De Colombiaanse schrijver Gabriel García Márquez werd op 6 maart 1928 in de kustplaats Aracataca geboren. Zie ook alle tags voor Gabriel García Márquez op dit blog.

 

Uit: Leben, um davon zu erzählen (Vertaald door Dagmar Ploetz)

 

„Meine Mutter bat mich, sie zum Verkauf des Hauses zu begleiten. Sie war morgens in Barranquilla eingetroffen, kam aus dem fernen Städtchen, in dem die Familie wohnte, und hatte keine Ahnung, wie sie mich finden sollte. Sie fragte hier und dort bei Bekannten nach, und man gab ihr den Hinweis, in der Buchhandlung Mundo oder in den Cafes der Umge­bung zu suchen, wo ich mich zweimal täglich mit meinen Schriftstellerfreunden zu treffen pflegte. Der das sagte, warnte sie: »Nehmen Sie sich in Acht, die sind völlig durchgedreht.« Punkt zwölf war sie da. Mit ihrem leichtfüßigen Schritt bahn­te sie sich den Weg durch die Büchertische, stand vor mir, schaute mir mit dem schalkhaften Lächeln ihrer besten Tage in die Augen und sagte, noch bevor ich reagieren konnte:
»Ich bin deine Mutter.«
Etwas an ihr hatte sich verändert, was mir nicht erlaubte, sie auf den ersten Blick zu erkennen. Sie war fünfundvierzig Jahre alt. Zählt man die elf Geburten zusammen, war sie fast zehn Jahre lang schwanger gewesen und hatte mindestens noch einmal so lang ihre Kinder gestillt. Sie war vor der Zeit vollständig ergraut, die Augen wirkten größer und erstaunt hinter ihrer ersten Bifokalbrille, und sie trug strenge Trauer wegen des Todes ihrer Mutter, hatte jedoch die römische Schönheit ihres Hochzeitsfotos bewahrt, die eine herbstliche Aura nun mit Würde umgab. Zuallererst, noch bevor sie mich umarmte, sagte sie in ihrer gewohnt zeremoniösen Art:
»Ich bin gekommen, weil ich dich um den Gefallen bitten möchte, mich zum Verkauf des Hauses zu begleiten.«
Sie musste nicht sagen, wohin, noch um welches Haus es sich handelte, denn für uns gab es nur eins auf der Welt: das alte Haus der Großeltern in Aracataca, in dem geboren zu werden ich das Glück hatte und in dem ich seit meinem achten Lebensjahr nicht mehr gewohnt habe. Ich hatte gerade die juristische Fakultät nach sechs Semestern verlassen, die ich vor allem dazu genutzt hatte, alles, was mir in die Hände kam, zu lesen und die unvergleichliche Poesie des spanischen Siglo de Oro auswendig zu rezitieren.“

 

 

Gabriel García Márquez (Aracataca,  6 maart 1928)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Günter Kunert werd geboren op 6 maart 1929 in Berlijn. Zie ook alle tags voor Günter Kunert op dit blog.

 

 

Irrwegeszoll

 

Da hielt ich

den Wagen an und stieg aus.

Kein Mensch nirgendwo.

Liebliches Gestein ringsum.

Du bist die alte Straße

von Rom nach Nifl heim.

Hinter dem verqueren Gebirge aber

lauert der deutsche Wald

und die Weltgeschichte, das Weltgericht,

das Vergehen und Vergessen.

Ausgezogen für Imperien

heimgekehrt niemals wirklich. Allein

der Fels

gedenkt ihrer wie meiner

in aller Stille, die war, die ist,

die bleibt

über Abgründe hinweg

das einzig Lebendige.

 

 

 

Sonntagmorgen

 

Ein Fasan rennt aufgeregt

durch den Garten, mit einer Botschaft

an seinesgleichen vielleicht: Hüte dich

vor dem Jäger! Doch der

kennt den Flüchtenden und seine

hilfl os fl atternden Signale, sein

mißtönendes letztes Rufen, bevor

die endgültige Verwandlung

ihn ereilt.

 

 

 

Günter Kunert (Berlijn, 6 maart 1929)

 

 

 

 

De Surinaamse schrijver Clark Accord werd op 6 maart 1961 geboren in de Surinaamse hoofdstad Paramaribo. Zie ook mijn blog van 12 mei 2011 en eveneens mijn blog van 6 maart 2011.

 

Uit: De koningin van Paramaribo

 

„Maar er was nog iets. Izaak's ogen werden zo groot als schotels toen hij de brandende sigaar tussen haar benen zag. Als gehypnotiseerd staarde hij naar haar schaamstreek. De temperatuur van het bloed in zijn liezen naderde het kookpunt, en de receptoren van zijn huidzenuwen stonden zo op scherp dat zelfs het contact met zijn kleding hem te veel werd. Tevergeefs probeerde hij met zijn tong zijn lippen te bevochtigen.Plotseling sloot Maxi Linder haar ogen en gooide haar hoofd in haar nek. Haar buikspieren spanden zich. Het vuur in de punt van de sigaar gloeide op en tot Izaak's grote verbazing kringelde er een pluim rook uit haar geslacht.Er ontsnapte een zucht aan Izaak's lippen die het midden hield tussen pijn en verlangen. Zijn mond viel open, zijn knieën voelden aan als pudding en hij zeeg neer op de stoel achter hem, alsof het leven uit zijn lijf geweken was.Onaangekondigd trok Maxi Linder de sigaar uit haar geslacht. 'Deze voorstelling is niet bij de prijs inbegrepen. Als je wilt dat ik verderga kost het je vijf gulden extra.' In één beweging legde ze haar lange geschoeide benen op de vloer. Met een geamuseerd vragende blik in haar ogen keek ze hem aan.

Gedurende een paar seconden kon Izaak zijn spraak niet vinden. Nooit eerder had hij een vrouw zulke kunsten zien vertonen. Dat een bezoek aan Maxi Linder een gebeurtenis was om niet snel te vergeten was hem niet onbekend, maar niets dat hij over haar had horen vertellen had hem voorbereid op zo'n opwindende vertoning.“

 

 

 

Clark Accord (6 maart 1961 – 11 mei 2011)

 

 

 

 

De Engelse dichteres Elizabeth Barrett Browning werd op 6 maart 1806 geboren in Durham, Engeland. Zie ook alle tags voor Elizabeth Barrett Browning op dit blog.

 

 

Patience Taught by Nature

 

'O dreary life,' we cry, ' O dreary life ! '

And still the generations of the birds

Sing through our sighing, and the flocks and herds

Serenely live while we are keeping strife

With Heaven's true purpose in us, as a knife

Against which we may struggle ! Ocean girds

Unslackened the dry land, savannah-swards

Unweary sweep, hills watch unworn, and rife

Meek leaves drop yeary from the forest-trees
To show, above, the unwasted stars that pass

In their old glory: O thou God of old,

Grant me some smaller grace than comes to these !--

 

But so much patience as a blade of grass

Grows by, contented through the heat and cold.

 

 

 

 

The Best Thing in the World

 

What's the best thing in the world?
June-rose, by May-dew impearled;
Sweet south-wind, that means no rain;
Truth, not cruel to a friend;
Pleasure, not in haste to end;
Beauty, not self-decked and curled
Till its pride is over-plain;
Love, when, so, you're loved again.
What's the best thing in the world?
--Something out of it, I think.

 

 

 

 

Elizabeth Barrett Browning (6 maart 1806 – 29 juni 1861)

Portret door John Brett

 

 

 

 

De Franse schrijver Stéphane Hoffmann werd geboren op 6 maart 1958 in Saint-Nazaire. Zie ook alle tags voor Stéphane Hoffmann op dit blog.

 

Uit: Les autos tamponneuses

 

„1

Bien que bordelais, Jean-Charles Lawton ne répugne pas aux concours de prouts. À cinquante ans bientôt, c'est même encore l'idée qu'il se fait de bons moments entre amis.

Aussi, lorsqu'on lui transmit une invitation pour le quarantième anniversaire de notre mariage : régate, suivie d'une soirée habillée, il crut d'abord avoir mal compris.

 

2

Pas tant que moi.

Quand, par Nelly Pilou (c'est la bonne), j'entends parler de ces festivités, je me précipite chez ma femme, que je trouve étendue sur son sofa – le fameux sofa d'Hélène –, lunettes au bout du nez, livre à la main, crayon entre les dents :

– Hélène, quelle idée ! Nous nous entendons bien, n'est-ce pas ?

Sans lever les yeux, elle murmure, comme pour ellemême:

– Oui.

– Es-tu heureuse avec moi ?

Elle me regarde un instant, mais garde le crayon entre les dents :

– Avec ou fans toi, je fuis heureuse, Pierre. Plus fimple comme fa. La moindre des foses. Queftion d'hygiène. Fuffit de fe contenter de fe qu'on a, voilà tout.

– F'est, euh… c'est la mort du progrès, ton programme. Ça ne va pas très loin.

Elle crache son crayon et me regarde dans les yeux :

– Je ne vais pas très loin, Pierre. Seulement, je veux montrer que je vais bien.

– C'est important ?

– Ça fait partie du job.“

 

 

 

Stéphane Hoffmann (Saint-Nazaire, 6 maart 1958)

 

 

 

 Zie voor nog meer schrijvers van de 6e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Japanse schrijver Teru Miyamoto werd geboren op 6 maart 1947 in Kobe. Zie ook alle tags voor Elizabeth Tery Miyamoto op dit blog.

 

Uit: Kinshu: Autumn Brocade (Vertaald door Roger K Thomas)

 

„He divides his time equally between Kôroen and the Aoyama condominium. Around the beginning of October, when the company car came to pick him up, he lost his footing going down the stone staircase in front of the condominium and injured his ankle badly-a hairline fracture and a good deal of swelling, which left him unable to walk. In a panic, I jumped on the Shinkansen bullet train with Kiyotaka and rushed to see him. No sooner had he lost his mobility than he became difficult to deal with. He disliked the fussy way Ikuko looked after him, and telephoned for me to come over though I had just left. Thinking that it might turn out to be a long stay, I had no choice but to take Kiyotaka along. As soon as Father saw our faces he calmed down. Perhaps worrying about the house in Kôroen, he perversely started to say that we should go back right away. I didn't know whether to be amazed or amused by his willfulness. Entrusting him to the care of Ikuko and Okabe, his secretary, I decided to return to Kôroen and left for Tokyo Station with Kiyotaka.

It was there that I saw a travel poster for Mount Zaô.The large photograph was filled with the spreading branches of brightly colored trees in autumn. I had always associated Zaô with its ice-covered trees in winter, and I stood in the Tokyo Station concourse imagining how these trees-which would become pillars of ice, but were now brilliant with autumn foliage-would look swaying in the breeze under a star-studded night sky. For some reason, I felt an irresistible urge to let my handicapped child experience the invigorating mountains and see all the stars. When I told Kiyotaka this, his eyes brightened and he begged me to take him there. Although it seemed too much of an adventure for the two of us, we went to a travel agent inside the station and bought train tickets to Yamagata. Then we made reservations at an inn at Zaô. Hot Spring, and tried to reserve return seats on a flight from Sendai to Osaka Airport. No seats were available, though, and we had to change our plans and stay an extra night at either Zaô or Sendai before our return flight. I decided to stay two nights at Zaô so we headed for Ueno Station to catch the tram there. If we had stayed only one night at Zaô. I would not have run into you. It all seems very strange to me now.“

 

 

 

Teru Miyamoto (Kobe, 6 maart 1947)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver, fotograaf en journalist Nicolas Bouvier werd geboren op 6 maart 1929 in Lancy. Zie ook alle tags voor Nicolas Bouvier op dit blog.

 

 

LE DEHORS

 

Comme le temps passe

 

« …I hate to see the evening sun go down… »

murmure la radio du coiffeur

avec accompagnement de cymbales japonaises

mais c'est bien peu de circonstance

le soleil est à peine levé

et les crachoirs de la boutique

commencent justement à briller

 

soupirs matinaux

mille anguilles électriques me travaillent les tempes

une couronne de mousse impériale

s'élève sur mon front

et je vois dans la glace

la moitié de mon visage

en train de rire de l'autre

 

posé entre les cuirs à aiguiser

un bouquet de tagètes

m'adresse des signes éperdus

dont le sens n'est guère convenable

« …kore nani… » (qu'est-ce que c'est ?)

fait une voix d'enfant dans la rue

un peu moins de bruit s'il vous plaît

c'est l'exact milieu de ma vie

c'est un peu de mon temps qui passe

 

Tokyo, banlieue nord,

 

Novembre 1964

 

 

 

Nicolas Bouvier (6 maart 1929 – 17 februari 1998)

 

 

De Noorse schrijver Jan Kjærstad werd geboren op 6 maart 1953 in Oslo. Zie ook mijn blog van 6 maart 2007 en ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010 en ook mijn blog van 6 maart 2011.

 

Uit: Norman’s Area (Vertaald door Julie Marie Hansen)

 

„The open window faced west, and when I woke the sound of the sea reached me with a clarity that told me my senses were back to normal. I knew I could not put it off any longer. What I most wanted to do was to comb the island, find out whether the woman in the rowboat lived here – I had dreamt of her hair – but first I had to get to the bottom of something else. The nausea. Not the nausea of a hangover but the mysterious nausea that had suddenly laid me low some months earlier.

This brings me to a crucial point in my story (search?), and here I would ask not only that you pay attention, but that you keep an open mind: it was early summer and I was sitting in my office, reading a manuscript which, strictly speaking, I did not have to read. I was doing it as a gesture – all vain authors loved a perceptive remark at a party – and because I liked to keep myself up-to-date. I was about halfway through this manuscript when I began to feel nauseous. I thought it must have been something I‟d eaten: because I had had lunch down by the harbour, where I had been wooing – or what in my business is called „nurturing‟ – one of our promising new writers, and to make him feel special I had insisted on ordering champagne and oysters. But back in my office I soon realised that this queasiness was caused by what I was reading. And here I should just say that it was not a bad manuscript. Not at all. Its authoress was one of the most acclaimed in Norway, the novel had long since been snapped up by a publisher and I could tell with half an eye that it was no worse than her previous books.“

 

 

Jan Kjærstad (Oslo,  6 maart 1953)

 

 

 

 

De Italiaanse beeldhouwer, schilder, architect en dichter Michelangelo werd geboren op 6 maart 1475 in Caprese. Zie ook mijn blog van 6 maart 2009 en ook mijn blog van 6 maart 2010 en ook mijn blog van 6 maart 2011.

 

The Doom Of Beauty

 

Choice soul, in whom, as in a glass, we see,

Mirrored in thy pure form and delicate,

What beauties heaven and nature can create,

The paragon of all their works to be!

Fair soul, in whom love, pity, piety,

Have found a home, as from thy outward state

We clearly read, and are so rare and great

That they adorn none other like to thee!

Love takes me captive; beauty binds my soul;

Pity and mercy with their gentle eyes

Wake in my heart a hope that cannot cheat.

What law, what destiny, what fell control,

What cruelty, or late or soon, denies

That death should spare perfection so complete?

 

 

Vertaald door John Addington Symonds

 

Michelangelo (6 maart 1475 – 18 februari 1564)

Zelfportret als onderdeel van de Florentijnse Pietà

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 6e maart ook mijn blog van 6 maart 2011 deel 2.

De Italiaans filmregisseur, dichter en schrijver Pier Paolo Pasolini werd geboren in Bologna op 5 maart 1922. Zie ook alle tags voor Pier Paolo Pasolini op dit blog.

 

 

Nineteen Forty-four

The rats no longer crawl, the swallows are screeching
Pigeons won't fly, chickens are scratching the ground.
No warning bells for tempests, only for Avemaria.
The garden gate swings open and a pale child
Comes out running , he sits on a pile of stones
And plays all alone with a shiny tin can.
His mom is in the kitchen, with shaky hands
she chops kindling sticks, her knee on the worn floor.
Then lighting a match she hangs the milk pot
Over the fire while blowing to kindle the flame.
Outside again bells ring everywhere Avemaria,
in every poor town filled with melancholy.
At fifteen, at nineteen years! Buttoning their pants
the young men come around, they pull her pony tail:
Mom, we're really hungry, get our breakfast ready!
Half-naked they run outside underneath the down spout
and from the rain barrel, laughing, one washes up
while the other combs his hair, like two poplar trees.
O dear God, don't forget what has happened to us
protect our passions, look upon us and have pity.
Our lands are in the hands of total strangers,
they made us prisoners in their own homeland.
The children and the old they hung in the square,
our unmarried women they raped and abused.
Our happiness and joy has dried up in our hearts,
our smiling and our laughter have flown so far away.
Along the railroad tracks, along those endless roads
we jeopardize our lives to find a piece of bread.
Call us to you, O Lord and we will call on you,
bring back our days of old as they were once before.

 

 

 

Vertaald door Adeodato Piazza Nicolai 

 

 

 

Pier Paolo Pasolini (5 maart 1922 – 2 november 1975)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Arthur van Schendel werd geboren op 5 maart 1874 in Batavia. Zie ook alle tags voor Arthur van Schendel op dit blog. 

 

De Nederlanden (fragment)

Aanschouw den grond gerezen uit het water
Door ongestuim der stroomen aangeslibd,
Teruggeworpen door de macht der baren,
In regens kil van grauwe kim tot kim,
Maar groenend reeds van het ontkiemend leven
En witte vogels staan er aan den rand
Der wijde vlakte onder wolkgevaarten.
De golven spoelden voort in wilde vlagen
Zandbank na zandbank op, het wakke strand,
De duinen smetteloos in hun gedaante,
De wolken voeren voort over moeras,
Verzinkend duister drasland, bar en schamel,
Getijden door van storm en stapels schots,
De vlakte bleef, herrezen uit het water,
En groende weer in stralen van de zon.
Een bot, een kikvorsch en een ooievaar,
Dat waren de eerste schepsels hier geschapen,
Wat wier en kroos en rusch, een dotterbloem
De voorboden van bloei die in de gaarden
En weiden eens vol weligheid zou staan,
Zoo lag die lage grond, eenzaam in nevel,
Geluidloos dag na nacht en jaar na jaar.

 

 

 

 

Arthur van Schendel (5 maart 1874 – 11 september 1946)

Met Pam, fotoportret door Willem Witsen

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, columnist en dichter Koos van Zomeren werd geboren in Velp op 5 maart 1946. Zie ook alle tags voor Koos van Zomeren op dit blog.

 

Uit: Het mooiste van juli

 

“Het mooiste van juli was een everzwijn, een doodgewoon, springlevend everzwijn op de Veluwe. Een paar keer was het in juli zo warm dat je zelfs op een korte wandeling water moest meenemen voor de hond. Ik pakte net zijn fles en zijn beker, toen we hem gewaarwerden: een smalle, zwarte, borstelige rug in een wat hogere vegetatie. Stanley keek me vragend aan – gaan we nou eerst rennen of eerst drinken?

Hij heeft ervaring met everzwijnen, maar ik weet niet exact welke. Een jaar of vier terug, in datzelfde stuk bos. Eerst zag ik van links naar rechts een everzwijn rennen met mijn blaffende hond op zijn hielen, en even daarna van rechts naar links mijn hond met een daverend everzwijn op zijn hielen. Ik dacht: als hij, Stanley, nou maar niet zo dom is om bescherming bij mij te komen zoeken  -  want wat je met een daverend everzwijn aanmoest, dat wist ik ook niet.

Na een tijdje kwam hij terug, alleen. Hij stond te rillen, kromp in elkaar en zeeg neer op het pad. Hij zou zijn rug toch niet gebroken hebben? Tsja, wat kon je doen? Een beetje aaien, een beetje praten, afwachten maar. Tien minuten later liep hij weer achter me aan, en nog eens tien minuten later weer voor me uit.

Een of twee winters hierna liepen we samen langs de rand van de Imbosch. Toen stoof er in volle vaart een hele sliert everzwijnen de hei op: een stuk of drie zeugen met een stuk of elf halfwas biggen. De achterste, amechtig hijgend, moest lossen. Die redt het niet, denk je dan. Zielig.

Maar het punt is: ik stond hier, de hond stond daar, die sliert everzwijnen rende tussen ons door en Stanley wachtte net als ik tot ze voorbij waren – als aan de grond genageld. Zo, zei ik tevreden, jij hebt toen toch wat geleerd!“

 

 

 

Koos van Zomeren (Velp,  5 maart 1946)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Jurre van den Berg werd geboren in Thesinge op 5 maart 1986. Zie ook mijn blog van 5 maart 2011.

 

 

Landmeters

 

De nacht vertrok en landmeters kwamen

om na te gaan of alles inderdaad zo was

als het leek: de loop van het kanaal

 

de heling van het pad en de passen

van het wiel langs de heg tot de weg

in door komma’s verdeelde getallen

 

hoe de kavels het water van dieren

de dieren van mensen en de mensen

van mensen scheidden

 

hoe de punten zich tot elkaar

en de gebogen aarde verhielden.

 

 

 

Jurre van den Berg (Thesinge, 5 maart 1986)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 5e maart ook mijn vorige blog van vandaag.

De Britse schrijver Danny King werd geboren op 5 maart 1969 in Slough, Berkshire. Zie ook alle tags voor Danny King op dit blog.

 

Uit: The Pornographer Diaries 

 

„Real, no joking naked ladies nudey mag. And it was amazing. Big round boobs and big hairy fannies that were so real I didn't need to use my imagination any more. Whole glossy pages of pink, bare flesh with just a hint of bird shit and mildew that was suddenly more fascinating and exhilarating than hunting Christmas presents or finding my big sister's diary. See, just lately I'd been finding women's bodies fascinating - not girls, not the little girls in my class, I still didn't care about them, I was talking about women - my friends' mums or even some of my mum's friend and I had a recurring fantasy about my form tutor Miss Jenkins keeping me behind after school to sit on my head, but I was still in the process of putting all the pieces together. Nudey mags seemed to hold some interesting clues. I'd heard all about these magazines before of course. Gary Allison had told us that he'd seen one his dad's stashed away in the shed and it was stacked full of pictures of ladies that had to take all their clothes off and stand in front of the camera while people took pictures of them. Barry had asked if they were covering themselves up with their hands or standing sideways or something and Gary had reassured us all that they were 'standing facing the camera and you can see everything.' At this point someone might as well have told me that the universe went on forever for all the ability I had to comprehend this. 'Everything!' David Tinnings exclaimed and normally we would've told him to fuck off and go and play with his flute but most of us were suddenly far to busy rearranging our trousers at this point. 'Bring it in,' Barry urged him. 'No I can't, it's my dad's, he'd kill me,' Gary replied. 'Yeah, Jimmy Hill. Your pants are on fire,' Neil Barratt responded, then added, 'He's lying,' for those of us who didn't know what the fuck he was going on about. 'I'm not,' he insisted. 'Then bring it in,' the whole of the first year waded in.“

 

 

 

Danny King (Slough, 5 maart 1969)

 

 

 

 

De Canadese (Franstalige) schrijfster Nelly Arcan - pseudoniem van Isabelle Fortier – werd geboren in Lac-Mégantic op 5 maart 1973. Zie ook mijn blog van 5 maart 2011.

 

Uit: Whore

 

„Sometimes at night I dream about that elementary school, go back there again and again for my piano exams, and it’s always the same thing, I can’t find my piano and my sheet music is missing a page, I go back there knowing that I haven’t played a note for years and that being there again at my age as if it were no big deal is ridiculous, and something tells me that it would be better to turn back and avoid the humiliation of no longer knowing how to play in front of the Mother Superior, that anyway she couldn’t care less whether I play since it’s no big news that I’ll never be a pianist, that I’ll never do anything but tinkle, and in that little redbrick schoolhouse where every clearing of a throat thundered in the corners, you had to form lines to go from one class to another, with the smallest first and the tallest last, and I had to be the smallest, I don’t know why but that was what we had to do, the smallest took the lead and wasn’t squeezed in between the smaller ones and the taller ones, and when school started and it was time for the sister to set up the marching order for the year, I’d bend my knees under my dress just to be sure, because yes, I was small, but it wasn’t absolutely certain that I was the smallest, I needed to put a little more into it, scrunch down to make sure I got first place, and then I disliked grown-ups, one word from them was enough to make me cry, which explains why I didn’t want to have anything to do with any part of them but their bellies, since bellies can’t speak or ask for anything, especially the sisters’ perfect round balloons that you had the impulse to bounce with your fist. Though today I’m way past this need to be small, for several years I’ve even worn platform shoes to make me taller, not too tall, just enough to look my clients in the face.“

 

 

 

Nelly Arcan (5 maart 1973 –24 september 2009)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jean Orizet werd geboren in Marseille op 5 maart 1937. Zie ook mijn blog van 5 maart 2011.

 

 

Adieu au siècle

 

Héritier d’un siècle épuisé
Je livre ici quelques images
Qui me pèseront sur le cœur
Pour le millénaire à venir

 

J’ai vu tout près de Bethléem
De très jeunes Palestiniens
se battre à coups de lance-pierres
contre les fusils des soldats

 

Sur les trottoirs de Calcutta
J’ai croisé des enfants sans mains
Qui mendient par le seul regard
Ils n’ont ni maison ni parents

 

Au Cambodge, en Afghanistan
Encore et toujours des enfants
Au pied broyé sur une mine
Laissée par des soldats enfuis

 

En Afrique ils meurent de faim
En Algérie on les égorge
Partout ils sont martyrisés
Les enfants de notre planète

 

Dans les bas-quartiers de Rio
Le monde est pour chaque habitant
Peur, saleté, misère et boue
Voir cela est désespérant

 

Faut-il toujours aller si loin
Chercher d’aussi tristes spectacles ?
À Paris, Bruxelles ou Saint-Ouen
J’assiste à la même débâcle

 

Je n’aime pas beaucoup l’odeur
Du siècle moisi dont j’hérite
Il sent la mort et la terreur
Il est trop lent ou va trop vite

 

Enfant des années à venir
Essaye d’être un peu plus sage
Que nous ne l’étions avant toi
Oublie la colère et la rage

 

Avec tous les ordinateurs
Et leurs écrans bleus de contrôle
Peut-être dénicheras-tu
Des réponses à ces questions-là :

 

Pourquoi tant de sauvagerie
Dans un monde aussi policé ?
Pourquoi ces misères criantes
Dans un monde aussi équipé ?

 

Héritier d’un siècle cruel
Je vous lègue, enfants, mes révoltes :
De simples mots sur du papier
Mais ils sont ma seule récolte.

 

 

 

Jean Orizet (Marseille, 5 maart 1937)

 

 

 

 

De Indiaans-Amerikaanse schrijfster Leslie Marmon Silko werd geboren op 5 maart 1948 in Albuquerque, New Mexico. Zie ook alle tags voor Leslie Marmon Silko op dit blog.

 

Uit; Ceremony

 

„The dreams had been terror at loss, at something lost forever; but nothing was lost; all was retained between the sky and the earth, and within himself. He had lost nothing. The snow-covered mountain remained, without regard to titles of ownership or the white ranchers who thought they possessed it. They logged the trees, they killed the deer, bear, and mountain lions, they built their fences high; but the mountain was greater than any or all of these things. The mountain outdistanced their destruction, just as love had outdistanced death. The mountain could not be lost to them, because it was in their bones; Josiah and Rocky were not far away. They were close; they had always been close. And he loved them then as he had always loved them, the feeling pulsing over him as strong as it had ever been. . . . The damage that had been done had never reached this feeling. This feeling was their life, vitality locked deep in blood memory, and the people were strong, and the fifth world endured, and nothing was ever lost as long as the love remained.“

 

 

 

Leslie Marmon Silko (Albuquerque, 5 maart 1948)



Zie voor nog meer schrijvers van de 5e maart ook mijn blog van 5 maart 2011 deel 2.