Uit: Requiem voor een Wielrenner

JOHN SULKERS

geboren te Bergen op Zoom 15 maart 1982

overleden te Maastricht 4 februari 2006

 

JOHN

 

'Een trapje minder. Dat kan geen kwaad,'

zegt dokter Mathieu van Lotto Davitamon.

'Jouw leven hangt niet aan een zijden draad.'

En ook de cardioloog kan jou overhalen om

niet te stoppen maar af te bouwen in de rangen

van het peloton voor een nieuw seizoen op de pedalen.

Binnenkort afgestudeerd als fysiotherapeut

en dan met jouw Suzanne gaan trouwen.

 

Maar als sneeuw neerdaalt in het Vijlenerbos

val jij temidden van vier kameraden.

Dinteloord rouwt. In Breda op school blijkt

iedereen verslagen. Ook Wim de Nijs en zijn

vriendenploeg uit Made. En in Tilburg smijt

Stef Clement zijn fiets over de balustrade.

 

 

 

Albert Megens (Boxtel, 23 augustus 1939)

 

 

 

 

Mont Ventoux

 

dichten is fietsen op de Mont Ventoux,
waar Tommy Simpson nog is overleden.
onder zo tragiese omstandigeden
werd hier de wereldkampioen doodmoe.

op deze col zijn velen losgereden,
eerste categorie, sindsdien tabu.
het ruikt naar dennegeur, Sunsilk Shampoo,
die je wel nodig hebt, eenmaal beneden.

alles is onuitsprekelijk vermoeiend,
de Mont Ventoux opfietsen wel heel erg,
waarvoor ook geldt: bezint eer gij begint.

toch haal ik, ook al is de hitte schroeiend,
de top van deze winderige berg:
ijdelheid en het najagen van wind.

 

 

 

Jan Kal (Haarlem, 18 september 1946)

 

 

 

 

De pijp aan Maarten geven

 

 

Maarten heeft een rek vol pijpen,
want die in de remmen knijpen,

die plat vallen in de sprint
door een overstekend kind,

die door puisten op de kont
krijgen ’t wiel niet goed meer rond

of die pakken bij het leven
tot het hart het gaat begeven,

voor hen komt, nog onverwacht,
midden in de laatste jacht,

Maarten die, op hen bedacht,
uit de bezemwagen lacht.

 

 

 

 

Jan Zitman (17 oktober 1925 – 1 augustus 1996)

Tour de France 2012 (Geen portret beschikbaar)

 

 

 

 

Wim van Est

 

De anjers trillen
Op zijn kist
Een halve eeuw
Zowat
Nadat hij op
De Col d’ Aubisque
Een bocht net had
Gemist

 

De schok was groot
Zoals ook nu
Want Wim van Est
Is dood

 

 

 

Huisdichter Cornelis (Amstelveen, 1 september 1950)



Zie voor de schrijvers van de 10^e juli ook mijn blog van 10 juli 2011 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.

De Nederlandse schrijver, journalist en columnist Thijs Zonneveld werd geboren op 28 september 1980 in Sassenheim. Zie ook alle tags voor Thijs Zonneveld op dit blog.

 

Uit: Vallen (Column Leidsch Dagblad)

 

„Natuurlijk zijn er genoeg andere sporten, waarbij ernstige verwondingen opgelopen kunnen worden. Kruisbanden scheuren als krantenpapier in menig voetbalwedstrijd, rugbyspelers krijgen meer klappen dan de vrouw van Regilio Tuur en zelfs bij het bridgen kan men zich lelijk verwonden aan het scherpe randje van de hartenvrouw. Er is bij mijn weten echter geen andere sport waar de deelnemers met enorme snelheden in de rondte rijden, slechts beschermd door het dunne textiel van hun shirt en broek.

Elke wielrenner is er doodsbang voor. Ik ook. Ik droom erover. Schiet wakker midden in de nacht, omdat ik mezelf zie vallen. Met het hart in de keel en de adrenaline uit mijn oren spuitend, probeer ik weer in slaap te vallen, maar als ik mijn ogen sluit zie ik mezelf weer over het asfalt schrapen of boven een bodemloos ravijn zweven.

Het vreemde van vallen is, dat het zo lang duurt. Je doet alles om in evenwicht op je fiets te blijven zitten, maar vanaf het moment dat het besef is doorgedrongen dat de valpartij en de daaropvolgende pijnscheut onvermijdelijk zijn, draait de wereld ineens een stuk langzamer. Het beton nadert zo traag, dat je de steentjes en het zand erop tot in de kleinste details in je op kunt nemen. Ik zie een kraai voorbijvliegen, ruik de lavendel in de graskant en verbaas me over de groenheid van de bladeren aan de bomen. Het tijdsloze gevoel verdwijnt bruusk op het moment dat mijn lichaam de grond of enig ander voorwerp raakt. Het asfalt brandt in mijn vlees, mijn longen blazen in een klap alle lucht uit en ik probeer me klein te maken om andere renners, mijn fiets, kilometerpaaltjes en verkeersborden te ontwijken. En dan? Blijven liggen is er niet bij. De ploegleider schreeuwt in mijn oor en de mecanicien heeft mijn fiets in zijn handen, klaar om me op weg te duwen. En zo zit ik vlak na mijn kennismaking met Moeder Aarde alweer op mijn beschadigde stalen ros of een reservefiets. Misselijk van de pijn, met bonkend hoofd en gescheurde kleren denk ik aan wat mijn moeder ooit zei, terwijl ze met de tranen in haar ogen mijn schaafwonden uitwaste: "Jongetje, jongetje toch: vroeger kon je zo goed schaken!" 

 

 

 

Thijs Zonneveld (Sassenheim, 28 september 1980)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 9e juli ook mijn blog van 9 juli 2011 deel 1 en ook deel 2 en eveneens deel 3.