De Nederlandse schrijver Arnon Grunberg werd geboren in Amsterdam op 22 februari 1971. Zie ook alle tags voor Arnon Grunberg op dit blog.

 

Uit: Tirza (Vertaald door Sam Garrett)

 

„After Ibi began collecting the rent there were fewer complaints about moisture on the wallpaper, radiators that didn’t work, a window that didn’t close well. Her smile took away the complaints, her legs made the sneaking suspicion that one was paying way too much to vanish into thin air. Her eyes compensated for the leaky faucet. Ibi was more important than any defects in the furnished apartment.
And then, one autumn evening, on the first of the month—always the first of the month; when Hofmeester looked back on his life he saw an endless series of paydays—she stayed away for a long time. Hofmeester was reading the evening paper as he listened to one of Elgar’s cello concertos, but when he got to the page with ‘readers’ opinions’, for he read the newspaper from cover to cover, like a book, he became worried. She had been gone for more than half an hour. He read on, but the readers’ opinions no longer sank in. After each sentence he got stuck, and his thoughts wandered to Ibi.
Of course you couldn’t just grab the money and run, sometimes you had to stop and chat a little. He remembered that from when the unwelcome task had been his to fulfill. But half an hour was no chat anymore. That was a conversation, that was half an evening meal.
He had already walked to the door twice to see if she was coming, the way one looks for streetcars that refuse to arrive. The ridiculous assumption that looking made any difference. That a peremptory glance can summon that which apparently will never show up.
She couldn’t have been mugged, she didn’t even have to leave the yard.
It puzzled him, and it kept puzzling him. His wife had gone out to pick up Tirza, who was playing at a friend’s house. Hofmeester had no one with whom to share his anxiety. He turned off the Elgar, went into the garden to look at his apple tree and then peered up through the branches at the windows behind which the tenant was concealed, but could see nothing unusual. The curtains that always hung there and that actually needed washing. No movement. It was a lovely evening for early October. Nothing rustled in the bushes. No screams. Silence. Eternal silence.“

 

 

 

Arnon Grunberg (Amsterdam, 22 februari 1971)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Paul van Ostaijen werd geboren in Antwerpen op 22 februari 1896. Zie ook alle tags voor Paul van Ostaijen op dit blog.

 

  

Leven

 

Mevr. Dr jur. heeft prachtig verdedigd

de éen-kilo-brood-dief

zijn gezin

          en bedenkt 7 (zeven) arme kinderen

vader

     een korst brood

de rechters hebben gesnikt   Het was een sterk stuk

 

In de avondkoelte wandelt Mevr. Dr jur.

             Lützowplatz

en zet zich op een bank

juist tegenover de kont van de zeegod

Verdiende rust

 

0 Wonne

 

Een schoon gezicht

 

Een schoon gezicht heeft de dagblad-postiche

CREME LA NYMPHE

zij zou zeer schoon zijn indien

                      zij geen sproeten had

Hoe jammer wanneer een zo schone vrouw sproeten heeft

zomersproeten

zoals bij deze postiche het geval is

gebekt haar

de boog van de wenkbrauwen

en de lieve mond

en de volle wangen

en de kuiltjes

doch zoals gezegd

                 hoe jammer die zomersproeten

Nochtans heb je

                 CREME LA NYMPHE

hoofdapoteek     bijhuizen     overal verkrijgbaar

het jammer kan worden verwijderd

dank zij de hoofdapoteek en de bijhuizen

zijn er op de wereld geen sproeten meer

                 en u

allerschoonste met gekruld haar en verlokkelike lippen

u

 die prijkt op de laatste bladzijde

 van het laatste nieuws

          kan ik beminnen

          omdat gij  dank de nimfezalf

          voortaan zult zijn

          zonder sproeten

of zomersproeten

 

 

 

 

Paul van Ostaijen (22 februari 1896 – 18 maart 1928) 

CD Cover

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Hugo Ball werd geboren op 22 februari 1886 in Pirmasens. Zie ook alle tags voor Hugo Ball op dit blog.

 

 

Der grüne König

 

Wir, Johann, Amadeus Adelgreif,

Fürst von Saprunt und beiderlei Smeraldis,

Erzkaiser über allen Unterschleif

Und Obersäckelmeister vom Schmalkaldis

Erheben unsern grimmen Löwenschweif

Und dekretieren vor den leeren Saldis:

»Ihr Räuberhorden, eure Zeit ist reif.

Die Hahnenfeder ab, Ihr Garibaldis!

 

Man sammle alle Blätter unserer Wälder

Und stanze Gold daraus, soviel man mag.

Das ausgedehnte Land braucht neue Gelder.

 

Und eine Hungersnot liegt klar am Tag.

Sofort versehe man die Schatzbehälter

Mit Blattgold aus dem nächsten Buchenschlag.«

 

 

 

Katzen und Pfauen

 

baubo sbugi ninga gloffa

siwi faffa

sbugi faffa

olofa fafamo

faufo halja finj

 

sirgi ninga banja sbugi

halja hanja golja biddim

 

mâ mâ

piaûpa

mjâma

 

pawapa baungo sbugi

ninga

gloffalor

 

 

 

 

Hugo Ball (22 februari 1886 – 14 september 1927) 

Hermann Hesse, Emmy Ball-Hennings, Hugo Ball in 1921

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Jane Bowles werd als Jane Auer geboren op 22 februari 1917 in New York. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009 en ook mijn blog van 22 februari 2010 en ook mijn blog van 22 februari 2011.

 

Uit: Everything is nice

 

“When I reached the place where I had met Zodelia I went over to the wall and leaned on it. Although the sun had sunk behind the houses in back of me, the sky was still luminous and the color of the blue wall had deepened. I rubbed my fingers along it; the wash was fresh and a little of the powdery stuff came off; but no matter how often I walked through these streets reaching out to touch the chalky blue wash on the houses ... on the walls, I could never satisfy my longing for the town.

I remember that once I reached out to touch the beautiful and powdery face of a clown because his face had awakened some longing; it happened at a little circus but not when I was a child.”

 

 

 

Jane Bowles (22 februari 1917 – 4 mei 1973)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 22^e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Servische schrijver Danilo Kiš werd geboren op 22 febrari 1935 in Subotica. Zie ook alle tags voor Danilo Kiš op dit blog.

 

Uit: Garden, Ashes (Vertaald door William J. Hannaher)

 

“Late in the morning on summer days, my mother would come into the room softly, carrying that tray of hers. The tray was beginning to lose its thin nickelized glaze. Along the edges where its level surface bent upward slightly to form a raised rim, traces of its former splendor were still present in flaky patches of nickel that looked like tin foil pressed out under the fingernails. The narrow, flat rim ended in an oval trough that bent downward and was banged in and misshapen. Tiny decorative protuberances – a whole chain of little metallic grapes – had been impressed on the upper edge of the rim. Anyone holding the tray (usually my mother) was bound to feel at least three or four of these semicylindrical protuberances, like Braille letters, under the flesh of the thumb. Right there, around those grapes, ringlike layers of grease had collected, barely visible, like shadows cast by little cupolas. These small rings, the color of dirt under fingernails were the remnants of coffee grounds, cod-liver oil, honey sherbet. Thin crescents on the smooth, shiny surface of the tray showed where glasses had just been removed. Without opening my eyes, I knew from the crystal tinkling of teaspoons against glasses that my mother had set down the tray for a moment and was moving toward the window, the picture of determination, to push the dark curtain aside. Then the room would come aglow in the dazzling light of the morning, and I would shut my eyes tightly as the spectrum alternated from yellow to blue to red. On her tray, with her jar of honey and her bottle of cod-liver oil, my mother carried to us the amber hues of sunny days, thick concentrates full of intoxicating aromas.“

 

 

 

Danilo Kiš (22 februari 1935 – 15 oktober 1989)

 

 

 

 

 

De Ierse schrijver Sean O'Faolain werd geboren op 22 februari 1900 in Cork. Zie ook mijn blog van 22 februari 2007 en ook mijn blog van 22 februari 2009 en ook mijn blog van 22 februari 2010.

 

Uit: The Trout

 

“It was late June, the longest days of the year. The sun had sat still for a week, burning up the world. Although it was after ten o'clock it was still bright and still hot. She lay on her back under a single sheet, with her long legs spread, trying to keep cool. She could see the D of the moon through the fir-tree -- they slept on the ground floor. Before they went to bed her mummy had told Stephen the story of the trout again, and she, in her bed, had resolutely presented her back to them and read her book. But she had kept one ear cocked.

'And so, in the end, this naughty fish who would not stay at home got bigger and bigger, and the water got smaller and smaller. . . .' Passionately she had whirled and cried, 'Mummy, don't make it a horrible old moral story!' Her mummy had brought in a Fairy Godmother, then, who sent lots of rain, and filled the well, and a stream poured out and the trout floated away down to the river below. Staring at the moon she knew that there are no such things as Fairy Godmothers and that the trout, down in The Dark Walk, was panting like an engine. She heard somebody unwind a fishing-reel. Would the beasts fish him out!

She sat up. Stephen was a hot lump of sleep, lazy thing. The Dark Walk would be full of little scraps of moon. She leaped up and looked out the window, and somehow it was not so lightsome now that she saw the dim mountains far away and the black firs against the breathing land and heard a dog say, bark-bark. Quietly she lifted the ewer of water, and climbed out the window and scuttled along the cool but cruel gravel down to the maw of the tunnel. Her pyjamas were very short so that when she splashed water it wet her ankles. She peered into the tunnel. Something alive rustled inside there.

She raced in, and up and down she raced, and flurried, and cried aloud, 'Oh, Gosh, I can't find it,' and then at last she did. Kneeling down in the damp she put her hand into the slimy hole. When the body lashed they were both mad with fright. But she gripped him and shoved him into the ewer and raced, with her teeth ground, out to the other end of the tunnel and down the steep paths to the river's edge.“

 

 

 

Sean O'Faolain (22 februari 1900 – 20 april 1991)

 

 

 

 

De Afro-Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Ishmael Scott Reed werd geboren op 22 februari 1938 in Chattanooga, Tennessee. Zie ook mijn blog van 22 februari 2009 en ook mijn blog van 22 februari 2010 en ook mijn blog van 22 februari 2011.

 

 

I Am a Cowboy in the Boat of Ra

 

The devil must be forced to reveal any such physical evil

(potions, charms, fetishes, etc.) still outside the body

and these must be burned.' (Rituale Romanum, published

1947, endorsed by the coat-of-arms and introductory

letter from Francis cardinal Spellman)

 

I am a cowboy in the boat of Ra,

sidewinders in the saloons of fools

bit my forehead like O

the untrustworthiness of Egyptologists

who do not know their trips. Who was that

dog-faced man? they asked, the day I rode

from town.

 

School marms with halitosis cannot see

the Nefertiti fake chipped on the run by slick

germans, the hawk behind Sonny Rollins' head or

the ritual beard of his axe; a longhorn winding

its bells thru the Field of Reeds.

 

I am a cowboy in the boat of Ra. I bedded

down with Isis, Lady of the Boogaloo, dove

deep down in her horny, stuck up her Wells-Far-ago

in daring midday getaway. 'Start grabbing the

blue,' I said from top of my double crown.

 

I am a cowboy in the boat of Ra. Ezzard Charles

of the Chisholm Trail. Took up the bass but they

blew off my thumb. Alchemist in ringmanship but a

sucker for the right cross.

 

I am a cowboy in the boat of Ra. Vamoosed from

the temple i bide my time. The price on the wanted

poster was a-going down, outlaw alias copped my stance

and moody greenhorns were making me dance;

while my mouth's

shooting iron got its chambers jammed.

 

I am a cowboy in the boat of Ra. Boning-up in

the ol' West i bide my time. You should see

me pick off these tin cans whippersnappers. I

write the motown long plays for the comeback of

Osiris. Make them up when stars stare at sleeping

steer out here near the campfire. Women arrive

on the backs of goats and throw themselves on

my Bowie.

 

I am a cowboy in the boat of Ra. Lord of the lash,

the Loup Garou Kid. Half breed son of Pisces and

Aquarius. I hold the souls of men in my pot. I do

the dirty boogie with scorpions. I make the bulls

keep still and was the first swinger to grape the taste.

 

I am a cowboy in his boat. Pope Joan of the

Ptah Ra. C/mere a minute willya doll?

Be a good girl and

bring me my Buffalo horn of black powder

bring me my headdress of black feathers

bring me my bones of Ju-Ju snake

go get my eyelids of red paint.

Hand me my shadow

 

I'm going into town after Set

 

I am a cowboy in the boat of Ra

 

look out Set here i come Set

to get Set to sunset Set

to unseat Setto Set down Set

 

usurper of the Royal couch

imposter RAdio of Moses' bush

party pooper O hater of dance

vampire outlaw of the milky way

 

 

 

 

Ishmael Reed (Chattanooga, 22 februari 1938)

 

 Zie voor nog meer schrivers van de 22^e februari ook mijn blog van 22 februari 2011 deel 2,

De Vlaamse dichter, essayist, journalist en tijdschriftuitgever Herman de Coninck werd geboren in Mechelen op 21 februari 1944. Zie ook alle tags voor Herman de Coninck op dit blog.

 

 

Zoals dit eiland van de meeuwen

 

Zoals dit eiland van de meeuwen
is en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand,

zo is dit eiland van de meeuwen
en de meeuwen van hun krijsen
en hun krijsen van de wind
en de wind van niemand. 

 

 

  

De lenige liefde (6)

 

Zoals je binnenkwam en dag zei,
en uit je kleren en je woorden stapte

 

(het voorlaatste wat je voor me uit-
deed was het woord “lieveling”
en het laatste een glimlach; toen
opende je dehaakjes en ik kwam erin
en je sloot ze)

 

zo ging je ook weer weg, trok
enkel veel te dunne woorden
van afscheid om je heen en rilde.

 

  

 

Parabel van de verloren vader

 

Zoon wil wereld veranderen.
Vader eigenlijk liever zoon.
Maar hij kan alleen een zin veranderen
tot die niet meer anders wil.

Je zal maar jong zijn en meningen hebben
van anderen, en verder niks,
niet eens een dode vader.

'Dat eigen leven, begin daar gvd. eens mee,
en kom over tien jaar eens terug met verdriet
in plaats van gelijk, bijvoorbeeld na een vrouw of twee.
Dat ik kan zeggen: je bent dezelfde gebleven.'

Het bovenstaande is tien jaar geleden geschreven.
En aldus is tien jaar later geschied.

 

 

 

 

Herman de Coninck (21 februari 1944 - 22 mei 1997)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Chuck Palahniuk werd geboren op 21 februari 1962 in Pasco, Washington. Zie ook alle tags voor Chuck Palahniuk op dit blog.

 

Uit: Lullaby

 

“At first, the new owner pretends he never looked at the living room floor. Never really looked. Not the first time they toured the house. Not when the inspector showed them through it. They'd measured rooms and told the movers where to set the couch and piano, hauled in everything they owned, and never really stopped to look at the living room floor.
They pretend. Then on the first morning they come downstairs, there it is, scratched in the white-oak floor:
GET OUT
Some new owners pretend a friend has done it as a joke. Others are sure it's because they didn't tip the movers. A couple of nights later, a baby starts to cry from inside the north wall of the master bedroom.
This is when they usually call. And this new owner on the phone is not what our hero, Helen Hoover Boyle, needs this morning. This stammering and whining. What she needs is a new cup of coffee and a seven-letter word for "poultry." She needs to hear what's happening on the police scanner. Helen Boyle snaps her fingers until her secretary looks in from the outer office. Our hero wraps both hands around the mouthpiece and points the telephone receiver at the scanner, saying, "It's a code nine-eleven." And her secretary, Mona, shrugs and says, "So?"
So she needs to look it up in the codebook.
And Mona says, "Relax. It's a shoplifter."
Murders, suicides, serial killers, accidental overdoses, you can't wait until this stuff is on the front page of the newspaper. You can't let another agent beat you to the next rainmaker.
Helen needs the new owner at 325 Crestwood Terrace to shut up a minute. Of course, the message appeared in the living room floor. What's odd is the baby doesn't usually start until the third night. First the phantom message, then the baby cries all night. If the owners last long enough, they'll be calling in another week about the face that appears, reflected in the water when you fill the bathtub. A wadded-up face of wrinkles, the eyes hollowed-out dark holes.”

 

 

 

Chuck Palahniuk (Pasco, 21 februari 1962)

 

 

 

De Nederlandse dichter en prozaschrijver Hans Andreus werd geboren in Amsterdam op 21 februari 1926. Zie ook alle tags voor Hans Andreus op dit blog.

 

  

Bloemen leven licht-zinnig

 

Bloemen leven licht-zinnig in hun bladen.
Dieren lopen vanzelfsprekend; ze zwijgen
van wat ze zouden kunnen zijn; hun daden
gebeuren altijd nu; dieren zijn eigen.

Mensen doen alsof. Bestaan in ijskouden,
denken, denken, denken dat ze bestaan.
Geen mens kènt een mens. Men wil zich vasthouden.
Angst laat niet los. Men kijkt zijn spiegel aan.

En hangt zich op aan winterse systemen
of takken van geloof. Maar dood is dood.
Men neemt zich mee en is niet mee te nemen.

En ik ben eenzelfde. Maar leg mij bloot,
omdat ik zien wil wie ik toch nog ben.
Ik moet toch een mens zijn die ik herken.

 

 

 

Decemberbrief

 

Ik wilde dat je dichter bij me was.
Het jaar is oud en heeft niets meer te zeggen.
Het weer is somber. Alle dagen staat er
een haveloze regen voor de ramen
lam zwaaiend als een dronkelap. Ik loop
door 't huis, de kamers waarin jij niet bent
en die dus leeg zijn. Of ik zit maar ergens
en kijk naar buiten tot het donker is.
De televisie 's avonds een meest trieste
vertoning in een eenmansbioskoop,
zoek ik maar vroeg mijn bed op, slaap pas laat
en word weer vroeg uit boze dromen wakker
omdat ik jou ook in de slaap niet vinden kan.
Ik wilde dat het jaar nu over was
en jij weer dichter bij me, bij me was.

 

 

 

Mol

 

Dat ik woon in de aarde,
woel door de grote moeder,
kind aan huis blijf bij haar,

en dat ik het gevaar
schuw van alles onder de zon -
goed, maar moet ik niet leven

zoals ik ben, blind
en met de onrust in de poten
van een grond doordrenkt van doden?

 

 

 

 

Hans Andreus (21 februari 1926 – 9 juni 1977)

 

 

 

 

De Engelse dichter, essayist en criticus Wystan Hugh Auden werd geboren in York op 21 februari 1907. Zie ook alle tags voor Wystan Hugh Auden op dit blog.

 

 

On the Circuit

 

Among pelagian travelers,

Lost on their lewd conceited way

To Massachusetts, Michigan,

Miami or L.A.,

 

An airborne instrument I sit,

Predestined nightly to fulfill

Columbia-Giesen-Management's

Unfathomable will,

 

By whose election justified,

I bring my gospel of the Muse

To fundamentalists, to nuns,

to Gentiles and to Jews,

 

And daily, seven days a week,

Before a local sense has jelled,

From talking-site to talking-site

Am jet-or-prop-propelled.

 

Though warm my welcome everywhere,

I shift so frequently, so fast,

I cannot now say where I was

The evening before last,

 

Unless some singular event

Should intervene to save the place,

A truly asinine remark,

A soul-bewitching face,

 

Or blessed encounter, full of joy,

Unscheduled on the Giesen Plan,

With, here, an addict of Tolkien,

There, a Charles Williams fan.

 

Since Merit but a dunghill is,

I mount the rostrum unafraid:

Indeed, 'twere damnable to ask

If I am overpaid.

 

Spirit is willing to repeat

Without a qualm the same old talk,

But Flesh is homesick for our snug

Apartment in New York.

 

A sulky fifty-six, he finds

A change of mealtime utter hell,

Grown far too crotchety to like

A luxury hotel.

 

The Bible is a goodly book

I always can peruse with zest,

But really cannot say the same

For Hilton's Be My Guest.

 

Nor bear with equanimity

The radio in students' cars,

Muzak at breakfast, or--dear God!--

Girl-organists in bars.

 

Then, worst of all, the anxious thought,

Each time my plane begins to sink

And the No Smoking sign comes on:

What will there be to drink?

 

Is this my milieu where I must

How grahamgreeneish!  How infra dig!

Snatch from the bottle in my bag

An analeptic swig?

 

Another morning comes: I see,

Dwindling below me on the plane,

The roofs of one more audience

I shall not see again.

 

God bless the lot of them, although

I don't remember which was which:

God bless the U.S.A., so large,

So friendly, and so rich.

 

 

 

 

W. H. Auden (21 februari 1907 – 29 september 1973)

Hier met Christopher Isherwood (links) in de trein, 1938

 

 

 

 

 

De Franse schrijfster Laure Limongi werd geboren op 21 februari 1976 in Bastia (Corsica). Zie ook mijn blog van 21 februari 2009 en ook mijn blog van 21 februari 2010 en ook mijn blog van 21 februari 2011.

 

Uit: Le travail de rivière

 

« Je suis accrochée à cette vie comme à un poumon gris. Pourtant je souris. Mes pieds avancent l’un après l’autre, bien docilement, qu’il vente ou qu’il neige. Personne ne pourrait imaginer la voix qui hurle en moi et qui recouvre tout. La peur de la mort, le fracas des machines. Personne ne pourrait l’imaginer derrière le chignon peigné et les yeux qui reflètent les arbres. Derrière les liens soigneusement dessinés, pleins et déliés. Je m’éloigne bien docilement de ce que j’ai été. De ce que j’ai cru être. Et ce pas crée une écorce fendue d’un grand rire. Un point arrêté sur une image au ralenti, tout est flou autour car c’est la Grande Histoire qui passe, son train sinuant. Seul mon regard pourra vous y assurer un chemin net avec de vrais visages, presque de chair. J’ai dit presque. Des gestes, des dimensions, des angles. Où se cogner. Je suis accrochée à cette vie comme aussi bien pas. C’est arbitraire, je le sais. Qu’est-ce qui ne l’est pas ? C’est versatile une femme, tous les proverbes le disent et mon père aussi. Ainsi que ses amis. C’est versatile un homme qui court après sa mort en croyant la fuir. Ça, personne ne le dit. La répétition des gestes aide. On le croit. Le souvenir, les traditions. La monotonie est douce comme un matin pluvieux, l’intérieur de mes bras. Fade comme les repas quotidiens, l’odeur du savon noir. Et si je pleurais, qu’est-ce que ça changerait ? Et si je criais aussi fort que le loup du bois ? Le cou tendu à se briser, crocs à l’air, bavant ma vie ? Cela n’effraierait sans doute que les enfants et les curés. »

 

 

Laure Limongi (Bastia 21, februari 1976)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 21e februari ook mijn vorige blog van vandaag.

De Chinees-Amerikaanse schrijver Ha Jin werd geboren op 21 februari 1956 in Jinzhou, China. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009 en ook mijn blog van 21 februari 2010 en ook mijn blog van 21 februari 2011.

 

Uit: War Trash

 

„Before the Communists came to power in 1949, I was a sophomore at the Huangpu Military Academy, majoring in political education. The school, at that time based in Chengdu, the capital of Szechuan Province, had played a vital part in the Nationalist regime. Chiang Kai-shek had once been its principal, and many of his generals had graduated from it. In some ways, the role of the Huangpu in the Nationalist army was like that of West Point in the American military.
The cadets at the Huangpu had been disgusted with the corruption of the Nationalists, so they readily surrendered to the People's Liberation Army when the Communists arrived. The new government disbanded our academy and turned it into a part of the Southwestern University of Military and Political Sciences. We were encouraged to continue our studies and prepare ourselves to serve the new China. The Communists promised to treat us fairly, without any discrimination. Unlike most of my fellow students who specialized in military science, however, I dared not raise my hopes very high, because the political courses I had taken in the old academy were of no use to the People's Liberation Army. I was more likely to be viewed as a backward case, if not a reactionary. At the university, established mainly for reindoctrinating the former Nationalist officers and cadets, we were taught the basic ideas of Marx, Lenin, Stalin, and Mao Zedong, and we had to write out our personal histories, confess our wrongdoings, and engage in self- and mutual criticism. A few stubborn officers from the old army wouldn't relinquish their former outlook and were punished in the reeducation program-they were imprisoned in a small house at the northeastern corner of our campus. But since I had never resisted the Communists, I felt relatively safe. I didn't learn much in the new school except for some principles of the proletarian revolution.“

 

  

 

Ha Jin (Jinzhou, 21 februari 1956)

 

 

 

 

De Franse schrijfster Anaïs Nin werd geboren op 21 februari 1903 in Neuilly. Zie ook alle tags voor Anaïs Nin op dit blog.

 

Uit: The Diaries

 

„August 11, 1914.~~~"Impressions of Arrival In New York"

We were all dressed and on deck. It was 2 o'clock and one could vaguely see a city, but very far away. The sea was gray and heavy. How different from the beautiful sea of Spain! I was anxious to arrive, but I was sad.

I felt a chill around my heart and I was seeing things all wrong.

Suddenly we were wrapped in a thick fog. A torrential rain began to fall, thunder rumbled, lightning flashes lit the heavy black sky. The people promptly took refuge in the lounge. None of the Spanish passengers had ever seen weather like that, so the frightened women wept,the men prayed in low tones. We were not afraid.

Maman had seen many storms and her calmness reassured us. We were the first to go back up on the wet deck. But the fog continued and we waited.

It was 4 o'clock when the ship began to move again, slowly, as though she approached the great city with fear. Now, leaning on the railing, I couldn't hear anything. My eyes were fixed on the lights that drew closer, I saw the tall buildings, I heard the whistling of the engine, I saw a great deal of movement. Huge buildings went by in front of me. I hated those buildings in advance because they hid what I love most--flowers, birds, fields, liberty.

Maman came up to me and took me for a walk, whispering in my ear the wonderful things I was going to see. But although I admire New York for its progress, I hate it, I find it superficial. I saw it as an ugly prison. Maman was still walking, but seeing that I wasn't paying the slightest attention, she didn't talk to me anymore, but her eyes looked worried. my head felt heavy, my heart seemed full enough to burst, I felt sad and unhappy.“

 

 

 

Anaïs Nin (21 februari 1903 – 14 januari 1977)

 

 

 

De Franse schrijver Raymond Queneau werd geboren op 21 februari 1903 in Le Havre. Zie ook alle tags voor Raymond Queneau op dit blog.

 

 

L’iinspiration

 

De son juchoir
la poule laisse choir
un oeuf
c’est une imprudence
un moment d’absence
mais il tombe pouf
dans la paille :
la fermière était prévoyante
combien de poèmes brisés
que ne recueille aucun recueil.

 

 

 

La leçon de choses

 

Venez, poussins,
Asseyez-vous
Je vais vous instruire sur l’œuf
Dont tous vous venez, poussins.
L’œuf est rond
Mais pas tout à fait
Il serait plutôt ovoïde
Avec une carapace
Et vous en venez tous, poussins
Il est blanc
Pour votre race
Crème ou même orangé
Avec parfois collé
Un brin de paille
Mais ça,
C’est un supplément
A l’intérieur, il y a…
Mais pour y voir
Faut le casser
Et alors d’où - vous poussins - sortirez ?

 

 

 

Raymond Queneau (21 februari 1903 – 25 oktober 1976)

 

De Amerikaanse schrijver David Foster Wallace werd geboren op 21 februari 1962 in New York. Zie ook mijn blog van 21 februari 2009 en ook mijn blog van 21 februari 2010 en ook mijn blog van 21 februari 2011.

 

Uit: Infinite Jest

 

„The Dean at left, a lean yellowish man whose fixed smile nevertheless has the impermanent quality of something stamped into uncooperative material, is a personality-type I've come lately to appreciate, the type who delays need of any response from me by relating my side of the story for me, to me. Passed a packet of computer-sheets by the shaggy lion of a dean at center, he is speaking more or less to these pages, smiling down.

'You are Harold Incandenza, eighteen, date of secondary-school graduation approximately one month from now, attending the Enfield Tennis Academy, Enfield, Massachusetts,a boarding school where you reside.' His reading glasses are rectangular, court-shaped, the sidelines at top and bottom. 'You are, according to Coach White and Dean [unintelligible], a regionally, nationally and continentally ranked junior tennis player, a potential O.N.A.N.C.A.A. athlete of substantial promise, recruited by Coach White via correspondence with Dr. Tavis here commencing . . . February of this year.' The top page is removed and brought around neatly to the bottom of the sheaf, at intervals. 'You have been in residence at the Enfield Academy since age seven.'

I am debating whether to risk scratching the right side of my jaw, where there is a wen.“

 

 

 

 

David Foster Wallace (21 februari 1962 – 12 september 2008)

 

 

De Nederlandse schrijver Justus van Effen werd geboren in Utrecht op 21 februari 1684. Zie ook alle tags voor Justus van Effen op dit blog.

 

Uit: N^o. 2. Den 27. Augusty 1731. De Hollandsche Spectator.

 

„OM tot de styl te komen, waar van ik voorneemens ben my te bedienen, heb ik iets te verhandelen met de Heeren Puristen of Taal-zuiveraars. Eertyds ben ik van hunne bende geweest, en niet alleen een verwonderend liefhebber van hunne gelukkige poogingen, maar zelfs een ieverig navolger, en mede-dinger. Zelf heb ik, zonder roem gesprooken, reeds in myn kindsche jaaren Koppelwoorden t'zamen gesteld, die, in uitgestrektheid en hardigheid, voor niemant hunner trotze en opgeblazene broederen behoefden te wyken, dewelke, indien ik raadzaam hadde gedagt, den zelve het ligt te doen zien, zonder twyfel hun fortuin in de wereld zoude gemaakt hebben. Zommigen van deze myne treffelyke uitvindingen is dit geluk al te beurt gevallen. Dewyl ik onbekend ben, durf ik zeggen, dat ik de man ben, die de eer heb, op de leest van 't woord Jufferdom, dat van Dichterdom geschoeit te hebben, zoo dat aan my, en aan niemand anders verschuldigt zy, dat men met zoo veel destigheid en zoetluidendheid in verscheidene van onze vaderlandsche dichten hoort brommen: Het Neerduitsch Dichterdom &c. Ik verwonderde my zelfs, dat dit maakzel myns vernufts aan andere fraije geesten, die meer als ik, haar werk van in onze moedertaal te schryven maakten, geen aanleiding gaf, om met die bevallige uitgang van dom, andere woorden, en wel voornamentlyk koppel-woorden op te pronken; waarom dagt ik, wanneer men in 't gemeen spreeken wil van Kleermaakers of Hairsnyers, ook niet gezegt, 't Kleermaakerdom, 't Hairsnyerdom.

 

 

 

Justus van Effen (21 februari 1684 - 18 september 1735)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 21^e februari ook mijn blog van 21 februari 2011.