Berichten van 15 december 2012 tot 16 december 2012

Bij de Derde Advent

 

 

 

 

De Annunciatie, Fra Angelico, rond 1430

 

 

 

The Annunciation

 

The angel and the girl are met.
Earth was the only meeting place.
For the embodied never yet
Travelled beyond the shore of space.

 

The eternal spirits in freedom go.
See, they have come together, see,
While the destroying minutes flow,
Each reflects the other’s face
Till heaven in hers and earth in his
Shine steady there. He’s come to her
From far beyond the farthest star,
Feathered through time. Immediacy
Of strangest strangeness is the bliss
That from their limbs all movement takes.
Yet the increasing rapture brings
So great a wonder that it makes
Each feather tremble on his wings.

 

Outside the window footsteps fall
Into the ordinary day
And with the sun along the wall
Pursue their unreturning way.
Sound’s perpetual roundabout
Rolls its numbered octaves out
And hoarsely grinds its battered tune.

 

But through the endless afternoon
These neither speak nor movement make,
But stare into their deepening trance
As if their gaze would never break.

 

 

 

 

Edwin Muir (15 mei 1887 -  3 januari 1959)

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver en televisiemaker Adriaan van Dis werd op 16 december 1946 geboren in het Noord-Hollandse Bergen aan Zee. Zie ook alle tags voor Adriaan van Dis op dit blog.

 

Uit: Buitenlandse literatuur. De onverslijtbare boeken van mijn jeugd

 

“Mijn eerste letters werden erin geramd. De A was een tik op mijn vingers omdat ik het streepje tussen de pootjes vergat, de B was een tik op mijn wang omdat het bovenste lusje beefde. Mijn vader vond dat ik op mijn derde het lezen en schrijven machtig moest zijn. Hij had een militaire opleiding genoten en meende dat slaag de beste leerschool was. Hij bleek krankzinnig. De kiemen in zijn kop lieten hem jong sterven, dus ik heb niet lang last van hem gehad. Vervelend was wel dat ik in de eerste klas van de lagere school niet nog eens bereid was het alfabet te leren. Ik had geen juffrouw meer nodig. Mijn handschrift had al eigenwijze trekken en zinnen las ik zonder haperen. Maar deze vaardigheid werd mij door mijn klasgenoten niet in dank afgenomen. Een vuist op mijn wang, pootje gelicht, het ventiel uit mijn band - ik had mij aan de regels van de klas te houden. Ik telde graag mee en paste mij aan. Na een maand vergat ik het streepje van de A en veinsde geen woord te kunnen lezen.

Ik kan dan ook niet zeggen dat ik op de lagere school een hartstochtelijk lezer was. Ik schreef geen zin meer zonder fouten. ‘Leesblind’, zeiden de juffen. Mijn vader was toen al te ziek om te slaan.

De verhalen die grote indruk op mij maakten, waren de verhalen die mijn oudere zusters mij voorlazen. Ik vrees dat mijn kijk op de wereld, mijn opvattingen over eerlijkheid en erotiek, nog steeds door sprookjes worden bepaald. Vrouwen zijn prinsessen, al dan niet opgesloten in torenkamers, mannen zijn ridders die hen bevrijden, maar de meeste mannen zijn gemeen, stiefmoeders deugen niet en arme mensen sterven met een glimlach op de lippen.

Wie zo denkt, mag niet doorleren. Ik was de enige uit mijn klas die te licht werd bevonden voor de middelbare school. Terwijl de anderen zich bogen over sommen waarin een mijnheer van A naar B fietste, verguldde ik een tak tot kerststukje.

Op de mulo lazen de meesten nog met hun vinger en hun lip. Daar durfde ik weer te spellen en te lezen. Ik borduurde een boekenlegger op handenarbeid maar die had ik zelden nodig, want voor het eerst van mijn leven las ik boeken in één adem uit. Boeken die zich afspeelden in verre landen, Schateiland, De familie Robinson, De graaf van Montecristo. Hoe meer ik wegdroomde, des te erger besefte ik de grenzen van de mulo.”

 

 

 

Adriaan van Dis (Bergen aan Zee, 16 december 1946)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Jane Austen werd geboren op 16 december 1775 in Steventon, Hampshire. Zie ook alle tags voor Jane Austen op dit blog.

 

Uit: Pride And Prejudice

 

"I see no occasion for that. You and the girls may go, or you may send them by themselves, which perhaps will be still better, for as you are as handsome as any of them, Mr. Bingley may like you the best of the party."

"My dear, you flatter me. I certainly HAVE had my share of beauty, but I do not pretend to be anything extraordinary now. When a woman has five grown-up daughters, she ought to give over thinking of her own beauty."

"In such cases, a woman has not often much beauty to think of."

"But, my dear, you must indeed go and see Mr. Bingley when he comes into the neighbourhood."

"It is more than I engage for, I assure you."

"But consider your daughters. Only think what an establishment it would be for one of them. Sir William and Lady Lucas are determined to go, merely on that account, for in general, you know, they visit no newcomers. Indeed you must go, for it will be impossible for US to visit him if you do not."

"You are over-scrupulous, surely. I dare say Mr. Bingley will be very glad to see you; and I will send a few lines by you to assure him of my hearty consent to his marrying whichever he chooses of the girls; though I must throw in a good word for my little Lizzy."

"I desire you will do no such thing. Lizzy is not a bit better than the others; and I am sure she is not half so handsome as Jane, nor half so good-humoured as Lydia. But you are always giving HER the preference."

"They have none of them much to recommend them," replied he; "they are all silly and ignorant like other girls; but Lizzy has something more of quickness than her sisters."

"Mr. Bennet, how CAN you abuse your own children in such a way? You take delight in vexing me. You have no compassion for my poor nerves."

"You mistake me, my dear. I have a high respect for your nerves. They are my old friends. I have heard you mention them with consideration these last twenty years at least."

Mr. Bennet was so odd a mixture of quick parts, sarcastic humour, reserve, and caprice, that the experience of three-and-twenty years had been insufficient to make his wife understand his character. HER mind was less difficult to develop. She was a woman of mean understanding, little information, and uncertain temper. When she was discontented, she fancied herself nervous. The business of her life was to get her daughters married; its solace was visiting and news.”

 

 

 

Jane Austen (16 december 1775 – 18 juli 1817)

Scene uit de tv-serie uit 1995 met Jennifer Ehle en Colin Firth

 

 

 

De Nederlandse schrijver Adriaan van der Veen werd geboren op 16 december 1916 in Schiedam. Zie ook alle tags voor Adriaan van der Veen op dit blog.

Uit: Ed. Hoornik

 

“Ed. Hoorniks leven in beeld, dat kan heel goed, mits wie bladert in dit prentenboek zijn werk in gedachten houdt. Vele van de afbeeldingen herinneren eraan dat hij al voor de oorlog een bekende, invloedrijke literaire figuur was. Weer andere foto's verwijzen naar Hoornik als ‘de dubbelganger van zijn tijd’ zoals M. Nijhoff hem karakteriseerde, de wat eenzelvige man die nooit over zijn Dachau-ervaringen heenkwam. Hij leek ertoe voorbestemd: Vught en Dachau na de crisis en de werkloosheid, de burgeroorlog in Spanje en de vervolging van de joden. Sensitiviteit en ontvankelijkheid maakten hem in de collectieve lijdensgeschiedenis van zijn tijd weerloos deelgenoor, zoals alweer Nijhoff constateerde, ‘dupe van alles en schuldig aan alles’. Crisis, oorlog en massamoord, Hoornik kon zich met wat er gebeurde vereenzelvigen als slachtoffer maar nog beklemmender ook als veroorzaker van het kwaad. Voor zijn eigen gevoel bleef hij zelf nooit buiten schot. Een sterke emotionele stroom in zijn werk getuigde van deze dubbele betrokkenheid.

Hoorniks schuldgevoelens over wat de mensen overkwam vinden hun oorsprong, zoals hij zelf erkende, in zijn jeugd, na de dood van zijn moeder toen hij zeven jaar was en het opgeven van zijn rooms-katholieke geloof. Hij moest zich zijn leven lang blijven verzetten tegen alles wat hem in volstrekte moedeloosheid had kunnen doen wegzinken. Zijn talent zoals hij dat ontdekte en ontwikkelde was zijn sterkste hulpmiddel. Weerbaar was hij verder door een niet altijd makkelijk te richten levensdrang die hem rusteloos maakte, maar hem ook vervulde van nieuwsgierigheid en aandacht voor anderen.

Vorm kon hij aan zijn leven ten slotte alleen geven door zijn werk en de grote literaire ambitie die bij hem ontstond. Hoornik werd zoiets als een literaire strateeg.”

 

 

 

Adriaan van der Veen (16 december 1916 – 7 maart 2003)

Gids-avond Stedelijk Museum Amsterdam, 16 april 1956. Ed. Hoornik staande links, Adriaan van der Veen zittend helemaal rechts

 

 

 

 

De Engelse schrijver en songwriter Noël Coward werd geboren op 16 december 1899 in Teddington, Londen. Zie ook alle tags voor Noël Coward op dit blog.

 

 

Let's do it

 

Mr. Irving Berlin
Often emphasizes sin
In a charming way.
Mr. Coward we know
Wrote a song or two to show
Sex was here to stay.
Richard Rodgers it's true
Took a more romantic view
Of this sly biological urge.
But it really was Cole
Who contrived to make the whole
Thing merge.

He said the Belgians and Greeks do it
Nice young men who sell antiques do it,
Let's do it, let's fall in love.
Monkeys whenever you look do it,
Aly Khan and King Farouk do it,
Let's do it, let's fall in love.
Louella Parsons can't quite do it,
For she's so highly strung,
Marlene might do it,
But she looks far too young.
Each man out there shooting crap does it,
Davy Crockett in that dreadful cap does it,
Let's do it, let's fall in love.

Our famous writers in swarms do it,
Somerset and all the Maughams do it,
Let's do it, let's fall in love.
The Brontes felt that they must do it,
Ernest Hemingway could-just-do it,
Let's do it, let's fall in love.
E. Allan Poe-ho! ho! ho!-did it,
But he did it in verse.
Stowe did it,
But she had to rehearse.
Tennessee Williams self-taught does it,
Kinsey with a deafening report does it.
Let's do it, let's fall in love.

In the Spring of the year
Inhibitions disappear
And our hearts beat high,
We had better face facts
Every gland that overacts
Has an alibi
For each bird and each bee,
Each slap-happy sappy tree,
Each temptation that lures us along
Is just Nature elle-meme
Merely singing us the same
Old song.

In Texas some of the men do it
Others drill a hole-and then do it,
Let's do it, let's fall in love
West Point cadets forming fours do it,
People say all those Gabors do it,
Let's do it, let's fall in love.
My kith and kin, more or less, do it,
Every uncle and aunt,
But I confess to it-
I've one cousin that can't.
Teenagers squeezed into jeans do it,
Probably we'll live to see machines do it,
Let's do it, let's fall in love.

Each baby bat after dark does it,
In the desert Wilbur Clark does it
Let's do it, let's fall in love.
We're told that every hormone does it,
Victor Borge all alone does it,
Let's do it, let's fall in love.
Each tiny clam you consume does it,
Even Liberace-we assume-does it,
Let's do it, let's fall in love!

 

 

 

Noël Coward (16 december 1899 - 26 maart 1973)

Hier met actrice en zangeres Gertrude Lawrence

 

 

 

 

De Antilliaanse dichter en schrijver Tip Marugg werd geboren op 16 december 1923 in Willemstad, Curaçao. Zie ook alle tags voor Tip Marugg op dit blog.

 

 

de cactusdoorns steken niet

 

de cactusdoorns steken niet

alle liefde is verslapt

de strakke groene zuilen

zijn door de wind gebogen

 

in het negerlied dat zong

van mensen en van dieren

is de ziel verkoeld

er zijn hagelkorrels aan de bomen

 

door een mistroostig missieland

loop ik in de doffe zon

de cactusdoorns steken niet

er zijn hagelkorrels aan de bomen

 

 

 

Rode wereld

 

In de modder op het kerkhof

kotste ik bollen van armoede

uit

maar wat baten

balen stro

of gebeden

wanneer de weegschaal zelf

steeds schommelt?

Als modder niet weg kan

wassen

alle ontgoocheling en verdriet

door de wolken aangedragen

en aangeprezen,

dan kan

ook ik geen hoop koesteren

ooit vrij te hangen

in de lucht

en verlangen

dat de wereld zwart wordt.

 

 

 

Tip Marugg (16 december 1923 - 22 april 2006)
Portret door Nicolaas Porter

Zie voor nog meer schrijvers van de 16e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Spaanse dichter en schrijver Rafael Alberti werd geboren op 16 december 1902 in El Puerto de Santa María (Cádiz). Zie ook alle tags voor Rafael Alberti op dit blog.

 

 

The Dead Angels

(Buscad, buscadlos)

 

Search, search for them:

In the insomnia of forgotten conduits

In gutters blocked by the muteness of litter.

Not far from the pools incapable of retaining a cloud,

A lost eye

A broken ring

Or a trampled star.

            For I’ve seen them:

In the rubble momentarily appearing in the mist.

For I’ve touched them:

In the exile of a defunct brick,

Come to naught from a tower or a cart,

No longer beyond the crumbling chimneys,

Nor the tenacious leaves that stick to shoes.

            In all of that.

More in those stray splinters consumed without flame.

In those sunken absences broken furniture endures.

Not far from the names and signs that grow cold on the walls.

            Search, search for them:

Beneath the drop of wax that buries the word in the book,

Or the signature on the corner of a letter,

That brings the dust rolling in.

Near the forgotten fragment of a bottle,

The sole of a shoe lost in the snow,

The razor-blade abandoned at the edge of a precipice.

 

 

Vertaald door A. S. Kline

 

 

 

Rafael Alberti (16 december 1902 – 27 oktober 1999)

 

 

 

 

De Franse fabeldichter Pierre Lachambeaudie werd geboren op 16 december 1807 bij Sarlat. Zie ook alle tags voor Pierre Lachambeaudie op dit blog.

 

 

Les deux abeilles

 

pierre-lachambeaudie-fabuliste

Dans le creux d'un vieux mur, et languissante et frêle,

Se lamentait d'une voix grêle

Une Abeille qui, sans parents,

Au hasard promenait ses pénates errants.

Nulle sécurité : ses rayons presque vides

Offraient ample curée à des fourmis avides.

Une autre Abeille arrive et lui dit : « O ma sœur,

Pourquoi donc vivre ainsi solitaire, isolée ?

Viens : le Printemps s'éveille au fond de la vallée,

Nous ouvrant ses trésors de parfum, de douceur.

 

Tandis qu'ici, malade, inconsolée,

Tu n'as pas un ami, pas un seul défenseur,

Dans la ruche, là-bas, une chaîne commune

Nous lie étroitement à la même fortune.

Qui cimenta ces nœuds ? L'intérêt, l'amitié.

Dans le bien, dans le mal nous sommes de moitié.

 

Vigilantes, laborieuses,

Vivant sans jalousie et sans ambition,

Nous avons su trouver le secret d'être heureuses...

Ce secret, quel est-il ? L'Association. »

 

 

 

Pierre Lachambeaudie (16 december 1807 – 7 juli 1872)

Buste door Ferdinand Taluet in Montignac

 

 

 

 

De Britse schrijver en criticus (Victor Sawdon) V. S. Pritchett werd geboren op 16 december 1900 in Ipswich, Suffolk. Zie ook alle tags voor V. S. Pritchett op dit blog.

 

Uit: London Perceived

 

“Before us are ugly places with ancient names where the streets are packed with clownish Cockneys and West Indian immigrants, the traffic heavy. Some of them on the north side between Tilbury and Bethnal Green are slums, dismal, derelict, bombed; some of them so transformed since 1940 by fine building that places with bad names – Ratcliff Highway and Limehouse Causeway and Wapping – are now respectable and even elegant. The old East End has a good deal been replaced by a welfare city since 1946. We pass Poplar, Stepney, Shadwell, Deptford, Woolwich, the Isle of Dogs – where Charles II kept his spaniels – and now mostly dock, with the ships’ bows sticking over the black dock walls and over the streets. We pass Cuckold’s Point, where one of the kings of England gratified a loyal innkeeper by seducing his wife. Until the sixteenth century – according to the delightful Stow, who said he “knew not the fancy for it” – a pair of horns stood on a pole there, a coarse Thames-side warning, perhaps, of the hazards that lie between wind and water.

 

 

Londen, Thames en Tower, 2011

 

 

The Thames, we realize, was for centuries London’s only East to West road or, at any rate, the safest, quickest, and most convenient way that joined the two cities, one swelling out from the Tower and the other from Westminster. And there is another important matter. It is hard now to believe as we go past these miles of wharves and the low-built areas of dockland where one place now runs into another in a string of bus routes, but this mess was once royal.”

 

 

 

V.S. Pritchett ( 16 december 1900 – 20 maart 1997)

 

 

 

 

De Engelse schrijfster Mary Russell Mitford werd geboren op 16 december 1787 in Alresford, Hampshire. Zie alle tags voor MaryRussell Mitford op dit blog.

 

Uit: Country Lodgings

 

“Between two and three years ago, the following pithy advertisement appeared in several of the London papers:--

 

     "Country Lodgings.--Apartments to let in a large farm-house, situate in a cheap and pleasant village, about forty miles from London. Apply (if by letter post-paid) to A. B., No. 7, Salisbury-street, Strand."

 

Little did I think, whilst admiring in the broad page of the Morning Chronicle the compendious brevity of this announcement, that the pleasant village referred to was our own dear Aberleigh; and that the

first tenant of those apartments should be a lady whose family I had long known, and in whose fortunes and destiny I took a more than common interest!

Upton Court was a manor-house of considerable extent, which had in former times been the residence of a distinguished Catholic family, but which, in the changes of property incident to our fluctuating neighbourhood, was now "fallen from its high estate," and degraded into the homestead of a farm so small, that the tenant, a yeoman of the poorest class, was fain to eke out his rent by entering into an

agreement with a speculating Belford upholsterer, and letting off a part of the fine old mansion in the shape of furnished lodgings.

Nothing could be finer than the situation of Upton, placed on the summit of a steep acclivity, looking over a rich and fertile valley to a range of woody hills; nothing more beautiful than the approach from Belford, the road leading across a common between a double row of noble oaks, the ground on one side sinking with the abruptness of a north-country burn, whilst a clear spring, bursting from the hill side, made its way to the bottom between patches of shaggy underwood and a grove of smaller

trees; a vine-covered cottage just peeping between the foliage, and the picturesque outline of the Court, with its old-fashioned porch, its long windows, and its tall, clustered chimneys towering in the distance. It was the prettiest prospect in all Aberleigh.”

 

 

 

Mary Russell Mitford (16 dcember 1787 - 10 januari 1855)

Mary Russell Mitford's cottage in Three Mile Cross

 

 

 

 

De Braziliaanse dichter Olavo Bilac werd geboren op 16 december 1865 in Rio de Janeiro. Zie ook alle tags voor Olavo Bilac op dit blog.

 

 

YOUTH

 

Youth is spring!

The soul, full of flowers, shines,

Believes in good, loves life, dreams and waits

And easily forgets misfortune.

 

It´s the age of strength and beauty:

Looks at the future and still has no past;

And, facing Nature upfront,

Does not fear daring work.

 

Loves awakening, loathing sleep;

Has projects of glory, loves Chimera;

And still doesn´t give fruit as autumn,

For it only gives flowers as spring!

 

 

Vertaald door Doidimais Brasil

 

 

 

Olavo Bilac (16 december 1865 – 28 december 1918)

De Duitse schrijver Ingo Schulze werd geboren in Dresden op 15 december 1962. Zie ook alle tags voor Ingo Schulze op dit blog.

 

Uit: Unsere schönen neuen Kleider

 

“Mit Selbstbetrug hat auch Andersens Märchen zu tun.

Der Kaiser, der sich weder um die Soldaten noch um das Theater oder die Regierungsgeschäfte kümmert, umso mehr aber um seine Garderobe, steht dem Wohlergehen der Stadt zumindest nicht im Wege. Denn dort, wie wir hören, geht es munter zu, und jeden Tag kommen viele Fremde. Unter diesen sind, wie könnte es auch anders sein, zwei Betrüger. Mit ihnen beginnt die eigentliche Geschichte.

Andersen weist den beiden eine klare Rolle zu: Sie betrügen vorsätzlich. Über ihre Gründe erfahren wir nichts. Vielleicht wollen sie einfach Knete machen, und zwar so viel, wie sie mit normaler Arbeit, mit dem Weben von Stoffen und der Anfertigung von Kleidern, nie verdienen würden. Vielleicht erlauben sie sich nur einen Spaß. Als Leser wünscht man sie nicht an den Galgen. Es sind gewitzte Typen, die Kaiser, Hofstaat und Volk genau studiert haben. Ihr Wissen ist ihr Kapital, damit spekulieren sie auf die Schwächen der Gesellschaft.

Andersen macht die Leser von Anfang an zu Komplizen. Als Leser geraten wir nie in Versuchung, uns zu fragen, ob die Betrüger auch wirklich Betrüger sind, und so können wir das, was geschieht – wie sonst nur die Betrüger selbst –, als Schauspiel genießen. Zudem dürfen wir uns in die Brust werfen und behaupten, mir wäre das nie passiert, ich wäre nie darauf reingefallen.

Dass die beiden sofort Gehör beim Kaiser finden, verwundert nicht. Denn nichts interessiert diesen so sehr wie neue Kleider.

Würden sie allerdings nur vorgeben, die unglaublichsten Stoffe weben zu können, wäre ihre Performance von kurzer Dauer. Sie erfinden für ihr Produkt eine Erzählung, sie verpassen ihren Kleidern ein Image, das etwas noch nie Dagewesenes verheißt. Was sie versprechen, gab es tatsächlich noch nie und kann es eigentlich auch nicht geben. Selbst ein Kaiser im Märchen könnte und sollte sich darüber wundern.”

 

 

Ingo Schulze (Dresden, 15 december 1962

Dresden, Neumarkt en Frauenkirche

 

 

 

 

De Deense dichter en schrijver Klaus Rifbjerg werd geboren op 15 december 1931 in Kopenhagen. Zie ook alle tags voor Klaus Rifbjerg op dit blog.

 

 

Skagen

 

I’m the one who’s painted

the pictures at the Skagen museum.

 

I said to myself

that is your life and then

I began to paint.

 

I think it all started with the lunch picture

I got so hungry

felt quite at home.

 

I painted Krøyer and Drachmann

Tuxen, Ancher – her and him

and all the others

right down to Tørsleff.

 

It was a colossal undertaking

but I was feeling fine

so that didn’t matter.

 

Drachmann helped me a bit

and Krøyer

we talked a lot

looked

and drank just a little.

 

We looked at Skagen

painted lots of pictures

brought out the light

but most perhaps a way of life

our own

the one I fell for.

 

I remember the hours

with Krøyer’s wife

beneath the elders at Drachmann’s,

the burgundy in those heavy glasses

and everything seen

in summer images

melancholy

as if it was all long over.

 

I remember the evenings at the Prong

the waters that met

and the trouble getting the colours

to toe the line

after all I was the one who was going

to paint everything

wanted to paint everything

before it was no longer there.

 

There was a scent of death

idyll and linen drawers with lavender

about my Skagen canvases,

but there was plenty of life

back then

there was that.

We got up from the table

after the long drawn-out lunch

and the voices had become more subdued.

We stood in the twilight

before going home our separate ways

but it was hard to take our leave.

 

Then Anna Ancher turned round

and said:

We’re going to sleep now.

She took her husband’s arm,

went with him through the gate

and slowly everyone followed suit.

The steps died away between

the houses

the host put out his lamp

it was too late to do any more painting.

 

 

Vertaald door John Irons

 

 

 

 

Klaus Rifbjerg (Kopenhagen, 15 december 1931)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter en schrijver Jan Greshoff werd geboren op 15 december 1888 in Nieuw Helvoet. Zie ook alle tags voor Jan Greshoff op dit blog.

 

 

Winternacht op Texel

 

Het land ligt naast het harde zwarte pad
Onder de maan verloren en verzonken.
Het water glanst verleidelijk en glad
En 'k loop daarlangs volkomen vrij en dronken.

Mismaakte en zotte wilgen zonder blad
Wringen geweldig hun gekorven tronken...
Het eiland geurt zo vruchtbaar en zo zat
Naar 't polderwater en de vette bonken.

In mij is ook die drang, dat geurig gisten
Gelijk in de aarde en 't oude wilgenhout,
Mijn adem mengt zich met de lichte misten:

En 'k voel mij nieuw, ik voel mij eeuwenoud,
'k Weet niets én meer dan de allerwijsten wisten...
De winter gloeit. Alléén de dood is koud.

 

 

 

Cinema militans

voor Menno ter Braak.

 

I

Ik lijk op Harold Lloyd, maar in het leelijk dan,

Want Harold Lloyd is een begeerlijk man

Hetgeen ik van mezelf niet zeggen kan.

 

Wat is hij kundig: hij kan liedren zingen,

Op daken klautren, over slooten springen!

Ik ben te corpulent voor zulke dingen.

 

Hij breekt brutaal het hart der kamermeiden,

Waarom de kappersknechts hem sterk benijden;

Met mijn physiek valt niets meer te verleiden.

 

Hij woont in villa's en eet aldoor kreeft,

Natuurlijk, als hij zooveel centen heeft; -

Ik heb geen auto en blijf toch beleefd.

 

Kortom, hij is de Praeses der Elite,

Ja méér: de Held van de Moderne Mythe....

God, geef me toch een kilo melinite!

 

 

 

 

Jan Greshoff (15 december 1888 – 19 maart 1971)

Greshoffs portret door Du Perron, 28 november 1927

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Simone van der Vlugt werd geboren in Hoorn op 15 december 1966. Zie ook alle tags voor Simone van der Vlugt op dit blog.

 

Uit: Die Schattenschwester (Schaduwzuster, vertaald door Eva Schweikart)

 

“Plötzlich hat er ein Messer. Er hat es so blitzschnell ge­zückt, so unerwartet, dass ich vor Schreck wie gelähmt bin. Ich will etwas sagen, aber die Worte bleiben mir im Hals stecken. Ich kann nur die scharfe Klinge anstarren. Sie glänzt im Sonnenlicht, das durch die Klassenzimmerfenster fällt.
Ganz vorsichtig mache ich einen Schritt rückwärts, auf die offene Tür zu. Gleichzeitig kommt Bilal einen Schritt auf mich zu, sodass das Messer nach wie vor drohend auf mich gerichtet ist.
Ich habe in einem Kurs gelernt, wie man mit solchen Si­tuationen am besten umgeht. Ich sehe die Kursunterlagen vor mir, sogar die Seite mit den Tipps. Nur fällt mir kein einziger davon ein. Wahrscheinlich befolge ich die meisten Ratschläge intuitiv: Ich suche keinen Blickkontakt zu Bilal und bewege mich langsam, aber sicher zum einzigen Fluchtweg, zur Tür. Aber werde ich es schaffen?
Ein kurzer Blick genügt, um zu wissen, dass ich ernsthaft in Gefahr bin. Bilal fixiert mich unnatürlich starr, wie ein Raubtier seine Beute. Er registriert jede meiner Bewegungen, angefangen vom Herzschlag, den ich bis zum Hals spüre, bis hin zu meinen unbeholfenen Schritten zur Tür. Ich versuche zu vermeiden, dass mein Gesicht irgendetwas ausdrückt, weiß aber nicht, ob mir das gelingt. Vermutlich wirke ich eher bestürzt als ängstlich.”

 

 

 

Simone van der Vlugt (Hoorn,15 december 1966)

 

 

 

 

 

De Ierse schrijfster Edna O’Brien werd geboren op 15 december 1930 in Tuamgraney (County Clare). Zie ook alle tags voor Edna O’Brien op dit blog.

 

Uit: Saints And Sinners

 

“A hostage who had been released in some African bush after sixty-seven days in detention seemed dazed by the posse of journalists who surrounded him. I looked at the weather forecast for New York, where I had often spent St. Patrick’s Day and stood among milling crowds as they cheered floats and bands, feeling curiously alone in the midst of all that celebration.

My appointment was with a doctor whom I had been seeing for the best part of a year and who had just moved to this less salubrious part of London, had left his rooms in Primrose Hill, probably because of the rent’s being exorbitant. This would be my first time at this new abode, and I dreaded it, partly because I had left, as I saw it, fragments of myself behind in that other room, with its stacks of books, an open fire, and an informality that was not customary between patient and analyst. Sitting there, with an eye on the wall clock, I kept checking on this new address and asked Adrian about such and such a road to make doubly sure that I had not gone astray. Yes, he knew the man, said he had been in several times, which I took to imply that my doctor liked a drink.

Meanwhile, Clodagh was bustling around in an emerald-green pinafore, reciting a verse for all to hear:

 

Boxty on the griddle,
Boxty in the pan,
If you can’t make the boxty,
You’ll never get your man.

 

The light from the leaded-glass panels danced on her shadow as she flitted from table to table, extolling the miracle of the boxty potato bread and dragging a duster over the round brown tables that bore the mottling of years and years of porter stains.”

 

 

 

Edna O’Brien (Tuamgraney, 15 december 1930)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 15e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse dichter en schrijver Hans Carossa werd geboren op 15 december 1878 in Bad Tölz. Zie ook alle tags voor Hans Carossa op dit blog.

 

 

Unzugänglich schien der Gipfel

 

Unzugänglich schien der Gipfel;
Nun begehn wir ihn so leicht.
Fern verdämmern erste Wege,
Neue Himmel sind erreicht.
Urgebirg und offne Länder
Schweben weit, in Eins verspielt.
Städte die wir nachts durchzogen,
sind ein einfach-lichtes Bild.
Helle Wolke streift herüber;
Uns umweht ihr Schattenlauf.
Große blaue Falter schlagen
Sich wie Bücher vor uns auf.

 

 

 

WAS EINER IST ...

 

Was einer ist, was einer war,

Beim Scheiden wird es offenbar.

Wir hören’s nicht, wenn Gottes Weise summt,

Wir schaudern erst, wenn sie verstummt.

 

 

 

Hans Carossa (15 december 1878 - 13 september 1956)

 

 

 

De Franse schrijver François de La Rochefoucauld werd geboren op 15 december 1613 in Parijs. Zie ook alle tags voor François de La Rochefoucauld op dit blog

 

Maximen:

 

Oude mensen geven graag goede raad omdat ze niet meer in staat zijn het slechte voorbeeld te geven.

 

*

 

We zijn allemaal sterk genoeg om het onheil van anderen te doorstaan.

 

*

 

Een man begrijpt dat hij weinig moet praten over zijn vrouw, maar dat hij nog minder moet praten over zichzelf begrijpt hij niet.

 

 

 

François de La Rochefoucauld (15 december 1613 - 17 maart 1680)

T. F. Simons,  Notre-Dame de Paris, 1921

 

 

 

 

De Franse dichter Nicolas Gilbert werd geboren in Fontenoy-le-Château (Vosges) op 15 december 1750. Zie ook alle tags voor Nicolas Gilbert op dit blog.

 

 

Le dix-huitième siècle

(Fragments)

... Eh ! quel temps fut jamais en vices plus fertile ?
Quel siècle d'ignorance, en beaux faits plus stérile,
Que cet âge nommé siècle de la raison !
Tout un monde sophiste, en style de sermon,
De longs écrits moraux nous ennuie avec zèle,
Et l'on prêche les moeurs jusque dans la Pucelle.
Je le sais ; mais, ami, nos modestes aïeux
Parlaient moins de vertus et les cultivaient mieux.
Quels demi-dieux enfin nos jours ont-ils vus naître ?
Ces Français si vantés, peux-tu les reconnaître ?
Jadis peuple-héros, peuple-femme en nos jours,
La vertu qu'ils avaient n'est plus qu'en leurs discours.
Suis les pas de nos grands ; énervés de mollesse,
Ils se traînent à peine en leur vieille jeunesse ;
Courbés avant le temps, consumés de langueur,
Enfants efféminés de pères sans vigueur ;
Et cependant nourris des leçons de nos sages,
Vous les voyez encore, amoureux et volages,
Chercher, la bourse en main, de beautés en beautés,
La mort qui les attend au sein des voluptés ;
De leurs biens, prodigués pour d'infâmes caprices,
Enrichir nos Phrynés dont ils gagent les vices ;
Tandis que l'honnête homme, à leur porte oublié,
N'en peut même obtenir une avare pitié :
Demi-dieux avortés, qui par droit de naissance,
Dans les camps, à la cour, règnent en espérance.

 

 

 

Nicolas Gilbert (15 december 1750 – 16 november 1780)

Fontenoy-Le-Château

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en songwriter Maxwell Anderson werd geboren op 15 december 1888 in Atlantic Pennsylvania. Zie ook alle tags voor Maxwell Anderson op dit blog.

 

 

Eyes of hope and ecstacy

 

Crystalline, jewelled eyes.
Turquoise blue or green.
dressed in toy baby clothes
bought at age seventeen.

Of the blood-line of killers;
Cataclysmic Odetta.
Danced in the murder halls sipping
absinthe, and eating fetta..

A playful little serial kitten
experiments with MDMA
Flashing strobe-lite, convulsive twitching
her ecstacy eyes spelt D.O.A.

To some that might seem
like a bulletted shame...
But it's really only temporary.
She says, '...And I'm to blame! '

And all the fun with her posse
they been havin, its all good & clean.
'Compared to those seduced and
Corrupted by, the War & Death Machine...'

Thats ecstacy in Her eyes.
...and deeper..

 

 

 

Maxwell Anderson (15 december 1888 – 28 februari 1959)

 

 

 

 

 

De Amerikaanse dichteres, schrijfster en politiek activiste Muriel Rukeyser werd geboren op 15 december 1913 in New York. Zie ook alle tags voor Muriel Rukeyser op dit blog.

 

 

Haying Before Storm

 

This sky is unmistakable. Not lurid, not low, not black.
Illuminated and bruise-color, limitless, to the noon
Full of its floods to come. Under it, field, wheels, and mountain,
The valley scattered with friends, gathering in
Live-colored harvest, filling their arms; not seeming to hope
Not seeming to dread, doing.
I stand where I can see
Holding a small pitcher, coming in toward
The doers and the day.
These images are all
Themselves emerging : they face their moment, love or go down,
A blade of the strong hay stands like light before me.
The sky is a torment on our eyes, the sky
Will not wait for this golden, it will not wait for form.
There is hardly a moment to stand before the storm.
There is hardly time to lay hand to the great earth.
Or time to tell again what power shines past storm.

 

 

 

 

Muriel Rukeyser (15 december 1913 – 12 februari 1980)

 

 

 

Onafhankelijk van geboortedatum:

 

De Nederlandse dichteres Laura van der Haar werd geboren in Groningen in 1982. Zij studeerde journalistiek, vormgeving, geschiedenis en archeologie. Ze woont in Amsterdam waar ze werkt als archeoloog. Naast haar werk doet ze de Schrijversvakschool en is ze redacteur bij Hard//hoofd. Zij won op 14 december 2012 het Nederlands Kampioenschap Poetry Slam.

 

 

Alberquerquee baby

 

met een fletse bek van de kou zink je je huis uit
de stoep veert niet mee en de rest
ook al niet

 

er is een plek die je kent
waar iemand missen de vale gloed wordt
die soms boven steden hangt

 

steden, waar ‘s nachts een trein voorbijrijdt
waar gespeeld wordt, muziek
die harkend op een hoop veegt
wat uit jouw hoofd verdween

 

die hoop wordt een berg om in te schoppen
sneeuw, herfstblaadjes of
de plastic bekers na Koninginnedag, desnoods
je schopt

 

maar zij verdwijnt niet
jouw Albuquerquee baby
en met boliderode lippen
drukt ze vlinders in je kraag

 

 

Laura van der Haar (Groningen, 1982)