Berichten van 14 november 2012 tot 15 november 2012

De Nederlandse schrijver, fysicus en voormalig politicus voor Democraten 66 Jan Terlouw werd geboren in Kamperveen op 15 november 1931. Zie ook alle tags voor Jan Terlouw op dit blog.

 

Uit: Briefgeheim

 

“Gooi die vent een steen tegen zijn hoofd.’ Thomas grabbelde om zich heen. Maar in de keurig onderhouden tuin van meneer van Pasen was geen steen te bekennen. Wacht eens, in zijn broekzak. De kei die hij niet tegen de bus had gegooid. Hij haalde hem tevoorschijn. Ze zagen hoe meneer van Pasen Jackie bij een arm pakte en overeind trok. Jackie stribbelde tegen. Nu begon Eva tegen Thomas te praten op een dringende, vlijende toon. Heel vlug praatte ze. ‘Thomas, nu ga je de worp van je leven doen. Je zult hem raken, precies tegen zijn hoofd. Hard en nauwkeurig, Thomas. Ik weet dat je het kunt. Net als toen met de wijzers van de kerktoren.’ Meneer van Pasen trok Jackie door de kamer richting van de tuin. Jackie hield zich vast aan alles binnen handbereik. Thomas had zweet druppels op zijn voorhoofd. ‘En als ik mis?’vroeg hij angstig. ‘Je mist niet, ik weet het. Ik weet dat je het kunt. Nu, Thomas. Het kan ieder moment te laat zijn.’Thomas sprong overeind en deed een stap naar voren. Zijn rechterarm maakte een zwaai naar achteren. Zijn linkerbeen ging van de grond. Zijn pols maakte een soepele, krachtige beweging waaraan je een goede stenengooiers herkent. Laag en strak vloog de kei uit zijn hand, steeg langzaam iets, passeerde de openstaande tuindeuren. Hij raakte meneer van Pasen achter het oor. Zo hard was de steen geworpen dat de man onmiddellijk in elkaar zakte. Nu sprong ook Eva op en rende, gevolgd door Thomas, op het huis toe. Daar had Jackie zich al meester gemaakt van het pistool. ‘We moeten hem direct vastbinden,’ riep Eva. ‘Misschien komt hij zo dadelijk bij, en wat kunnen we dan tegen hem beginnen?’ ‘We hebben immers het pistool,’ zei Thomas. ‘We kunnen helemaal geen pistool afschieten, joh. Kom op, laten we touw zoeken.’ Er begon alweer beweging in meneer van Pasen te komen. Hij streek met zijn hand langs zijn hoofd en mompelde iets. ‘Vlug!’riep Eva. ‘Hij komt al bij.’ ‘Wacht eens.’zei Jackie,’in de gang heb ik een bos elektriciteitsdraden zien liggen.’ Ze legde het pistool op tafel en kwam even later met een dikke rol wit snoer terug. Gedrieën begonnen ze meneer van Pasen als een rollade in te pakken. Ze strekten zijn lichaam langs zijn lichaam en rolden hem en om tot het snoer wel veertig keer om hem heen was gewonden. ‘Die komt niet meer los,’ zei Thomas opgewekt. ‘

 

 

 

Jan Terlouw (Kamperveen, 15 november 1931)

 

  

 

 

De Duitse zanger, dichter en schrijver Wolf Biermann werd geboren op 15 november 1936 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Wolf Biermann op dit blog.

 

 

Die hab ich satt

 

Die kalten Frauen, die mich streicheln

Die falschen Freunde, die mir schmeicheln

Die scharf sind auf die scharfen Sachen

Und selber in die Hosen machen

In dieser durchgerissnen Stadt

– die hab ich satt!

 

Und sagt mir mal: Wozu ist gut

Die ganze Bürokratenbrut?

Sie wälzt mit Eifer und Geschick

Dem Volke über das Genick

Der Weltgeschichte großes Rad

– die hab ich satt!

 

Was haben wir denn an denen verlorn:

An diesen deutschen Professorn

Die wirklich manches besser wüßten

Wenn sie nicht täglich fressen müßten

Beamte! Feige! Fett und platt!

– die hab ich satt!

 

 

 

Ach Freund, geht es nicht auch dir so?

 

Ich kann nur lieben,

was ich die Freiheit habe

auch zu verlassen:

dieses Land

diese Stadt

diese Frau

dieses Leben

Eben darum lieben ja

wenige ein Land

manche eine Stadt

viele eine Frau

aber alle das Leben.

 

 

 

 

Wolf Biermann (Hamburg, 15 november 1936)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Gerhart Hauptmann werd geboren in Obersalzbrunn (Neder-Silezië) op 15 november 1862. Zie ook alle tags voor Gerhart Hauptmann op dit blog.

 

Uit: Die Ratten

 

“Spitta: Es freut mich, Herr Direktor, dass Sie doch wenigstens wieder bei guter Laune sind.

Direktor Hassenreuter: Nein, Teufel, ich bin bei sehr schlechter Laune! Sie sind ein Symptom.

Also nehmen Sie sich nicht etwa wichtig! – Sie sind eine Ratte! Aber diese Ratten fangen auf

dem Gebiete der Politik – Rattenplage! – unser herrliches neues geeinigtes Deutsches Reich zu

unterminieren an. Sie betrügen uns um den Lohn unserer Mühe! Und im Garten der deutschen

Kunst – Rattenplage! – fressen sie die Wurzeln des Baumes des Idealismus ab: Sie wollen die

Krone durchaus in den Dreck reißen. – In den Staub, in den Staub, in den Staub mit euch!

Käferstein und Dr. Kegel wollen ernst bleiben, brechen indessen bald in lautes Gelächter aus,

in das der Direktor hineingerissen wird. Walburga macht große Augen. Spitta behält seinen

Ernst.

Nun steigt Frau John über die Leiter vom Boden herunter, nach einiger Zeit folgt ihr

Quaquaro, der Vizewirt.

Direktor Hassenreuter bemerkt Frau John, weist heftig mit beiden Armen auf sie, wie wenn er

eine Entdeckung gemacht hätte. Da kommt Ihre tragische Muse, Spitta!

Frau John die sich unter dem Gelächter des Direktors, Kegels und Käfersteins genähert hat,

verdutzt. Wat ha ick denn an mir, Herr Direkter?

Direktor Hassenreuter: Alles Gute und Schöne, beste Frau John! Danken Sie Gott, wenn Ihr

stilles, eingezogenes, friedliches Leben Sie zur tragischen Heldin ungeeignet macht. – Aber

sagen Sie, haben Sie etwa Gespenster gesehen?

Frau John mit unnatürlicher Blässe. I, weshalb denn nu det?

Direktor Hassenreuter: Etwa gar wieder den famosen Soldaten Sorgenfrei, der dort oben als

Deserteur ins bessere Jenseits seine Militärkarriere beschlossen hat?

Frau John: I, wenn't 'n lebendicher Mensch wär', det kennte sind: vor tote Jeister furcht ick mir

nich.

Direktor Hassenreuter: Na, wie war's, Herr Quaquaro, unter den Bleidächern?

Quaquaro der einen schwedischen Reiterstiefel mitbringt. Ich habe mir allens jut umjesehen un

bin zur Ieberzeijung jekomm, det mindestens obdachloses Jesindel oben, durch wat for'n Zujang weeß ick noch nich, jenächtigt hat. Un denn hab ick det hier in Stiefel jefunden. – Er zieht aus dem Reiterstiefel ein Kinderfläschchen mit Gummipfropfen, halb mit Milch gefüllt.”

 

 

 

Gerhart Hauptmann (15 november 1862 - 6 juni 1946)

Wandelend rond 1898

 

 

Voor nog meer schrijvers van de 15^e november zie ook mijn blog van 15 november 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

De Franse schrijver en journalist Lucien Rebatet werd geboren op 15 november 1903 in Moras -en- Valloire , Drôme. Hij bezocht het college van de Paters Maristen in Saint - Etienne en studeerde na een kort verblijf aan de universiteit van Lyon van 1923 tot 1927 aan de Universiteit van Parijs . Daarna vond hij een baan bij een verzekeringsmaatschappij. In 1929 gaf hij zijn beroep op en werd schrijver . Onder het pseudoniem " François Vinteuil " (later " François Vinneuil ") schreef hij muziek- en filmreviews voor het tijdschrift van de Action Française. In 1932 engageerde zijn vriend Pierre Gaxotte hem voor zijn krant “Je suis partout”. Voor Gaxottes krant schreef Rebatet tot aan Operatie Overlord in 1944. Vanaf 1938 trad Rebatet trad op als woordvoerder van de Actie Française en werkte hij nauw samen met Charles Maurras. In januari 1940 moest hij in dienst, hoewel hij op dit moment een pamflet had gepubliceerd waarin hij het nazisme verheerlijkte en wenste dat Frankrijk de oorlog zou verliezen.
In augustus 1944 vluchtte Rebatet naar Sigmaringen, waar Louis - Ferdinand Celine zich al in veiligheid had had gebracht met een aantal vertegenwoordigers van het Vichy –regime. Rebatet werkte daar verder aan zijn romans en vluchtte naar Oostenrijk toen de oorlog eindigde . Daar werd hij in mei 1945 gearresteerd. Hij werd in 1946 naar Frankrijk gebracht en veroordeeld tot de doodstraf. Een jaar later werd de doodstraf weer opgeheven. In 1952 werd Rebatet vrijgelaten uit de gevangenis en een jaar later kon hij als journalist weer aan het werk.Tot het einde van zijn leven bleef Rebatet enthousiast over het fascisme en zijn werk was berucht vanwege zijn anti - semitische tendens. Op de leeftijd van ongeveer 68 jaar overleed Lucien Rebatet op 24 Augustus 1972 in zijn geboortestad. De roman “Les deux étendards” wordt als zijn belangrijkste werk beschouwd.

Uit: Les deux étendards

 

 “Ma droite est terrible et mon courroux n’aura point de bornes. J’attiserai entre vous, entre vos pères et vos fils, et les fils de vos fils, des querelles sans mobile et sans terme. Je dresserai vos nations les unes contres les autres, comme les fauves du désert et les vautours des rochers. Et la guerre sera sur vos nations, et elle dévorera des millions d’hommes. Et elle frappera les adolescents dans leur fleur et les hommes dans leur force, et ils pourriront par millions, leurs cadavres entassés s’élèveront comme des murailles. Et le fer et le feu disperseront leurs membres, hacheront leur chair, consumeront jusqu’à leurs os. Et leurs mères et leurs frères et leurs épouses ne distingueront pas leurs cendres de la poussière des champs. Et ils lèveront leur face vers moi, en disant : « Seigneur, il n’y avait aucune raison à ce massacre ». Je ferai couler plus de sang que les fleuves ne roulent d’eau à la mer. Les nations en seront noyées et la paix ne renaitra point entre elles. Je ferai passer en elles le vent de ma fureur. Je brandirai l’épée du grand carnage. Le feu tombera du ciel et il jaillira de la mer. Et le feu volera, et le fer rampera, et le feu et le fer voleront et ramperont ensemble. J’exterminerai le bon et le méchant, parce que je veux exterminer le bon et le méchant. Et toute chair saura que moi, l’Eternel, j’aurai tiré mon épée de son fourreau. La guerre anéantira les villes comme elle anéantira les armées. Les villes s’effondreront en poussière et leur sol sera retourné par la charrue de ma violence. Les époux périront par le fer des batailles, et les veuves périront par le feu des villes. Et sur la tombe de leurs pères, les fils pourriront à leur tour. Les vaincus périront de leur défaite et les vainqueurs de leur victoire. Et il y aura plus de cadavres que de cailloux sur la surface de la terre.

Et vous saurez que je suis l’Eternel, votre Dieu.

- Ce n’est pas mal, Michou ; mais ton bon Dieu est encore bénin. Le vrai était beaucoup plus inventif. Il obligeait les pères et les mères à manger leurs petits enfants.”  

 

 

 

Lucien Rebatet (15 november 1903 - 24 augustus 1972)

De Amerikaanse dichter, schrijver en vertaler Norbert Krapf werd geboren op 14 november1943 in Jasper, Indiana, een Duitse gemeenschap. Hij studeerde af aan Jasper High School en behaalde een BA in Engels aan St. Joseph 's College, Rensselaer. Hij behaalde zijn MA Engels aan de Universiteit van Notre Dame en ook zijn Ph.D. in Engelse en Amerikaanse literatuur, met bijzondere aandacht voor de Amerikaanse poëzie. Hij doceerde van 1970 tot 2004 aan de CW Post Campus van de Long Island University, waar hij nu emeritus hoogleraar Engels is. Hij was Poet Laureate van 2003 tot 2007, en gaf leiding aan het CW Post Poëziecentrum. Hij werkte tweemaal in Duitsland als Senior Fulbright professor voor Amerikaanse poëzie, aan de universiteiten van Freiburg en Erlangen-Nürnberg.   Sinds 1976 heeft Norbert Krapf 24 boeken geschreven of bewerkt, waaronder twee vertalingen uit het Duits. Achttien van deze boeken zijn verzamelingen van zijn eigen gedichten, waaronder Somewhere in Southern Indiana: Poems of Midwestern Origins (1993) , Blue-Eyed Grass: Poems of Germany (1997), and Looking for God's Country (2005) en Bittersweet Along the Expressway : Poems of Long Island (2000) en The Land I Come From (2002).

 

 

Southern Indiana

 

And the hills roll

as they always have

and somewhere in the woods

that bend and wrap around

those hills the bark splits

from the trunk of a shagbark

hickory and a fox squirrel

drops a patter of cuttings

through crisp oversized leaves

as a boy with a shotgun

on his shoulder cocks ears

and trains eyes for a glimpse

of red fur between the parting

of green and at the edge

of the woods where dried

corn rustles in the breeze

Queen Anne's Lace stands

in jagged profusion

and over these hills

that will always roll

a black chicken hawk

with eyes sharp for

the subtlest gradations

glides in a circle

that will never end

 

 

 

Morning Glories

First thing
summer mornings

I would come out
to the porch,
tiptoe down the steps,
pad barefoot
across the grass

stand behind the trellis
and look up to see
how many of her
morning glories
had opened.

They were so blue
and pure, beaded
with dew

as if miniature
gateways to the skies
had swayed open

allowing me
to ramble
into infinity.

 

 

 

Norbert Krapf (Jasper, 14 november1943)

De Engels-Mexicaanse schrijfster Chloe Aridjis werd geboren in New York op 6 november 1971 (en dus niet op 14 november zoals eerder vermeld). Zie ook alle tags voor Chloe Aridjis op dit blog.

 

Uit: Book of Clouds

 

“When we arrived at the demonstration there were already thousands of people gathered on the west side of the Brandenburg Gate, young couples, old couples, scampering children, punks with dogs, Goths, women with buzz cuts, men in blue overalls — a cross section, looking back, of what West Berlin had been in those days. Most people remained standing but there were also large groups spread out on the pavement, singing and chanting and passing around bottles of beer. Two nights before, we'd heard, a human chain had started to form along the Wall with an aim to cover all 155 kilometers.

On the east side, meanwhile, men in grey uniforms and steel helmets were marching up and down Karl-Marx-Allee. I envisioned dramatic clashes between metal and flesh, order and chaos, homogeny and diversity, but I knew that in real life these clashes were far more abstract. My parents had wanted to take us across the border to show us "a true portrait of Communism" but there had been a mysterious problem with our visas so we'd stayed in the West all week, left to imagine as best we could what life was like on the other side, ever more intrigued by notions of "this side" and "beyond."

People continued to arrive. The singing and chanting grew louder and I could hardly hear when anyone in my family leaned over to say something, as though on that night our language had been put on hold and German was the only means of communication. But there were other ways of having a voice, and before long we had joined the lengthy chain following the Wall and I found myself clasping the hand of a man with a ponytail and a black leather jacket until one of my brothers insisted on changing places with me. I tried to imagine the thousands of people across West Berlin to whom we would be connected through this gesture of solidarity but the thought was dizzying so I focused instead on the punks playing nearby with their dogs, as they threw what looked like battered tennis shoes, which the dogs would race to retrieve. The punks would then throw the bait in another direction, every now and then missing and hitting someone on the head or shoulder, the sight of which triggered boisterous rounds of laughter.

Twilight came on. Some of the organizers walked through the crowd passing out white candles. A number of people declined and flicked on their lighters instead. Against the sea of lights the Reichstag looked even gloomier and more forsaken and the Brandenburg Gate, with its goddess of Victory and twelve Doric columns, doubly silenced by dusk. Not far from us an old punk with a torch jumped onto the Wall and screamed some words into the East, rabid words, though we couldn't understand what he was saying. On the other side, my mother told us, invisible eyes would be following his every movement. There didn't seem to be anyone in the watchtowers across the way yet we imagined men in round caps with cat slit eyes surveying the whole spectacle, ready to pounce should any of us trespass one inch into their territory.”

 

 

 

Chloe Aridjis (New York, 6 november 1971)

 

 

 

 

De Zweedse schrijfster Astrid Lindgren werd als Astrid Ericsson geboren op 14 november 1907 en groeide op op de boerderij Näs in Vimmerby in Småland. Zie ook alle tags voor Astrid Lindgren op dit blog.

 

Uit: Das entschwundene Land. Erinnerungen (Vertaald door Anna-Liese Kornitzky)

 

“Schließlich wurde es der 1. April, und es wurde Abend, ein naßkalter, unfreundlicher Abend mit Schneeregen, und am nächsten Tag sollte Hanna abfahren. Zum letztenmal trank Samuel August mit ihr Tee, und zum letztenmal führte er sie zu einem Spaziergang aus. Sie gingen und gingen, aber Samuel August fragte nicht. Schließlich wurde ihm klar, daß es jetzt sein Leben galt. »Mag's gehn, wie's will, schweigen kann ich nicht länger«, dachte er. Ja, es war auch bei Gott in der letzten Minute!

Er hatte seine Liebste zum Park an der Kirche geführt. Dort wuchs eine Traueresche, und darunter stand eine Bank, und auf diese Bank setzten sie sich. Am 1. April 1903 des Nachts um elf Uhr im wilden Schneetreiben - O Liebe! Wie recht hat doch der Apostel, wenn er sagt: Die Liebe, sie verträgt alles und duldet alles!
Jetzt endlich brachte es Samuel August über sich, mit seiner Frage herauszurücken.
»Meinst, daß du und ich zusammen glücklich leben könnten?« Darauf antwortete Hanna:
»Mit unserer Macht ist nichts getan!«

Sie kam aus einem tiefreligiösen Heim und glaubte wohl, daß bei einer so ernsten Sache Gottes Beistand vonnöten sei. Ihre Kinder aber sind mit der Antwort, die Samuel August damals erhielt, nie recht zufrieden gewesen. Er hätte doch einen eindeutigeren Bescheid gebraucht und auch verdient. Hanna jedoch war nicht bereit, uneingeschränkt ja zu sagen. Aber immerhin war es doch so, daß Samuel August die Bank unter der Traueresche zu Recht als »den Platz, wo mir der Stern der Hoffnung aufging«, bezeichnen konnte. Sogar einen Kuß bekam er im Schneegestöber, den allerersten.”

 

 

 

Astrid Lindgren (14 november 1907 - 28 januari 2002)

In 1960

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en columnist Jonathan van het Reve werd geboren op 14 november 1983 in Amsterdam. Zie ook alle tags voor Jonathan van het Reve op dit blog.

 

Uit: Het gevreesde mijmerlachje (Column)

 

“Het mijmerlachje, ook bekend als de peinsgrijns, reduceert zelfs de beste en mooiste dialogen tot pijnlijke, typisch Nederlandse toneelstukjes van soapniveau.
    Het werkt als volgt. Neem de zinnen: “Pjotr doet nu zendingswerk in Mali. Hij was altijd al gek met kinderen.” Welnu. De eerste zin spreekt u heel normaal uit, terwijl u uw tegenspeelster aankijkt. “Pjotr doet nu zendingswerk in Mali.” Maar dan. Uw blik draait langzaam weg van het gezicht van uw tegenspeelster, maximaal een graad of dertig, en ietsje omlaag – het liefst tot aan een vensterbank (of de foto van Piet) schuin achter haar. Nu grijnst u lichtjes, terwijl u heel kort en subtiel uw hoofd schudt en eventjes hoorbaar uitademt door uw neus. Dan wacht u nog een seconde – nog altijd met grijns maar nu zonder schudden of uitademen – en dan spreekt u de tweede zin uit, liefst enigszins dromerig: “Hij was altijd al gek met kinderen...”
    Dus: eerste zin, wegkijken, grijns, lichte hoofdschud, korte neusblaas, tweede zin. Dat is de mijmerlach. Oefent u gerust eens met de zinnen: “Al mijn bestanden weg. [ML] Als ik die hackertjes ooit te pakken krijg...” Of: “Ze heeft zich uiteindelijk doodgegeten. [ML] Ik weet nog dat ze haar eerste kroketje kreeg...”
    Nu ja, u herkent het wel.
    En het idiote is dus, dat werkelijk niemand in het echte leven ooit zo doet”.

 

 

Jonathan van het Reve (Amsterdam, 14 november 1983)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e november ook mijn blog van 14 november 2011 deel 1 en eveneens deel 2.