Berichten van 26 januari 2013 tot 27 januari 2013

De Duitse schrijver Leopold Ritter von Sacher-Masoch werd geboren op 27 januari 1836 in Lemberg. Zie ook alle tags voor Leopold von Sacher-Masoch op dit blog.

 

Uit: Don Juan von Kolomea

 

“Wir fuhren aus der Kreisstadt Kolomea auf das Land. Es war Abend und am Freitag. Der Pole sagt: »Der Freitag ist ein guter Anfang,« aber mein deutscher Kutscher, ein Colonist aus Mariahilf, behauptete, der Freitag sei ein Unglückstag, denn an diesem Tage sei unser Herr am Kreuze gestorben und habe das Christenthum angefangen.

Diesmal behielt der Deutsche Recht, denn eine halbe Stunde von Kolomea wurden wir von einer Bauernwache angehalten.

»Steh! – den Paß!«

Wir standen. Aber der Paß! – Meine Papiere waren freilich in Ordnung, aber wer hatte an meinen Schwaben gedacht. Der saß auf seinem Kutschbock, als wenn die Erfindung des Passes noch zu machen wäre, schnalzte mit der Peitsche und legte frischen Schwamm in seine kurze Pfeife. Der konnte freilich ein Verschwörer sein. Sein unverschämt behagliches Gesicht forderte meine russischen Bauern heraus. Paß hatte er keinen, das war richtig; nun zuckten sie die Achseln, das war ebenso richtig.

»Ein Verschwörer,« hieß es.

»Aber Freunde bedenkt doch!« Alles umsonst.

»Ein Verschwörer!«

Mein Schwabe rückt verlegen auf seinem Brett und maltraitirt fruchtlos die russische Sprache. Alles umsonst. Die Bauernwache kennt ihre Pflichten. Wer wagt ihr eine Banknote anzubieten? Ich nicht. So werden wir denn zusammengepackt und einige hundert Schritte weit zu der nächsten Schenke geführt.

Von weitem schien es vor derselben von Zeit zu Zeit aufzublitzen. Es war die aufwärts genagelte Sense eines Bauers, der vor der Thüre Wache hielt, und gerade über dem Rauchfang der Schenke stand der Mond und blickte auf den Bauer und seine Sense. Er blickte durch das kleine Fenster der Schenke und warf seine Lichter wie Silbermünzen hinein, und füllte die Pfützen vor dem Hause mit Silber, um den geizigen Juden zu ärgern. Ich meine den Schenkwirth, der uns auf der Schwelle empfing und seine lebhafte Freude über die vornehmen Gäste dadurch ausdrückte, daß er eine Art monotones Jammergeschrei ausstieß.

Er wackelte mit dem Körper auf und ab wie eine Ente, küßte auf meinen rechten Aermel einen Schmutzfleck, und der Symmetrie wegen auch auf den linken, und schalt dabei die Bauern, daß sie »einen solchen Herren,« »einen solchen« – er wußte keine bezeichnendere Eigenschaft an mir zu finden – »einen solchen Herren arretirt, und einen solchen durch und durch schwarzgelben Herren, einen Herren, dessen Gesicht schon ganz schwarzgelb sei und dessen Seele ganz schwarzgelb sei, das möchte er auf die Thora beschwören«, und schalt und gebärdete sich, als hätten sie ihm das ärgste Unrecht zugefügt.”

 

 

 

Leopold von Sacher-Masoch (27 januari 1836 – 9 maart 1895)

Lithografie door Eduard Kaiser, 1855

 

 

 

 

De Duitse schrijver Benjamin von Stuckrad-Barre werd op 27 januari 1975 in Bremen geboren. Zie ook alle tags voor Benjamin von Stuckrad-Barre op dit blog.

 

Uit: Was.Wir.Wissen.

 

“Was wir wissen sollen, wissen viele recht genau. Deshalb wird es einem auch dauernd einkaufszettelartig zusammengefasst. Aristoteles, Humboldt, Mozart, Einstein, Billy Wilder – kann man nichts gegen sagen. Sie zu kennen schadet gewiss nicht, aber der Charakter eines

Schülers zeigt und formt sich daran, was er in der Pause macht. In diesem Buch geht es nicht um die so genannte Allgemeinbildung, sondern um die allgemeine Bildung, das tatsächlich Gewusste. Natürlich nur um einen Ausschnitt daraus. Das ist ja das Schöne am Buch, die Hinsicht, in der es dem Internet überlegen ist. Dass es ein Ende hat.

Um das Gewusste zu zeigen, kann man nicht alle fragen. Ein repräsentativer Anblick des Wissens ist aber zugänglich durch die Phrasen, in denen es auftritt. Phrasen deshalb, weil sie Schlüssel sind zu den unterschiedlichsten Menschen, Orten und Bedingungen. «Die Phrase und die Sache sind eins», hat Karl Kraus gesagt, behauptet das Internet.

Was weiß ich? Dies zum Beispiel: Das Wort «wissen» geht zurück auf die indoeuropäische Wurzel ueid (gesehen, erkundet haben). Das habe ich gelesen. Im Internet. Das weiß ich jetzt.”    

 

 

 

Benjamin von Stuckrad-Barre (Bremen, 27 januari 1975)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver James Grippando werd geboren op 27 januari 1958 in Waukegan, Illinois. Zie ook alle tags voor James Grippando op dit blog.

 

Uit: Blood Money

 

“Mr. Swyteck, I’m calling from Judge Matthews’ chambers.”

Jack gripped his smartphone a little tighter. The judge’s assistant was on the line. Jack was on verdict watch at his Coconut Grove law office, eating lunch with his best friend, Theo Knight.

“Is there a verdict?”

“Yes, sir. There is a verdict.”

The words hit him like a 5-iron. This is it.

Criminal Case No. 2010-48-CF, State of Florida v. Sydney Louise Bennett, had spanned twentynine court days, plus two weeks of jury selection. Fifty-nine witnesses over eighteen days for the prosecution. Another forty-seven witnesses for the defense. The jury had been drawn from a pool in the Vero Beach area, a hundred miles away from the Miami Justice Building, after three years of intense pretrial publicity. The twelve selected to serve had been sequestered since day one, the week before Memorial Day. Deliberations had started on the Fourth of July, despite the holiday. The jury had been out for ten hours. Six hours longer than the jury in the O. J. Simpson trial—the trial of the other century.

“The verdict will be announced at two fifteen p.m.,” the assistant said.

Jack thanked her and hung up. He wanted to speak to his client, but she was in the detention center across the street—lucky Thirteenth Street, as it was known—from the courtroom where Jack had last seen her, where Judge Matthews had released the jury at nine a.m. to begin day two of deliberations. Jack wondered if Sydney had been biting her nails again. It was a nervous habit she’d started before the trial, sometime after her twenty-fourth birthday, the third she’d spent behind bars without bail. Her chestnut hair was two feet longer than when they’d first met, her prison pallor a few shades whiter.

“Showtime?” asked Theo.”

 

 

 

James Grippando (Waukegan, 27 januari 1958)

 

 

 

 

De Engelse dichter en schrijver Lewis Carroll werd op 27 januari 1832 in Daresbury. Zie ook alle tags voor Lewis Caroll op dit blog.

 

Uit: Alice in Wonderland

 

“There seemed to be no use in waiting by the little door, so she went back to the table, half hoping she might find another key on it, or at any rate a book of rules for shutting people up like telescopes: this time she found a little bottle on it, ("which certainly was not here before," said Alice), and tied round the neck of the bottle was a paper label, with the words "DRINK ME" beautifully printed on it in large letters. It was all very well to say "Drink me," but the wise little Alice was not going to do that in a hurry. "No, I'll look first," she said, "and see whether it's marked 'poison' or not"; for she had read several nice little stories about children who had got burnt, and eaten up by wild beasts, and other unpleasant things, all because they would not remember the simple rules their friends had taught them: such as, that a red-hot poker will burn you if you hold it too long; and that, if you cut your finger very deeply with a knife, it usually bleeds; and she had never forgotten that, if you drink much from a bottle marked "poison," it is almost certain to disagree with you, sooner or later.However, this bottle was not marked "poison," so Alice ventured to taste it, and, finding it very nice (it had, in fact, a sort of mixed flavour of cherry-tart, custard, pine-apple, roast turkey, toffy, and hot buttered toast), she very soon finished it off.

"What a curious feeling!" said Alice. "I must be shutting up like a telescope!"

And so it was indeed: she was now only ten inches high, and her face brightened up at the thought that she was now the right size for going through the little door into that lovely garden.”

 

 

 

Lewis Carroll (27 januari 1832 – 14 januari 1898)

Affiche voor de 3D Disney-film uit 2010

 

 

 

De Brits-Amerikaanse schrijver Alexander Stuart werd geboren op 27 januari 1955 in Brighton. Zie ook alle tags voor Alexander Stuart op dit blog.

 

Uit: Life on Mars

 

“So when John Imboden apologizes down the phone that he has to pee because he has trouble controlling his bladder--and then stays on the line talking, while I hear the flow of his urine into the toilet bowl--it feels more normal than all the neon Deco, million-dollar homes and giant Jetsons signs in Florida could ever do. And when I edge into the question of death and ask how he deals with that, I hear the absolute truth and clarity and hard-earned resignation in his voice, and sense that this is one of those conversations that goes beyond any immediate or casual purpose.

"Lately I've been thinking about dying," he says, "and it's been kind of scary, because I don't want to suffer. I've had the same nurse for about four years and we've talked about it, and she said, 'I'm not going to let you suffer.' I have a plan," he goes on, even-voiced. "I thought, if I came to it I'd O.D."

He pauses and there are some muffled noises while he moves about, then he says, "I don't have a problem with death. I've had enough friends die from this disease, and you want to let them go, because you're so fucking sick. It's freedom....I have spiritual beliefs, but I'm not a Christian. My main problem is I've been having a lot of pain lately. I have a port--a tube into my chest--and they've been giving me Demerol, but I got addicted to it. The problem with all these drugs is they're addictive. They were supposed to give me this experimental drug this morning, but I was in so much pain when I woke up that I called and canceled."

 

 

Alexander Stuart (Brighton, 27 januari 1955)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27e januari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Franse schrijfster Eliette Abécassis werd geboren op 27 januari 1969 in Straatsburg. Zie ook alle tags voor Eliette Abécassis op dit blog.

 

Uit: La dernière tribu

 

“Et moi, j’étais Ary, le lion, le Messie des esséniens, et mon cœur, tel l’oiseau qui a perdu son nid, soupirait, languissait après le parvis du Temple. Je ne cessais de tourner mes prières vers Jérusalem. En ma grande prière du matin, de midi et du soir, je faisais des supplications pour le retour des exilés et la restauration de la Cité de la Paix. Mes jours de jeûne et mes jours de deuil étaient des anniversaires de nos désastres nationaux, et les services les plus solennels de notre rituel concluaient par l’invocation : l’an prochain à Jérusalem.

(…)

 

“Ô mes amis, vous qui me suivez, ô vous qui savez. Comment vous dire ? Comment trouver les mots pour exprimer ce que j’ai ressenti ? Je n’avais jamais connu telle force, telle intensité, telle joie, telle unité que celle-ci, il ne m’avait jamais été donné de contempler une telle beauté, une telle immensité, une telle grandeur, sublime entre toutes, réelle et irréelle, terrestre et surhumaine, antique et actuelle, évanescente et éternelle, profonde et céleste, immense et minuscule, ordinaire et extraordinaire. Comment dire ? Comment le comprendre ?”

 

 

 

Eliette Abécassis (Straatsburg, 27 januari 1969)

 

 

 

De Canadese Schrijver Mordecai Richler werd geboren op 27 januari 1931 in Montreal. Zie ook alle tags voor Mordecai Richler op dit blog.

 

Uit: Barney's version

 

“Yes, carbon paper, if any of you out there are old enough to remember what that was. Why, in those days we not only used carbon paper, but when you phoned somebody you actually got an answer from a human being on the other end, not an answering machine with a ho, ho, ho message. In those olden times you didn’t have to be a space scientist to manage the gadget that flicked your TV on and off, that ridiculous thingamabob that now comes with twenty push buttons, God knows what for. Doctors made house calls. Rabbis were guys. Kids were raised by their moms instead of in child-care pens like piglets. Software meant haberdashery. There wasn’t a different dentist for gums, molars, fillings, and extractions — one nerd managed the lot. If a waiter spilled hot soup on your date, the manager offered to pay her cleaning bill and sent over drinks, and she didn’t sue for a kazillion dollars, claiming “loss of enjoyment of life”. If the restaurant was Italian it still served something called spaghetti, often with meatballs. It was not yet pasta with smoked salmon, or linguini in all the colours of the rainbow, or penne topped with a vegeterian steaming pile that looked like dog sick. I’m ranting again. Digressing. Sorry about that.”

 

 

 

Mordecai Richler (27 januari 1931 – 3 juli 2001)

Scene uit de film “ Barney's version“ uit 2010 met Paul Giamatti en Dustin Hoffman,

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Ethan Mordden werd geboren op 27 januari 1947 in Pennsylvania. Zie ook alle tags voor Ethan Mordden op dit blog.

 

Uit: Love Song. The Lives of Kurt Weill and Lotte Lenya

 

“She was born first, about a year and a half before him, in Vienna, on October 18, 1898. Karoline Wilhelmine Charlotte Blamauer was the daughter of a coachman, Franz Blamauer, and a laundress, the former Johanna Teuschl. If young Linnerl—a standard nickname for Karoline—was to captivate men, as her mother predicted, it may have been one of those traits acquired by imitation, for her mother was a pet of the local lads. “Frau Blamauer sees pants on a clothesline,” the neighbors would carol, “and she’s pregnant.” But of her many gestations only five children were born alive, three girls and two boys.
The firstborn, Karoline, died at the age of four, and the future Lotte Lenya was named after her. There were as well her older brother, Franz; her younger brother, Max; and her younger sister, Maria. It was Linnerl who attracted their father’s particular attention, for he had loved his dead Karoline and hated the one who replaced her. Young Linnerl lived in terror in the Blamauers’ small apartment, in a five-storey block of masonry way out to the southwest of Vienna’s “inner city,” on the southern edge of the district of Penzing, where it borders Hietzing. The area was so distant from Vienna’s core area around St. Stephen’s Cathedral that from the window of the Blamauers’ kitchen one could see Schönbrunn, the summer palace of Austria’s royal house, the Hapsburgs.
It is an odd trick of the abusive parent to select one child in particular to destroy. The others are ignored or even favored, and Franz singled out the surviving Linnerl for intimidation with the constant and very real threat of violence. If he wanted a stein of beer from the corner tavern, it was always Linnerl who was sent to collect it and slapped if he suspected that she had spilled any of it. When he barged into the apartment after a night of carousing and demanded a song, it was Linnerl who was pulled out of bed—a wooden box with a removable cover for use as an ironing board or in preparing dough for noodles—and forced to sing for him.”

 

 

Ethan Mordden (Pennsylvania, 27 januari 1947)

 

 

 

 

De Belgische, Franstalige, schrijver Guy Vaes werd geboren op 27 januari 1927 in Antwerpen. Zie ook alle tags voor Guy Vaes op dit blog. Guy Vaes overleed op 27 februari van het afgelopen jaar op 85-jarige leeftijd.

 

Uit : Une descente aux Enfers. À propos de Hugo von Hofmannsthal

 

“L’univers des poèmes du jeune Hofmannsthal se partageait encore entre un Haut et un Bas sans compromis. Y succéda, tel l’adulte émergeant de l’adolescent, l’apprentissage de ce qui apparaît à l’écrivain comme étant le réel, autrement dit ce qui est contrainte, opacité mauvaise, objet de désarroi et de cruauté. Sans doute doit-il cette vue dont le pessimisme rejoint l’aversion, à son expérience militaire à Göding, « une morne garnison de Marovie ». L’ennui et la vulgarité qui y règnent, le souvenir des « grandes cours vides des casernes » imprègnent le Conte de la 672^e nuit, ainsi que la correspondance. Le passage de Hofmannsthal à la prose, davantage en prise directe avec sa part autobiographique, toujours ébranlée de tempêtes intimes, d’antagonismes que commandent le Haut et le Bas, réclamera de lui l’enracinement en des Märchen initiatiques et des souvenirs de voyages.

Dans ces derniers on voit, par moment, comment l’éloignement suscite son contraire : la proximité. Si le temps ne nous était pas mesuré, on pourrait établir une relation entre ce phénomène et le refus d’Odilon-Jean Périer de s’approprier l’objet de son amour.

Ce que la Grèce impartira à Hofmannsthal, c’est une lumière que j’oserais appeler définitive, et qui visite également la Provence à laquelle Cézanne doit son génie. Et cette lumière pérenne ne peut que renvoyer à l’intemporel, à cet état pour concevoir cette opération, il faudra que l’amateur de tableaux que fut Hofmannsthal — n’est-ce pas leur opacité qui le détourna du miroir, abîme où se

noie le regard ? — franchisse d’abord des échelons intermédiaires.”

 

 

Guy Vaes (27 januari 1927 – 27 februari 2012)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Bernd Jentzsch werd geboren op 27 januari 1940 in Plauen. Zie ook alle tags voor Bernd Jentzsch op dit blog.

 

 

Dicht am Boden

 

Die Frühe sprang auf die Beine wie ein Lamm
Und sah mich am Boden, auf allen vieren.

 

 

 

Uit: Die Neugründung des Literaturinstituts war eine Steißgeburt.
(Bernd Jentzsch im Gespräch mit André Hille)

 

“B. Jentzsch: Es gab einen öffentlichen Druck aus dem alten Literaturinstitut, aus, sagen wir es mal wertfrei, politisch linken Gruppen, Muschg in der Schweiz, Mayer in Tübingen, dann gab es eine Gruppe in Frankreich und so weiter. Und diese Konstellation hat dazu geführt, dass in Dresden ein Beschluss durchgegangen ist: Ja, es wird ein neues Institut geben. Aber die regierende CDU war wieder zu einem Teil dagegen, so dass das nur mit den Stimmen der Oppositions-SPD zustande kam, also das allein war schon eine knirschende Lage. Die Universität hat gesagt: Herr Gott, was sollen wir mit den Schreiberlingen? Die Kunst wurde dazwischen aufgerieben, die war für die Universität nicht interessant. Ich war im höchsten Gremium der Universität, da ging es um die Pferde der Veterinärmediziner und nicht um die Belange des Literaturinstituts. Die Neugründung des Literaturinstituts war eine Steißgeburt, ich will nicht sagen Missgeburt, das ist kein gutes Wort, aber es ist nicht das, was ich mir darunter vorgestellt habe. Es konnte auch nicht die Wiederbelebung des Becher-Instituts sein, in vieler Hinsicht nicht. Das Paradoxe ist, dass das alte Institut in der hochdurchorganisierten DDR wahrscheinlich mehr Spielraum hatte, als wir in der Nachwendezeit.”

 

 

 

Bernd Jentzsch (Plauen, 27 januari 1940)

De Nederlandse schrijver Rudolf Geel werd geboren in Amsterdam op 27 januari 1941. Zie ook alle tags voor Rudolf Geel op dit blog.

 

Uit: De voeten van Petrus

 

“God, zegt men, na vier jaar terug in Rome op het Forum Romanum. Er is hier ook werkelijk niets veranderd.

En het lijkt zelfs of de steenmassa's nog zijn toegenomen.

Op de Palatijn blijkt dat laatste overigens niet juist: naast de Casa di Livia is een zona periculosa waar een nieuw brok oudheid zichtbaar wordt gemaakt.

Terugkeer naar de eerste waarneming: terwijl ik ouder word, theoretisch verder af moet raken van deze geschiedenis, kom ik er desondanks dichterbij. Er is wel iets veranderd. Het zal nog generaties lang dichterbij komen. Als nu een generatie x, na ons, ertoe mocht komen om ons uit te graven (want wie weet of wij niet onder steen bedolven zullen raken), zal hem dan een zelfde geluksgevoel bevangen? Een soort heimwee, een snipper van het onbereikbare in handen te hebben? De eeuwige tijd één brokstuk te slim af te zijn?

Overstekend naar het Colosseum word ik bijna door een Amerikaan overreden. Ik tik op mijn hoofd. Hij wuift. Zo gaat het, en niet anders, in Vietnam. Ook binnen de geschiedenis raakt men zijn heden niet kwijt.”

 

 

 

Rudolf Geel (Amsterdam, 27 januari 1941)

 

 

 

 

De Russische dichter en schrijver Ilja Ehrenburg werd geboren op 27 januari 1891 in Kiev. Zie ook alle tags voor Ilja Ehrenburg op dit blog.

 

 

Fall

It was a quite day like that of every Fall.
I could have written or not written:
Nobody, now, will care to find their way into my heart,
and the quietest of quiet, and the smoothest of peace.
The trees are naked and black
On this my eyes, on that window,
Just like my attempts at deciphering a formula,
yet it's all been deciphered long ago.
And then with a scared gust of wind,
the dead leaves flew up,
already trampled over, profaned,
but still, completely pure -- like love.
Big, yellow and red,
and even with a happy green,
they didn't finish living, didn't survive,
and now they're flying before me.
But is it possible to be so clean?
And not a word out of place.
They live, but they aren't written,
They flew up, but they are silent.

 

 

 

 

Ilja Ehrenburg (27 januari 1891 – 31 augustus 1967)

Cover

 

 

 

 

De Russische schrijver Mikhail Saltykov-Shchedrin werd geboren op 27 januari 1826 in Spas-Ugol, Tver. Zie ook alle tags voor Mikhail Saltykov-Shchedrin op dit blog.

 

Uit: How a Muzhik Fed Two Officials

 

"Well, Your Excellency, how went it? Did you find anything?"

"Nothing but an old number of the Moscow Gazette, not another thing."

The Officials lay down to sleep again, but their empty stomachs gave them no rest They were partly robbed of their sleep by the thought of who was now enjoying their pension, and partly by the recollection of the fruit, fishes, partridges, grouse and hares that they had seen during the day.

"The human pabulum in its original form flies, swims and grows on trees. Who would have thought it your Excellency?" said the one Official.

"To be sure," rejoined the other Official. "I, too, must admit that I had imagined that our breakfast rolls, came into the world just as they appear on the table."

"From which it is to be deduced that if we want to eat a pheasant, we must catch it first, kill it, pull its feathers and roast it. But how's that to be done?"

"Yes, how's that to be done?" repeated the other Official.

They turned silent and tried again to fall asleep, but their hunger scared sleep away. Before their eyes swarmed flocks of pheasants and ducks, herds of porklings, and they were all so juicy, done so tenderly and garnished so deliciously with olives, capers and pickles.

"I believe I could devour my own boots now," said the one Official.

"Gloves, are not bad either, especially if they have been born quite mellow," said the other Official.”

 

 

 

Mikhail Saltykov-Shchedrin (27 januari 1826 – 10 mei 1889)

Portret door Nikolaj Jarosjenko, 1886

 

 

 

 

De Franstalige, maar oorspronkelijk Nederlandse schrijfster Neel Doff werd geboren in Buggenum op 27 januari 1858. Zie ook alle tags voor Neel Doff op dit blog.

 

Uit: Keetje Tippel

 

“Moeder was de hele morgen bezig geweest ons te wassen en aan te kleden en had geen tijd gehad om aardappels te koken; wij aten wat brood en dronken koffie. Om twee uur kwam ouwe Dientje, een buurvrouw, ons ophalen voor de kermis op de Nieuwmarkt. Wij gingen op stap, moeder met de baby en Dientje met Naatje op de arm; de groten - twee jongens en twee meisjes - liepen hand in hand voorop.

Hoe wij naar de Nieuwmarkt kwamen, die een heel eind van ons huis lag, herinner ik mij niet meer. Zoveel weet ik nog wel, dat wij ons onverhoeds midden in de menigte bevonden; dat voor de kermistenten dames in engelenjurken boven op paarden in geborduurde stroken zijde zaten; dat een man die in de meel was rondgerold met een schorre zangstem stond te lachen; dat de draaimolens, rondom versierd met bebloemde stoffen, ronddraaiden terwijl mannen en vrouwen arm in arm hosten en zongen bij het orgel, dat door trompetjes een wijsje uitschetterde: Hopla met de benen, het zijn geen molenstenen!

 

Scene uit de film “Keetje Tippel” met Monique van de Ven en Rutger Hauer, 1975

 

 

Hele troepen dienstmeisjes, met hun hoed over hun mutsje gestolpt en een omslagdoek over de schouders, liepen gearmd met werklui te zingen en te springen van ‘hossen, hossen, hossen’. Wit van angst stompte moeder mij voor zich uit: ‘Hier blijven lopen, lelijke meid, als je niet oppast lopen ze ons nog onder de voet!’ Tenslotte deed ze zo lelijk tegen me, dat ik de hand van Hein losliet en langs een gracht wegrende. Maar opeens besefte ik in paniek dat ik daar alleen stond en de weg naar huis niet wist. Ik klampte een voorbijganger aan.

‘Als je hier langs de gracht blijft lopen, kom je bij de Amstel. Daar moet je linksaf en dan vind je je straat wel.’

 

 

 

Neel Doff (27 januari 1858 – 14 juli 1942)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Balduin Möllhausen werd geboren op 27 januari 1825 in Bonn. Zie ook alle tags voor Balduin Mölhausen op dit blog.

 

Uit: Der Piratenlieutenant

 

“Mit einem schwermüthigen Lächeln erfüllte Johannes die Bedingung, und dann schritten die beiden jungen Leute längere Zeit schweigend auf dem Sommerwege der Chaussee dahin. Sie schritten dahin ernst und sinnend, wie es wohl gerechtfertigt ist, wenn Jugendgespielen, die stets mit herzlicher Liebe an einander gehangen haben, von dem Geschick getrennt und in Sphären geschleudert werden, welche sie, der nothwendigen Trennung wegen, als ihnen feindlich zu betrachten geneigt sind; sie schritten dahin, nur von dem Gedanken an den bevorstehenden Abschied beseelt: Anna mit anmuthigen, leichten und elastischen Bewegungen, ihr Gefährte dagegen, als ob des Lebens Last ihn unendlich schwer bedrücke und er nur noch mit Mühe sich vorwärts bewege.

Erstere hatte kaum das sechszehnte Jahr erreicht, stand also in dem Alter, in welchem bei ihrer hohen natürlichen Bevorzugung holde Kindheit und schüchtern erwachende Jungfräulichkeit sich zu einem überaus lieblichen Bilde vereinigten. Ihre zarte Gestalt zeigte eben noch kindliche Formen, welchen indessen eine gewisse, das schönste Ebenmaß herstellende Fülle nicht mangelte.”

 

 

 

Balduin Möllhausen (27 januari 1825 – 28 mei 1905)

De Nederlandse schrijver Menno ter Braak werd geboren op 26 januari 1902 in Eibergen. Zie ook alle tags voor Menno ter Braak op dit blog.

Uit: Dr. Dumay verliest...

 

“Het was behaaglijk in de klas; buiten de zon, die voorbij, gelukkig niet in het lokaal scheen, binnen schriftelijk werk, lichte zuchten van schrijvende wezens, die hun pen niet goed vasthouden en zich al werkende vervelen. Een enkele maal vroeg iemand iets, om iets te vragen. In de verte sloeg de torenklok. Twintig minuten voorbij, constateerde Dumay tevreden, hoewel de aangename temperatuur van de omgeving hem eigenlijk niet naar andere dingen deed verlangen. Over een half uur zou het tijd zijn om koffie te gaan drinken, zonder haast; er volgde een vrije middag.

Hij liep met over de borst gekruiste armen heen en weer en telde zijn passen. Niet om het tellen, maar omdat hij zich daaraan gewend had; ondertusschen hield hij de jongens, die verdachte bewegingen maakten, in het oog. Bij het open raam gekomen zag hij naar buiten. Over het plein, waaraan het gymnasium gebouwd was, bewogen zich hier en daar menschen; de lucht was scherp, de menschen waren duidelijk als op de schilderijen van de primitieven; een werkman schoor het plantsoen kaal; zijn pet had hij op een paaltje gehangen. Het is een amusante tijd, de lente; de leeraren beginnen het land te krijgen, maar de groote vacantie is in het zicht, daarover spreken zij met warmte in hun stem. Zij leven op de vacanties, zij weten precies: over zooveel weken en zooveel dagen, dan is het zoover, dan trekken we de deur achter ons dicht voor zooveel weken en zooveel dagen, en pas dan en dan, 's morgens zóó laat, moeten we weer vroeg opstaan en elkaar een hand geven en vragen, waar we alzoo geweest zijn, of we ook zulk beroerd weer hebben gehad, en zeggen, dat er weer een nieuwe cursus begint.

Dumay voelde neiging om een klein sprongetje te maken, een heel klein sprongetje, meer niet; maar hij liet het na, voor zijn prestige, en hervatte zijn teloefening. Vijf passen tot den bordewisscher. Toen bedacht hij, dat Marie dien middag kwam theedrinken. Marie was slank en geestig, maar dat was zij nu al drie jaar lang, en zij kwam, onafwendbaar; het was trouwens gezellig, dat zij kwam. Echt iemand, om Marie te heeten; niet Maria, of Mary, maar Marie; een magere, lange naam, niet zoo lang als Margriet weliswaar, maar langer dan Maria en minder mollig dan Mary.... Nog achttien thema's te corrigeeren over de trappen van vergelijking.”

 

 

 

Menno ter Braak (26 januari 1902 - 14 mei 1940)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Achim von Arnim werd geboren in Berlijn op 26 januari 1781. Zie ook alle tags voor Achim von Arnim op dit blog.

 

 

Laßt uns ruhig weiter bauen

 

Aus tiefer Not schrei ich zu dir,

Herr Gott, vernimm mein Rufen!

 

Laßt uns ruhig weiter bauen,

Nur auf Gottes Himmel schauen,

Wie er alle Sterne trägt,

Sonn' und Mond sich da bewegt.

Ein Vertrauen strahlt hernieder,

Fallet auf die Kniee nieder,

Herr, mein Gott, dich loben alle.

 

Nein, die Sündflut kommt nicht wieder,

Und das Feuer stürzt nicht nieder,

Es erhebet himmelauf

Alles zu der Sterne Lauf:

Ein Vertrauen strahlt hernieder,

Fallet auf die Kniee nieder,

Herr, mein Gott, dich loben alle.

 

Eine Taube laß ich fliegen,

Die Gebete werden siegen,

Nicht der Feinde wilder Fluch;

Schon mit gleichem Flügelflug

Bringet sie ein Ölblatt wieder:

Fallet auf die Kniee nieder,

Herr, mein Gott, dich loben alle.

 

Wo soll ich mein Haus nun bauen?

Laß dein Angesicht nur schauen

In der Liebsten Angesicht

Durch die wolk'gen Locken licht:

Ein Vertrauen strahlt hernieder,

Fallet auf die Kniee nieder,

Herr, mein Gott, dich loben alle.

 

Nur noch eines mir gewähre,

Daß ich selber mich erkläre,

Denn ich fürchte, was ich such,

Allzuhoch ist wohl mein Flug:

Doch, Vertrauen strahlt hernieder,

Höher schwebt die Sonne wieder,

Herr, mein Gott, du schufst uns alle.

 

Wenn die Stadt auch soll vergehen,

Laß mich ihr zur Seite stehen,

Daß uns drängt zum engsten Raum

Süße Not, wie in dem Traum.

In der Not sind Alle Brüder,

Ja, ich sag es bald ihr wieder,

Wie sie mir so wohl gefalle.

 

Hast du Sprache doch gegeben

Jedem Menschen mit dem Leben;

Sprach' und Leben ist ihr Blick,

Kündet mir verborgnes Glück,

Ein Vertrauen strahlt hernieder,

Sie vergibt und liebt mich wieder;

Herr, mein Gott, dich loben alle.

 

 

 

 

Achim von Arnim (26 januari 1781 - 21 januari 1831)

Standbeeld van Armin en zijn vrouw Bettina op de Arminplatz, Prenzlauerberg, Berlijn

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Jonathan Carroll werd geboren op 26 januari 1949 in New York. Zie ook alle tags voor Jonathan Carroll op dit blog.

 

Uit: A Child Acros The Sky

 

„An hour before he shot himself, my best friendPhilip Strayhorn called to talk about thumbs.“Ever noticed when you wash your handshow you don’t really do your thumbs?”“What do you mean?”“It’s your most important finger, but becauseit sticks out, away from the rest, you don’t reallywash it. A little dip and rub, maybe, but not nearlyenough attention for all the work it does. It’s probably the finger that gets dirtiest, too.”“That’s what you called to tell me, Phil?”“It’s very symbolic. Think about it. … Whatare you reading these days?”“Plays. I’m still trying to find the right ones.”“I have to tell you I bumped into Lee Onaxthe other day. Said he’ll still give you half amillion if you direct for him.”“I don’t want to direct films anymore, Phil.You know how I feel.”“Sure, but five hundred thousand dollarswould help your theater a lot.”“

 Five

dollars would help a lot. But if I went back and did a film now, it’d be fun and seductiveand I’d probably want to direct movies again.”“Remember in the

 Aeneid

the hundred andforty thousand different kinds of pain? I wonder what number yours would be? ‘I don’t want to be a famous Hollywood director anymore becauseit’d make me confused.’ Pain number 1387.”“Where are you calling from, Phil?”“LA. We’re still cutting the film.”“What’s the title?”

“Midnight Kills.”

I grinned. “Terrific. What’s the most horriblething you do in it?”The telephone line hissed over the threethousand miles.“Are you still there, Phil?”“Yeah. The most horrible thing is what I

didn’t

do.”“You were making a movie, man. Bad thingshappen sometimes.”“Uh-huh. How are

 you

doing, Weber?”“Good. One of my main actors is really sick, but you’ve got to expect that when you’re workinghere.” I looked at the small Xeroxed poster tackedto the board above my desk,

THE NEW YORK CANCER PLAYERS PRESENT FRIEDRICHDÜRRENMATT’S “THE VISIT.”

 

 

 

Jonathan Carroll (New York, 26 januari 1949)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Gerrit Jan Zwier werd geboren in Leeuwarden op 26 januari 1947. Zie ook alle tags voor Gerrit Jan Zwier op dit blog.

 

Uit: Slauerhoff bij kampvuur en traanlamp

 

“De boten, waarop Slauerhoff voer, brachten hem naar landen die voor een deel nog bestuurd werden door Europese moederlanden. In zijn werk laat hij zich meer dan eens negatief uit over de koloniale situatie zoals hij die aantreft. Zijn afwijzing heeft zowel betrekking op het proces van acculturatie, zoals hij die in kustgebieden onder ogen krijgt, als op het lot van de tropenblanke. Wat hem in Afrika en West-Indië vooral tegenstaat, zijn de ‘negers van het altijd licht potsierlijke, christelijke en beschaafde soort.’ De zogenaamde ‘broeknegers’ dus, zoals de Afrika-reiziger en etnoloog Leo Frobenius hen noemde. In het Ghanese Accra en het Braziliaanse Bahia staart de scheepsdokter gefascineerd en verbijsterd naar de extatische processies van bekeerde zwarten, die draaien en springen alsof op deze heilige dag ‘de charleston weer zal worden geboren.’ En op Barbados, zo schrijft hij, hebben de Engelse puriteinen zich aan hun ‘gebruiksaanwijzing voor negers’ gehouden, die luidt dat de laatsten wel een beetje Engels mogen lijken, maar dat ze zich minderwaardig moeten blijven voelen. De blanken zullen zich in de koloniën echter niet staande kunnen houden, want ‘tegen de tropische natuur en de vruchtbaarheid van de ingeboren bevolking kunnen zij toch niet op. In Afrika kwijnen ze aan de randen van de zee, in China gaan ze in de menigte verloren.’ Over de levenssfeer van de tropenblanke schreef Slauerhoff een verhaal - Such is life in China - en enige gedichten. In Afrikaansche elegie staan de regels die de dichteres Vasalis zo graag mag citeren:

 

Vanavond danst de dronken varensgast

Met zijn barmeid, tot hij is volgebrast,

Terwijl ik hier zit voor een slecht glas toddy,

Moeheid van zes jaar tropen in mijn body.

Ik heb al sinds verleden week geen zin

In de omhelzing van mijn negerin.

 

Zo tussen de regels door belijdt Slauerhoff wel zijn voorkeur voor de ‘fiere en toch kinderlijke bewoners van Afrika's oerwouden en savannen,’ maar hij doet dat eigenlijk alleen in anekdotische zin. Van een hang naar primitieve culturen, of een idealisering van het leven van de ‘edele wilde’, is bij hem geen sprake.”

 

 

 

Gerrit Jan Zwier (Leeuwarden, 26 januari 1947)
Op de foto: Jan Slauerhoff

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 26e januari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Surinaamse dichter Bhai (eig.James Ramlall) werd geboren op 26 januari 1935 in het toenmalige district Suriname. Zie ook alle tags voor Bhai op dit blog.

 

 

Het gordijn

Van de stilte

Hangt

Tussen ons in

En houdt

De tijd

Van toen en nu

Gescheiden

Onhoorbaar

Is de pijn

Van het heden

En onmerkbaar

Het verdriet

Zo ligt

De tijd

Van toen en nu

Gescheiden

Ook straks

Wordt nu

Dan toen

 

 

Bied bloemen

 

Bied bloemen
Aan het open graf
De tijd staat stil
Nu de eeuwigheid begint
Dit leven is niets meer
Dan ritselen
Dwarrelen
En dan voorgoed verdorren

 

 

 

 

Bhai (District Suriname, 26 januari 1935)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Rudolf Alexander Schröder werd geboren op 26 januari 1878 in Bremen. Zie alle tags voor Rudolf Alexander Schröder op dit blog.

 

 

Abend ward, bald kommt die Nacht

 

Abend ward, bald kommt die Nacht.

Schlafen geht die Welt;

Denn sie weiß, es ist die Wacht

Über ihr bestellt.

 

Einer wacht und trägt allein

Ihre Müh und Plag,

Der läßt keinen einsam sein,

Weder Nacht noch Tag.

 

Jesus Christ, mein Hort und Halt,

Dein gedenk ich nun,

Tu mit Bitten Dir Gewalt,

Bleib bei meinem Ruhn.

 

Bleib und mach die Herzen still,

der die Herzen schaut,

weiß kein Herz doch, was es will,

eh sich's Dir vertraut.

 

Wenn Dein Aug ob meinem wacht,

Wenn Dein Trost mir frommt,

Weiß ich, daß auf gute Nacht

Guter Morgen kommt.

 

 

 

Rudolf Alexander Schröder (26 januari 1878 – 22 augustus 1962)

 

 

 

 

De Franse dichter en schrijver François Coppée werd geboren op 26 januari 1842 in Parijs. Zie ook alle tags voor François Coppée op dit blog.

 

En automne

 

Quand de la divine enfant de Norvège,
Tout tremblant d'amour, j'osai m'approcher,
Il tombait alors des flocons de neige.

Comme un martinet revole au clocher,
Quand je la revis, plein d'ardeurs plus fortes,
Il tombait alors des fleurs de pêcher.

Ah ! je te maudis, exil qui l'emportes
Et me veux du coeur l'espoir arracher !
Il ne tombe plus que des feuilles mortes.

 

 

 

Novembre

 

Captif de l'hiver dans ma chambre
Et las de tant d'espoirs menteurs,
Je vois dans un ciel de novembre,
Partir les derniers migrateurs.

Ils souffrent bien sous cette pluie ;
Mais, au pays ensoleillé,
Je songe qu'un rayon essuie
Et réchauffe l'oiseau mouillé.

Mon âme est comme une fauvette
Triste sous un ciel pluvieux ;
Le soleil dont sa joie est faite
Est le regard de deux beaux yeux ;

Mais loin d'eux elle est exilée ;
Et, plus que ces oiseaux, martyr,
Je ne puis prendre ma volée
Et n'ai pas le droit de partir.

 

 

 

François Coppée (26 januari 1842 – 23 mei 1908)

Portret door Raphaël Collin, 1893 

 

 

 

 

De Franse schrijver Eugène Sue zou geboren zijn op 26 januari 1804. Zie alle tags voor Eugène Sue op dit blog

 

Uit: The Mysteries of Paris (Vertaald door Henry C. Deming)

 

“Scarcely is my back turned, than there he is, in the twinkling of an eye, worrying and tormenting my poor old dear of a husband, who is as helpless and frightened[Pg 13] as a babby. Only last night, when I had just stepped out as far as M. Ferrand's the notary's—Ah, there's pretty work there, too!"

"But Cecily?" said Rodolph, with some little impatience. "I called to know—"

"Hold hard, my king of lodgers! Don't be in such a hurry, or you'll put me out. And I've such a deal to tell you, I don't know when I shall have done; and if once I'm interrupted in a story, I never know when to begin again."

"There now, go on as fast as you can; I'm listening."

"Well, then, first and foremost, what do you think has happened in the house? Ah, you'll never guess, so I'll tell you. Only imagine, old Mother Burette's being taken up!"

"What, the female pawnbroker?"

"Oh, Lord, she seems to have had a curious mixture of trades: for besides being a money-lender, she was a receiver of stolen goods, a melter of gold and silver, a fortune-teller, a cheat, a dealer in second-hand clothes, and any sort of contraband articles. The worst of the story is that M. Bras-Rouge, her old sweetheart and our principal lodger, is also arrested. I tell you the house is thoroughly upset with these strange doings."

"Arrested! Bras-Rouge arrested?"

 

 

Eugène Sue (26 januari 1804 – 3 augustus 1857)

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Jochen Missfeldt werd geboren op 26 januari 1941 in Satrup. Zie ook alle tags voor Jochen Missfeldt op dit blog.

 

Uit: Steilküste 

 

„Der U-Boot-Fahrer grüßte noch einmal unvorschriftsmäßig mit der Hand an der Mütze und nahm diesen Gruß, zusammen mit der Flagge, ins Seemannsgrab. Vorschriftsmäßig wäre der deutsche Gruß gewesen, der ausgestreckte rechte Arm mit der ausgestreckten Hand; er galt ja noch. Aus den hinterlassenen Papieren des Marinesoldaten weiß man: Er wollte mit seinem

Boot untergehen und sterben. Er hatte Frau, Kinder, Eltern und Schwiegereltern verloren und erwartete nichts Besseres als den Tod.

Heißt es nicht bei den Bremer Stadtmusikanten: Etwas Besseres als den Tod fi ndest du immer und überall? Hätte nicht ein Schaulustiger das dem armen U-Boot-Fahrer übers Wasser zurufen können? Des Menschen Wille ist sein Himmelreich, mag der Schaulustige gedacht haben. Oder: Wohl ein Scherz. Oder: Schade um den jungen Menschen. Oder: Blödsinn, der Krieg ist doch aus.

Auch ein vierjähriges Kind stand an der Hand eines Erwachsenen oben auf der Steilküste. Beide hatten den mit Flagge und Boot untergehenden Soldaten beobachtet. Hans Hörgebar

war der Erwachsene, und das Kind war ich. Hörgebar wusste nicht, dass der Soldat ein Selbstmörder war, und verstand das Geschehen als bunte Einlage einer Flaggenparade zum Kriegsende. Der U-Boot-Fahrer, sagte er, werde das Boot unter Wasser schon wieder verlassen, auftauchen und zu den Kameraden schwimmen.

«Bestimmt?», fragte das Kind.

 

 

 

Jochen Missfeldt (Satrup, 26 januari 1941)

De Amerikaanse schrijver Philip José Farmer werd geboren in North Terre Haute (Indiana) op 26 januari 1918. Zie ook alle tags voor  Philip José Farmer op dit blog.

 

Uit: The Magic Labyrinth

 

“The satellite had kept track of the Operator and the Ethicals, except for himself, and the agents in The Rivervalley, beaming its messages to the grail which was more than a grail. Then the map had faded from the gray surface, and X had known that something had malfunctioned in the satellite. From now on he could be surprised by the Operator, by the agents, and by the other Ethical.

Long ago, X had made arrangements to track all those from the tower and the underground chambers. He had secretly installed the mechanism in the satellite. The others would have put in a device to track him, of course. But his aura-distorter had fooled the mechanism. The distorter had also enabled him to lie to the council of twelve.

Now, he was as ignorant and helpless as the others.

However, if anybody on this world would be taken aboard by Clemens, even if the complement was full, it would be the Operator. One look at him, and Clemens would stop the boat and hail him aboard.

And when the Mark Twain came along, and he, X, managed to become a crew member, he would have to avoid the Operator until he could take him by surprise.

The disguise, good enough to fool even the other stranded Ethical, would not deceive that great intelligence. He would recognize X instantly, and then he, X, would have no chance. Strong and quick as he was, the Operator was stronger and quicker.”

 

 

 

Philip José Farmer (26 januari 1918 - 25 februari 2009)

 

 

 

 

De Duitse dichter, schrijver en journalist Alfons Paquet werd geboren op 26 januari 1881 in Wiesbaden. Zie ook alle tags voor Alfons Paquet op dit blog.

 

 

Zug des Frühlings

 

Schaukelnd wiegen sich die Kähne,

Hängt die Segel auf zur Flucht!

Horch, der Schwarm der müden Schwäne

überrauscht die stille Bucht.

Wen mit mir die Sehnsucht drängt,

Fährt hinaus zum stürmisch Vollen.

Fortgeschwommen und verschollen,

Was die Kiele eingezwängt!

 

Da erheben sich die Winde,

Ein Orkan von Mut und Lust.

Rast und Mühsal, was uns binde,

FortgebIasen; nie gewußt!

Wolken weisen hell hinaus —

Da wird alle Last geringe.

Des befreiten Vogels Schwinge

mißt das große Reich nicht aus.

 

 

 

 

Alfons Paquet (26 januari 1881 – 8 februari 1944)

 

 

 

 

De Vlaamse schrijver Lode Baekelmans werd geboren in Antwerpen op 26 januari 1879. Zie ook alle tags voor Lode Baekelmans op dit blog.

 

Uit: Athenaeumtijd

 

„In den weeken Septembernamiddag lagen de jongens op den Oosterweelschen dijk.

Zij waren vermoeid door het spel en de wandeling en keken nu maar naar het water en naar de lucht. Op den ebbenden stroom lei de zon schitterende schilfers. Diepblauw was de hemel en groen waren de schorren en de dijk aan den Vlaanderschen oever. Een stoomer joeg een donkere rookpluim op, liet de stoomfluit brommen.

- Met zoo'n schip ga ik nu ook naar zee, verklaarde een jongen met een hazenlip.

Hij zoog gewichtig aan een lange, donkere sigaar en spuwde met saamgeknepen lippen naar een steen beneden aan den dijk.

- Ik mag niet van mijn moeder, zuchtte een tweede terwijl hij achteloos graspijltjes uittrok, maar barbier zal ik toch ook niet worden.

- En als Marcus van de reis komt, meende een mager baasken, dan gaan wij hem samen afhalen.

- Ikke gaan naar mijn moeder i   n 't Walenland, verklaarde een blozerd, hij zal niet weinig blij zijn.

- We moesten samen een maatschappij stichten, bepeinsde een snuggere.

- Ja, steunde Marcus de zeeman.

- En wat zullen we in die maatschappij aanvangen? vroeg het mager baasken.

- Comedie spelen, oordeelde de jongen die geen barbier wou worden.

- Bijlange niet, verwierp de Snuggere.

- Zingen?

- Dan leeren trommelen?

- Maar neen.

- Sparen, opperde de Waal.

- Maar neen...

- Het onderwijs verdedigen, bedacht de bleeke Willem met warmte.

- Dat is goed, erkende de Snuggere die schoolmeester zou worden, we kunnen verder gezellige uitstapjes inrichten...

- en vergaderen, en samen Marcus afhalen als hij van zee komt, vulde het mager baasken aan.

 

 

 

Lode Baekelmans (26 januari 1879 - 11 mei 1965)

 

 

 

 

De Nederlandse dichter Jan van Hoogstraten werd geboren in Rotterdam op 26 januari 1662. Zie ook alle tags voor Jan van Hoogstraten op dit blog.

 

 

Troost in tegenspoed.

Wijze. Philis ik offer u mijn min &c.

Ereptis opibus noli Maereredolendo.

 

Waarom ô mens. Bezwijktge in moed,

Als gy, van 't lot gedrukt,

Het uw' verliest door ramp, of tegenspoed

Daar 't andren wel gelukt?

Steun op uw God, die 't al gebied.

Stel, om wat goedverlies geen ziels verdriet,

Maar let veeleer, wat eens aan Saul is geschiet.

 

Hy die zijne ezelen voorheen

Verloor gans ongeagt,

Zag zig met koninglijk gewaad bekleen,

Gezalft, eer 't iemand dagt.

De Almagtige schonk hem deze eer.

Wat schooner winst voor vee verlies wel eer!

Hy wierd in Izrael gekroont, als wettig heer.

 

Zoo klom Vorst David op zijn troon,

Dien God den scepter gaf:

Doe hy, voor 't goud der koninklijke kroon

Liet zijnen herders staf.

Treur des niet als u 't luk verlaat,

           

Of eenig mens u dreygt met hoon, of smaat:

God kan 't verandren, 't zy 't u wel, of qualijk gaat.

 

 

 

Jan van Hoogstraten (26 januari 1662 – 28 juli 1736)

 

 

 

 

De Franse dichteres en schrijfster Delphine Gay werd geboren op 26 januari 1804 in Aken. Zie ook alle tags voor Delphine Gay op dit blog.

 

 

 Désespoir

 

 Déjà mon cœur me quitte, et la mort me réclame,

 Et je ne la crains pas : pourquoi me secourir ?

 Vers le Ciel qui l’attend laisse voler mon âme.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Dès longtemps, tu le sais, ma vie est douloureuse ;

 Souvent sur mes chagrins je te vis t’attendrir ;

 Va, ne me retiens pas pour toi, sois généreuse.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Il est temps d’arrêter mes inutiles heures,

 L’horizon dépouillé n’a plus rien à m’offrir ;

 Je n’ai plus rien de moi ; vivante, tu me pleures.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Je ne veux point survivre à mes belles années

 Fraîches fleurs du printemps que l’été va flétrir,

 Parures du matin avant le soir fanées.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Je ne veux point survivre à la saison de plaire,

 Et voir me blonds cheveux de neige se couvrir.

 Sans enfants à bénir, le vieillesse est amère.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Je ne veux pas survivre à mes chants de poète,

 Gloire que ton orgueil me faisait tant chérir.

 Mes yeux sont dessillés, et ma lyre est muette.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Je ne veux pas survivre à mes nobles pensées,

 Trésors de loyauté qu’il est beau d’acquérir.

 Le poison peut entrer dans les âmes blessées...

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Il est plus glorieux de tomber généreuse,

 D’embrasser en partant ceux qui nous font souffrir,

 De finir sans remords, comme une femme heureuse.

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Ta pieuse douleur ne sera pas sans charmes ;

 De mes ailes, la nuit, je viendrai te couvrir ;

 Je veillerai sur toi, j’adoucirai tes larmes !

       Oh ! ma sœur, laisse-moi mourir !

  

 Demain, à votre amour quand je serai ravie,

 Tu trouveras ces vers, mon dernier souvenir,

 Et ma mère, en lisant les chagrins de ma vie,

       Me pardonnera de mourir !

 

 

 

 

Delphine Gay (26 januari 1804 – 29 juni 1855)

Borstbeeld door  Jean Baptiste Auguste Clesinger

 

 

 

De Baskische schrijver en politicus Sabino de Arana y Goiri werd geboren op 26 januari 1865 in Bilbao. Zie ook alle tags voor Sabino Arana Goiri op dit blog.

 

 

Anthem of the Basque Ethnicity

 

Up and up Basque Country

glory and glory

to its Good Lord from above.

 

There is an oak tree in Biscay

old, strong, healthy

it as its law

 

On the tree we find

the holy cross

always on our top

 

Sing "Up Basque Country"

glory and glory

to its Good Lord from above

 

 

 

Sabino Arana Goiri (26 januari 1865 – 25 november 1903)