Romenu is een blog over gedichten, literatuur en kunst Maar Romenu is ook een professionele freelance vertaler Du-Ne en Ne-Du http://www.roumen-vertalingen.nl/
Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in het conducteurshuis aan de Waagplatz 2 in Salzburg geboren. Zijn vader, Tobias Trakl, was een handelaar in ijzerwaren en zijn moeder, die ook psychische problemen had, was Maria Catharina Trakl, (meisjesnaam Halik). Voorts had hij nog drie broers en drie zussen. Margarethe (doorgaans Grethe genoemd) stond hem het naast, zelfs zodanig dat sommigen een incestueuze verhouding vermoeden. Zijn jeugd bracht hij door in Salzburg. Vervolgens bezocht hij van 1897 tot 1905 het humanistische gymnasium. Om toch een academische opleiding te kunnen volgen, werkte hij tot 1908 in de praktijk bij een apotheker. Sommigen vermoedden dat hij dit vooral deed om zichzelf opiaten te kunnen verschaffen. Bij het uitbreken van WO I werd Trakl als medicus naar het front in Galicië (heden ten dage in Oekraïne en Polen) gestuurd. Zijn gemoedsschommelingen leidden tot geregelde uitbraken van depressie, die verergerd werden door de afschuw die hij voelde voor de verzorging van de ernstig verwonde soldaten. De spanning en druk dreven hem ertoe een suïcidepoging te ondernemen, welke zijn kameraden nochtans verhinderden. Hij werd in een militair ziekenhuis opgenomen in Kraków, alwaar hij onder strikt toezicht geplaatst werd.Trakl verzonk daar in nog zwaardere depressies en schreef Ficker om advies. Ficker overtuigde hem ervan dat hij contact moest opnemen met Wittgenstein, die inderdaad op weg ging na Trakls bericht te hebben ontvangen. Op 4 november 1914, drie dagen voordat Wittgenstein aan zou komen, overleed hij echter aan een overdosis cocaïne
Paul Celan
Paul Celan werd onder de naam Paul Antschel op 23 november 1920 geboren in Czernowitz, toentertijd de hoofdstad van de Roemeense Boekovina, nu behorend bij de Oekraïne. Paul Celans ouders waren Duitssprekende joden die hun zoon joods opvoedden en hem naar Duitse christelijke scholen stuurden. In 1942 werden Celans ouders door de Duitse bezetter naar een werkkamp gedeporteerd en daar vermoord. Hijzelf wist aanvankelijk onder te duiken, maar moest vanaf juli 1942 in een werkkamp dwangarbeid verrichten. Celan overleefde de oorlog. Via Boekarest en Wenen vestigde Celan zich in 1948 in Parijs. Daar was hij werkzaam als dichter, vertaler en doceerde hij aan de prestigieuze Ecole Normale Supérieure. Vermoedelijk op 20 april 1970 beëindigde hij zijn leven zelf door in de Seine te springen.
Gerard Reve
Gerard Reve over: Medearbeiders ”God is in de mensen, de dieren, de planten en alle dingen - in de schepping, die verlost moet worden of waaruit God verlost moet worden, door onze arbeid, aangezien wij medearbeiders van God zijn.” Openbaring ”Tja, waar berust elk godsbegrip op, elke vorm van religie? Op een openbaring, dat wil zeggen op een psychische ervaring van zulk een dwingende en onverbiddelijke kracht, dat de betrokkene het gevoel heeft, niet dat hij een gedachte of een visioen heeft, maar dat een gedachte gedachte of visioen hem bezit en overweldigt.”
Simon Vestdijk
Simon Vestdijk (Harlingen, 17 oktober 1898 – Utrecht, 23 maart 1971) was een Nederlands romancier, dichter, essayist en vertaler. Zijn jeugd te Harlingen en Leeuwarden beschreef hij later in de Anton Wachter-cyclus. Van jongs af aan logeerde hij regelmatig bij zijn grootouders in Amsterdam, waar hij zich in 1917 aan de Universiteit van Amsterdam inschrijft als student in de medicijnen. Tijdens zijn studie die van 1917 tot 1927 duurde, leerde hij Jan Slauerhoff kennen.Tot 1932 is hij als arts in praktijken door heel Nederland werkzaam. In 1932 volgt zijn officiële schrijversdebuut met de uitgave van de bundel Verzen in De Vrije Bladen. Doorslaggevend voor Vestdijks uiteindelijke keuze voor de literatuur is zijn ontmoeting in 1932 met Eddy Du Perron en Menno ter Braak. Deze ontmoeting had tot resultaat dat hij redactielid werd van het tijdschrift Forum Kort daarop, in 1933, wordt zijn eerste novelle, De oubliette, uitgegeven. In hetzelfde jaar schrijft hij Kind tussen vier vrouwen, dat, eerst geweigerd door de uitgever, later de basis zal vormen voor de eerste drie delen van de Anton Wachter-romans. In 1951 ontvangt Vestdijk de P.C. Hooftprijs voor zijn in 1947 verschenen roman De vuuraanbidders. In 1957 wordt hij voor het eerst door het PEN-centrum voor Nederland voorgedragen voor de Nobelprijs voor de Literatuur, die hij echter nooit zal krijgen. Op 20 maart 1971 wordt hem de Prijs der Nederlandse Letteren toegekend, maar voor hij deze kan ontvangen overlijdt hij op 23 maart te Utrecht op 72-jarige leeftijd. Vestdijk was auteur van ca. 200 boeken. Vanwege deze enorme productie noemde de dichter Adriaan Roland Holst hem 'de man die sneller schrijft dan God kan lezen'. Andere belangrijke boeken van Simon Vestdijk zijn: "Kind van stad en land" (1936), "Meneer Visser's hellevaart" (1936), "Ierse nachten" (1946), "De toekomst de religie" (1947), "Pastorale 1943" (1948), "De koperen tuin" (1950), "Ivoren wachters" (1951), "Essays in duodecimo" (1952) en "Het genadeschot" (1964).
K.P. Kavafis K.P. Kavafis werd als kind van Griekse ouders, afkomstig uit Konstantinopel, geboren in 1863 in Alexandrië (tot vandaag een Griekse enclave) waar hij ook het grootste deel van zijn leven woonde en werkte. Twee jaar na de dood van zijn vader verhuist het gezin in 1872 naar Engeland om na een verblijf van vijf jaar naar Alexandrië terug te keren. Vanwege ongeregeldheden in Egypte vlucht het gezin in 1882 naar Konstantinopel, om na drie jaar opnieuw naar Alexandrië terug te gaan. In de jaren die volgen maakt Kavafis reizen naar Parijs, Londen en in 1901 zijn eerste reis naar Griekenland, in latere jaren gevolgd door nog enkele bezoeken. Op de dag van zijn zeventigste verjaardag, in 1933 sterft Kavafis in Alexandrië. De roem kwam voor Kavafis pas na zijn dood, dus postuum. Deels is dat toe te schrijven aan zijn eigen handelswijze. Hij was uiterst terughoudend met de publicatie van zijn gedichten, liet af en toe een enkel gedicht afdrukken in een literair tijdschrift, gaf in eigen beheer enkele bundels met een stuk of twintig gedichten uit en het merendeel van zijn poëzie schonk hij op losse bladen aan zijn beste vrienden.
Thomas Mann
Thomas Mann, de jongere broer van Heinrich Mann, werd geboren op 6 juni 1875 in Lübeck. Hij was de tweede zoon van de graankoopman Thomas Johann Heinrich Mann welke later één van de senatoren van Lübreck werd. Zijn moeder Julia (geboren da Silva-Bruhns) was Duits-Braziliaans van Portugees Kreoolse afkomst. In 1894 debuteerde Thomas Mann met de novelle "Gefallen". Toen Thomas Mann met 21 jaar eindelijk volwassen was en hem dus geld van zijn vaders erfenis toestond - hij kreeg ongeveer 160 tot 180 goldmark per jaar - besloot hij dat hij genoeg had van al die scholen en instituties en werd onafhankelijk schrijver. Kenmerkend voor zijn stijl zijn de ironie, de fenomenale taalbeheersing en de minutieuze detailschildering. Manns reputatie in Duitsland was sterk wisselend. Met zijn eerste roman, Buddenbrooks (1901), had hij een enorm succes, maar door zijn sceptische houding tegenover Duitsland na de Eerste Wereldoorlog veranderde dit volledig. Stelde hij zich tot aan de jaren twintig apolitiek op (Betrachtungen eines Unpolitischen, 1918), meer en meer raakte hij bij het Politiek gebeuren betrokken. Zijn afkeer van het nationaal socialisme groeide, zijn waarschuwingen werden veelvuldiger en heftiger. In 1944 accepteerde hij het Amerikaanse staatsburgerschap. Tussen 1943 en 1947 schreef Mann Doktor Faustus (zie Faust), de roman van de 'Duitse ziel' in de gecamoufleerd geschilderde omstandigheden van de 20ste eeuw. In 1947 bezocht hij voor het eerst sinds de Oorlog Europa, twee jaar later pas Duitsland. In 1952 vertrok hij naar Zwitserland. Op 12 augustus 1955 stierf hij in Zürich. Twintig jaar na zijn dood, in aug. 1975, is zijn literaire nalatenschap geopend: dagboekaantekeningen van 15 maart 1933 tot 29 juli 1955, alsmede notities uit de jaren 1918 tot en met 1921.Belangrijke werken zijn: Der Zauberberg, Der Tod in Venedig, Dokter Faustus , Joseph und seine Brüder en Die Bekenntnisse des Hochstaplers Felix Krull.
Rainer Maria Rilke
Rilke werd op 4 december 1875 geboren in Praag. Hij had al naam gemaakt als dichter met zijn bundels Das Stundenbuch en Das Buch der Bilder, toen hij de literaire wereld versteld deed staan en wereldfaam verwierf met de publicatie van zijn twee delen Neue Gedichte in 1907 en 1908. Hij verzamelde daarin het beste werk uit een van zijn vruchtbaarste periodes, die hij grotendeels doorbracht in Parijs. Rilke was daar diep onder de indruk gekomen van Rodin, bij wie hij een tijdlang in dienst was als particulier secretaris. Rodin, zei hij later, had hem leren kijken. Dit kijken kwam neer op intense concentratie, om het mysterie te kunnen zien ‘achter de schijnbare werkelijkheid'. Latere en rijpere werken als Duineser Elegien (1912-1923) en het ronduit schitterende Die Sonette an Orfeus (1924) illustreren Rilkes metafysische visie op het onzegbare, dat haar verwoording vindt in een hermetische muzikale taal. Op 29 december 1926 overlijdt Rilke in het sanatorium in Val-Mont aan de gevolgen van leukemie. Enkele dagen later wordt hij, overeenkomstig zijn wens, begraven op het kerkhof van Raron.
* * * * * * * * * * * * * * * *
Romenu
Over literatuur, gedichten, kunst en cultuur
03-06-2012
Allen Ginsberg, Philippe Djian, Maarten van Buuren, Monika Maron, Larry McMurtry
Hey Father Death, I'm flying home Hey poor man, you're all alone Hey old daddy, I know where I'm going
Father Death, Don't cry any more Mama's there, underneath the floor Brother Death, please mind the store
Old Aunty Death Don't hide your bones Old Uncle Death I hear your groans O Sister Death how sweet your moans
O Children Deaths go breathe your breaths Sobbing breasts'll ease your Deaths Pain is gone, tears take the rest
Genius Death your art is done Lover Death your body's gone Father Death I'm coming home
Guru Death your words are true Teacher Death I do thank you For inspiring me to sing this Blues
Buddha Death, I wake with you Dharma Death, your mind is new Sangha Death, we'll work it through
Suffering is what was born Ignorance made me forlorn Tearful truths I cannot scorn
Father Breath once more farewell Birth you gave was no thing ill My heart is still, as time will tell.
First Party At Ken Kesey's With Hell's Angels
Cool black night thru redwoods cars parked outside in shade behind the gate, stars dim above the ravine, a fire burning by the side porch and a few tired souls hunched over in black leather jackets. In the huge wooden house, a yellow chandelier at 3 A.M. the blast of loudspeakers hi-fi Rolling Stones Ray Charles Beatles Jumping Joe Jackson and twenty youths dancing to the vibration thru the floor, a little weed in the bathroom, girls in scarlet tights, one muscular smooth skinned man sweating dancing for hours, beer cans bent littering the yard, a hanged man sculpture dangling from a high creek branch, children sleeping softly in their bedroom bunks. And 4 police cars parked outside the painted gate, red lights revolving in the leaves.
Uit: Betty Blue - 37,2° am Morgen (Vertaald door Melanie Walz en Michael Mosblech)
Für den frühen Abend waren Gewitter angesagt, aber der Himmel blieb blau und der Wind hatte nachgelassen. Ich ging kurz in die Küche, um nachzugucken, ob im Topf auch nichts anpappte. Alles bestens. Ich ging raus auf die Terrasse, ein kühles Bier in der Hand, und hielt meinen Kopf eine Zeitlang in die pralle Sonne. Das tat gut, seit einer Woche knallte ich mich jeden Morgen in die Sonne und kniff fröhlich die Augen zusammen, seit einer Woche kannte ich Betty.
Ich dankte dem Himmel zum wiederholten Mal und langte mit leicht vergnügtem Grinsen nach meinem Liegestuhl. Ich machte es mir gemütlich. Wie einer, der Zeit hat und ein Bier in der Hand. In dieser ganzen Woche hatte ich, wenns hoch kam, so um die zwanzig Stunden geschlafen, und Betty noch weniger, vielleicht auch überhaupt nicht, was weiß ich, immer wieder mußte sie mich aufscheuchen, immer wieder hatte sie noch was Besseres vor. He, du wirst mich doch jetzt nicht allein lassen, sagte sie andauernd, he, was ist denn los mit dir, schlaf doch nicht ein. Und ich öffnete die Augen und lächelte. Eine rauchen, bumsen oder einfach quatschen, ich hatte es schwer, nicht aus dem Takt zu kommen. Zum Glück brauchte ich mich tagsüber kaum anzustrengen. Wenn alles glatt lief, war ich gegen Mittag mit meiner Arbeit durch und hatte für den Rest des Tages Ruhe. Ich mußte bloß bis sieben Uhr in der Gegend bleiben und auftauchen, wenn man mich brauchte. Wenn es schön war, konnte man mich gewöhnlich in meinem Liegestuhl finden, da konnte ich stundenlang drin liegen bleiben. Mir schien es dann, als hätte ich die rechte Balance zwischen Leben und Tod gefunden, als hätte ich die einzig gescheite Beschäftigung überhaupt gefunden. Man braucht sich bloß die Mühe zu machen, fünf Minuten nachzudenken, dann begreift man, daß einem das Leben nichts Aufregendes bietet außer ein paar Dingen, die man nicht kaufen kann. Ich machte mein Bier auf und dachte an Betty.
De kunstenaar is de schepper van mooie dingen, zegt Oscar Wilde aan het begin van The Picture of Dorian Gray. Met mooie dingen bedoelde Wilde dingen die hem genot verschaften. In de roman vertelt hij hoe Lord Henry zijn leven aangenaam vult met het bijwonen van toneelvoorstellingen, het bezoeken van tentoonstellingen en het verzamelen van Chinees porselein, kostbare boeken en Perzische tapijten. Pronkstuk van zijn verzameling is Dorian Gray, een levend kunstwerk dat hem hetzelfde artistieke plezier verschaft als een Grieks Hermes-beeld uit zijn collectie. Kunst is in de wereld van Wilde onlosmakelijk verbonden met leven en met genot.
De vermenging van kunst en leven spreekt me erg aan, maar niet op de manier die Wilde voorstelt. Wildes maatstaf voor schoonheid was de Griekse kunst. Mensen en dingen gaven hem artistiek genoegen voorzover ze hem herinnerden aan beelden, toneelstukken en gedichten van de Griekse meesters. Dat geeft iets stars en onbewegelijks aan zijn schoonheidsopvatting. En ook iets oppervlakkigs: Wildes kunstwerken hebben een wrijvingloze, naar kitsch neigende prettigheid. Dat is niet de schoonheid die mij treft. Maar welke is dat wel? Op die vraag weet ik zo geen antwoord. Ik zal mijn vraag wat bescheidener stellen: op welke momenten word ik getroffen door iets moois? Wanneer doen zich artistieke ervaringen voor en wat zijn dat?
De voorbeelden die me te binnen schieten zijn een beetje verwarrend, omdat hun aanleidingen weinig met kunst te maken hebben. Ze deden zich onverwacht voor bij dagelijkse bezigheden. Ik zal een voorbeeld geven.
Vorige week keek ik 's avonds laat naar de tv. De dag was lang geweest, ik was toe aan een uur pretentieloze verstrooiing. Er werd een programma aangekondigd over spionage in de ddr. Dat leek me wel wat. Ik verheugde me op de sluwe streken waarmee Oost-Duitse spionnen de Engelse mi-5 te snel af waren; op sigarettenpakjes, tubes tandpasta en dasspelden waarin ongelooflijk kleine fotoappartuur of even klein, maar dodelijk wapentuig verborgen zat. De wereld van James Bond, maar dan echt. Maar het viel tegen.
Sie war noch nie allein geflogen, immer hatte Achim neben ihr gesessen; einmal Laura, als sie ihr zum Abitur das Wochenende in London geschenkt hatten und Achim zwei Tage vorher krank geworden war. Zum ersten Mal allein fliegen. Zum ersten Mal nach Mexiko. Im Alter verging die Zeit wahrscheinlich so schnell, weil man fast nichts mehr zum ersten Mal tat. Monatelang, jahrelang wiederholte man, was man schon tausendmal getan hatte, sodass die Monate und Jahre sich wie eine Folie über ein altes, vollkommen gleiches Muster legten und mit ihm verschmolzen, als hätte es sie gar nicht gegeben. Jeden Morgen die gewohnte Sorte Tee oder Kaffee kochen, die einmal abonnierte Zeitung lesen, zur gleichen Zeit mit der gleichen Arbeit beginnen, am Abend die gleichen Freunde treffen oder einen alten Film sehen und sich erschrecken, weil man sich nur noch an Bruchstücke erinnern kann. So war es. Sogar, als sie plötzlich in einem anderen Staat lebten und von der Kaffeesorte bis zur Zeitung alles anders wurde und sie sogar in eine andere Wohnung in einem anderen Stadtbezirk zogen, war es nach kurzer Zeit wieder so. Sie tranken anderen Kaffee, lasen andere Zeitungen, aber wenn sie beim Frühstück einander gegenüber saßen, war es wie in all den Jahren davor, als hätten sie ihr Leben in eine andere Sprache übersetzt, in der sie nun die alten Sätze sagten. Sie klangen nur anders. Bis vor vier Monaten war es so. Vielleicht wäre auch ohne Bredow alles so geworden, wie es jetzt war; wer konnte das wissen. Aber fest stand, dass mit Bredow - seit sie ihn von dem Abfalleimer befreit hatte, an den ihn jemand auf dem Parkplatz an der Autobahnausfahrt Bredow gebunden hatte - die Serie von Erstmaligkeiten begonnen hat. Bredow war ihr erster Hund.
CRAZY HORSE, a Sioux warrior dead more than one hundred and twenty years, buried no one knows where, is rising again over Pa Sapa, the Black Hills of South Dakota, holy to the Sioux. Today, as in life, his horse is with him. Fifty years of effort on the part of the sculptor Korczak Ziolkowski and his wife and children have just begun to nudge the man and his horse out of what was once Thunderhead Mountain. In the half-century that the Ziolkowski family has worked, millions of tons of rock have been moved, as they attempt to create what will be the world's largest sculpture; but the man that is emerging from stone and dirt is as yet only a suggestion, a shape, which those who journey to Custer, South Dakota, to see must complete in their own imaginations. It is a nice irony that the little town Crazy Horse has come to brood over is named for his old adversary George Armstrong Custer -- Long Hair, whose hair, however, had been cut short on the day of his last battle, so that it is not certain that the Sioux or Cheyenne who killed him really recognized him until after he was dead. Crazy Horse had one good look at Custer, in a skirmish on the Yellowstone River in 1873, but Custer probably never saw Crazy Horse clearly enough to have identified him, either on the Yellowstone or at the Little Bighorn, three years later. The thousands who come to the Crazy Horse Monument each year see him as yet only vaguely; but that, too, will change. One day his arm will stretch out almost the length of a football field; statistics will accumulate around his mountain just as legends, rumors, true tales and tall tales, accumulated around the living man.
What should be stressed at the outset is that Crazy Horse was loved and valued by his people as much for his charity as for his courage. Ian Frazier, in his fine book Great Plains, reports correctly that the Crazy Horse Monument is one of the few places on the Great Plains where one will see a lot of Indians smiling.
Obwohl sie zu Hause längst schon getrennt schliefen, nahmen sie sich für diese paar Tage ein gemeinsames Zimmer, und am Ende lohnte sie ihm seine Anstrengungen, ihr zu zeigen, wie sehr er sie immer noch begehrte, beugte sich über ihn, erweckte mit ein paar Handgriffen den verschlafenen Wurm zum Leben, dem sie früher einmal wie eine Schlangenbeschwörerin die zärtlichsten Namen gegeben hatte, und hörte erst auf, sich an ihm abzumühen, als er sich mit ein paar schlaffen Zuckungen blind in ihren Mund ergoß. Damit hatte sie es hinter sich, denn er entschuldigte sich umständlich dafür, wie er es immer getan hatte, wenn es ihm nicht gelungen war, sich ihr rechtzeitig
zu entziehen, und wußte am nächsten Morgen nicht mehr, wie er sie anschauen sollte, warf ihr verstohlen die verzweifelten Blicke des Internatsschülers zu, der er einmal gewesen war, und
alberte mit den jungen Engländerinnen herum, mit denen sie sich in ihrem Hotel den Frühstücksraum teilten, während sie still neben ihm saß und dachte, was war seine Sehnsucht schon
gegen ihre, sie hätte den überkandidelten Damen folgen können, wenn sie sich später mit großen, ganz und gar unzeitgemäßen Hüten aufmachten, die Insel zu erkunden, und einen Tag
lang wieder ein Mädchen sein.
Zurück in Wien, ließ sie ein paar Monate verstreichen und erkundigte sich schließlich mehr, um ihm zu schmeicheln, als daß sie es wirklich hätte wissen wollen, warum er abends so viel außer Haus sei. Es wäre für sie keine Katastrophe gewesen, die Wahrheit zu erfahren, und sie sah ihm zu, wie er sich wand, bis er soweit war, sich alles von ihr anzuhören. Dann fragte sie ihn, ob er etwas dagegen hätte, wenn sie eine Weile nach Zagreb ginge, und ärgerte sich darüber, daß sie es in derselben Sekunde
Wir wohnten im dritten Stock mitten in der Stadt und haben uns nie etwas zuschulden kommen lassen, auch mit Dörfelts von gegenüber verband uns eine jahrelange Freundschaft, bis die Frau sich kurz vor dem Fest unsre Bratpfanne auslieh und nicht zurückbrachte. Als meine Mutter dreimal vergeblich gemahnt hatte, riß ihr eines Tages die Geduld und sie sagte auf der Treppe zu Frau Muschg, die im vierten Stock wohnt, Frau Dörfelt sei eine Schlampe. Irgendwer muß das den Dörfelts hinterbracht haben, denn am nächsten Tag überfielen Klaus und Achim unsern Jüngsten, den Hans, und prügelten ihn windelweich. Ich stand grad im Hausflur, als Hans ankam und heulte. In diesem Moment trat Frau Dörfelt drüben aus der Haustür, ich lief über die Straße, packte ihre Einkaufstasche und stülpte sie ihr über den Kopf. Sie schrie aufgeregt um Hilfe, als sei sonst was los, dabei drückten sie nur die Glasscherben etwas auf den Kopf, weil sie ein paar Milchflaschen in der Tasche gehabt hatte. Vielleicht wäre die Sache noch gut ausgegangen, aber es war just um die Mittagszeit, und da kam Herr Dörfelt mit dem Wagen angefahren. Ich zog mich sofort zurück, doch Elli, meine Schwester, die mittags zum Essen heimkommt, fiel Herrn Dörfelt in die Hände. Er schlug ihr ins Gesicht und zerriß dabei ihren Rock. Das Geschrei lockte unsere Mutter ans Fenster, und als sie sah, wie Herr Dörfelt mit Elli umging, warf unsre Mutter mit Blumentöpfen nach ihm. Von Stund an herrschte erbitterte Feindschaft zwischen den Familien. Weil wir nun den Dörfelts nicht über den Weg trauten, installierte Herbert, mein ältester Bruder, der bei einem Optiker in die Lehre geht, ein Scherenfernrohr am Küchenfenster. Da konnte unsre Mutter, waren wir andern alle unterwegs, die Dörfelts beobachten.
Erienne Fleming drew back from the hearth and slammed the poker into the stand, venting a growing vexation with the still young day. Outside, the cavorting wind gleefully whipped large, splashing raindrops and stinging shards of sleet against the leaded windowpanes to mock with its carefree abandon the bondage she felt in her spirit. The rolling chaos of dark clouds churning close above the tiled roof of the mayor's cottage mirrored the mood of this trim, dark-haired young woman whose eyes flashed with a violet fire of their own as she glared down into the flames. "Marriage!" The word flared afresh in her brain. Once the symbol of a girlhood dream, of late it had become more a synonym for foolery. It was not that she opposed the institution. Oh, no! Under the careful guidance of her mother, she had prepared herself to be a fitting spouse for any man. It was only that her father, that self-same mayor of Mawbry, was bent on matching her to any wealthy purse, regardless of what foppish, obese, or bone-thin caricature of a man bore it to her door. All other desirable traits, including manners, seemed unimportant to him. Indeed, not even to be considered. If the man be rich and willing to wed, then he was a likely candidate for her hand. A sorry lot they had proven to be, and yet -- Erienne's finely arched brows drew together in sudden doubt -- perhaps they were the best her father could do without the enticement of even a reasonable dowry.
Welle auf Welle schlägt an die Klippe vorüber ziehen am Horizont die weissen Segel ohne Rast steigt steigt an mal süß, mal stürmisch die bewegte Flut. Doch Welle und Sonne, Wind, Segel und Klippen, diese ist die Erde, jenes der Horizont des fernen Meeres, das Meer ohne Grenzen. Nicht ist es das freie Meer ohne Ufer, das Meer, wohin die Welle nicht gelangt, das Meer, das aus sich die Winde zeugt, Licht aussendet und wieder in den Schoße nimmt, das Meer, das aus seinem Leben tausende Leben loslöst und in nur einem Leben wächst.
Ah, es ist kein Meer nah oder fern, welches nicht belasteten die vielen Ufer, die vielen Winde nicht aus seinem einsamen Frieden rissen, Meer ist nicht das nur eins unter Meeren ist. Auch das Meer ist eine Wüste ohne Leben, trocken traurig starr ermüdet. Und der Tage und der Monde Lauf, der Winde und der Küsten Wechsel, dies Spiel es doch drückt und fesselt das Meer das nicht Meer ist auch wenns Meer ist. Wieder trifft der Wind auf die müde Welle, und mein Kiel durchfurcht das alte Kielwasser. Und wenn meine Hand zwischen Wind und Meer das Ruder führt und das Segel lenkt ist meine Hand nichts als die Hand jenes Windes und jener Welle die nicht ruht... Wie ruhelos schlägt doch die Welle, und wie ruhelos der Stürme Wolken wehen, derart sie, die einsame Seele plagt durch neue Wellen zu schreiten und endlos neue Grenzen unter neuen Sternen das Auge täuschen, das geheftet am Horizont wo die Sonne sich um wieder aufzugehen erhebt. An meine Sonne, an mein Meer, auf diesen Strassen der Erde oder des Meers, wende ich mich vergebens, vergeblich alles Leid und vergeblich die Hoffnung, ist das ganze Leben nicht trocken und verlassen, bis in einem Punkt sichs sammelt im Hafen, aus sich selbst in einem Punkte aufflammt.
Vertaald door Adrian Giacomelli
Carlo Michelstaedter (3 juni 1887 - 17 oktober 1910)
Pedro Mir, Detlev von Liliencron, Friederike Brun, Otto Erich Hartleben, Philippe Quinault
De Domicaanse dichter en schrijver Pedro Mirwerd op 3 juni 1913 in San Pedro de Macorís geboren. Zie ook alle tags voor Pedro Mir op dit blog.
Uit: Countersong to Walt Whitman (Vertaald door Jonathan Cohen)
17
Why did you want to listen to a poet? I am speaking to one and all. To those of you who came to isolate him from his people, to separate him from his blood and his land, to flood his road. Those of you who drafted him into the army. The ones who defiled his luminous beard and put a gun on his shoulders that were loaded with maidens and pioneers. Those of you who do not want Walt Whitman, the democrat, but another Whitman, atomic and savage. The ones who want to outfit him with boots to crush the heads of nations. To grind into blood the temples of little girls. To smash into atoms the old man's flesh. The ones who take the tongue of Walt Whitman for a sign of spraying bullets, for a flag of fire. No, Walt Whitman, here are the poets of today aroused to justify you! Poets to come! Arouse! for you must justify me. Here we are, Walt Whitman, to justify you. Here we are for your sake demanding peace. The peace you needed to drive the world with your song. Here we are saving your hills of Vermont, your woods of Maine, the sap and fragrance of your land, your spurred rowdies, your smiling maidens, your country boys walking to creeks. Saving them, Walt Whitman, from the tycoons who take your language for the language of war. No, Walt Whitman, here are the poets of today, the workers of today, the pioneers of today, the peasants of today, firm and roused to justify you! O Walt Whitman of aroused beard! Here we are without beards, without arms, without ears, without any strength in our lips, spied on, red and persecuted, full of eyes wide open throughout the islands, full of courage, of knots of pride untied through all the nations, with your sign and your language, Walt Whitman, here we are standing up to justify you, our constant companion of Manhattan!
Je me vis aborder par une Nymphe aimable : Mes yeux furent surpris de lesclat admirable Dont elle fit briller tous les lieux dalentour : Mille fleurs ornoient son passage, Et mille oiseaux par leur ramage A lenvy luy faisoient la cour.
Quitte, dit-elle, une entreprise Que tu ne dois point achever ; Le choix dune Déesse à qui je suis soumise Pour un autre dessein ta voulu reserver. Cent merveilles icy se trouvent reunies ; Il faut plus dune main, il faut divers genies Pour en bien exprimer les charmes differents : Je doy te faire voir ce que tu dois descrire ; Avec tes efforts les plus grands A peine y pourras tu suffire.
Ces beaux lieux sont cheris de la Divinité Qui séveillant, quand tout sommeille, Escarte, dune main vermeille, La plus espaisse obscurité : Et pour le bien du monde, active et diligente, Avec une douce clarté, Rallume du Soleil la lumiere esclatante.
Philippe Quinault (3 juni 1635 - 26 november 1688)
