Berichten van 2 februari 2013 tot 3 februari 2013

De Oostenrijkse dichter Georg Trakl werd op 3 februari 1887 in Salzburg geboren. Zie ook alle tags voor Georg Trakl op dit blog.

 

 

De profundis

 

Es ist ein Stoppelfeld, in das ein schwarzer Regen fällt.
Es ist ein brauner Baum, der einsam dasteht.
Es ist ein Zischelwind, der leere Hütten umkreist.
Wie traurig dieser Abend.

 

Am Weiler vorbei
Sammelt die sanfte Waise noch spärliche ähren ein.
Ihre Augen weiden rund und goldig in der Dämmerung
Und ihr Schoß harrt des himmlischen Bräutigams.

 

Bei der Heimkehr
Fanden die Hirten den süßen Leib
Verwest im Dornenbusch.

 

Ein Schatten bin ich ferne finsteren Dörfern.
Gottes Schweigen
Trank ich aus dem Brunnen des Hains.

 

Auf meine Stirne tritt kaltes Metall
Spinnen suchen mein Herz.
Es ist ein Licht, das in meinem Mund erlöscht.

 

Nachts fand ich mich auf einer Heide,
Starrend von Unrat und Staub der Sterne.
Im Haselgebüsch
Klangen wieder kristallne Engel.

 

 

 

Im Winter

 

Der Acker leuchtet weiß und kalt.
Der Himmel ist einsam und ungeheuer.
Dohlen kreisen über dem Weiher
Und Jäger steigen nieder vom Wald.

 

Ein Schweigen in schwarzen Wipfeln wohnt.
Ein Feuerschein huscht aus den Hütten.
Bisweilen schellt sehr fern ein Schlitten
Und langsam steigt der graue Mond.

 

Ein Wild verblutet sanft am Rain
Und Raben plätschern in blutigen Gossen.
Das Rohr bebt gelb und aufgeschossen.
Frost, Rauch, ein Schritt im leeren Hain.

 

 

 

 

Kaspar Hauser lied
Voor Bessie Loos

 

Hij had waarlijk de zon lief, die purpur de hemel afdaalde,
De paden van het bos, de zingende lijster
En de vreugde van het groen.

 

Ernstig was zijn wonen in de schaduw van een boom
En zuiver zijn gelaat.
God sprak een tere vlam tot zijn hart:
O mens!

 

Stil vond zijn stap de stad in de avond;
De donkere klacht van zijn mond:
Ik wil een ruiter worden.

 

Hem echter volgden struik en dier,
Huis en schemertuin van witte mensen
En zijn moordenaar zocht naar hem.

 

Voorjaar en zomer en mooi de herfst
Van de rechtvaardige, zijn stille stap
Langs de donkere kamers van dromenden.
's Nachts bleef hij met zijn ster alleen;

 

Zag dat sneeuw viel in kale takken
En in de schemerende hal de schim van de moordenaar.

 

Zilver verzonk het hoofd van de ongeborene.

 

 

 

Vertaald door Frans Roumen

 

 

 

Georg Trakl (3 februari 1887 – 4 november 1914)

Een zeer jonge Trakl

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter, schrijver en essayist Paul Auster werd geboren op 3 februari 1947 in Newark, New Jersey. Zie ook alle tags voor Paul Auster op dit blog.

 

 

White Nights

No one here,
and the body says: whatever is said
is not to be said. But no one
is a body as well, and what the body says
is heard by no one
but you.

Snowfall and night. The repetition
of a murder
among the trees. The pen
moves across the earth: it no longer knows
what will happen, and the hand that holds it
has disappeared.

Nevertheless, it writes.
It writes: in the beginning,
among the trees, a body came walking
from the night. It writes:
the body's whiteness
is the color of earth. It is earth,
and the earth writes: everything
is the color of silence.

I am no longer here. I have never said
what you say
I have said. And yet, the body is a place
where nothing dies. And each night,
from the silence of the trees, you know
that my voice
comes walking toward you.

 

 

 

Paul Auster (Newark, 3 februari 1947)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Johannes Kühn werd geboren op 3 februari 1934 in Bergweiler, gemeente Tholey in het Saarland. Zie ook alle tags voor Johannes Kühn op dit blog.

 

 

Draußen

 

In Gesprächen wohn ich nicht gern.

An der Eiche lieber

Meine Schulter,

allen Stämmen zugelehnt die Stirn!

Gras ans Knie mit Schlangenstimmen wispernd,

Käfer, einen Funkenflug

Um mich!

 

Immer lieb ich den weiten Saal der Ebenen,

darin du gehen kannst

Leidensschritt,

darin du tanzen kannst

Weltglück.

Die Waldwege durch, die Kiesstränge hin,

Gewölbe hoch genug, bis an die Sterne nachts,

daran dich zu stoßen, bist du noch lang nicht

gewachsen.

 

 

 

Zukunft

 

Ich wollte jetzt,

die Gärten hätten Füße

und würden mit mir gehen

zu Felsenhängen,

wohin ich soll.

 

Mein vater lacht

Mit heisrer Stimme,

und meine Mutter weint.

 

Auf meiner Achsel saß der Totenvogel,

den niemand sah.

 

 

 

Johannes Kühn (Bergweiler, 3 februari 1934)

 

 

 

 

De Poolse schrijver Andrzej Szczypiorski werd geboren op 3 februari 1928 in Warschau. Zie ook alle tags voor Andrzej Szczypiorski op dit blog.

 

Uit: Selbstportrait mit Frau (Vertaald door Klaus Staemmler)

 

“Er hörte jetzt das Rauschen in der Leitung. Warmer, schmutziger Regen floß die Scheiben hinunter. Die Luft roch nach Ruß oder nach einem unbekannten Gift. Dienstag, dachte er. Es ist so sinnlos, daß wir Dienstag haben. Aber auch alles andere war sinnlos. Er hörte deutlich das Rauschen im Hörer.

Ein junger Mann in Jeans und stark abgewetzter Lederjacke stand am nächsten Automaten. Er trug weiße, feuchte Adidasschuhe und hüpfte tänzerisch auf und ab, doch ohne Gefühl für Rhythmus, töricht und gedankenlos, als wollte er seine durchnäßten Füße aufwärmen. Er war rothaarig, hatte kleine, schräg gestellte, böse Augen und schlechte Zähne. Er roch nach Pfefferminze, vielleicht vom Kaugummi, und sprach mit einem singenden Akzent in den Hörer, dabei benutzte er die geheimnisvolle Sprache der ungewaschenen und stumpfsinnigen Auserwählten des Schicksals, unablässig sagte er nu, eigentlich war das fast alles, was er sagte, Kamil war bereit zu schwören, daß sie ebenso antwortete, er vernahm im Hörer des jungen Mannes ihr fernes, gedämpftes nu, so verständigten sie sich in der Sprache der Menschenfresser oder längst ausgestorbener, fossiler Tiere, aber vielleicht hatte er auch die Fähigkeit zu sprechen verloren, weil die anderen immer nu sagten, ein Schlüsselwort, das in ihrer Sprache sehr viel bedeutete, vielleicht sogar alles, nu, sagten beide, nu, Hala, nu, gehen wir, nu, Dzidek, nu, nein, nu, ja, nu, Hala, nu... “

 

 

 

Andrzej Szczypiorski (3 februari 1928 – 16 mei 2000)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 3e februari ook mijn tweede en eveneens mijn eerste blog van vandaag.

De Chinese schrijver Lao She (pseudoniem voor Shu Qingchun) werd geboren op 3 februari 1899 in Beijing. Zie ook alle tags voor Lao She op dit blog.

 

Uit: Rickshaw Boy (Vertaald door Shi Xiaoqing)

 

“Where could I go? Only this was still a problem, not to say other things. Put up at a small inn for the night?  Not work. In the middle of the night with all his clothes he would be losing something, not refer to how terrible lice in the inns. Go to a larger hotel? He had only 5 Yuan with him, which was all his property. Bathhouse?  Couldn't stay over after closing at 12 o'clock. He couldn't go anywhere. He found himself coming into Zhong Hai. On the bridge,  open spaces was around and slices of snow throwed into his eyes. He knew the snow had not stopped almost at this moment, but the woven wool hat has been very wet when he touched the head. No people in the bridge, even pliceman couldn't been seen. Several electric lights appeared like blinked restlessly because of the hitting of the snow. Xiang Zi looked at the snow around,  at a loss in his head.

He stood in the bridge for a long time. The world had little noise, like had been dead. Slices of ashen snow was falling fiercely, it was so hurry and quick like got a chance and wanted to covering the whole world without being known.”

(…)

"Carrying his trifling object he'd...drag along, slowly and listlessly. He might as well keep walking when everyone else had stopped. He might as well stand around when everyone else had started off again...he was even more oblivious to whether he was the same distance from those ahead of him as he was from those behind...he went at his own pace wit his head down as if in a dream, and even more, as if pondering some lofty principle."

 

 

 

Lao She (3 februari 1899 – 24 augustus 1966)

Onthulling van een bronzen beeld van Lao She in Beijing, 2009 

 

 

 

 

De Zweedse schrijver Henning Mankell werd geboren in Stockholm op 3 februari 1948. Hij woont afwisselend in Mozambique en in zijn vaderland Zweden. Zie ook alle tags voor Henning Mankell op dit blog.

 

Uit: The Man From Beijing (Vertaald door Laurie Thompson)

 

“Frozen snow, severe frost. Midwinter.

Early in January 2006 a lone wolf crosses the unmarked border and enters Sweden from Vauldalen in Norway. A man on a snowmobile thinks he might have glimpsed it just outside Fjällnäs, but the wolf vanishes into the trees heading east before he is able to pinpoint it. In the remote Norwegian Österdalarna Mountains it had discovered a lump of frozen moose carcass, with remnants of meat still clinging to the bones. But that was more than two days ago. It is beginning to feel the pain of hunger and is desperately searching for food.

The wolf is a young male that has set out to find a territory of his own. He continues his way eastward. At Nävjarna, north of Linsell, he finds another moose carcass. For a whole day he stays and eats his fill before resuming his trek east. When he comes to Kårböle he trots over the frozen Ljusnan and then follows the river along its winding route toward the sea. One moonless night he lopes silently over the bridge at Järvsö, then heads into the vast forests that stretch to the coast.

In the early morning of January 13 the wolf reaches Hesjövallen, a tiny village south of Hansesjön Lake in Hälsingland. He pauses and sniffs the air. He detects the smell of blood. He looks around. There are people living in the houses but no smoke rising from the chimneys. His sharp ears can't detect the slightest sound.

But the wolf is in no doubt about the blood. He skulks at the edge of the forest, nose in the air. Then he moves forward, silently, through the snow. The smell comes from one of the houses at the far end of the hamlet. He is vigilant now — with humans around it's essential to be both careful and patient. He pauses again. The smell originates from the back of the house. He waits. Then eventually starts moving once more.”

 

 

Henning Mankell (Stockholm, 3 februari 1948)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Richard Yates werd geboren op 3 februari 1926 in Yonkers, New York. Zie ook alle tags voor Richard Yates op dit blog.

 

Uit: Revolutionary Road

 

The Players, coming out of their various kitchen doors and hesitating for a minute to button their coats or pull on their gloves, would see a landscape in which only a few very old, weathered houses seemed to belong; it made their own homes look as weightless and impermanent, as foolishly misplaced as a great many bright new toys that had been left outdoors overnight and rained on. Their automobiles didn't look right either--unnecessarily wide and gleaming in the colors of candy and ice cream, seeming to wince at each splatter of mud, they crawled apologetically down the broken roads that led from all directions to the deep, level slab of Route Twelve. Once there the cars seemed able to relax in an environment all their own, a long bright valley of colored plastic and plate glass and stainless steel--KING KONE, MOBILGAS, SHOPORAMA, EAT--but eventually they had to turn off, one by one, and make their way up the winding country road that led to the central high school; they had to pull up and stop in the quiet parking lot outside the high-school auditorium.

 

Op de set van de film met Kate Winslet en Leonardo DiCaprio

 

 

"Hi!" the Players would shyly call to one another.
"Hi! . . ." "Hi! . . ." And they'd go reluctantly inside.
Clumping their heavy galoshes around the stage, blotting at their noses with Kleenex and frowning at the unsteady print of their scripts, they would disarm each other at last with peals of forgiving laughter, and they would agree, over and over, that there was plenty of time to smooth the thing out.”

 

 

 

Richard Yates (3 februari 1926 – 7 november 1992)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster Gertrude Stein werd geboren op 3 februari 1874 in Allegheny (Pennsylvania). Zie ook alle tags voor Gertrude Stein op dit blog.

 

 

Stanzas In Meditation: Stanza I

 

I caught a bird which made a ball
And they thought better of it.
But it is all of which they taught
That they were in a hurry yet
In a kind of a way they meant it best
That they should change in and on account
But they must not stare when they manage
Whatever they are occasionally liable to do
It is often easy to pursue them once in a while
And in a way there is no repose
They like it as well as they ever did
But it is very often just by the time
That they are able to separate
In which case in effect they could
Not only be very often present perfectly
In each way whichever they chose.
All of this never matters in authority
But this which they need as they are alike
Or in an especial case they will fulfill
Not only what they have at their instigation
Made for it as a decision in its entirety
Made that they minded as well as blinded
Lengthened for them welcome in repose
But which they open as a chance
But made it be perfectly their allowance
All which they antagonise as once for all
Kindly have it joined as they mind

 

 

 

Gertrude Stein (3 februari 1874 – 27 juli 1946)

Portret door Andy Warhol, 1980

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichter en schrijver Ferdinand Schmatz werd geboren op 3 februari 1953 in Korneuburg. Zie ook alle tags voor Ferdinand Schmatz op dit blog.

 

Vorgeben

 

etwas steuert, immer hin vor mir,
geläufig, halb erwacht, doch stets bedacht,
die andre hälfte zu umspinnen: ganz
- wo es die fäden binden, mustern –

 

dort spult es ab das garn, gibt vor
und an, weist dieses ein zu schwenken,
nach vorne ab zu wicklen, das kreisen
ein zu schreiben drinnen hinten –

 

flachst, dass sich die balken biegen
mit den wellen schneiden, binnen,
treiben deren ausgelöste wonnen

 

ab - zu setzen pflegen sie so schön gebärden,
vor dem, was über allem, grenze wies und schritt,
wo’s war, was ist, und bleibt, was werde

 

 

 

ab heben

 

etwas läuft, in mir, fasst unten an,
zieht das gar ungelenk hinauf,
bekniet gepflanzt nichts mehr,
entwirft sich - in der mitte glanz –

 

von oben selbst im blick, dreht plan
quer durch, entwischt dem wurf,
verstreut jedoch - im sprung - das ganze,
wirft alles für den, tiefen, fall

 

- ab, egal ob ball, egal ob ast,
den fuss vertritt, den hand da hat,
hebt, bar - gewicht verlischt –

 

bloss ab: von dieser schwere los
entspringt es schreibend dem, was wäre,
wie’s gewesen sein wird, wenn es ist

 

 

 

Ferdinand Schmatz (Korneuburg, 3 februai 1953)

De Oostenrijkse schrijver Michael Scharang werd geboren in Kapfenberg in de provincie Steiermark op 3 februari 1943. Zie ook alle tags voor Michael Scharang op dit blog.

 

Uit: Charly Traktor

 

“Er hat im Laufe des Tages mehrmals einen Anlauf genommen, sich auf dieses andere zu konzentrieren. Aber bei jedem Anlauf sind aus der einen Sache mehrere geworden. Er hat die Übersicht verloren. Er sucht eine Ablenkung.

„Wie kommt der Hügel da her?“ Er läuft auf den Schotterkegel, der stellenweise bewachsen ist. Einige Schritte weiter ist noch so ein Hügel. Auf ihm sitzt ein Paar, mit dem Rücken zu Charly Traktor.

Sie wirft den Kopf so weit zurück, daß er glaubt, sie müßte ihn sehen. Er setzt sich. Sie hat eine ländliche Haartracht. Die geflochtenen Haare sind am Hinterkopf zu einem Knoten gedreht. Seine Mutter hatte früher so eine Frisur. Nur glänzten ihre Haare nicht.

Die junge Frau lehnt ihren Kopf gegen den Kopf des Mannes. Der weiße Kragen der Bluse ist über die rote Strickjacke ausgeschlagen.

Charly hofft, daß sie den Kopf wieder zurückwirft. Der Mann neben ihr stützt beide Hände auf dem Schotter auf. Die Hände sieht man nicht, sie sind von den schwarzen Rockärmeln verdeckt. Charly Traktor fragt sich, ob er auch so einen Rock tragen würde, wenn er auf dem Land geblieben wäre. Er streicht über seine Lederjacke. Als er diese Bewegung bemerkt, steckt er die Hand schnell in die Tasche. „Ich komme mir gut vor.“

Er nimmt eine Packung Zigaretten heraus, mit der Öffnung nach unten. Drei Zigaretten fallen zu Boden. Eine rollt den Hügel hinunter. Er holt sie. Als er wieder sitzt, waren die beiden bereits aufgestanden. Er erwartet, daß sie sich nach ihm umdrehen. Sie gehen weg. „Wahrscheinlich haben sie sich schon vorher umgedreht, als ich nicht hingeschaut habe“.

 

 

 

Michael Scharang (Kapfenberg, 3 februari 1943)

De Britse toneelschrijftster Sarah Kane werd geboren op 3 februari 1971 in Essex. Zie ook alle tags voor Sarah Kane op dit blog

Uit: 4.48 Psychosis

 

A song for my loved one, touching her absence

the flux of her heart, the splash of her smile

 

In ten years time she’ll still be dead. When I’m living with it, dealing with it, when a few days pass when I don’t even think of it, she’ll still be dead. When I’m an old lady living on the street forgetting my name she’ll still be dead, she’ll still be dead, it’s just

 

fucking

 

over

 

and I must stand alone

 

My love, my love, why have you forsaken me?

 

She is the couching place where I never shall lie

and there’s no meaning to life in the light of my loss

Built to be lonely

to love the absent

 

Find me

Free me

from this

 

corrosive doubt

futile despair

horror in repose

 

I can fill my space

fill my time

but nothing can fill this void in my heart

 

 

 

Sarah Kane (3 februari 1971 – 20 februari 1999)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver James A. Michener werd geboren op 3 februari 1907 in New York. Zie ook alle tags voor  James A.  Michener op dit blog.

 

Uit: Chesapeake

 

“His logic was rejected not only by the council of chiefs but also by the common warriors, who felt that for a Susquehannock to pass more than a year in peace would be disgraceful. If their great river had proved an excellent place to live, it must be because their tribe had always fought to protect it, and an old warrior predicted, "Pentaquod, when the day comes that we are afraid to fight, we lose the river."

    He persisted in talking against a meaningless war, and since any who spoke for peace in the lands along this river would always be charged with treason, his opponents started the, rumor that he had been contaminated by the enemy and served as their spokesman. It was recalled that his wife had died young, which increased the likelihood that the gods rejected his arguments.

    To charge him with cowardice was confusing, for he was one of the tallest Susquehannocks in a generation, and they were a tribe of giants. Towering above young men his age, he looked with steady gaze from his great, broad face, darker in color than normal, sure sign of a warrior. This contradiction perplexed children who listened to the accusations against him, and they began to mimic his diffident walk as he moved alone about the edges of the village; soon they would be taunting him openly.

    It was one of these children who drove him to his decision. The little boy had been aping him behind his back, causing much merriment among onlookers, when Pentaquod suddenly turned and seized him, demanding to know why he was behaving so, and the child blurted out, "My father says the council is meeting to punish you" And when Pentaquod looked about the village he realized that the elders were missing, and he knew that the boy was speaking truth.”

 

 

 

James A.  Michener (3 februari 1907 - 16 oktober 1997)

 

 

 

 

De Duitse schrijfster Annette Kolb werd geboren op 3 februari 1870 in München. Zie ook alle tags voor Annette Kolb op dit blog.

 

Uit: Zarastro - Memento

 

“Am 1. Februar 1917 kam ich gegen Abend defi nitiv nach Bern.

Im Zug – am Fenster – schlief ich zwischen Zürich und Baden auf einige Sekunden ein. Dabei rückten sich Bilder aus meiner Wohnung, aber um ein Drittel vergrößert – die sich also selbst vergrößert hatten –, selbst an einer Wand zurecht. –

Trotz dieser so unvermittelt aufblitzenden Vision wurde die Mutlosigkeit, gegen die ich anzukämpfen hatte, immer drückender, und geradezu trostlos gestaltete sich meine Einfahrt in die Bahnhofhalle.

Es goß so recht von innen heraus, wie nur der Berner Himmel zu gießen versteht. So begibt man sich wohl ins Gefängnis, wie ich in das Haus, um dessen anheimelnder alten Stiege willen ich im zweiten

Stock zwei kleine Zimmer mit einem Alkoven gemietet hatte. Übrigens waren sie noch nicht frei, und indessen wurde mir ein großes niedriges angewiesen, das sofort meine Abneigung erregte: bis auf einen gewaltigen Tisch von wahrhaft tröstlichem Umfang. Er stand mitten in der Stube, ganz auf sich beruhend:

Sieh mein geräumiges Rund, und wie gefällig es ist! Sahst du ein weiteres je?

Bürde nur füglich mir auf, was immer du willst. Ich schaffe noch Platz dir. Na also!

So redete er, halb in Hexametern, halb wie eine alte Kindsfrau zu mir, war immer optimistisch und richtete mich auf.

Das Münster aber, das so gut anhebt und so schlecht verläuft, beschattet und beherrscht den Platz, und die Aussicht hart vor meinen Fenstern ist durch ihn versperrt. Auch mein Herz schlägt hinter Riegeln. Ich bin nicht mit den Illusionen hergekommen wie das erstemal.”

 

 

 

Annette Kolb (3 februari 1870 – 3 december 1967)

 

 

De Duitse dichter en schrijver Ernst von Wildenbruch werd op 3 februari 1845 geboren in Beiroet. Zie ook alle tags voor Ernst von Wildenbruch op dit blog.

 

 

Reiche Beschäftigung

 

Abends, wenn ich zur Ruh geh´,

Denk´ich an meine Grete.

Morgens, wenn ich früh aufsteh´,

Mach´ich´s wie abends späte.

Zwischendurch, so am Vormittag,

Denk´ich, was sie wohl treiben mag.

Mittags- aber und Vesperzeit

Sind dem Gedanken an sie geweiht.

Sagt mir nun um des Himmels Willen,

Wo bleibt mir die Zeit, meine Akten zu füllen?

"Ei, so setze die Nacht daran,

Nachts man trefflich schaffen kann!"

Ja, wie sollt´ich die Nacht versäumen?

Muß doch von meiner Grete träumen.

 

 

 

Alt sein heißt...

 

Alt sein heißt ja nicht schwach sein;
es heißt nur doppelt wach sein
für das, was wahr und echt.

Du lebenslang ein Wächter
des Echten und sein Hegfer,
just dir steht Altsein recht!

 

 

 

Ernst von Wildenbruch (3 februari 1845 – 15 januari 1909)

De Nederlandse schrijfster Hella Haasse werd geboren op 2 februari 1918 in Batavia. Zie ook alle tags voor Hella Haasse op dit blog.

 

Uit: Doodijs en hemelsteen (Over W. F. Hermans)

“De kracht van De donkere kamer van Damocles (1958) schuilt in de geraffineerde wijze waarop Hermans speelt met de mogelijkheden van de verhouding Osewoudt-Dorbeck. Osewoudt wórdt zijn tegenvoeter, maakt zichzelf tot de zowel bewonderde en benijde, als heimelijk gevreesde en zelfs gehate Dorbeck, het handelende, indrukwekkende negatief van hemzelf. Hij kan dat omdat het imago van de zelfbewuste officier, die in oorlogstijd het recht en de plicht heeft te doden, al in hem bestond als wensdroom, gevoed door zijn eigen gevoel van onmacht en zijn minderwaardigheidsbesef. Osewoudt is de moordenaar die door de omstandigheden de kans krijgt misdaden te plegen welke men eventueel als heldenfeiten zou kunnen interpreteren. Naïef ervaart hij, na de bevrijding, dat hij verdacht wordt van verraad. Door Dorbeck te worden dacht hij de mislukkeling Osewoudt in zichzelf te verstikken. Als hij later inziet dat hij Dorbecks bestaan - onafhankelijk van hemzelf - niet bewijzen kan, vlucht hij in paniek, wordt neergeschoten. De ingewikkelde, illegale acties waarbij Osewoudt/Dorbeck betrokken is, doen denken aan een vergroting van de ondoorzichtige situatie aan het einde van ‘Een ontvoogding’, die Bahloul de kans biedt zich van Mohammed te ontdoen, en dan zelf de plaats van Mohammed in te nemen.

Wat een man van zichzelf verwerkelijkt, schijnt ten nauwste samen te hangen met de rol die de vrouwen in zijn leven vervullen. Arthur in De tranen der acacia's leeft, zoals zijn oorspronkelijke achternaam Muttah al suggereert, in de ban van dominerende vrouwen als zijn grootmoeder en zuster, tot hij zich in de verhouding met Andrea voor het eerst bewust wordt van zijn mannelijkheid en zijn ambities. De vrouwen die het bestaan van Osewoudt bepalen, zijn krankzinnige moeder en de oudere nicht met wie hij getrouwd is, moet hij kwijt om Dorbeck te kunnen zijn. Marianne, de uit zelfbehoud geblondeerde joodse geliefde van Osewoudt in zijn donkere Dorbeck-gedaante (zij is het ook die hem in haar rol van kapster letterlijk ‘zwart maakt’, en hem in haar omarming een ongekende gewaarwording van viriliteit schenkt), verdwijnt uit zijn leven wanneer hij weer zijn Osewoudt-gedaante aanneemt."

 

 

Hella Haasse (2 februari 1918 - 29 september 2011)

 

 

 

 

De Maltese dichter Norbert Bugeja werd geboren in Siġġiewi op 2 februari 1980. Zie ook alle tags voor Norbert Bugeja op dit blog.

 

 

A Lesson

 

My love, would you tell me on the ways of heaven?

The word of the Lord treads lightly upon the water,
seeding by rote into every little figure praying
like ancient voices whispering in a sanctuary.
“Dil-frażi jgħidha Sidna Ġesù Kristu:
Kif int bgħatt lili, hekk jien nibgħat lilkhom”,*
and the chamber becomes an effluvium of
I don’t know how many sentences
etched onto every soul with divine glyphs.

 

Silence dribbles in droplets between each phrase,
A balm which soothes up the brawl before each lesson;
the father-superior’s shade, his yellowing bible
fade out into the voice of a slight preacher
doling out Blessings to a starving hillside...

 

Oh spirit, would you tell me on the ways of heaven ?

 

*”These are the words of our Lord Jesus Christ:
As the Father has sent me, even so I am sending you.”

Vertaald door Mark-Anthony Fenech

 

 

 

Norbert Bugeja (Siġġiewi, 2 februari 1980)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijfster Esther Gerritsen werd op 2 februari 1972 geboren in Nijmegen. Zie ook ook alle tags voor Esther Gerritsen op dit blog.

 

Uit: Dorst

 

“Ze was begonnen, op het verkeerde moment, op de verkeerde plek, in de verkeerde kleren. Ze had het in een keer gedaan en nu moest ze alleen nog maar de troep opruimen en hopen dat het daarna beter was dan voor ze aan de klus begon. Zonder om te kijken loopt ze naar de tramhalte en denkt aan haar kapper, met wie de gesprekken nooit misgaan. De woorden tussen haar en de kapper rinkelen als muntgeld, het zijn snelle, korte melodieën.
‘Wat ik nou toch heb.’
‘Nou?’
‘Die pijn in mijn rug, h腒
‘Ja, dat zei je.’
‘Is toch kanker.’

(…)

 

Ze hoort haar dochter de trap af komen en met elke tree die ze neemt wordt Elisabeth banger voor de woorden van haar dochter. Haar schouders krimpen, alsof de woorden er al op zijn neergedaald. Alsjeblieft geen dochterwoorden, alleen kapperwoorden. Ze kan het, haar dochter kan het, ze klonk gisteren toch kwiek en licht, ja toch? Enkel die toon terugvinden, de juiste toets aanslaan.
‘Boterham?’probeert ze.
‘Ja, zegt Coco.
Mooi. Een boterham is goed. Huppekee, denkt Elisabeth, lichte woorden, denken nu, even een boterham, huppekee.”

 

 

 

Esther Gerritsen (Nijmegen, 2 februari 1972)

 

 

 

  

De Ierse schrijver James Joyce werd geboren in Dublin op 2 februari 1882. Zie ook ook alle tags voor James Joyce op dit blog.

 

Uit: Ulysses

 

“Buck Mulligan wiped again his razorblade.

–Ah, poor dogsbody! he said in a kind voice. I must give you a shirt and a few noserags. How are the secondhand breeks?

–They fit well enough, Stephen answered.

Buck Mulligan attacked the hollow beneath his underlip.

–The mockery of it, he said contentedly. Secondleg they should be. God knows what poxy bowsy left them off. I have a lovely pair with a hair stripe, grey. You’ll look spiffing in them. I’m not joking, Kinch. You look damn well when you’re dressed.

–Thanks, Stephen said. I can’t wear them if they are grey.

–He can’t wear them, Buck Mulligan told his face in the mirror. Etiquette is etiquette. He kills his mother but he can’t wear grey trousers.

He folded his razor neatly and with stroking palps of fingers felt the smooth skin.

Stephen turned his gaze from the sea and to the plump face with its smokeblue mobile eyes.

–That fellow I was with in the Ship last night, said Buck Mulligan, says you have g.p.i. He’s up in Dottyville with Connolly Norman. General paralysis of the insane!

He swept the mirror a half circle in the air to flash the tidings abroad in sunlight now radiant on the sea. His curling shaven lips laughed and the edges of his white glittering teeth. Laughter seized all his strong wellknit trunk.

–Look at yourself, he said, you dreadful bard!

Stephen bent forward and peered at the mirror held out to him, cleft by a crooked crack. Hair on end. As he and others see me. Who chose this face for me? This dogsbody to rid of vermin. It asks me too.

–I pinched it out of the skivvy’s room, Buck Mulligan said. It does her all right. The aunt always keeps plainlooking servants for Malachi. Lead him not into temptation. And her name is Ursula.

Laughing again, he brought the mirror away from Stephen’s peering eyes”.

 

 

James Joyce (2 februari 1882 – 13 januari 1941)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 2e februari ook mijn vorige blog van vandaag en eveneens mijn tweede en mijn eerste blog van vandaag.

De Canadese toneelschrijver Michel Marc Bouchard werd geboren op 2 februari 1958 in Saint Coeur-de-Marie, Quebec. Zie ook ook alle tags voor Michel Marc Bouchard op dit blog.

 

Uit: Les feluettes

 

“Tu es mon premier amour et le demeurera.  Je te compose, je te crée, je te fais vivre, je te tue, te ressuscite depuis notre si amère séparation.  Tes yeux d'onyx, ton sourire d'ivoire, ton corps de marbre, tout me manque.

Mon souffle se précipite, ayant oublié le rythme du tien.  Mes lèvres bafouillent ton nom d'avoir perdu l'habitude de le prononcer.  Mes mains se tendent dans l'espoir de ton retour, et seules mes larmes les arrosent.  Ô aimé, si jamais vous m'aimâtes, que votre amour je connaisse.  Je t'aime et t'attendrai toujours.”

(…)

 

 

 

Scene uit de verfilming “Lilies/Les feluettes” door John Greyson uit 1996

 

 

« BILODEAU : Ta maladie Simon, c'est que tu fais à faire des affaires avec Vallier comme si y était une fille? Pis le plus grave, c'est que lui, y est tellement malade qu'y appelle ça de l'amour. (Il rit.) 

SIMON : Tu penses pas que t'en inventes, Bilodeau? 

BILODEAU : Demandes-y, au Feluette, c'qu'y m'a dit quand t'es sorti du grenier. 

SIMON : Y'a une maudite grande différence entre c'qu'on peut faire dans l'grenier pis… 

BILODEAU : Demande-le au Feluette. 

VALLIER : Je vais te frapper, Bilodeau. Je vais te frapper! »

 

 

 

Michel Marc Bouchard (Saint Coeur-de-Marie, 2 februari 1958)

 

 

 

De Nederlandse dichter, tekstschrijver en cabaretier Kees Torn werd geboren in Oostburg op 2 februari 1967. Zie ook alle tags voor Kees Torn op dit blog.

 

 

Streepjescode

 

dat je sinds de scheiding min of meer bent doodgezwegen

en de familie al mijn vragen steeds ontweek

heb ik wat jou betreft zowat geen informatie losgekregen

behalve dat ik sprekend op mijn vader leek

 

maar toen ik jou wou leren kennen werkte niemand tegen

en dat ik veel van jouw gedachten deelde bleek

ik had een geestverwant ontdekt dus kwam het uiterst ongelegen

dat jij werd weggeteerd door kanker en bezweek

 

en alles wat je naliet was een stapel oude boeken

en daarmee zit ik nu al jaren opgescheept

ik sla er af en toe een open om er sporen in te zoeken

soms is een zin door jou met potlood onderstreept

 

het is toch niet ondenkbaar dat ik via die methode

alsnog iets over wie je was te weten kom

je hebt per ongeluk een zelfportret geschetst in streepjescode

al staat daar wat je onderstreepte nooit waarom

 

had wat je las voor jou een zekere bekoring?

was er een tekst die iets te weeg bracht in je geest?

was het om aan te halen bij een overhoring?

of zou het boek eerst van een ander zijn geweest?

 

Kees Torn (Oostburg, 2 februari 1967)

 

 

 

 

De Vlaamse dichter en schrijver Eriek Verpale werd geboren op 2 februari 1952 te Zelzate. Zie ook ook alle tags voor Eriek Verpale op dit blog.

 

Uit: Olivetti 82

 

„Zelzate, 20 januari 1993

Lieve Marlène,

de mens wikt, maar God beschikt: vertel mij wat. Ik zou daar al een roman fleuve over kunnen schrijven, maar laat ik me voorlopig beperken tot deze brief, want daarover gaat het hem nu juist: iedere keer wanneer ik jou (jullie) wilde schrijven, dan gebeurde er altijd wel iets waardoor ik grommend en snuivend door mijn beide neusgaten mijn vertrouwde plek aan de schrijftafel moest verlaten. Om te beginnen, l'histoire se répète, heb ik hier met een waterlek gezeten, in de keuken dan nog wel. Wat nu weer, dacht ik. (Kijk, ik ben niet speciaal gewonnen voor de idee van de reïncarnatie, maar als het dan toch moet, dan wil ik onder geen beding ooit nog onder het teken van de Waterman geboren worden, want de ellende die ik in mijn verwoeste leven al heb meegemaakt, waarvan gesprongen leidingen, lekkende daken en verstopte afvoerpijpen de oorzaak waren, is nauwelijks nog te overzien.) Enfin, nog diezelfde avond is de huisbaas gekomen om de boel te repareren. Maar toen! Toen beliefde mijn huisgenote, poes Madonna, ziek te worden: iets aan haar blaas. (Zie je wel: water!). Dierenarts laten komen, vierhonderd ballen kwijt, plus een cognac, en vermoedelijk is het allemaal gewoonweg aanstellerij - een beetje te weinig aandacht van 't baasje gekregen zeker, en daarom dan maar tot drie keer toe in huis op de mat geplast. Ze is nu beter, poes bedoel ik. En ja, hoe raad je het! +Na die NCR-toestand heb ik natuurlijk veel gekken aan de deur gekregen, niet te geloven. Vooral veel dames en heren die me in naam van hun bank- of kredietinstelling ‘nen gelukkigen nieuwjaar’ en ‘nen dikken proficiat’ kwamen wensen, en offekik soms geen zin had om kijk: zij hadden nu een schoon en uiterst voordelig pakket van kasbonnen aan te bieden want ja, mijnheer Verpale, tegenwoordig weet de mens toch niet meer wat de frank zal doen nietwaar? Neen, natuurlijk niet: ik weet eigenlijk nooit van iets.“

 

 

 

Eriek Verpale (Zelzate, 2 februari 1952)

 

 

 

 

De Zwitserse schrijfster Monica Camuglia werd geboren op 2 februari 1960 in St. Gallen. Zie ook ook alle tags voor Monica Camuglia op dit blog.

 

Uit: Irrtum 2012

 

“Auch jetzt im Winter, und vor allem in der Weihnachtszeit, ist die Insel traumhaft schön. Hier können wir der weihnächtlichen Hektik, den Feuerwerken und knallenden Korken ausweichen. Hier ist es still. Unten am Meer riecht es nach Salz, hier oben nach Kräutern und Gräsern, intensiv der Geruch

von Fenchel. Als ich das erste Mal mit Vincenzo in Sizilien war, blühten die Orangen- und Zitronenbäume; nie vergesse ich dieses schwere, erotisierende Parfüm; jederzeit kann ich es

in meinem Erinnerungen abrufen – und riechen – jetzt auch. Gerade in diesem Augenblick schiebt der Wind eine Duftwolke dieser sinnlichen Süße in meine Nase.

Sowohl Nathans wie auch mein Zimmer hat Rosalia mit einem Luftentfeuchter ausgestattet. Der diesjährige Winter ist zum Glück ausgesprochen trocken und mild, und wir verzichten gerne auf das lästige Nebengeräusch. Schließlich benutzen die Insulaner diese Stromfresser auch nicht und ich kann weder Schimmel in den Haaren noch krumme Rücken entdecken.

Rosalia ist das Herz der Pension, eine wirklich liebens - würdige Gastgeberin, etwa in meinem Alter, dunkle Augen, dunkle Haut und ursprünglich kastanienbraune Haare. Ihr Vater hat sich hier vor 60 Jahren niedergelassen; damals gab es hier rein gar nichts. Er eröffnete das erste Gästehaus”.

 

 

 

Monica Camuglia (St. Gallen, 2 februari 1960)

De Britse schrijfster Santa Montefiore (eig. Santa Palmer-Tomkinson) werd geboren op 2 februari 1970 in Hampshire. Zie ook alle tags voor Santa Montefiore op dit blog.

Uit: The French Gardener

“Gus felt a jolt of excitement. He forgot about biting Adam Hudson in the playground, about running out of the school gates and up the High Street, about his mother's angry voice and his own clawing sense of isolation. He forgot about everything except the sudden rush of blood as he set off in pursuit of the donkey.

"You a scaredy cat?" he hissed as he approached the terrified animal. "Whoooa!" He lunged at him, delighting in the clumsy way the donkey stumbled back before cantering stiffly off towards the woods at the top of the field, braying in panic.What a shame he hadn't brought the stick. It was more fun when he hit him.

Bored of that game, Gus continued into the woods, leaving Charlie trembling in the corner of the field, surrounded by sheep. The ground was soggy, strewn with twigs and brown leaves amongst which a shiny pheasant scraped the earth for food. The sun shone weakly through the leaves, illuminating the spiders' webs that adorned the surrounding shrubbery with lace. Gus picked up a twig and began to swipe the webs, squashing the fleeing spiders under foot. The pleasure was fleeting, and he was left with the emptiness of believing, albeit subconsciously, that he was of no value to anyone.

Miranda Claybourne put down the telephone and remained at the window, staring out over the orchard. The ground was littered with apples and the last of the plums. She had sensed her son's presence at the door, but now he had gone. Of all the days Gus had to choose to play truant, he had chosen Deadline Day. She stubbed out her cigarette, reassuring herself that a lapse in her struggle to quit was absolutely okay; three puffs hardly counted. She didn't have time to go looking for him, and anyway, she wouldn't know where to start, the grounds were so large and, she observed with a sinking feeling, desperately overgrown and wet.”

Santa Montefiore (Hampshire, 2 februari 1970)





De Amerikaanse dichter en schrijver James Dickey werd geboren op 2 februari 1923 in Atlanta, Georgia. Zie ook

alle tags voor James Dickey op dit blog. 

 

 

Creation Made Like Hope

 

Ethereal and supreme
Of tersest heaven it
has pronounced a daily storm
While hours have been supreme, it has
had hours in its
glee
A purple name
has covered the fans of sovereign
things about its
existence
Has raised and has rased, but
there has been no death
in these mornings

Has experienced and has perched
Has put up with it and has disinvested
Has raised and has razed
Has pondered and has asked
Has said and has raised

 

 

 

James Dickey (2 februari 1923 – 19 januari 1997)

Atlanta, Peachtree Street, jaren 1920

 

 

 

 

De Viëtnamese dichter Xuân Diệu werd geboren op 2 februari 1916 in Gò Bồi, gemeente Tùng Giản. Zie ook ook alle tags voor Xuân Diệu op dit blog. 

 

Lovesick Even

 

This cold day the sun goes to bed early.
I miss you, dear, I miss you so.
Nothing sadder than a still eve
When gloam mixes with the last rays.
The dragging wind glides o'er the tangled grass
Amid snippets of night darkly hiding among the limbs.
The clouds follow their birds to green mountains
In flocks and rows silent in unison
While gray skies nigh dissolve into moist tears.

 

It's over now! What's left, my dear?
It's over now! no wind through loft nor moon on porch
With dewy leaves falling on our heads bound.
No more jealousy or anger or spite
(What a bliss to be mad at each other!)
Now 'lone, I hear the whole even
Seeping slowly into my lonely soul.

 

I miss your voice, your figure, your image.
I miss you, dear, oh how I miss you, dear!
And I recall those days so far away.
I miss your lips that smiled in country far
And eyes on me that filled with passion deep.
My dear, come close! Give me your hand!
O wind, thy gusts that brought me memories!
O memories, what good thou call'st me for?

 

 

Vertaald door Thomas D. Le

 

 

 

Xuân Diệu (2 februari 1916 - 18 december 1985)

 

  

 

 

 

De Amerikaanse schrijfster van Russische komaf Ayn Rand (eig. Alissa "Alice" Zinovievna Rosenbaum) werd geboren in Sint-Petersburg op  2 februari 1905. Zie ook alle tags voor Ayn Rand op dit blog.

 

Uit: Atlas Shrugged

 

“You have destroyed all that which you held to be evil and achieved all that which you held to be good. Why, then, do you shrink in horror from the sight of the world around you? That world is not the product of your sins; it is the product and the image of your virtues. It is your moral ideal brought into reality in its full and final perfection.

You have fought for it, you have dreamed of it, and you have wished it, and I-I am the man who has granted you your wish.

Your ideal had an implacable enemy, which your code of morality was designed to destroy. I have withdrawn that enemy. I have taken it out of your way and out of your reach. I have removed the source of all those evils you were sacrificing one by one. I have ended your battle. I have stopped your motor. I have deprived your world of man's mind.

Men do not live by the mind, you say? I have withdrawn those who do. The mind is impotent, you say? I have withdrawn those whose mind isn't. There are values higher than the mind, you say? I have withdrawn those for whom there aren't.

While you were dragging to your sacrificial altars the men of justice, of independence, of reason, of wealth, of self-esteem -- I beat you to it, I reached them first. I told them the nature of the game you were playing and the nature of that moral code of yours, which they had been too innocently generous to grasp. I showed them the way to live by another morality-mine. It is mine that they chose to follow.”

 

 

 

Ayn Rand (2 februari 1905 – 6 maart 1982)

De Amerikaanse dichter en uitgever William Rose Benét werd geboren op 2 febrari 1886 in Fort Hamilton, Brooklyn, New York. Zie ook alle tags voor William Rose Benét op dit blog.

 

 

Always I Know You Anew

I press my hands on my eyes
And will that you come to me.
Your semblances shimmer and rise;
Yet 'tis never your self I see,
Never the exquisite grace
And the bright, still flame of you.
So, when I meet you face to face,
Always I know you anew!

 

Faint visions I saw, instead
Of your brows direct and wise,
Of the little lilt of your head
And your dark-lashed, sky-clear eyes,
Of the soft brown braids demure,
The poise as of quiet light,
The perfect profile, sweet and pure,--
Never I dream you aright!

 

And new in endless ways,
By your blessed heart unplanned,
It is mine to surprise each sweeter phase,
Adore you, and understand;
For through every delicious change in you
Truth burns with a clear still flame;
And, though always I know you anew,
Always I find you the same!

 

 

 

William Rose Benét (2 februari 1886 – 4 mei 1950)

 

 

 

 

De Armeense schrijver Gostan Zarian werd geboren op 2 februari 1885 in Shemakha, voormalige hoofdstad van Azerbeidzjan. Zie ook alle tags voor Gostan Zarian op dit blog.

 

Uit: The Ship On The Mountain (Vertaald door Shant Norashkharian)

 

"The spirit is the essential thing. Every individual must remain connected with the center of his spirit. Events are around us, not within us. They come, roar, leave and, finally are subdued by that same spirit, if it is great and radiant. We, Armenians, have known this for centuries..."

"These fugitives make a very interesting scene", Haig Shoushan started again, after a brief pause. " I have been watching them since they arrived here. This mob is not merely composed of artists and poets. There are all kinds of elements among them...When they arrived, they looked pitiful. Pathetic, thin, malnourished...But they did not waste any time. Many of them, personalities with examining eyes and stubborn foreheads, immediately analyzed the situation, they smelled the environment and put themselves to work. Numerous shops were opened. They were selling and buying everything. They were exchanging money and collecting gold, silver and precious gems. Before long, many ladies came forward. Baronesses, duchesses, princesses with resonant, noble names. With vain looks and lovely smiles. They then started sponsoring artists and writers..."

"According to the tradition..."

"Yes! Under that pretense they opened nightclubs, where they received you with the noblest ways, formal greetings, compromising smiles, and where, you met famous names, about whom you had once read in the papers of Petersburg or Moscow." They were offering you the unavoidable cup of tea. One of the ladies sang with half a voice. Pastries and cakes were served. They discussed and argued about art.”

 

 

 

Gostan Zarian (2 februari 1885 – 11 december 1969)

 

 

 

 

De Duitse dichter Ludwig Eichrodt werd geboren op 2 februari 1827 in Durlach bij Karlsruhe. Zie ook alle tags voor Ludwig Eichrodt op dit blog.

 

 

Abendfriede

 

Schwebe, Mond, im tiefen Blau

Ueber Berg und Höhn,

Sprudle Wasser, blinke Thau!

Nacht, wie bist du schön!

 

Spiegle See den reinen Strahl!

Friedeathmend lind

Durch das wiesenhelle Thal

Walle, weicher Wind!

 

Wie durch einen Zauberschlag

Bin ich umgestimmt

Von Gedanken, die der Tag

Bringt und wieder nimmt.

 

Daß es auch ein Sterben gibt,

Fühl ich ohne Schmerz,

Was ich liebe, was mich liebt,

Geht mir still durchs Herz.

 

 

 

Ludwig Eichrodt (2 februari 1827 – 2 februari 1892)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Johann Christoph Gottsched werd geboren in Juditten (bij Koningsbergen) op 2 februari 1700. Zie ook alle tags voor Johann Christoph Gottsched op dit blog.

 

 

Anderer Last unsre Lust

 

Es hat mir noch an keiner Lust gefehlt;

denn Welt und Himmel ist mein eigen;

Das reichen Hand hat nur das Geld gezählt,

mir täglich neue Lust zu zeugen;

sein Haus und Hoff, Staat, Garten,

Wald und Feld bringt ihm die Last und mir die Freude,

und wenn er gleich den namen,

Herr, behält, geniessen wir's doch alle bende.

 

 

 

Ein Mann und ein Weib

 

Ein Mann und ein Weib sind nur ein Leib,

Pflegt man zusagen;

Doch wird es klar, daß sie ein Paar,

Wenn sie sich schlagen.

 

 

 

 

Johann Ch. Gottsched (2 februari 1700 - 12 december 1766)

 

 

 

 

 

De Duitse dichter en leraar Michael Öchsner werd geboren op 2 februari 1816 in München. Zie ook alle tags voor Michael Öchsner op dit blog.

 

 

Für Bayern (Fragment)

 

Gott mit uns, dem Bayernvolke,
dass wir, unsrer Väter wert,
fest in Eintracht und in Frieden
bauen unsres Glückes Herd!
Dass mit Deutschlands Bruderstämmen
einig uns der Gegner schau'
und den alten Ruhm bewähre
unser Banner - Weiss und Blau!

 

 

 

Michael Öchsner (2 februari 1816 – 8 oktober 1893)