rumpf fehlt ein Flügel, und die Tür zur Kabine steht offen. Sie schaukelt leicht in den Wirbeln, die durch seine Schwimmbewegungen ausgelöst werden. Das Wrack hängt an einem unterseeischen Steilhang, der zu größeren Tiefen hin abfällt, der Propeller hat sich einmal gedreht und flaggt mit Seegras, das Glas des Cockpits ist von Schnecken und Seepocken bedeckt. Er schabt mit einem Messer, um einen Blick ins Innere zu werfen, doch er sieht nichts.Dann schwimmt er zur Kabinentür und fasst an. Durch den Winkel, den das Flugzeug mit dem Riff bildet, und den abgebrochenen Flügel dreht es sich nach oben. Das von Rost zerfressene Metall, das wie Salz rieselt, gibt plötzlich nach, und die Scharniere brechen ab. Erschrocken lässt er die Tür los, die langsam hinabsinkt. Eine schlammfarbene Wolke entfaltet ihren kleinen Pilzhut und nimmt ihm die Sicht. Als das Wasser wieder klar wird, sieht er den Piloten, der noch an seinem Sitz festgeschnallt ist.“

 

 

Ib Michael (Roskilde, 17 januari 1945)

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijver Raoul Schrott werd op 17 januari 1964 geboren in Landeck, Tirol (en volgens andere bronnen op een schip „São Paulo“ dat van Brazilië onderweg was naar Europa). Zie ook alle tags voor Raoul Schrott op dit blog.

 

 

HOTELS IV

 

hotel vesuvio,

neapel, 21. 6. 93

 

die schwaden von angebranntem öl vom abzug

der hotelküche unten beißen in den schwielen

des abends und seine schwelende schlacke sintert

vom glasdach des aufzugs den orthodoxen kreuzen

der fernsehantennen · hinter

den angelehnten jalousien stochert der mann gegenüber

das essen aus den zähnen und das schmierige phosphoreszieren

des fernsehschirms legt sich blau über die nacht

in der sich die lippenbewegungen nur schlecht synchronisieren

auf die sirene einer alarmanlage die keiner mehr hören will

ein orakel der lethargie das schrill

mit der batterie lehr läuft · es ist das einzige erleuchtete

fenster in diesem hinterhof ein emblem des sommers

wie der weiße teller auf dem tisch und das salz

die gegen die rippen gespreizte hand

ist das einzige was sich kalt anfühlt und der feuchte

wind vom meer bringt wenn dann nur asche

patroklos` auf dem scheiterhaufen er entfacht den brand

in der esse des sommers seine hitze wie ein stoß in den rücken

um 2 uhr morgens · achilles drüben greift nach der bierflasche

und kratzt sich an der ferse: das sirren der mücken

 

 

 

 

Raoul Schrott (Landeck, 17 januari 1964)

 

 

 

 

De Zweedse dichter, schrijver en regisseur Lukas Moodysson werd geboren op 17 januari 1969 in Malmö. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

Uit: Fucking Åmål

 

“Well, I can't accept this. I'm sorry, but I can actually not accept this. (...) If this is the best you can do, I think you rather can refrain from it. And you can go home, and bring your perfume with you. We're only hanging together because we have no one else to be with, so then you and I have to be pals instead, or what? Do you know what the dull I've ever done in my life is? Do you know what? It was when you and I were at wheelchair-basket in Karlstad. Do you know what, I won't be friend with a CP-damaged idiot who listens to Backstreet Boys or Arvingarna or I don't know what kind of shit you listen to.

(…)

 

Mum has in all cases not understood anything. Because she can't understand things like this. She has always been so perfect and always... and always been so successful. I know exactly how she was. I know exactly how she was. She was like... She was like they who... And now she thinks it's so awful that her daughter has become so weird and unsuccessful and nasty.”

 

 

Lukas Moodysson (Malmö, 17 januari 1969)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jörg Bernig werd geboren op 17 januari 1964 in Wurzen. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011.

 

 

mittlere jahre

 

schon beim frühstück der blick aus dem fenster: zu spät
der morgenstern wieder einmal erloschen
überhaupt das da oben verwirrend

die kinder am tisch ihr plappern und lachen
kaum sind sie weg fällt alles
in seltsamste stille

jetzt ins offene gehn – hinaus und hinweg!
doch vom wünschen bleibt nichts übrig als wünsche
nie einsamer als in diesen stunden

vorm fenster schwankt eine magnolie im wind
das telefon klingelt dann steht es stumm
und die entfernungen wachsen

 

 

Jörg Bernig (Wurzen, 17 januari 1964)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en schilder Frank Geerk werd geboren op 17 januari 1946 in Kiel. Zie ook mijn blog van 17 januari 2009 en ook mijn blog van 17 januari 2010 en ook mijn blog van 17 januari 2011

 

Uit: Paracelsus, Arzt unserer Zeit. Leben, Werk und Wirkungsgeschichte des Theophrastus von Hohenheim

 

“Es ist ein leichtes Studieren, Wissen und Können, das in Freiburg aus einem solchen Kerl einen Doktor macht, in wem die ganze Arnzeikunst zugrunde geht […]. Denn wahrhaftig ist ihm Himmel und Erde verborgen […] Und da ihr entweder Himmel noch Erde kennt, wie auch dieselbigen im Menschen liegen, und wie die Concordanz des Äußeren und Inneren steht, seid ihr ehrlich gesagt nicht mal dazu wert, dass ihr einen Dreckhhaufen anfasst, geschweige denn die menschliche Gesundheit und Leben.

(…)

 

So wie Himmel und Erde zusammen gehören, also auch Himmel und Mensch. Und weil der Mensch aus Erde ist, soll er mit irdischen, weil er aus dem Himmel ist, auch mit himmlischen Mitteln erkannt werden. Also sind Menschen, Himmel und Erde, auch Luft und Wasser ein Ding. Das soll dem Arzt vor allem bewusst sein.”

 

 

 

 

Frank Geerk (17 januari 1946 – 7 februari 2008)

Boekomslag

 

  

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Anne Brontë werd geboren op 17 januari 1820 in Thornton. Zie ook alle tags voor Anne Brontë op dit blog.

 

 

Past Days

 

' t Is strange to think there WAS a time
When mirth was not an empty name,
When laughter really cheered the heart,
And frequent smiles unbidden came,
And tears of grief would only flow
In sympathy for others' woe;

When speech expressed the inward thought,
And heart to kindred heart was bare,
And summer days were far too short
For all the pleasures crowded there;
And silence, solitude, and rest,
Now welcome to the weary breast--

Were all unprized, uncourted then--
And all the joy one spirit showed,
The other deeply felt again;
And friendship like a river flowed,
Constant and strong its silent course,
For nought withstood its gentle force:

When night, the holy time of peace,
Was dreaded as the parting hour;
When speech and mirth at once must cease,
And silence must resume her power;
Though ever free from pains and woes,
She only brought us calm repose.

And when the blessed dawn again
Brought daylight to the blushing skies,
We woke, and not RELUCTANT then,
To joyless LABOUR did we rise;
But full of hope, and glad and gay,
We welcomed the returning day.

 

 

 

Anne Brontë (17 januari 1820 – 28 mei 1849)
Tekening door Charlotte Brontë

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Ilja Leonard Pfeijffer werd geboren op 17 janauari 1968 in Rijswijk. Zie ook alle tags voor Ilja Leonard Pfeijffer op dit blog.

 

 

Overtocht

 

laat verwond op de vleugels van een wonderjoffer over de wateren

laat verduisterd op de wind van wuivende halmen

wijnrood bestaan in de nazomerse landerijen warm van vette runderen

en in de avond lekken de volle raten en jij lacht voor mij

in eenvoudig italiaans dat het goed is dat populieren

ons wolkenloos wijzen de warme avondlucht

 

moe is de mensheid oud het gereedschap

dat het balkt van boerengedichten dat het krikt

in de schuur zoals ik man nog onder harige mannen

mij verlustigde om als mayonaise af te glijden

en harig beest nog onder beurs walmende hoeren

die ledematen uitbesteed botte lusten vieren

in een wijfje pissen moest want zo was voor mij de liefde

 

maar ons laat het ons late en vroege honing zijn

jou en mij te koesteren

in de glans van het fotoalbum jou en mij

te weten jij rechts ik links wij samen many

many venices in onze handen en op ons popelblad

avonturen eindeloos gaan wij negenennegentig

worden voor elkaar in een schommelstoel

 

ik heb voor jou een rode propellor

gemonteerd voorop ons wiegend waterbed

zullen wij vannacht hoog boven perzië vliegen

 

 

 

Ilja Leonard Pfeijffer (Rijswijk,  17 janauari 1968)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Roel Houwink werd geboren op 17 januari 1899 in Breda. Zie ook alle tags voor Roel Houwink op dit blog.

 

 

Herinnering

 

Vader, wij hebben nooit gesproken
over het leven met elkaar,
gij had het uwe, ik het mijne
en beiden wisten wij, ‘t is zwaar
te leven met een weerloos hart…
Zo hadden bêi we ons toegesloten
en gingen zwijgend naast elkaar:
ik heb den weg niet kunnen vinden,
al lag uw hand steeds voor de mijne klaar.
En nu gij heen gegaan zijt naar dat vreemde
en voor geen levende bereikbaar land,
nu breekt mijn vuist eerst hunkrend open
en zoekt vergeefs uw trouwe hand.

 

 

 

Magdalena

 

I.

Zij slaapt bij kramers en soldaten,

verstooten en tersluiks begeerd,

en weet zich voor een paar ducaten

in aller eeuwigheid onteerd.

 

Haar lijf ligt aan den avond open:

een vijver-spiegeling der maan...

hoe vloeken zij hun wufte koopen

als ze verzadigd van haar gaan!

 

Zij slaapt bij kramers en soldaten: 

een roos van ruw ontblaârd genot,

met elk ontwaken meer verlaten

en dreigender bespot.

 

 

 

 

Roel Houwink (17 januari 1899 – 3 juni 1987)

Zie voor nog meer schrijvers van de 17^e januari ook mijn blog van 17 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.

In Memoriam Piet Römer

 

De Nederlandse acteur Piet Römer is op 83-jarige leeftijd overleden. Sinds 1956 speelde Römer in verschillende televisieseries (Stiefbeen en zoon, 't Schaep met de vijf pooten en natuurlijk Baantjer) en een twintigtal films en in meer dan zestig theaterproducties.

 

 

 

Vissen

 

Voor mijn part word ik arm, heb ik het nooit meer warm
Voor mijn part moet ik verder leven zonder blinde darm
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
En dat is vissen

Voor mijn part mag ik nooit geen zout meer en geen vet
Voor mijn part word ik eeuwig op een streng dieet gezet
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Je zoekt een fijne stek, je rolt je zware shag
Al wat je hartje verlangt
De vogeltjes hoor je kwelen, de lammetjes zie je spelen
En het kan je in feite geen donder schelen of je wat vangt
Ik geef niet om bezit, en niet om broodbeleg
Ik geef aan de liefdadigheid mijn laatste joetje weg
Maar er is een ding wat ik nooit zou kennen missen
Vissen

En ik leef ideaal, wat geeft het allemaal
Ik maak mij niet meer druk als ik de laatste trein niet haal
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Ik hoef niet naar een brand, of naar een inter-land
Ik zie het wel op de beeldbuis of ik lees het wel in de krant
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

Zo'n brasem die daar zwemt, voor jou is voorbestemd
Zonder dat hij het nog weet
Hij snuffelt eens aan jouw deeg en je dobbertje gaat bewegen
De spanning is bijna ten top gestegen want je hebt beet
Ik hoef geen bungalow, geen huis met patio
Het hele huwelijksleven krijg je zo van mij kado
Maar er is een ding wat ik nooit zou willen missen
Een ding wat ik nooit zou willen missen
Een ding wat ik nooit zou willen missen
Vissen

 

 

 

Piet Römer (2 april 1928 – 17 januari 2012)

In Memoriam Phil Bosmans

 

 

De Belgische dichter, schrijver en pater Phil Bosmans is dinsdag op 89-jarige leeftijd overleden. Dat heeft zijn uitgever Lannoo gemeld. Phil Bosmans werd geboren in Meeuwen-Gruitrode op 1 juli 1922 en in maart 1948 in Oirschot in Nederland tot priester gewijd. De pater montfortaan werd als schrijver vooral bekend door zijn boek 'Menslief, ik hou van jou' uit 1972. Dat was een bundel van 100 telefonische boodschappen. Bosmans noemde die vitamines voor het hart. Alleen in Nederland en Vlaanderen zijn al 800.000 exemplaren van het boek verkocht. Zie ook alle tags voor Phil Bosmans op dit blog.

 

 

Liefde

 

Liefde
is warmte geven
zonder elkaar te verbranden.

 

Liefde
is vuur zijn
zonder elkaar te verteren.

 

Liefde
is elkaar heel nabij zijn
zonder elkaar te bezitten.

 

Liefde is 'houden van'
zonder elkaar vast te houden.

 

Liefde is het grote
waagstuk van het
menselijk hart.

 

De mooiste lianen
kunnen de sterkste boom wurgen,
door hem jarenlang
teder te omhelzen.

 

Voelen mensen het hart van een medemens
dan komen ze tot leven.
Alleen in liefde kan men 'mens' worden
en voelt ook de kleinste mens
zich veilig en geborgen.

 

Alleen de liefde is een huis
om in te wonen.

 

Phil Bosmans (1 juli 1922 – 17 januari 2012)

De Deense dichteres, schrijfster en essayiste Inger Christensen werd geboren op 16 januari 1935 in de stad Vejle aan de oostkust van Jutland. Zie ook alle tags voor Inger Christensen op dit blog.

 

Uit: Das gemalte Zimmer (Vertaald door Hanns Grössel)

 

“14. März

Jetzt, in dieser Stunde, beginnt die systematische Zerstörung meiner geliebten Nicolosia.

Jetzt wird sie auf die Folterbank der Ehe gelegt und gestreckt und gebeugt, bis sie eine passende Anzahl von Söhnen abgeworfen hat. Ich fasse es nicht.

Fasse nicht, daß derartige Veranstaltungen überhaupt als notwendig empfunden werden in einer Zeit, wo es so offenkundig in Mode gekommen ist, sich Mengen von unechten Kindern zuzulegen, nicht nur, um mit ihrer bloßen Existenz prahlen können, nein, wesentlich (auch), um auf Produkte von angemessener Qualität setzen zu können. Was eine ehrliche Sache ist. In bestimmten Phasen sogar eine idealistische und vernünftige Sache.

Fasse somit nicht die überhitzte Logik, die unter diesen Umständen ihre kranke Konsequenz darin sieht, die einzelne Frau gefangenzunehmen und sie in eine Sonderstellung einzusetzen, in so etwas wie ein lebensphilosophisches Zentrum, wo Geburt, Tod und Gewalt nach den überlieferten Rezepten des einfachsten Haushalts vermischt werden. Worauf das Gericht lebenspendend wie auch geheimnisvoll und gesund genannt wird. Arme Nicolosia! Väter werden wir ja ohnehin, falls wir uns überhaupt auf diesem Felde betätigen.

In meiner Verzweiflung habe ich zudem den Höchsten Vater, den Weltenberechner angerufen, in der Hoffnung, er möge in seiner Weisheit mit meiner Geliebten so kalkulieren, daß sie in ihrer aufgezwungenen Ehe außerstande ist, Söhne oder andere Kinder zu gebären.

Aber zuinnerst im Herzen bin ich in Zweifel: Warum sollte Er (als einziger) in seiner erhabenen Zerstreutheit die Hand über mich halten, einen zufälligen Sekretär? Er kann ja nicht wissen, daß dieser Sekretär in seinen müßigen Stunden Schriftsteller ist und als solcher in seinem eigentlichen Leben ein Schützling des Himmels.”

 

 

 

Inger Christensen (16 januari 1935 – 2 januari 2009)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en essayiste Susan Sontag werd geboren op 16 januari 1933 in New York. Zie ook alle tags voor Susan Sontag op dit blog.

 

Uit: Kijken naar de pijn van anderen (Vertaald door Heleen ten Holt)

 

“Ook in het tijdperk van cybermodellen zien we de geest nog steeds, net als in de oudheid, als een innerlijke rumite – als een theater – waar we beelden vormen; en het zijn deze beelden waardoor we ons dingen kunnen herinneren. Het probleem is niet dat we ons dingen herinneren door middel van foto’s, maar dat we ons alleen de foto’s herinneren. Dit herinneren via foto’s verdringt andere vormen van inzicht en herinnering. De concentratiekampen – dat wil zeggen de foto’s die zijn genomen toen de kampen in 1945 werden bevrijd – maken het grootste deel uit van alles wat met het nazisme en de verschrikkingen van de Tweede Wereldoorlog wordt geassocieerd. Gruwelijk sterven (door genocide, honger en epidemieën) maakt het grootste deel uit van wat in de herinnering is gebleven van alle onrecht en alle misslagen die postkoloniaal Afrika heeft begaan.
Zich iets herinneren betekent steeds vaker dat men zich een foto voor de geest kan halen, in plaats van een verhaal. Zelfs een schrijver die zo doordringt was van de negentiende eeuw en de ernst van het vroege literaire modernisme als W.G. Sebald voelde zich geroepen om kwistig met foto’s te strooien in zijn verhalen, elegieën over verloren gegane levens, verloren gegane natuur, verloren gegane stadsgezichten. Sebald was niet zomaar een schrijver van elegieën, hij was een militant schrijver van elegieën. Hij wilde dat de lezer zich ook zou herinneren wat hij zich herinnerde.
Afschuwwekkende foto’s verliezen niet automatisch hun vermogen om te choqueren. Ze bieden echter niet veel steun als het erom gaat het gebeurde te begrijpen. Verhalen kunnen ons helpen begrijpen. Foto’s doen iets anders: ze achtervolgen ons.”

 

 

 

 

Susan Sontag (16 januari 1933 – 28 december 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Reinhard Jirgl werd op 16 januari 1953 in Oost-Berlijn geboren. Zie ook alle tags voor Reinhard Jirgl op dit blog.

 

Uit: Abtrünnig

 

„Ich bin kein Sträfling. Niemals mußte ich eine Strafe verbüßen, also bin ich niemals freigekommen.

Ich bin der Sohn 1 Bauern aus dem Wendland, dort geboren im Sommer 1959, Geschmack vom Staub sandiger Erde auch heute noch manchmal im Traum, die aufgeworfenen Zeilen gepflügter Felder bis über den Horizont, und in klaren Nächten von-dorther schimmernd Asfodelenlicht.

Ich bin nach dem Studium der Journalistik in der-Stadt geblieben, zuerst in Hannover, dann in Hamburg. So kamen flauer Geschmack des Hafens & die Zugluft zur Erinnerung an sonnenwarmen Staub. Mauerwerk, fugendicht gefügter Backstein aufgeschichtet, gespickt mit Fremder Ertrag Reichtum Besitz, hat mich=haltlos in windige Redaktionen geweht; – im-Feuilleton routinierte Lästrygonen mit Zungen aus Papier & Seelen aus Druckerschwärze mein Umgang von Tagzu-

Tag. (Stein & Wasser – nirgends Platz zum Wurzelfassen.) Mein 1. Arbeitstag im Frühherbst 1985 lag kühl & grau in Stille vor dem Regen.

Ich bin der Mann einer Frau geworden, wir lebten über-Jahre=zusammen schon vor der-Heirat. Sie war die Stillste, die Ernsthafteste gewesen an jenem Abend auf der Semesterfeier in der Studentenkneipe, ich sah sie immer einen Schritt zurücktreten dort, wo Andere sich nach-Vorne drängten, u sie hatte dunkles Haar. Sie nahm Alles ernst, sogar mich. So kamen wir=zusammen und so blieben wir zusammen.

Der Tag unsrer Hochzeit – das Wort JA als wär eine Tür hinter mir zugeschlagen, das Licht plötzlich glanzlos & schal. Über-Jahre=zusammen – das war frei u willig; jetzt zwischen J und A Keinplatz: verheiratet = verloren. Und Jedeswort wie Ein Richtspruch aus ihrem Mund.

Um ihn nicht hören zu müssen, der Alkohol. J A : 2 Buchstaben, u: 1 fehlt immer zum andern. Doch zum öd versäuerten Leben trägt jeder selbst seine Hälfte Schuld. Die Meine drückte mich nieder wie ein uraltes Erbe: der Hof meiner Vorfahren im Wendland.“

 

 

 

Reinhard Jirgl (Oost-Berlijn, 16 januari 1953)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver, vertaler  en politicus Uwe Grüning werd geboren op 16 januari 1942 in Pabianice bij Lodz, Polen. Zie ook mijn blog van 16 januari 2010 en ook mijn blog van 16 januari 2012.

 

 

Sehnsucht

Der Hauch deines Körpers
lebt nicht mehr im Zimmer
und dennoch hast du -
diesseits jeder Erinnerung -
es niemals verlassen.

 

Noch hör ich das Klopfen
deines Schritts auf den Steinen,
einen Gruß, der verhallt.
Einen Schleier von Nebel legt
der Abend über die Augen.
Keiner
kann ihn zerreißen.

 

 

 

Uwe Grüning (Pabianice, 16 januari 1942)

 

De Australische schrijver en essayist Brian Castro werd geboren op 16 januari 1950 in Hongkong. Zie ook mijn blog van 16 januari 2009 en ook mijn blog van 16 januari 2010 en ook mijn blog van 16 januari 2012.

 

Uit: After China

 

'During winter,' Lao-tzu said, 'one should not ejaculate at all.' The venerable philosopher, reputed to be a hundred-and-eighty years old, had already surpassed becoming an Immortal. Ten partners in the hour before midnight. Almost twelve hundred copulations without emission so far this year (c. 499 BC). With each, an aphorism had come to mind.

But it had not been a good year, though the reclusive author of the Tao Te Ching had prodigiously staved off rumours that he was dying. He was banking on the hope that his aphorisms would restore him from those previous pronouncements on health which had been stale and technical. An example:

To build up yang essence, one must have sexual relations with many different women as often as possible without emission. Reinforced by the female yin ... the longer one can do this, the more yin essence will be absorbed, thereby increasing and strengthening one's vitality ... man's yang essence will flow upwards along his spinal column, delivering an awesome power to his brain and to his entire system. This will render him immortal. Time will then be suspended and exorcised. Et cetera.

These were not the words of a divinity. They weren't even the words of an aphorist.

But suddenly Lao-tzu was inspired. He had begun producing aphorisms for a secret book. One came with each young woman. He put it down to the Tiger Potion he was taking. It was recommended to him by his friend Doctor Lü Ta-ching, who was so insatiable after it that his wife took out an injunction, complaining that his attentions had devastated her.

This potion had given Lao-tzu the ability to perfect the art of intercourse. His hearing and vision became acute. His circulation improved. His loins were like those of a tiger. His skin became glossy.“

 

 

 

Brian Castro (Hongkong, 16 januari 1950)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e januari ook mijn blog van 16 januari 2011 deel 2 en eveneens deel 3.