Berichten van 24 maart 2012 tot 25 maart 2012

De Amerikaanse schrijfster Flannery O'Connor werd geboren op 25 maart 1925 in Savannah, Georgia. Zie ook alle tags voor Flannery O'Connor op dit blog.

 

Uit: The Life You Save May Be Your Own

 

„The old woman and her daughter were sitting on their porch when Mr. Shiftlet came up their road for the first time. The old woman slid to the edge of her chair and leaned forward, shading her eyes from the piercing sunset with her hand. The daughter could not see far in front of her and continued to play with her fingers. Although the old woman lived in this desolate spot with only her daughter and she had never seen Mr. Shiftlet before, she could tell, even from a distance, that he was a tramp and no one to be afraid of.  His left coat sleeve was folded up to show there was only half an arm in it and his gaunt figure listed slightly to the side as if the breeze were pushing him. He had on a black town suit and a brown felt hat that was turned up in the front and down in the back and he carried a tin tool box by a handle. He came on, at an amble, up her road, his face turned toward the sun which appeared to be balancing itself on the peak of a small mountain.

The old woman didn't change her position until he was almost into her yard; then she rose with one hand fisted on her hip. The daughter, a large girl in a short blue organdy dress, saw him all at once and jumped up and began to stamp and point and make excited speechless sounds.

Mr. Shiftlet stopped just inside the yard and set his box on the ground and tipped his hat at her as if she were not in the least afflicted; then he turned toward the old woman and swung the hat all the way off. He had long black slick hair that hung flat from a part in the middle to beyond the tips of his ears on either side. His face descended in forehead for more than half its length and ended suddenly with his features just balanced over a jutting steel‑trap jaw. He seemed to be a young man but he had a look of composed dissatisfaction as if he understood life thoroughly.

"Good evening," the old woman said. She was about the size of a cedar fence post and she had a man's gray hat pulled down low over her head.“

 

 

 

Flannery O'Connor (25 maart 1925 – 3 augustus 1964)

Zelfportret, 1953 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Bens werd geboren op 25 maart 1931 in Cadolive (Bouches-du-Rhône). Zie ook alle tags voor Jacques Bens op dit blog.

 

 

Poème irrationnel

 

Les femmes de marins passent du rire aux larmes
Quand, brisant de la nuit les exquises alarmes,
La trompe de la mort secoue leur lit défait.

Pas d'amant qui n'ait son sursaut mutualiste!

Boutonnant son caban d'un geste stupéfait,
L'homme se rue devant les terribles vacarmes.
Lourde encor de sammeil, frissonnante et sans armes,
Sa silhouette vague étouffe son forfait.

C'est pousser un peu loin le sens mutualiste.

Je n'aurai pas autant la fibre socialiste
Si ton mari calanche au sein des flots amers,
Je fermerai sur nous un grand drap fataliste
Et, caressant tes yeux d'un index réaliste,
Tirerai de tan corps mille étoiles des mers.

 

 

 

Jacques Bens (25 maart 1931 – 26 juli 2001)

Cadolive (Bouches-du-Rhône) in de sneeuw

 

 

 

 

De Mexicaanse dichter en schrijver Jaime Sabines Gutiérrez werd geboren op 25 maart 1926 in Tuxtla Gutiérrez, Chiapas. Zie ook alle tags voor Jaime Sabines op dit blog..

 

Uit: Les poèmes du piéton

 

 

Les jours inutiles sont comme une couche
de crasse sur l’âme.
Il y a une asphyxie lente qui sourit,
qui oublie, qui se tait.
Qui m’impose ces épreuves
quand je ne dis rien ?
Il y a un imbécile comme moi qui se promène,
à bavarder avec les gens et les fantômes,
à se lancer dans la boue et à triturer
la merde de la gloire.
Groin de cochon qui récite des vers
dans les fêtes de famille, où les femmes savantes
parlent d’amour, de guerre,
résolvent le problème de l’espérance.

 

 

 

Uit: Tarumba

 

To Horse, Tarumba,
you need a horse
to get around this country,
to know your mother,
to want what you want,
to pen up the pit of your death,
to raise up your resurrection.
To horse with your eyes,
the psalm of your eyes,
the dream of your tired legs.
To horse in the malarial region,
the sick time,
hot female,
dripping laughter.
Where the news of virgins arrives,
newspapers with saints,
and telegrams with hearts athletic as a flag.
To horse, Tarumba, over the river,
over the slab of water, the vigil,
the fragile leaf of the dream
(when your hands wake up holding a bottom),
and the window of death in which you see
your little heart.
To horse, Tarumba,
ride on to the dump of the sun.

 

 

 

Vertaald door W. S. Merwin

 

 

 

Jaime Sabines (25 maart 1926 – 19 maart 1999)

 

 

 

 

De Nederlandse cartoonist en striptekenaar Peter van Straaten werd geboren in Arnhem op 25 maart 1935. Zie ook alle tags voor Peter van Straaten op dit blog..

 

 

"Ja, bekroond, maar niet gelezen."

 

 

Peter Van Straaten (Arnhem, 25 maart 1935)

Hier op zijn beurt getekend door Siegfried Woldhek 

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster en sociale activiste Toni Cade Bambara werd als Miltona Mirkin Cade geboren op 25 maart 1939 in New York. Zie ook alle tags voor Toni Cade Bambara op dit blog.

 

Uit: The Lesson

 

“So this one day Miss Moore rounds us all up at the mailbox and it's puredee hot and she's knockin herself out about arithmetic. And school suppose to let up in summer I heard, but she don't never let up. And the starch in my pinafore scratching the shit outta me and I'm really hating this nappy-head bitch and her goddamn college degree. I'd much rather go to the pool or to the show where it's cool. So me and Sugar leaning on the mailbox being surly, which is a Miss Moore word. And Flyboy checking out what everybody brought for lunch. And Fat Butt already wasting his peanut-butter-and-jelly sandwich like the pig he is. And Junebug punchin on Q.T.'s arm for potato chips. And Rosie Giraffe shifting from one hip to the other waiting for somebody to step on her foot or ask her if she from Georgia so she can kick ass, preferably Mercedes'. And Miss Moore asking us do we know what money is like we a bunch of retards. I mean real money, she say, like it's only poker chips or monopoly papers we lay on the grocer. So right away I'm tired of this and say so. And would much rather snatch Sugar and go to the Sunset and terrorize the West Indian kids and take their hair ribbons and their money too. And Miss Moore files that remark away for next week's lesson on brotherhood, I can tell. And finally I say we oughta get to the subway cause it's cooler an' besides we might meet some cute boys. Sugar done swiped her mama's lipstick, so we ready.”

 

 

 

Toni Cade Bambara (25 maart 1939 – 9 december 1995)

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Vlaamse schrijver Pol Hoste werd geboren in Lokeren op 25 maart 1947. Zie ook alle tags voor Pol Hoste op dit blog..

 

Uit: Vier Scabreuze

 

“De volgende

 'Ik houd mij,' deelde mij een dame mee, 'maar even vast aan uw geslacht.' We stonden op de tram. 'Het is hier zo druk.'
 'Het weze mij een aangename plicht, mevrouw,' sprak ik, gehecht aan openbaar vervoer, 'reizigers als u voor onvoorziene schokken te behoeden.'
 'Hoe zwelt uw lid! Bedrieg ik mij?' wilde ze weten.
 'Ik haak,' sprak ik, 'mij ook maar even vast in uw geslacht.'
 'Het subtiele past bij u,' zei zij. 'Ik merk het aan uw duim en mond.'
 'Althans tenminste het tactiele,' zei ik. 'Het verbale ligt mij minder. Wat dat betreft verkies ik snijbranders.'
 'En zo,' vroeg zij, 'mijn andere hand zich aan uw tong vasthouden wilde?'
 'Daarvoor heeft u twee handen,' zei ik, 'en ik waar u om vraagt.'
 'Laat dit uw laatste woord zijn!' klonk haar stem.
 Ze bracht vier vingers in, ik hijgde.
 'Geen halte, ik ben nat,' riep ze. Mijn taal bleef stokken. Ik beet. Zij sloot.
 Als men zich stevig vastklampt aan elkaar hoeft het leven niet slechts onaangenaam te zijn. Een witte vloed! Ballonnen! Men komt behouden thuis.“

 

Pol Hoste (Lokeren, 25 maart 1947)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver Jacques Audiberti werd geboren op 25 maart 1899 in Antibes. Zie ook alle tags voor Jacques Audiberti op dit blog..

 

Uit: Le mal court

 

„F... : Les bateaux anglais viendront prendre le blé dans le port moscovite le plus proche de nous. L'impératrice Catherine nous en louera un,

Le Maréchal : Prodigieux ! Totalement prodigieux !

F... : Elle nous en louera un. C'est obligé. D'abord elle palpe le bail. Ensuite, à mesure que d'argent et de crédit nous nous enflons, elle se met, la brave Catherine, elle se met à nous vendre du cuir, des fourrures, du thé. À notre tour, avec l'argent de notre blé, nous achetons, en Angleterre, des machines...

Célestincic : Messieurs, le roi de Courtelande vous enjoint de l'assister à mettre fin à ces extravagances.

Le Maréchal : Attention. La violette rejoint le phosphore...

Alarica : Messieurs, la reine de Courtelande vous délie du serment prêté entre les mains de ce béquillard pastilleux. La reine de Courtelande vous conseille de jurer fidélité à moi-même et, par-dessus le marché, à ce beau garçon que, désormais, je promeus mon cheval, mon danseur, mon tuteur, mon filleul et mon cavalier. Les blés seront hauts, désormais, là-bas, sur notre contrée mal notée. Nous aurons des hôpitaux, des casernements, des instituts. Je m'en moque. Je ne recherche pas la puissance pour la puissance mais il se trouve que je suis la fille d'un souverain et que le renversement de mon âme du côté du mal qui est le bien, du mal qui est le roi, je ne puis l'accomplir de plus mémorable, de plus exemplaire manière qu'en revendiquant la puis­sance, par l'assassinat si c'est nécessaire.“

 

 

 

Jacques Audiberti (25 maart 1899 – 10 juli 1965)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver  Filip De Pillecyn werd te Hamme aan de Durme geboren op 25 maart 1891. Zie ook alle tags voor Filip De Pillecyn op dit blog..

 

 Uit: Stijn Streuvels en zijn werk

 

„Op het Lijsternest te Ingoygem woont Stijn Streuvels. Van op de bergwei heeft hij het uitzicht over de ongemeten hemelen waaronder het land zich heft en daalt in de kleuren van elk seizoen. Het trage leven gaat er voorbij langs de landstraat die te volgen is tot ze verloopt in den wasem van de verte.

Stijn Streuvels leeft daar in het geluk van het werk-in-eenzaamheid en de rust van een schoon gezin. Zijn oog, zoo scherp van kleur, neemt licht en schaduw in vanachter het venster dat over de heele breedte van zijn werkkamer strekt. Land en hemel, wolken en aarde, zon en groen, vlammende oogsten, zachte nevels aan de grenzen van dag en avond. Koninklijke rust en vreugde van eenzaamheid.

Te Heule werd hij geboren in 1871. Zijn moeder was Guido Gezelle's zuster, zijn vader heette Camiel Lateur. En hij die in Vlaanderen en daarbuiten Stijn Streuvels heet, staat op den burgerlijken stand ingeschreven onder den naam van Franciscus, Petrus, Maria Lateur.

Zijn eerste lessen kreeg de kleine Frank te Heule, in de nonnekensschool. Hugo Verriest was er toen bestuurder ten gevolge van den grooten kuisch in het klein Seminarie te Roeselare. De fijne en vriendelijke man bleef er echter niet langer dan negen maanden, tot groote verslagenheid van de nonnekens. Zijn heengaan moest onvergetelijk blijven: al de schoolkinderen kregen bevel te weenen bij het afscheid. Wat aan den vijfjarigen Frank Lateur de gelegenheid gaf voor de eerste maal een openbaar exempel te geven van koppige eerlijkheid: hij voelde zich niet aangedaan genoeg om te weenen en weende niet.“

 

 

 

Filip De Pillecyn (25 maart 1891 – 7 augustus 1962)

 

 

 

 

De Turkse schrijver Evliya Çelebi werd geboren op 25 maart 1611 in Istanbul. Zie ook alle tags voor Evliya Çelebi op dit blog..

 

Uit: Im Reiche des Goldenen Apfels (Vertaald door Richard F. Kreutel)

 

„Im Gegensatz zu den jungfräulichen Mädchen gehen dort die verheirateten Frauenzimmer alle mit bloßem Busen, der weiß wie Schnee leuchtet. ...

Auf den Köpfen tragen sie mit hübschen Spitzen und Stickereien geschmückte Hauben aus weißem Musslin, und darüber wieder Kappen mit lauter Juwelen und Perlen und Diademen.

Durch Gottes Fügung sind aber die Brüste der Frauenzimmer in diesem Lande nicht – wie die Zitzen der Weiber in der Türkei – so groß wie Wasserschläuche, sondern klein wie Apfelsinen. Trotzdem stillen sie aber zum größten Teil ihre Kinder mit ihrer eigenen Milch.

Die Mädchen gehen dort allesamt barhaupt; damit aber ihre schwarzen Flechten nicht in Unordnung geraten, bedecken diese jungfräulichen Maiden ihre moschusduftenden Locken mit einem kunstvollen Geflecht aus Ringen, die je nach dem Reichtum der Trägerin mit Perlen oder mit deutschen Glaskügelchen verziert sind und die haare von der Stirne bis zu den Ohren umfassen. Diese Mädchen tragen aber den Busen nicht entblößt, wie das die Frauen tun, und als Oberkleidung ziehen sie keine Rockjacken an, sondern einfache Frauenröcke aus goldgewirkten Stoffen.

Und da in diesem Lande das Wasser und die Luft so bekömmlich sind, sind dort alle Frauenzimmer von schöner Statur und hübscher Figur und mit Gesichtern wie die Feen wahrlich reizend anzusehen. Und allüberall, in unendlicher Zahl, gibt es dort Mädchen gar lieblich und hold und schön wie er Sonne gleißendes Gold, die einen entzücken mit jeder Gebärde und jeder Regung, mit jedem Worte und

jeder Bewegung.“

 

 

 

Evliya Çelebi (25 maart 1611 – na 1683 op een van zijn reizen)

 

 

 

De Engelse schrijfster Lady Anne Fanshawe werd geboren op 25 maart 1625 in  Balls Park, bij Hertford. Zie ook alle tags voor Anne Fanshawe op dit blog.

 

Uit:The Memoirs of Lady Fanshawe

 

„He would never be drawn to the fashion of any party, saying he found it sufficient honestly to perform that employment he was in: he loved and used cheerfulness in all his actions, and professed his religion in his life and conversation. He was a true Protestant of the Church of England, so born, so brought up, and so died; his conversation was so honest that I never heard him speak a word in my life that tended to God's dishonour, or encouragement of any kind of debauchery or sin. He was ever much esteemed by his two masters, Charles the First and Charles the Second, both for great parts and honesty, as for his conversation, in which they took great delight, he being so free from passion, that made him beloved of all that knew him, nor did I ever see him moved but with his master's

concerns, in which he would hotly pursue his interest through the greatest difficulties.

He was the tenderest father imaginable, the carefullest and most generous master I ever knew; he loved hospitality, and would often say, it was wholly essential for the constitution of England: he loved

and kept order with the greatest decency possible; and though he would say I managed his domestics wholly, yet I ever governed them and myself by his commands; in the managing of which, I thank God, I found his approbation and content.“

 

 

 

Anne Fanshawe (25 maart 1625 - 1680)

De Italiaanse schrijver Antonio Fogazzaro werd geboren op 25 maart 1842 in Vicenza. Zie ook alle tags voor Antonio Fogazzaro op dit blog.

 

Uit: The Saint

 

„The Dessalles, brother and sister, had spent  the preceding summer at Maloja. Jeanne  striving to make herself a pleasant companion,  and hiding as best she could her incurable  wound ; Carlino searching out traces of Nietzsche  in mystic hours round Sils Maria or in worldly  moments flitting like a butterfly from one woman  to another, frequently dining at St. Moritz, or at  Pontresina, making music with a military attache"  of the German Embassy at Rome, or with Noemi  d'Arxel, and discussing religious questions with  Noemi's sister and brother-in-law The two  d'Arxel sisters, orphans, were Belgian by birth, but of Dutch and Protestant ancestry. The  elder, Maria, after a peculiar and romantic court-  ship, had married the old Italian philosopher  Giovanni Selva, who would be famous in his  own country, did Italians take a deeper interest  in theological questions; for Selva is perhaps  the truest representative of progressive Catholicism in Italy. Maria had become a Roman Catholic before her marriage. The Selvas spent the  winter in Rome, the rest of the year at Subiaco.
Noemi, who had remained true to the faith of her  fathers, divided her time between Brussels and
Italy. Only a month before, at the end of March,  at Brussels, death had claimed the old governess,
with whom she had lived. Neither Giovanni  Selva nor his wife had been able to come to Noemi  at this great crisis, for Selva was seriously ill at  the time. Jeanne Dessalle, who had become much  attached to Noemi, persuaded her brother to  undertake the journey to Belgium, a country  with which he was hitherto unacquainted, and  then offered to take the Selvas' place in Brussels.“

 

 

 

Antonio Fogazzaro (25 maart 1842 – 7 maart 1911)

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Daniel Schiebeler werd geboren op 25 maart 1741 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Daniel Schiebeler op dit blog.

 

 

Am ersten Tag im May

Schau, der May senkt sich zur Erde nieder,
Schöne Daphne, Philomelens Lieder
Tönen schon durch Feld und Hayn.
Von des Zephyrs sanfter Hand geleitet,
Naht die Blumengöttinn sich, und leitet
Junger Scherze muntre Reihn.

Doch du zeigst dich, vom Geschmack gekleidet,
Flore sieht es, seufzet, und beneidet
Deinen Reiz und dein Gewand.
Zephyr eilt hinweg von ihrer Seite,
Schöne Daphne, daß er dich begleite,
Und verschwört den Unbestand.

Du erscheinst und singst; und Philomele
Rühret nun nicht ferner Damons Seele,
Flora reizt auch ihn nicht mehr.
Wenn ihn deine Gegenwart beglücket,
Ist es May; wenn er dich nicht erblicket,
Ist es Winter um ihn her.

 

 

 

Daniel Schiebeler (25 maart 1741 – 19 augustus 1771)

Flora en Zephyrus door Adolphe-William Bouguereau, 1875

 

 

 

 

De Engelse dichteres en schrijfster Mary Webb werd geboren als Gladys Mary Meredith in Leighton, Shropshire. Zie ook alle tags voor Mary Webb op dit blog.

 

 

The Birds Will Sing

 

The birds will sing when I am gone
To stranger-folk with stranger-ways.
Without a break they’ll whistle on
In close and flowery orchard deeps,
Where once I loved them, nights and days,
And never reck of one that weeps.
The bud that slept within the bark
When I was there, will break her bars —
A small green flame from out the dark —
And round into a world, and spread
Beneath the silver dews and stars,
Nor miss my bent, attentive head.

 

 

 

Mary Webb (25 maart 1881 – 8 oktober 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster en beeldhouwster Erica Pedretti werd geboren op 25 maart 1930 in Šternberk (Tsjechië). Zie ook mijn blog van 25 maart 2007 en ook mijn blog van 25 maart 2011.  

 

Uit: Fremd genug

 

“Hinaufsteigen mußte man allerdings, wenn man mit den Skiern bergab gefahren war, wozu wir vormittags zwei Stunden lang angehalten wurden und nach dem Mittagessen und dem Mittagsschlaf auf der Sonnenterrasse wieder. Die Abfahrten machten viel Spaß, ich hatte im Vorjahr schon Skifahren gelernt, die Aufstiege weniger. Problematisch wurde der kalte Sport, wenn ich, die doch längst stubenrein war, es nicht bis zum Hüüsli schaffte, weil man im Windfang die Schuhe und dann erst noch umständlich den Skianzug ausziehen mußte.

Das versuchte ich bald gar nicht mehr, sondern setzte mich in den Schnee. Stand uf, rief die wachthabende und uns zum Skifahren antreibende Betreuerin, ufschtah! Doch ich blieb sitzen, weigerte mich ufzschtah und machte mich schwer, wenn das Fräulein angefahren kam und mich aufzuheben versuchte, weigerte mich, um die Blamage zu vermeiden, so lange, bis mein Hosenboden auch von außen durchnäßt war.

Meinen vierten Geburtstag erinnere ich als Enttäuschung. Zwar kam ein Päckli von zu Hause

und je eins von den Großmüttern und auch eins aus Zürich, die durfte ich auspacken, doch dann

wurde alles, was sie enthielten, gerecht unter den vielen Kindern verteilt.”

 

 

Erica Pedretti (Šternberk 25 maart 1930)

De Duitse schrijver Martin Walser werd op 24 maart 1927 geboren in Wasserburg aan de Bodensee. Zie ook alle tags voor Martin Walser op dit blog.

 

Uit: Muttersohn

 

„Ewald, ich heiße Percy. Das sagte er, als er die Tür hinter sich zugemacht hatte. Ewald hatte auf sein Klopfen nicht geantwortet. Percy sagte, das verstehe er. In der Geschlossenen Abteilung an eine Tür zu klopfen und auf ein Herein zu warten, sei heuchlerisch, da doch der Klopfende den Schlüssel habe, mit dem die Tür aufzuschließen sei.

Ewald lag auf dem gemachten Bett. Er lag auf dem Rücken. Die Augen offen. Die rechte Seite seines Gesichts war rot, vernarbt, die rechte Hand auch. Diese rechte Hand lag auf Ewalds Brust. Sie hielt ein Handy. Das konnte nur heißen, dass er auf etwas wartete, was aus dem Handy kommen musste. Percy sagte: Ich setz’ mich auf den Stuhl an deinem Tisch. Dann schwieg er. Er wartete nicht, er schwieg. Plötzlich richtete sich Ewald auf, schlüpfte in die schwarzen Schuhe, die unter seinem Bett

standen, und legte sich wieder hin und schaute zur Decke. Es war klar, er wollte nicht, dass ihn jemand ohne Schuhe sähe. Schwarze Schlüpfschuhe, schwarze Socken, schwarze Hose, schwarzes, langärmliges Hemd. Als Manschettenknöpfe goldgefasste rote Steine. Karneol, dachte Percy. Das Handy hatte Ewald beim In-die- Schuhe-Schlüpfen in der Hand behalten.

So blieben sie. Stumm. Zwei Stunden lang oder drei. Dann stand Percy auf, ging zur Tür, schloss auf und sagte: Ich will nicht, dass du dich wunderst. Ich bin mit allen per du, seit ich hier in der Pflegerschule war. Der Professor hat mich Latein lernen lassen. Da gibt es kein Sie. Seit dem sag ich zu allen du. Es ist dann immer, als spräche ich Latein. So ein Gefühl halt. Bis bald, Ewald.

Als Percy draußen war, drehte er den Schlüssel so leise wie möglich im Schloss.

Zwei Empfindungen waren Percy fremd: Furcht und Ungeduld.“

 

 

 

Martin Walser (Wasserburg, 24 maart 1927)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijver Peter Bichsel werd geboren op 24 maart 1935 in Luzern. Zie ook alle tags voor Peter Bichsel op dit blog.

 

Uit: Heute kommt Johnson nicht

 

„Brigitte habe ich nie mehr gesehen, das letzte Mal wohl vor fünfundfünfzig Jahren, wir waren fünfzehn

und gingen ins gleiche Schulhaus zur Schule. Gesprochen habenwir wohl nie miteinander, aber

Briefe geschrieben, nur etwa zwei oder drei, und dann hat sie wohl einen mutigeren Liebhaber gefunden.

Ob sie noch lebt?Undwarummöchte ich, daß sie noch lebt? Ich werde sie wohl auch dann nicht treffen, wenn sie noch leben sollte. Es besteht auch kein Anlaß, sie zu treffen. Ich hätte ihr auch nichts

zu erzählen. Wir haben uns nicht verloren, nicht mal aus den Augen verloren. Und nur einmal, für

einen kurzen Augenblick, haben sich unsereWege fast gekreuzt, nur fast.

Und weshalb fällt sie mir jetzt plötzlich im Zusammenhang mit dem Seebeben in Ostasien wieder

ein. Und nicht nur sie, sondern auch Doris und Hans und Albert, Bernd, Josef, Sabine, Gretel, und die Liste könnte fast unendlich fortgesetzt werden – Leute, mit denen ich mal lachte, mit denen ich mich ärgerte, mit denen ich weinte oder auch nur einen halben Roten trank, Leute auch, deren Namen ich längst vergessen habe, und noch mehr Leute, derenNamen ich nie wußte.Wie viele sind es, denen ich in meinem Leben begegnete? Und bei wie vielen Begegnungen lag, meist unausgesprochen und uneingelöst, ein kleinesKörnchen oder Korn von Liebe drin.

Ist es das, was mich jetzt plötzlich so heftig an sie alle erinnert, das kleine Körnchen Liebe? Der

französische Philosoph Gabriel Marcel hat es einmal so formuliert: »Liebe ist: Ich will nicht, daß du stirbst.«

 

 

Peter Bichsel (Luzern, 24 maart 1935)

 

 

 

 

De Italiaanse regisseur, acteur en toneelschrijver Dario Fo werd geboren in Leggiuno-Sangiamo op 24 maart 1926. Zie ook alle tags voor Dario Fo op dit blog.

 

Uit: The Birth of the Jongleur (Vertaald door Ed Emery)

 

„Kind people, gather round and listen. The jongleur is here! I am the jongleur. I leap and pirouette, and make you laugh. I make fun of those in power, and I show you how puffed up and conceited are the bigshots who go around making wars in which we are the ones who get slaughtered. I reveal them for what they are. I pull out the plug, and ... pssss ... they deflate. Gather round, for now is the time and place that I begin to clown and teach you. I tumble, I sing and I joke! Look how my tongue whirls, almost like a knife. Remember that. But I have not always been ... Well, I would like to tell you how it was that I came to be.

I was not born a jongleur; I didn't suddenly turn up as I am now, with a sudden gust from the skies and, hopla, there I was: 'Good day ... Hello.' No! I am the result of a miracle! A miracle which was carried out on me. Do you believe me? This is how it came about! I was born a peasant.

A peasant? Yes, a real countryman. I was happy, I was sad, I had no land. No! I worked as all of us work in these valleys wherever I could. And one day I came by a mountain, a mountain all of rock. It was nobody's. I found that out. I asked people. 'No! Nobody wants this mountain!'

Well, I went up to its peak and I scratched with my nails and I saw that there was a little bit of earth there, and I saw that there was a little trickle of water coming down. So I began to scratch further. I went down to the river bank, and I wore my fingers to the bone bringing earth up onto this mountain. And my children and my wife were there. My wife is sweet, sweet and fair, with two round breasts, and a gentle way of walking that reminds you of a heifer as she moves. Oh, she is beautiful! I love her, and it gives me such pleasure to speak of her.“

 

 

 

Dario Fo (Leggiuno-Sangiamo, 24 maart 1926)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Lawrence Ferlinghetti werd geboren op 24 maart 1919 in Yonkers, New York. Zie ook alle tags voor Lawrence Ferlinghetti op dit blog.

 

 

Recipe For Happiness Khaborovsk Or Anyplace

 

One grand boulevard with trees

with one grand cafe in sun

with strong black coffee in very small cups.

 

One not necessarily very beautiful

man or woman who loves you.

 

One fine day.

 

 

 

Number 8

 

It was a face which darkness could kill

                            in an instant

a face as easily hurt

                  by laughter or light

 

  'We think differently at night

                             she told me once

lying back languidly

 

          And she would quote Cocteau

 

'I feel there is an angel in me' she'd say

                        'whom I am constantly shocking'

 

  Then she would smile and look away

        light a cigarette for me

                        sigh and rise

 

and stretch

          her sweet anatomy

 

                       let fall a stocking

 

 

 

 

Lawrence Ferlinghetti (Yonkers, 24 maart 1919)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Jacob van Lennep werd geboren te Amsterdam op 24 maart 1802. Zie ook alle tags voor Jacob van Lennep op dit blog.

 

Uit: Dagboek van mijne reis (1823)

 

„De kamer waarin wij zaten, was met groote houten tafels voorzien, niet ongelijk aan die welke Orlando bij Ariosto de roverbende naar 't hoofd smeet en waar twintig menschen aanzaten. – Een wit papieren knipsel onderschraagde de haard, 't geen ons wel een kwartier lachen deed. Nu kwam de meid dekken. Op onze vraag welke schuiten er voor de deur afvoeren, antwoordde zij ons zeer sneedig: Purmerendsche schuiten. Daar wij aan de groote tafel begeerden te zitten en zij haar tafelkleed te klein vond, ging zij er een ander halen, waarop zij ons kalfskarbonaden, sla en aardappelen voorzette, en o schrik!! onrijpe kruisbessenvlade, waaraan geen van ons beide de hand sloeg als te denken is, schoon wij naderhand de vernuftige aanmerking van haar kregen dat wij niet weten konden hoe de vlade smaakte daar wij ze niet geproefd hadden. Nu gingen wij de stad doorkruissen en vonden het stadhuis, waarvan ons het opschrift leerde dat het eerst op de groote markt gestaan had, maar om die te vergrooten door vijzelaarskunst over de kerk gebracht was. Mij bij een schoenmaker om hooge boerenschoenen vervoegende, wees hij mij een' tweeden en deze bracht mij bij een' derden, waar ik een paar vond en kocht, dat mij gemakkelijk zat. Hoe weinig ambachtslieden in Amsterdam of elders in grootere plaatsen zouden als deze brave lieden een' vreemdeling bij een' hunner konfraters zenden? De stad van binnen bezichtigd hebbende, gingen wij de wallen rond, zagen wij de ontzettend breede en met esschen en iepen beplantte, heerlijke kleiwegen naar Hoorn en Alkmaar. Op de poort nabij de herberg vonden wij vier visschers in een schuitje geschilderd, het wapen van Purmerend in hun vlag voerend; men verhaalt dat deze lieden (voor eenige duizende jaren! ) Purmerend vonden (opvischten?) en hun wapen aan de stad gaven.

Te negen ure dronken wij thee, praatten met de meid en begaven ons te ½ 11 naar bed: ik sliep goed. Mijn reisgenoot minder, wegens de vochtige lakens.

Purmerend is eene fraaie, nette en welgebouwde stad, welke niettegenstaande zij veel in de Fransche tijden geleden heeft, 't geen het sloopen van eenige lijnbanen en goede huizen ten gevolge had, zich door de kaas- en botermarkt eenigszins staande hield. Even buiten de stad staat een groote kruidmolen, een ‘Amsterdamsch’ heer toebehoorend; een fraai landgoed ligt er bij.“

 

 

 

 

Jacob van Lennep (24 maart 1802 – 25 augustus 1868)
Purmerend, Kaasmarkt, oude ansichtkaart

Zie voor nog meer schrijvers van de 24^e maart ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Nederlandse (gelegenheids)dichter, historicus, geschiedenisleraar, illustrator en journalist Harry Prenen werd geboren in Schoten op 24 maart 1915. Zie ook alle tags voor Harry Prenen op dit blog.

 

Uit: Het een en ander over Godfried Bomans

 

„Dat sloeg de deur dicht. De aanvoerder van het gezelschap hield nog genoeg adem over om mij naar de redenen van deze opinie te vragen. Ik moet bekennen: mijn antwoord geleek op het eerste gezicht wel wat op een Delphische orakelspreuk: ‘Daar heb ik zeven redenen voor. Zeven grote en honderd kleine.”

 – “Wat? Zeven? En honderd?” – “Zijn zeven boeken: Pieter Bas, Erik, Wonderlijke nachten, Sprookjes, Kopstukken, Bill Clifford en Pa Pinkelman.”

 – “En die honderd andere redenen?” – “Zijn artikelen in Elsevier, zijn recensies en feuilletons in de Volkskrant, zijn verspreide verhalen als ‘Het Doosje’ en ‘Hoebe’, zijn toneelstukjes in het fonds van de heer Anton Zweers, zoals het kleine éénactertje ‘Driekoningen’, zijn circulaires voor feesten en gelegenheden, zijn brieven aan mij persoonlijk (maar daar hebt ge verder uw neus niet in te steken) en zo al verder. Mij dunkt dat beloopt nog meer dan honderd. En nu ik toch bezig ben wil ik meteen maar zeggen dat het bij al uw veneratie( verering) voor Slau en Vestdijk en dergelijke (wat ik u niet betwisten wil, al kan ik het niet van harte delen) en bij al uw schampere waardering voor Bomans als louter amuseur (dit zienlijk deel is ’t minst van hem, zou vader Vondel zeggen) het toch geen kwaad kan eerst eens tot overeenstemming te komen wat eigenlijk goed proza is alvorens op pad te gaan om de beste prozaïst te zoeken.”

 

 

 

Harry Prenen (24 maart 1915 - 20 oktober 1992)

De Rijnlandse Academie door Peer Molengraft, 1952

V.l.n.r. Jan Mul en Wouter Paap, Godfried Bomans en Harry Prenen

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Top Naeff (eig. Anthonetta van Rhijn-Naeff) werd geboren op 24 maart 1878 in Dordrecht. Zie ook alle tags voor Top Naeff op dit blog.

 

Uit: School-ydillen

 

„Als er dus iets gekocht moest worden, en nog in langen tijd niet betaald, was het altijd Jeanne, die met een waardig ernstig gezichtje de boodschap deed. Ze was heel nuffig en dacht onder alle omstandigheden aan haar uiterlijk.

‘Nou, dan wordt ze 'n goeje vriendin voor jou, krediet,’ begon Jet weer, wier humeur nog steeds niet erg beminlijk was. ‘Zoo'n zoete, een die haar pink niet durft te verroeren. 'k Wou dat ze er jou maar naast wilden zetten; 't zou jou toch niet geneeren in je deugdzaamheid.’

‘Zal ik 't vragen?’ opperde Jeanne vriendelijk, terwijl zij haar mooie handjes met welgevallen bekeek.

Jet was inéens verteederd, door die onverwachte uitkomst, en hartelijk knikkend tegen 't krediet, zei ze: ‘Je bent 'n goed kind model, 't is 'n geschikte prakkezatie van je, ik neem 't aanbod dankbaar aan. Maar wat zal je voor 'n reden opgeven?’

‘O, zeg maar, dat 't op jouw plaats tocht, of zoo iets,’ raadde Noes aan. Noes was nog al inventief als 't er op aan kwam.

‘Neen, dan jok ik,’ zei Jeanne beslist. ‘'k Geef geen reden, 'k vraag 't zoo maar, gewoon.’

‘Je hoeft niet te denken, dat 't lukt, net of ze Jet op Jeanne's plaats daar heelemaal achteraan zullen zetten! Juffrouw Verbeek weet ook wel wat voor vleesch of ze in de kuip heeft.’

't Kwam van Lien, die zelf op de voorste bank zat (ook al wegens vlijt en goed gedrag) en nu niet kon velen, dat Jet daar lekkertjes achteraan, zou kunnen doen wat ze verkoos.“

 

 

 

Top Naeff (24 maart 1878 – 21 april 1953)

Dordrecht, Pottenkade

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Willem van Iependaal werd geboren in Rotterdam op 24 maart 1891. Zie ook alle tags voor Willem van Iependaal op dit blog.

 

Uit: Polletje Piekhaar

 

„Za'k ie vertelle ......... Ik hiet Daantje, maar ze noeme me Polletjepiekhaar, omda'k naar de kleniek liep om me kalkhoofd te late plukke en op 't haveloosie met me bloote kop in de klas most zitte met Snoekie, Scheeltjeleelijk en Balletjewoef....

Snoekie en Balletje ware vaste gabbertjes, maar as ze morke, da'k geen bijgoogem was en een heele ris kopersneesies in 't snotje had, benne ze same gaan doen met mijn en Scheeltje, die naast me Opoe in de Zeve Weeje woont. De Zeve Weeje, dat benne de zeve luizige krotjes van een rijk gesticht, die net as de koeje op een hoopie in de modder staan om uitgemolke te worre.

Me ware geen pikeurs op 't haveloosie, waar me les krege in rekene, leze en uitharde van Pietjepuk, die een hoedje met hersenschuddinkies droeg, dat ie meebrocht uit Tierol in Denemarke voor z'n daklooze klithare en me later van 'm hebbe gepikt om d'r Erassemes mee op te knappe.

Amme dochte, da' me alweer is genog hadde motte leere en bang wiere, dat 't in je hoofd door mekaar zou loope, ginge me spijbele, zandhappertje spele en sneesies make, net zoo lang tot 't haakstuk liep en de stille smerisse ons opbrochte om af te stedeere. Tege da'me an 't hek van de school kwamme, sting Pietjepuk al met een knoersie essehout bij de deur om ons te begroete:

‘De heere worre bedankt,’ zee ie tege de klabakke, die an d'r pet tikte, ‘en an de resepsie zal niks mekeere. D'r wordt groen gemaakt...... en bont en blauw: al de kleure van de regeboog! Op de meziek kan gewacht worre en de heere motte maar een stoel neme, as ze van plan zijn om 't pregram mee te maken. D'r wordt an gewerkt!’

 

 

 

Willem van Iependaal (24 maart 1891 - 23 oktober 1970)

Cover 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en dichter Robert Hamerling werd geboren op 24 maart 1830 in Kilchberg am Walde. Zie ook alle tags voor Robert Hamerling op dit blog.

 

 

Der Garten des Herzens

 

Jüngst sass sie im Grase mit fröhlichem Sinn,

Ich setzte zur Seite der Süssen mich hin.

Es standen rings um uns viel Blumen im Thal,

Ich streut' in den Schooss ihr die duftigsten all.

 

Auch blühten im Herzen viel Blumen mir auf,

Der Thau meiner Thränen stand flimmernd darauf:

Die Rosen der Liebe, der Hoffnung Agley,

Vergissmeinnichtlieder und Veilchen der Treu.

Den Garten des Herzens, ich plündert' auch ihn,

Und streut' in den Schooss seine Blumen ihr hin.

Doch sie, sie erhob sich – kalt riss sie sich los,

Dass alle die Blumen entfielen dem Schooss.

 

Nun drück' ich die Hand wohl an's klopfende Herz,

Und seh auf die Blumen mit trostlosem Schmerz:

Mein Herz, o mein Herze – dein Liebstes ist weit -

Und dein Garten verödet – und die Blumen zerstreut.

 

 

 

Robert Hamerling (24 maart 1830 – 13 juli 1889)

Standbeeld in Zwettl

 

 

 

De Duitse schrijfster Fanny Lewald werd op 24 maart 1811 in het toenmalige Königsberg geboren. Zie ook alle tags voor Fanny Lewald op dit blog.

 

Uit: Jenny

 

»Wenn sie nur nicht so verdammt jüdisch aussähe«, sagte wegwerfend der junge Horn, der Sohn und Erbe eines reichen Kaufmanns. »Ich sagte es gleich zu meinem Vetter Hughes, den ich Ihnen, lieber Erlau, als einen Mitenthusiasten empfehlen kann und der für nichts Augen hatte als für diese Person, die mir wirklich mit all ihrer gepriesenen italienischen – oder sagten Sie orientalischen? – Schönheit im höchsten Grade mißfallen hat. Wir lieben in unserer Familie diese Art von Schönheit nicht, es ist eine uns angeborene Antipathie, und mir wurde erst wieder in England bei den schlanken, blonden Insulanerinnen recht wohl, nachdem ich mich in Havre ein Jahr lang unter jenen kleinen, brünetten Französinnen in der Frankfurter Judengasse geglaubt hatte.«

»Apropos Judengasse, lieber Ferdinand!« fiel der Vetter, ein geborner Engländer und erst seit wenig Tagen in dieser Stadt, dem Sprechenden ins Wort, »wer war wohl das ganz junge Mädchen in der zweiten Loge rechts von der Bühne? Sie ist offenbar eine Jüdin, aber es ist ein sehr interessantes Gesicht.«

»Ich kenne die Leute nicht«, antwortete der Gefragte.

»Schämen Sie sich«, rief im komischen Zorn der Maler, »und verleugnen Sie nicht, wie unser heiliger Apostel Petrus seligen Angedenkens, Ihren Meister und Herrn. Sie sollten den reichen Bankier Meier nicht kennen, bei dessen Vater Ihr Herr Vater die Handlung erlernte und von dem er die Mittel zu seinem Etablissement erhielt, als er sich in Ihre Mutter verliebte? Freilich kam Ihr Herr Papa durch diese Heirat in die schönste Mitte der Kaufmannsaristokratie und mag in der Gesellschaft wohl seine alttestamentarischen Verbindungen vergessen haben.«

 

 

 

Fanny Lewald (24 maart 1811 - 5 augustus 1889)

De Duitse dichter, componist enn journalist Christian Friedrich Daniel Schubart werd geboren op 24 maart 1739 in Obersontheim. Zie ook alle tags voor Christian Schubart op dit blog.

 

 

Die Forelle

 

In einem Bächlein helle,

Da schoß in froher Eil'

Die launige Forelle

Vorüber wie ein Pfeil.

Ich stand an dem Gestade,

Und sah in süßer Ruh'

Des muntern Fisches Bade

Im klaren Bächlein zu.

 

Ein Fischer mit der Ruthe

Wohl an dem Ufer stand,

Und sah's mit kaltem Blute,

Wie sich das Fischlein wand.

So lang dem Wasser Helle,

So dacht' ich, nicht gebricht,

So fängt er die Forelle

Mit seiner Angel nicht.

 

Doch plötzlich war dem Diebe

Die Zeit zu lang. Er macht

Das Bächlein tückisch trübe,

Und eh' ich es gedacht,

So zuckte seine Ruthe,

Das Fischlein zappelt dran,

Und ich mit regem Blute

Sah die Betrogne an.

 

Die ihr am goldnen Quelle

Der sichern Jugend weilt,

Denkt doch an die Forelle;

Seht ihr Gefahr, so eilt!

Meist fehlt ihr nur aus Mangel

Der Klugheit. Mädchen, seht

Verführer mit der Angel!

Sonst blutet ihr zu spät.

 

 

 

 

Christian Schubart (24 maart 1839 – 10 oktober 1791)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Gabriele von Baumberg werd geboren op 24 maart 1768 in Wenen. Zie ook alle tags voor Gabriele von Baumberg op dit blog.

 

 

Der Frühlingsmorgen

Der erste Frühlingsmorgen
Erwachet über mir,
Und findet mich in Sorgen,
Und sieht mich fern von dir.

Sonst fand er mich in Freuden
An deiner trauten Hand,
Mir waren Trennungsleiden
Und Gram noch unbekannt.

Nun treibt mich banges Sehnen
Auf Wiese, Feld und Au:
Dort mischen meine Thränen
Sich mit dem Morgenthau.

Obschon zu künft'gen Früchten
Die Erde Blüthen trägt,
Die Nachtigall Geschichten
Von treuer Liebe schlägt;

Die holde Frühlingssonne
Auf uns hernieder lacht,
Und jedes Herz zur Wonne
Und zum Gebeth erwacht:

Theil' ich doch nicht die Freuden,
Theil' ich die Andacht nicht,
Ich fühle nur die Leiden
Schwer drückendes Gewicht,

Nur, dass ich fern, o Trauter,
Von deinem süssen Kuss,
Der Erde Fest mit lauter
Wehklage feyern muss.

 

 

 

Gabriele von Baumberg (24 maart 1768 – 24 juli 1839)

De Freyung in Wenen, geschilderd door Canaletto, 1654

 

  

 

 

De Zuidafrikaanse schrijfster Olive Emilie Albertina Schreiner werd geboren op 24 maart 1855 in Wittebergen, Lesotho. Zie ook alle tags voor Olive Schreiner op dit blog.

 

Uit: The Lost Joy

 

„All day, where the sunlight played on the sea-shore, Life sat.

All day the soft wind played with her hair, and the young, young face looked out across the water. She was waiting--she was waiting; but she could not tell for what.

All day the waves ran up and up on the sand, and ran back again, and the pink shells rolled. Life sat waiting; all day, with the sunlight in her eyes, she sat there, till, grown weary, she laid her head upon her knee and fell asleep, waiting still.

Then a keel grated on the sand, and then a step was on the shore—Life awoke and heard it. A hand was laid upon her, and a great shudder passed through her. She looked up, and saw over her the strange, wide eyes of Love--and Life now knew for whom she had sat there waiting.

And Love drew Life up to him.

And of that meeting was born a thing rare and beautiful--Joy, First-Joy was it called. The sunlight when it shines upon the merry water is not so glad; the rosebuds, when they turn back their lips for the sun's

first kiss, are not so ruddy. Its tiny pulses beat quick. It was so warm, so soft! It never spoke, but it laughed and played in the sunshine: and Love and Life rejoiced exceedingly. Neither whispered it to the other, but deep in its own heart each said, "It shall be ours for ever."

Then there came a time--was it after weeks? was it after months? (Love and Life do not measure time)--when the thing was not as it had been.“

 

 

 

Olive Schreiner (24 maart 1855 – 11 december 1920)

 

 

 

De Engelse schrijver, ontwerper en utopisch denker William Morris werd geboren op 24 maart 1834 in Walthamstow, Essex. Zie ook alle tags voor William Morris op dit blog.

 

 

The Story of Sigurd the Volsung (fragment) 

 

So there was Sigurd alone; and he went from the shielded door,

And aloft in the desert of wonder the Light of the Branstock he bore;

And he set his face to the earth-mound, and beheld the image wan,

And the dawn was growing about it; and, lo, the shape of a man

Set forth to the eyeless desert on the tower-top of the world,

High over the cloud-wrought castle whence the windy bolts are hurled.

 

*       *       *       *       *

Now over the body he standeth, and seeth it shapen fair,

And clad from head to foot-sole in pale grey-glittering gear,

In a hauberk wrought as straitly as though to the flesh it were grown:

But a great helm hideth the head and is girt with a glittering crown.

 

So thereby he stoopeth and kneeleth, for he deems it were good indeed

If the breath of life abide there and the speech to help at need;

And as sweet as the summer wind from a garden under the sun

Cometh forth on the topmost Hindfell the breath of that sleeping-one.

Then he saith he will look on the face, if it bear him love or hate,

Or the bonds for his life's constraining, or the sundering doom of fate.

So he draweth the helm from the head, and, lo, the brow snow-white,

And the smooth unfurrowed cheeks, and the wise lips breathing light;

And the face of a woman it is, and the fairest that ever was born,

Shown forth to the empty heavens and the desert world forlorn:

But he looketh, and loveth her sore, and he longeth her spirit to move,

And awaken her heart to the world, that she may behold him and love.

 

 

 

William Morris (24 maart 1834 – 3 oktober 1896)

 

 

 

 

Zie voor onderstaande schrijver ook mijn blog van 24 maart 2011.

 

De Duitse dichter Richard Leising werd geboren op 24 maart 1934 in Chemnitz. Zie ook mijn blog van 24 maart 2009 en ook mijn blog van 24 maart 2010.

De Nederlandse dichter, essayist en blogger Jeroen Mettes werd geboren in Valkenswaard op 24 maart 1978. Mettes studeerde filosofie in Utrecht, en literatuurwetenschap aan de Universiteit Leiden, waar hij tot 2006 aan een proefschrift werkte over poëtisch ritme. In 1999 begon hij aan een lang prozagedicht dat hij de naam N30 gaf. Dat was de codenaam van de anti- of andersglobalistische protesten in Seattle tijdens de onderhandelingen van de WTO. In 2005 startte Jeroen Mettes het blog Poëzienotities. Als dichter debuteerde Jeroen Mettes in het tijdschrift Parmentier met de reeks van vier gedichten getiteld 'In de sfeer van het gestelde'. Als jonge twintiger had hij al prozabijdragen geleverd aan onder meer de tijdschriften Zoetermeer en Passionate. In 2006 trad Mettes toe tot de redactie van het tijdschrift yang. Hij was ook vast medewerker van het tijdschrift Parmentier. Op 21 september 2006 plaatste hij een lege post op zijn blog. Diezelfde dag maakte hij een einde aan zijn leven. Hij liet naast zijn gedichten, essays en zijn blog, een ver gevorderd Engelstalig proefschrift na. In 2011 verscheen het Nagelaten werk van Jeroen Mettes bij uitgeverij Wereldbibliotheek.

 

Uit: N30

 

In de c&a (kelders) bevindt zich een gedenksteen. De cia heeft mijn familieleden nooit wat misdaan. Toch zit, anno nu, in een Geleense huiskamer… ’n Armada kantoorgebouwen. Om je ‘dood’ te lachen. Liefste? Mag ik je voorstellen aan mijn muze? Anorexia = ambitie. Als je door de supermarkt loopt. Waar blijf je? We plunderen de stad. In de nek is ze het mooist (bij de achterkant van haar oren). Ik was die woonwagen gewend, ’t rondtrekken… We zien onszelf rijden in de ruiten. Ik moet niet overdrijven. Ik ben al rijk. Uitgeput lig ik in haar witte kamer, als een kaal veld in het najaar. Meeslepend! Een kat kijkt me aan van de andere kant van het water. Geef mij maar een, uhm, even kijken… De ideale girl-next-door? Ontroerend! De allochtoonse schrijver gefilmd als randgroepjongere. Reflectie van water (schaduw van water?) op ’t plafond van de bus als we de brug oversteken. Een schaduw valt over mijn boek als de bus een bocht neemt. Overal ontstonden soldaten- en arbeidersraden. Daar moeten we nu juist op blijven hameren! Mijn schande is niet zwaar; ik ben zwaar. Een oude zwarte bedelaar.

 

 

 

Jeroen Mettes (24 maart 1978 - 21 september 2006)