Berichten van 25 december 2012 tot 26 december 2012

Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!

 

 

 

Viggo Johansen, Gelukkig kerstfeest, 1891

 

 

 

Little Tree

 

little tree
little silent Christmas tree
you are so little
you are more like a flower

who found you in the green forest
and were you very sorry to come away?
see i will comfort you
because you smell so sweetly

i will kiss your cool bark
and hug you safe and tight
just as your mother would,
only don't be afraid

look the spangles
that sleep all the year in a dark box
dreaming of being taken out and allowed to shine,
the balls the chains red and gold the fluffy threads,

put up your little arms
and i'll give them all to you to hold
every finger shall have its ring
and there won't a single place dark or unhappy

then when you're quite dressed

you'll stand in the window for everyone to see
and how they'll stare!
oh but you'll be very proud
and my little sister and i will take hands
and looking up at our beautiful tree
we'll dance and sing
"Noel Noel"

 

 

 

E. E. Cummings (14 oktober 1894 - 3 september 1962)

Cambridge, Massachusetts (Cummings werd in Cambridge geboren)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 26^e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse schrijver David Sedaris werd geboren in Binghamton, New York, op 26 december 1956. Zie ook alle tags voor David Sedaris op dit blog.

Uit: When You Are Engulfed in Flames

“Beside our apartment building in New York, there was a narrow gangway, and every evening, just after dark, rats would emerge from it and flock to the trash cans lining the curb. The first time I saw them, I started and screamed, but after that I made it a point to walk on the other side of the street, pausing and squinting to take them all in. It was like moving to Alaska and seeing a congregation of bears - I knew to expect them, but still I could never quite believe my eyes. Every now and then, one of them would get flattened by a cab, and I'd bend over the body, captivated by the foulness of it. Twenty, maybe 30 seconds of reverie, and then the spell would be broken, sometimes by the traffic, but more often by my neighbour Helen, who'd shout at me from her window.

Like the rats that spilt from the gangway, she was exactly the type of creature I'd expected to find living in New York. Arrogant, pushy, proudly, almost fascistically opinionated, she was the person you found yourself quoting at dinner parties, especially if your hosts were on the delicate side and you didn't much care about being invited back. Helen on politics, Helen on sex, Helen on race relations: the response at the table was almost always the same. 'Oh, that's horrible. And where did you know this person from?'

It was Hugh who first met her. This was in New York, on Thompson Street, in the fall of 1991. There was a combination butcher shop and café there, and he mentioned to the owner that he was looking to rent an apartment. While talking, he noticed a woman standing near the door, 70 at least, and no taller than a 10-year-old girl. She wore a sweat-suit, tight through the stomach and hips. It wasn't the pastel-coloured, ladylike kind, but just plain grey, like a boxer's. Her glasses were wing-shaped, and at their centre, just over her nose, was a thick padding of duct tape. Helen, she said her name was. Hugh nodded hello, and as he turned to leave, she pointed to some bags lying at her feet.”

 

 

 

David Sedaris (Binghamton, 26 december 1956)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Elizabeth Kostova werd geboren op 26 december 1964 in New London, Connecticut. Zie ook alle tags voor Elizabeth Kostova op dit blog.

 

Uit: The Swan Thieves

 

“Outside the village there is a fire ring, blackening the thawing snow. Next to the fire ring is a basket that has sat there for months and is beginning to weather to the color of ash. There are benches where the old men huddle to warm their hands — too cold even for that now, too close to twilight, too dreary. This is not Paris. The air smells of smoke and night sky; there is a hopeless amber sinking beyond the woods, almost a sunset. The dark is coming down so quickly that someone has already lit a lantern in the window of the house nearest the deserted fire. It is January or February, or perhaps a grim March, 1895 — the year will be marked in rough black numbers against the shadows in one corner. The roofs of the village are slate, stained with melting snow, which slides off them in heaps. Some of the lanes are walled, others open to the fields and muddy gardens. The doors to the houses are closed, the scent of cooking rising above the chimneys.
Only one person is astir in all this desolation — a woman in heavy traveling clothes walking down a lane toward the last huddle of dwellings. Someone is lighting a lantern there, too, bending over the flame, a human form but indistinct in the distant window. The woman in the lane carries herself with dignity, and she isn't wearing the shabby apron and wooden sabots of the village. Her cloak and long skirts stand out against the violet snow. Her hood is edged with fur that hides all but the white curve of her cheek. The hem of her dress has a geometric border of pale blue. She is walking away with a bundle in her arms, something wrapped tightly, as if against the cold. The trees hold their branches numbly toward the sky; they frame the road. Someone has left a red cloth on the bench in front of the house at the end of the lane — a shawl, perhaps, or a small tablecloth, the only spot of bright color.”

 

 

 

Elizabeth Kostova (New London, 26 december 1964)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Henry Miller werd geboren op 26 december 1891 In New York. Zie ook alle tags voor Henry Miller op dit blog.

 

Uit: Tropic Of Capricorn

 

“0nce you have given up the ghost, everything follows with dead certainty, even in the midst of chaos. From the beginning it was never anything but chaos: it was a fluid which enveloped me, which I breathed in through the gills. In the sub-strata, where the moon shone steady and opaque, it was smooth and fecundating; above it was a jangle and a discord. In everything I quickly saw the opposite, the contradiction, and between the real and the unreal the irony, the paradox. I was my own worst enemy. There was nothing I wished to do which I could just as well not do. Even as a child, when I lacked for nothing, I wanted to die: I wanted to surrender because I saw no sense in struggling. I felt that nothing would be proved, substantiated, added or subtracted by continuing an existence which I had not asked for. Everybody around me was a failure, or if not a failure, ridiculous. Especially the successful ones. The successful ones bored me to tears. I was sympathetic to a fault, but it was not sympathy that made me so. It was a purely negative quality, a weakness which blossomed at the mere sight of human misery. I never helped any one expecting that it would do any good; I helped because I was helpless to do otherwise. To want to change the condition of affairs seemed futile to me; nothing would be altered, I was convinced, except by a change of heart, and who could change the hearts of men? Now and then a friend was converted; it was something to make me puke. I had no more need of God than He had of me, and if there were one, I often said to myself, I would meet Him calmly and spit in His face. What was most annoying was that at first blush people usually took me to be good, to be kind, generous, loyal, faithful. Perhaps I did possess these virtues but if so it was because I was indifferent: I could afford to be good, kind, generous, loyal, and so forth, since I was free of envy. Envy was the one thing I was never a victim of. I have never envied anybody or anything. On the contrary, I have only felt pity for everybody and everything.

From the very beginning I must have trained myself not to want anything too badly. From the very beginning I was independent, in a false way. I had need of nobody because I wanted to be free, free to do and to give only as my whims dictated. The moment anything was expected or demanded of me I balked. That was the form my independence took.”

 

 

 

Henry Miller (26 december 1891 – 7 juni 1980)

 

 

 

 

De Duitse dichter Rainer Malkowski werd geboren op 26 december 1939 in Berlijn-Tempelhof. Zie ook alle tags voor Rainer Malkowski op dit blog.

 

 

Sterne

Zu wenig Zeit genommen

für die Betrachtung der Sterne.

Ich rede nicht von Teleskopen.

Ich spreche von einer Dachluke

in einer ganz gewöhnlichen

wolkenlosen Nacht.

Vom Heimweg zu später Stunde,

nur flüchtig aufschauend,

den Schlüssel schon im Schloß.

Nicht, was ich nicht weiß,

reut mich.

Mich reut

der nachlässige Gebrauch

meiner Augen.

 

 

 

Fotos

 

All die nichtssagenden Fotos,
in die wir unsere Liebe hineinlesen,
unsere Erinnerung an Augenblicke,
die nicht auf dem Bild sind.
Ihr Armen,
was tut ihr, wenn wir sterben,
unter Menschen, die nur sehen,
was ihr zeigt?
Reduziert
auf das Sichtbare:
wer könnte so leben.

 

 

 

Rainer Malkowski (26 december 1939 – 1 september 2003)

Berlijn, Berliner Dom

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26^e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Duitse schrijver Mani Beckmann (pseudoniem Tom Finnek) werd geboren op 26 december 1965 in Alstätte/Westfalen. Zie ook alle tags voor Mani Beckmann op dit blog.

 

Uit: Sodom und Gomera

 

“Um nicht auf der Stelle loszuheulen oder ihm an die Gurgel zu springen, grinste ich unbeholfen und stammelte etwas ähnliches wie: »Ich hatte eh vor, erst mal ein wenig

Urlaub zu machen.«

»Na prima!« Er klopfte mir väterlich auf die Schulter.

»Vielleicht sieht’s ja in drei, vier Wochen wieder etwas besser aus. Und ich werde auf jeden Fall bei den Kollegen von der Lokalen ein gutes Wort für Sie einlegen.« Wieder ein Schulterklopfer, dann ein aufbauendes Wort des Trostes:

»Sie sind doch jung und fl exibel. Ihnen gehört die Zukunft, mein lieber Brandt. Wie ich Sie beneide!« Damit war für Wuttke das Th ema beendet, und er wendete sich wieder dem üppigen Büfett und der ebenso reichlich ausgestatteten Brünetten zu, die an einem Hähnchenschenkel knabberte und bewundernd an seinen Lippen hing.

Und ich war dazu verdonnert worden, in Urlaub zu fahren. Auch wenn dies natürlich nicht der einzige und eigentliche Grund war, warum ich nun an diesem herrlichen Spätsommertag vor dem Gebäude des Flughafens Teneriff a-Süd stand und ausfi ndig zu machen versuchte, wie ich am besten und schnellsten zum Hafen von Los Cristianos gelangte. Schließlich war ich in quasi-detektivischer Mission unterwegs.”

 

 

Mani Beckmann (Alstätte, 26 december 1965)

 

 

 

 

De Cubaanse schrijver, essayist en musicoloog Alejo Carpentier werd geboren in Havana op 26 december 1904. Zie ook alle tags voor Alejo Carpentier op dit blog.

 

Uit: The Lost Steps (Vertaald door Harriet de Onís)

 

“Just to be contrary, I said that the thing that impressed me most on this trip was the discovery that there were still great areas of the earth where people were immune to the ills of the day, and that here, even though many people were contented with a thatched roof, a water jug, a clay griddle, a hammock, and a guitar, a certain animism lived on in them, an awareness of ancient traditions, a living memory of certain myths which indicated the presence of a culture more estimable and valid, perhaps, than that which we had left behind. It was of greater value for a people preserve the memory of the Chanson de Roland than to have hot and cold running water. I was glad to know that there were still men unwilling to trade their souls for a gadget which by eliminating the washwoman did away with her song, thus wiping out ages of folklore at one fell swoop.”

 

 

Alejo Carpentier (26 december 1904 - 24 april 1980)

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en criticus Hans Brinkmann werd geboren op 26 december 1956 in Freiberg in Sachsen. Zie ook alle tags voor Hans Brinkmann op dit blog.

 

Blutbild einer Fledermaus (Fragment)

 

“Jetzt müssen Blut, Schweiß, Tränen fließen, um neue Reichtumsquellen zu erschließen. Es gilt zu heulen, zu bluten, zu schwitzen als erste Bürgerpflicht, nicht mehr nur dasitzen. Der ganze Jammer wird flüssig gemacht, weil nur so die Sonne morgen wieder lacht. Quetscht euch aus wie Zitronen, denn irgendwas muss sich ja lohnen. Stinken wie ein Iltis, weinen wie ein Krokodil, dabei bluten wie ein Schwein, und von alledem möglichst viel. Wenn es weh tut, tut es gut. Und ich bin zuständig nur für Blut. Das allein ist, was ich leisten kann, für Schweiß heb ich nicht den Sargdeckel an. Tränen bringen mich zum Gähnen. Arbeit macht mich scheu, aber Blut auf den Zähnen macht, dass ich mich freu. Ich verdanke viel meiner Gabe, wenngleich ich vom Leben sonst kaum was habe: den Pfahl und ein Loch zwischen meinen Rippen. Politisch zieh' n andere die Strippen.”

 

 

 

Hans Brinkmann (Freiberg, 26 december 1956)

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Jean Toomer werd geboren op 26 december 1894 in Washington, D.C. Zie ook alle tags voor Jean Toomer op dit blog.

 

 

Unsuspecting

 

There is a natty kind of mind
That slicks its thoughts,
Culls its oughts,
Trims its views,
Prunes its trues,
And never suspects it is a rind.

 

 

 

Storm Ending

 

Thunder blossoms gorgeously above our heads,
Great, hollow, bell-like flowers,
Rumbling in the wind,
Stretching clappers to strike our ears . . .
Full-lipped flowers
Bitten by the sun
Bleeding rain
Dripping rain like golden honey—
And the sweet earth flying from the thunder.

 

 

 

Jean Toomer (26 december 1894 – 30 maart 1967)

 

 

De Nederlandse schrijfster Willy Corsari (pseudoniem van Wilhelmina Angela Douwes-Schmidt) werd geboren in Sint-Pieters-Jette, Brussel, op 26 december 1897. Zie ook alle tags voor Willy Corsari op dit blog.

 

Uit: Charles en Charlotte

 

“Haar stille stem klonk in zijn gedachten: ik heb je niet nodig. Neen, zij had niemand nodig. Ze vocht het wel alleen uit. Ze woù niet anders. Ze zou hier ook weer overheen komen.’

(…)

 

‘Je kon haar niet liefhebben. Er was iets in haar, dat het onmogelijk maakte.’

(...)

 

‘Dat was het, wat je soms opstandig maakte en bitter en onrechtvaardig: dat zij altijd degene was, die gelijk had, die juist handelde. Zoals zij ook juist had gehandeld na de oorlog, toen ze hem eerlijk zei, wat hij voor haar had betekend – en niet betekend. In de grond moest je haar dankbaar zijn. Maar het is soms moeilijk, als je iemand altijd dankbaar moet zijn. Ik heb je niet nodig. Ze had hem niet nodig en eigenlijk ook Chris niet en Marjolein niet, of wie dan ook. Daarom was ze zo alleen. Daarom liét je haar alleen, als je, alleen al uit dankbaarheid…‘

 

 

 

Willy Corsari (26 december 1897 – 11 mei 1998)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26^e december ook mijn blog van 26 december 2011 deel 3 en eveneens deel 4.

Aan alle bezoekers en mede-bloggers een Prettig Kerstfeest!

 

 

 

 

Gerard David, Drieluik met de geboorte van Christus (middenpaneel), rond 1505 -1515

 

 

 

 

Geburt Christi

 

Hättest du der Einfalt nicht, wie sollte

dir geschehn, was jetzt die Nacht erhellt?

Sieh, der Gott, der über Völkern grollte,

macht sich mild und kommt in dir zur Welt.

 

Hast du dir ihn größer vorgestellt?

 

Was ist Größe? Quer durch alle Maße,

die er durchstreicht, geht sein grades Los.

Selbst ein Stern hat keine solche Straße.

Siehst du, diese Könige sind groß,

 

und sie schleppen dir vor deinen Schooß

 

Schätze, die sie für die größten halten,

und du staunst vielleicht bei dieser Gift -:

aber schau in deines Tuches Falten,

wie er jetzt schon alles übertrifft.

 

Aller Amber, den man weit verschifft,

 

jeder Goldschmuck und das Luftgewürze,

das sich trübend in die Sinne streut:

alles dieses war von rascher Kürze,

und am Ende hat man es bereut.

 

Aber (du wirst sehen): Er erfreut.

 

 

 

 

Rainer Maria Rilke (4 december 1875 – 29 december 1926)

Rilke werd geboren in Praag (Hier de Praagse burcht)

 

 

 

Zie voor de schrijvers van de 25e december ook mijn vorige blog van vandaag.

De Engelse schrijver, acteur en homoactivist Quentin Crisp werd geboren als Denis Charles Pratt op 25 december 1908 in Sutton, Surrey. Zie ook alle tags voor Quentin Crisp op dit blog.

 

Uit: The Alternative Queen’s Message

 

“Mr. Bush, still president in early 1993, being an elder statesman wanted everything to stay the same, the same as it had been in the Hollywood sunshine of Mr. Reagan’s day. Now Mr. and Mrs. Clinton have entered the White House, and by political standards they are a young couple.
They watched many episodes of Sesame Street, and they wish for change. For one thing, they want to transform America into a welfare state. They want everyone however poor, however foreign, however idle, to be eligible for health care. The trouble with this grand notion is that it will cost money. A lot of it!
Americans believe in money. The dollar is not just a currency, it is a passion. This being so, it is difficult to find out how they lost so much of it, especially as they did not have Mr. Lamont to guide them.
In the early Sixties, when the Kennedy’s reigned from the brittle splendor of their fireproof castle in Camelot, almost every country in the world owed money to the United States. In thirty years, this situation has allowed to become reversed.
Just as the country in general is falling part, so is New York in particular. Viewed from a distance it looms up as a magnificent citadel of steel and glass. The Emerald City come to life. But when you live in it, it turns out to be a wreck. If you take a swift taxi drive down Fifth Avenue, your head hits the roof of the taxi cab several times. If Audrey Hepburn, today, wanted to enjoy breakfast at Tiffany’s, she would not choose to arrive at that Mecca of diamonds by taxi cab.”

 

 

 

Quentin Crisp (25 december 1908 – 21 november 1999)

Richard Louis James als Quentin Crisp in de theatershow “Tea N Crisp” uit 2008

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver David Pefko werd op 25 december 1983 geboren in Amsterdam. Zie ook alle tags voor David Pefko op dit blog.

 

Uit: Het Voorseizoen

 

“Opeens moet ik denken aan de foto van haar moeder die op de afzuigkap geplakt zat.
‘Maakt dat niet uit, het is warm daar, Sue,’ had ik gezegd.
‘Ze had het altijd koud, dat weet je toch,’ was het antwoord dat me weer op slag verliefd had gemaakt.
‘Je glimlacht,’ fluistert Anca in mijn oor.
‘Ach ja, ik weet niet of ik nou kan zeggen dat het een slecht huwelijk was, het was meer dat ze na een tijd alles kapotmaakte.’
‘Als het aan jou had gelegen waren jullie nu nog bij elkaar geweest?’ ‘Ja, dat denk ik wel. Ik denk wel eens dat we nu nog samen zouden zijn als ik mijn regenpijp niet had laten vernieuwen.’
We drinken glaasjes brandewijn. Ik lig languit naast haar op bed. Ze trekt haar benen op en gaat dicht tegen me aan liggen, houdt me stevig vast, zo stevig als mogelijk. Ik zoen alles wat maar in de buurt van mijn mond komt.
‘Vertel verder,’ fluistert ze in mijn oor.
‘Het is een stom verhaal, Anca, je wilt het niet horen.’
‘Kom nou, ik vertel jou ook genoeg stomme dingen, ik vind iets niet zo gauw stom.’
‘Nou oké,’ zeg ik, ‘het was ergens in oktober. De bladeren waren van de bomen gevallen, Wigston is erg mooi in deze tijd van het jaar, weet je dat? Echt heel mooi, alles is roestbruin en vochtig. Maar goed, de goot zat constant verstopt, en toen begon het dagen achtereen te regenen, zo hevig dat we binnenbleven. We speelde spelletjes en Susan kookte de laatste groente uit de tuin. De oogst was gigantisch geweest die zomer en ik had de hele vriezer vol met bonen en courgettes, aubergines, paprika’s, ga zo maar door. Die dag maakte ze iets met de courgettes, geloof ik. Ja, ik kan me ook nog precies herinneren wat het was dat ze maakte: een stoofschotel met lamsvlees. Die avond zat de goot zo verstopt dat het regenwater niet meer weg kon. Toen begon de ellende… Het eerste kwam de goot naar beneden, met een enorme klap, toen de regenpijp…’

 

 

David Pefko (Amsterdam, 25 december 1983)

 

De Argentijnse schrijfster Tununa Mercado werd geboren op 25 december 1939 in Córdoba, Argentinië. Zie ook alle tags voor Tunana Mercado op dit blog.

 

Uit: In a State of Memory (Vertaald door Peter Kahn)

“I cannot stop thinking about Cindal. Who might have mourned him, who mourns him still; I wonder who other than I remembers him, doubled over in pain, pitiful, suffering his ulcer the way one does daily chores, the way one does schoolwork, in the waiting room of death, tracing resplendent red letters with the blood seeping from the wounds of his ulcer, bleeding internally and finally departing, dragging himself to the other world, drowned in his own blood. He would get up, I suppose, in the morning or at night, or after a short daytime nap during which he may have succeeded in subduing his pain, he would awaken and find himself yet again with the ulcer, not a solitary, isolated ulcer but one in permanent communication with his mind, as if it were all one and the same thing, the ulcer and the terror, the terror unleashed by the ulcer, or the ulcer unleashed by the terror. Ulcer and terror were inseparable for Cindal during those sleepless hours of his day. He would double over and howl, pleading for help.

    People like that who suffer with such conviction--this was said after Cindal had hung himself from a rope--must be left alone, nothing can be done for them; and when such people seek and find their own death, it is commonly agreed that they have found peace, that they have gently slipped away, and that, in the end, they have ceased to suffer. Cindal was left to die because it was thought that death was what he really wanted and that sooner or later he was going to have his way. Cindal, whose name returns to my memory with regularity, always with the stress on the letter i , whose twisted posture appears over and over, was left to die because his demands could not be answered and because demands of that nature do nothing but interfere with the lives of others and undermine the plenitude to which everyone has a right. No one who lives his or her life in conformity, replete with projects and certainties, no one who enjoys life's constant gratifications, can let down their guard and permit people like Cindal to enter their world, a person who did not make appointments, who did not book passages, and who even arrived late, at the final tattered shreds of the sanity that a psychiatrist's couch might have offered him.”

 

 

Tununa Mercado (Córdoba, 25 december 1939)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Sabine Kuegler werd geboren op 25 december 1972 in Patan in Nepal. Zie ook alle tags voor Sabine Kuegler op dit blog.

 

Uit: Ruf des Dschungels

 

“Ich starrte darauf und fühlte mich mit einem Mal seltsam entfremdet von der jungen Frau auf dem Foto. Mir fiel die Reaktion meiner Mutter ein, als ich ihr am Telefon erzählte, dass mein Buch auf der Bestsellerliste stehe. »Oh wie schön, Sabine «, antwortete sie beiläufig und fuhr dann fort: »Weißt du, was der Arzt heute zu mir gesagt hat?«
Die Erinnerung an diese Situation brachte ein Lächeln auf mein Gesicht. Natürlich wusste ich, dass meine Eltern stolz auf mich waren, doch wie sagte Mama mal so schön? Ihr sei es wichtiger, dass ich privat glücklich bin, das bedeute mehr als beruflicher Erfolg, und sei der noch so groß. Und überhaupt, nach all den Jahren, die sie im Dschungel verbracht hatte - was mochte ihr da schon eine Bestsellerliste sagen?
Meine Gedanken wanderten nach West-Papua zurück, zu meiner Zeit bei den Fayu.
Ich habe meine Kindheit nie als ungewöhnlich empfunden, schließlich kannte ich nichts anderes. Erst die Reaktionen auf mein Buch haben mir gezeigt, wie einzigartig meine Kindheit gewesen sein muss. Immer wieder werde ich gefragt, ob ich es meinen Eltern verüble, dass ich ihretwegen in der Wildnis aufgewachsen bin. Warum aber sollte ich diese aufregende und wunderschöne Phase meines Lebens bedauern?
Natürlich war es für mich nicht leicht, mich nach einer Kindheit im Dschungel in der westlichen Welt zurechtzufinden.
Es hatte mehr als zehn Jahre gedauert, mich in dieser fremden, sonderbaren Kultur zurechtzufinden - an sie gewöhnt habe ich mich immer noch nicht. Das, was ich in meinem bisherigen Leben tatsächlich bedaure, ist, dass ich nicht zurück nach Hause zu meinem Stamm gegangen bin, als ich mit der Schule fertig war. Wann immer ich dies jedoch meiner Mutter gegenüber erwähne, erinnert sie mich daran, dass man erst am Ende seines Lebens anfangen sollte, dies oder jenes zu bedauern.” »Schließlich weißt du nie, was dich alles noch erwartet und welche Aufgaben du noch zu erfüllen hast.«

 

 

Sabine Kuegler (Patan, 25 december 1972)

 

 

 

 

De Duitse schrijver, journalist en theatercriticus Alfred Kerr werd op 25 december 1867 in Breslau geboren. Zie ook alle tags voor Alfred Kerr op dit blog.

 

Uit: Warum fließt der Rhein nicht durch Berlin?

 

“In Berliner Badeanstalten sieht man in der heißen Zeit gute Turnleistungen. Wenn die Männer  und Knaben springen, bieten sie einen gerundeten und korrekten Anblick. In Paris springen  sie auch - und es ist ein großes Vergnügen, in ihrer Gesellschaft wochenlang jeden Tag in der  Seine herumzuplätschern, deren Pariser Ufer sich von unten am schönsten ansehn -, aber ihre  Sprünge wirken nicht heroisch, nicht stramm, nicht tadelooooos. Sie springen geschickter;  aber weniger tadelooooos. Man muß unbedingt die Beine schließen, beim Kopfsprung, so daß  der Körper, durch die Luft schießend, eine Einheit bildet, gewissermaßen einen Strich. Die  Pariser aber fallen wie eine Sternschnuppe, die sich grenzenlos freut. Sie haben keine Würde  und schließen die Beine nicht, ces misérables. Sie fallen durchs Universum und tauchen mit  Heiterkeit in die grüne Flut ihres geliebten Flusses, ihres liebsten Flusses, der nicht wie unser  Rhein eine Tagereise von der Hauptstadt entfernt ist. Vorsehung, warum fließt der Rhein nicht  durch Berlin? Er wird sich hüten. Was ich sagen wollte: in einer Berliner Badeanstalt fürchtet  man immer, Keile zu bekommen. Ich werde das Gefühl nie los. Unsere Bevölkerung hat  diesen Wesenszug in sich, einen jugendfrischen Wesenszug; und wer bei uns auf  Körperverletzungen immerhin von vornherein gefaßt ist, ist weise. Die positive Gesinnung,
die Goethe dem ersten seiner starken Gesellen in den Mund legt, äußert sich auch im  Spreebad:

Wenn einer mir ins Auge sieht,
Werd' ich ihm mit der Faust gleich in die Fresse fahren.”

 

 

 

Alfred Kerr (25 december 1867 - 12 oktober 1948)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 25e december ook mijn blog van 25 december 2011 deel 2.

De Surinaams-Nederlandse schrijfster Karin Amatmoekrim werd geboren in Paramaribo op 25 december 1976. Amatmoekrim emigreerde in 1981 vanuit Suriname naar Nederland en groeide op in IJmuiden. Ze doorliep het Gymnasium Felisenum in Velsen Zuid, daarna de studie Moderne Letterkunde (UvA) en studeerde af op de scriptie de Etniciteit in de Surinaamse Literatuur. In 2004 kwam haar debuutroman “Het knipperleven” uit, die door de pers enthousiast werd ontvangen. In 2006 volgde “Wanneer wij samen zijn”, een generatieroman gebaseerd op Amatmoekrims familiegeschiedenis. In 2009 verscheen de roman Titus. Ook publiceerde Amatmoekrim dit jaar korte verhalen in De Groene Amsterdammer en Vrij Nederland, en verving zij columniste Aaf Brandt Corstius drie weken lang met een dagelijkse column in nrc.next. Op 15 november 2009 kreeg zij als eerste de Black Magic Woman Literatuurprijs uitgereikt voor haar roman Titus.

 

Uit: Wanneer wij samen zijn

 

“Wagiman had haar horen gillen terwijl hij aan het werk was. Toen hij het huis binnen was gerend, was ze al aan het bloeden.
Zittend op de grond naast hun bed, graaide ze in haar doorweekte sarong, in een wanhopige poging het onomkeerbare ongedaan te maken. De vrouwen die later kwamen om haar te verzorgen, vertelden dat het kind dood was en dat ze het moest baren. Het leek hem barbaars om zoiets van een vrouw te verlangen, maar Soemi deed het. Ze liet de weeen komen en perste het kind uit haar lichaam zonder een kreet te slaken. Toen het op haar borst werd gelegd, sloeg ze haar armen om het warme maar toch stille lichaampje en schreeuwde harder dan ze gezwegen had tijdens het baren. Haar moederliefde was verminkt en ze schreeuwde omdat ze de kracht niet vond om te vragen hoe het kon gebeuren en wanneer het kind was gestopt met bewegen en waarom, waarom, waarom het zo moest zijn.

Wagiman was in de kamer, waar zijn machteloosheid hem in een hoek had gedreven. Hij keek zonder iets te zeggen naar zijn Soemi, zonder zijn tranen op zijn handen te voelen vallen. Hij wilde haar sussen en zeggen dat het allemaal weer goed zou komen. Hij zou voor haar liegen, als dat haar pijn zou verzachten. Maar hun verlies stond onbeweeglijk tussen hen in, zijn troost bestond niet voor haar.

Zij kon hem niet uitleggen dat het verdriet zo groot was, dat haar lichaam er pijn van deed. Dat ze zoveel van dit kind hield, dat gestopt was te bestaan voordat het bestond, en dat ze het desondanks kende als al haar andere kinderen, omdat het was ontstaan in haar lichaam. Dat zij het had moeten beschermen omdat het nog te klein was om zonder haar te leven, maar dat zij het zelfs toen het binnenin haar was, niet had kunnen redden. Haar lichaam huilde zo hard dat het vergat hoe het moest ademen en het had weinig gescheeld of Soemi was gestorven aan de ondraaglijke pijn van het verliezen van een kind.”

 

 

 

Karin Amatmoekrim (Paramaribo, 25 december 1976)