Berichten van 27 juni 2013 tot 28 juni 2013

De Franse schrijver Florian Zeller werd op 28 juni 1979 in Parijs geboren. Zie ook alle tags voor Florian Zeller op dit blog.

 

Uit: Climax (Vertaald door William Rodarmor)

 

“The story starts where all stories should end; in bed. Nicolas had been living with Pauline for two years, so this wasn’t the first time that they found themselves like this: facing each other, she giving him an ambiguous smile as she took his hand. These were gestures he knew by heart, gestures that populate the territory of reassuring and familiar things. He stepped closer and kissed her.

He’d always thought of sex as a metaphysical moment, a few seconds during which every man could take revenge on life. What revenge? Like everybody, Nicolas was going to die someday, and that day was inexorably approaching. Besides, he was thirty years old and hadn’t become what he had dreamed of being–a well-known director. His chances of success were getting slimmer and slimmer, and he was often overcome by self-loathing and shame. Sex was a consolation for all that.

On this day, however, something unprecedented happened to them. Nicolas was lying on his back and Pauline, who had just taken off her bra, had closed her eyes a little, the way she usually did when pleasure began to gently blot out the world.

Suddenly the bedspread lifted up and a third person’s head appeared.

With a dramatic gesture, Sofia sent the bedspread flying behind her. She was naked, and took Nicolas’s penis in her left hand while she tried to get rid of a hair she seemed to have on her tongue with her right. (But what was she doing under the bedspread?) In a moon-slow movement, like the outgoing tide, Pauline eased herself down level with Sofia; Nicolas closed his eyes.”

 

 

 

Florian Zeller (Parijs, 28 juni 1979)

 

 

 

 

De Poolse dichter, vertaler en uitgever Ryszard Krynicki werd geboren op 28 juni 1943 in St.Valentin, Lager Wimberg, Oostenrijk. Zie ook alle tags voor Ryszard Krynicki op dit blog.

 

 

Sweet, innocent

 

Sweet, innocent words,
sweet, round phrases,
from sweet, smooth
rounded comma's
pure poison

seeps

 

Return from Assisi

 

A mutilated Giotto. A loud: Silenzio!
From a car transporting animals
we passed on the way
the helpless look of a calf
being taken off to slaughter
follows me.


Help, Saint Francis.
Appear before the slaughterhouse gate.
And if you are busy at the moment,
please send
your brother Sylvester

or a wolf from Gubbio.

 

 

Ryszard Krynicki (St.Valentin, 28 juni 1943)

 

 

 

De Amerikaanse schrijver en journalist Mark Helprin werd geboren in New York op 28 juni 1947. Zie ook alle tags voor Mark Helprin op dit blog.

 

Uit: Refiner's Fire

 

“It was one of those perfectly blue, wild days in Haifa when winds from Central Asia and the eastern deserts come roaring into the city like a flight of old propeller planes. Blue-green pines in the Bahai Sanctuary bent in the tense air, and tourists trooped like pilgrims to the top of Carmel for views both miraculous and mild in a full flood of gentle northern light. Moved by an astonishing high view, the tourists forgot themselves and all the many things which had troubled them. North along the coast, a delicate string of breakers rolled slowly to shore, leaving wind lines on the sea. Far to the north were mountains of white ice, silent and heart-filling. And there was perfect quiet, until suddenly and explosively within the hotel grounds by the promenade, black musicians from America struck up their New Orleans band.

From Mt. Carmel one can see for a hundred miles. Out to sea were ships coming to port and departing, each with prosperous cargo, each like a piece on the board of a naval game. Their progress fit the slurred elisions of the brass, drums, and woodwinds from the gardens, and their wakes seemed to freeze on the surface. The black musicians thought about the view, and the city, and the young country knee-deep in war and grinding along like an awkward but marvelous engine of the past century. It reminded the older ones of New Orleans and Chicago; of the muddy brown barges and steam-ships up from Mexico; of Lake Michigan's blue, seen from a high building. It reminded them of the trolleys (although in Haifa there are no trolleys), and the old-fashioned graces they had known before America had put on its skin. Because of these affinities they liked the new country-and its people liked them.”

 

 

 

Mark Helprin (New York, 28 juni 1947)

 

 

 

 

 

De Oostenrijkse schrijfster Marlene Streeruwitz werd geboren op 28 juni 1950 in Baden bij Wenen. Zie ook alle tags voor Marlene Streeruwitz op dit blog.

 

Uit: Entfernung

 

„Die Frauen standen nach rechts zur Bühne hin. Dicht. Die Arme hochgereckt und im Rhythmus hochspringend. Nach links. Hohe Tischchen. Schwarze Tischchen. Frauen standen an die Tische gelehnt. Im Gespräch miteinander. Die Wand gegenüber eine lange Bartheke. Kaum Licht im Raum. Dunkler Nebel. Selma sah alles dunkelschattig.
Vor ihr eine Frau mit Getränken auf einem Tablett. Sie trug einen schwarzen Catsuit. Glänzendes Material. Leder. Latex. Dann wieder das Lachen. Dann lachten alle. Die Gitarristin hielt ein Mikrophon über das Publikum und die Frauen lachten. So lachten wie die Sängerin. Das Lachen Text und Melodie. Selma ging in den Raum. Die Frauen waren nach vorne gerichtet. Nach rechts. Auf die
kleine Bühne hin. Dann. Es war nur das Schlagzeug zu hören. Zischende leise Schläge. Die helle Stimme. »To refresh ourselves after the ›Desperate little girl blues‹.« Alle lachten wieder. Das Schlagzeug wurde intensiver. Die große Trommel drängte das Zischen des Besens, auf dem Becken
schneller zu werden. Dann der Einsatz der Gitarre. Selma stellte sich auf die Zehenspitzen, die Bühne sehen zu können.
Eine kleine Person mit Gitarre. Ein Persönchen. Sie stand gebannt in das Furioso, das sie ihrer Gitarre abrang. Dann sprang sie mit den Akkorden. Sprang in die Akkorde. Stürmte den Bühnenrand entlang. Lief an das Standmikrophon vorne. Schrie den Refrain. Kehlig. Wütend. Anklagend.
Die Person trug einen schwarzen Anzug. Weißes Hemd. Schwarze Krawatte. Ihre dunklen Haare standen vom Kopf ab. Bildeten einen Strahlenkranz um ihr Gesicht. Dann wieder Rhythmus. Dann Orgel. Eine Melodie.“

 

 

 

Marlene Streeruwitz (Baden, 28 juni 1950)

 

 

 

 

 

De Nederlandse dichteres en schrijfster Fritzi Harmsen van Beek werd geboren in Blaricum op 28 juni 1927. Zie ook alle tags voor Fritzi Harmsen van Beek op dit blog.

 

 

Humorloos gedicht

 

Waar winter schaduw aanblaast op het lijf
verstijft de ademtocht tot kleine rook,
van wellust geel, de appels van het oog,
na-oogst van brakke hoop, beslaan met rijp.

O minnaars, door dit najaar ondermijnd
zijn wel geschraagd door zwart, waarachtig hout
maar staan als stammen, van hun kroon ontzet
met smalle handjes, spin- en bladernaakt

en loven, liefkozen en spelen wel en
wentelen en strelen, eindeloos verstekt
het tedere instinct, dat, winters al verpopt
verstopt, hergeven paradijs verbeidt:

maar ai, dat appeltje, getroond maar ongeplukt,
geluk? behouden aan de hoogste twijg, ge-
neigd tot eerste windvlaag het verrukt,
naar willekeur der zinnen, tot vergetelheid?

 

 

 

 

Fritzi Harmsen van Beek (28 juni 1927 – 4 april 2009)

Blaricum, dorpskerk

 

 

 

 

 

De Italiaanse schrijver Luigi Pirandello werd op 28 juni 1867 geboren in de villa 'Caos' (chaos) in de buurt van Agrigento. Zie ook alle tags voor Luigi Pirandello op dit blog.

 

Uit: Iemand, niemand en honderdduizend  (Vertaald door Leonie Bijman en Annegret Böttner)

 

“Maar al spoedig werd mijn gruwelijk drama veel gecompliceerder: het begon met de ontdekking van de honderdduizend Moscarda's die ik niet alleen in de ogen van de anderen was maar ook in mijn eigen ogen, allemaal met die ontzettend lelijke naam Moscarda, allemaal in dat arme lichaam van mij dat er ook maar één was, iemand en ach, niemand, wanneer ik hem voor de spiegel zette en hem strak en onbeweeglijk in de ogen keek, waarbij ieder gevoel en iedere wil in hem werden uitgewist.”

(…)

 

'Wat voor samenhang bestaat er tussen mijn ideeën en mijn neus', peinst Moscarda. 'Volgens mij geen enkele. Ik denk niet met mijn neus en let er ook niet op wanneer ik denk. Maar de anderen? De anderen die mijn ideeën niet van binnen kunnen waarnemen en van buitenaf mijn neus zien?'

 

 

 

Luigi Pirandello (28 juni 1867 - 10 december 1936)

Portret door Antonella Di Pietro

 

 

 

 

De Franse schrijver, filosoof en componist Jean Jacques Rousseau werd geboren in Genève op 28 juni 1712. Zie ook alle tags voor Jean-Jacques Rousseau op dit blog.

 

Uit: Emile of over de opvoeding (Vertaald door Anneke Brassinga)

 

“Alles is goed zoals het uit handen van de Schepper komt, alles raakt  verdorven in handen van de mens. De mens dwingt de ene akker de  oogst van een andere voort te brengen, de ene boom de vruchten  van een andere te dragen; hij vermengt en verwart alle klimaten, elementen en seizoenen; hij verminkt zijn hond, zijn paard, zijn slaaf; hij  brengt alles tegen de keer, hij maakt alles verwrongen, hij houdt van  afwijkingen en monsters; niets is hem goed genoeg zoals de natuur  het heeft gemaakt, zelfs de mens niet, die hij wenst te drillen als een

dressuurpaard, en te modelleren naar het hem het beste uitkomt, als  een leiboom in zijn tuin.

Zonder dat alles zou het nog slechter gaan dan het gaat, en het zou  niet goed zijn voor de menselijke soort maar half te zijn geboetseerd.  Zoals het nu is zou de mens die vanaf zijn geboorte aan zijn lot werd  overgelaten, maar toch te midden van de anderen zou verkeren,  de mismaaktste van allen worden. Vooroordelen, gezag, noodzaak,  voorbeeld, alle maatschappelijke instituties, dit geheel waarvan wij  zijn doordrenkt zou in zo’n mens de natuur verstikken zonder er iets  voor in de plaats te stellen. Zijn natuur zou eraan toe zijn als een  boompje dat bij toeval midden op een weg ontkiemt, en dat ten dode  is opgeschreven, doordat de voorbijgangers er van alle kanten tegen  opbotsen en het naar alle richtingen buigen.”

 

 

 

Jean-Jacques Rousseau (28 juni 1712 - 2 juli 1778)

Portret door Allen Ramsey, 1766

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 28^e juni ook mijn blog van 28 juni 2010 deel 1 en ook mijn blog van 28 juni 2011 deel 2 en ook deel 3.

De Amerikaanse dichteres en schrijfster Lucille Clifton werd geboren in New York op 27 juni 1936. Lucille Clifton overleed op 13 februari van dit jaar. Zie ook alle tags voor Lucille Clifton op dit blog.

 

 

good times

 

my daddy has paid the rent
and the insurance man is gone
and the lights is back on
and my uncle brud has hit
for one dollar straight
and they is good times
good times
good times

my mama has made bread
and grampaw has come
and everybody is drunk
and dancing in the kitchen
and singing in the kitchen
of these is good times
good times
good times

oh children think about the
good times

 

 

 

seeker of visions

 

what does this mean.
to see walking men
wrapped in the color of death,
to hear from their tongue
such difficult syllables?
are they the spirits
of our hope
or the pale ghosts of our future?
who will believe the red road
will not run on forever?
who will believe
a tribe of ice might live
and we might not?

 

 

 

 

Lucille Clifton (27 juni 1936 – 13 februari 2010)

 

 

 

 

De Spaanse schrijver Rafael Chirbes werd geboren op 27 juni 1949 in Tabernes de Valldigna bij Valencia. Zie ook alle tags voor Rafael Chirbes op dit blog.

 

Uit: La belle écriture (Vertaald door Denise Laroutis)

 

« Alors tu es né. Je voulais un fils, sans savoir très bien pourquoi. Peut-être pour qu’il y ait quelqu’un dans la famille qui voie le monde sans toute cette boue que les dernières années nous avaient collée dessus ; même pas, probablement :juste parce que je devenais vide, que ta sœur grandissait à toute vitesse et ne voulait plus venir au cinéma avec moi ; et que ton père s’éloignait de moi comme si nous vivions dans la mer tandis que le courant de l’eau pouvait faire de nous ce qu’il voulait et que notre volonté ne comptait pas.

(…)

 

Peut-être que j’avais commencé moi aussi à reporter sur toi la rancune têtue qu’avait ton père et que je me laissais écraser par l’orgueil. J’ai réussi à te faire partir de Bovra pour tes études et j’ai commencé à te perdre. Pendant les vacances, tu arrivais à la maison avec des amis qui nous semblaient lointains, même si, déjà, les années passant nous avaient tous remis à niveau et que les temps terribles n’étaient plus qu’un souvenir. Je te voyais écrire quelquefois et, malgré moi, je me rappelais ses cahiers à elle. Je pensais : « La belle écriture, c’est le déguisement des mensonges. » Les mots qui coulent tout seuls. Elle avait raison. En marge de son chemin ne restait que ce que, dans ses cahiers, elle appelait « petitesse » et « stupide manque d’ambition ».

 

 

 

Rafael Chirbes (Tabernes de Valldigna, 27 juni 1949)

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver Everhardus Johannes Potgieter werd geboren in Zwolle op 27 juni 1808. Zie ook alle tags voor Potgieter op dit blog.

 

Uit: Het Rijks-Museum te Amsterdam

 

“Onwillekeurig verkeerde mijn aanhef in eene lofspraak op de verzameling schilderijen van het rijks-museum te Amsterdam; op die der eerste zaal, de historiële portretten, zoo ge wilt. Ik vraag er niet voor om verschooning. Of zijn iederen Hollander, die meermalen de breede trappen van het Trippenhuis opklom, niet dergelijke gedachten door het hoofd gegaan; of klopt het hart van den inheemschen liefhebber niet sneller bij de voorstelling, in welker midden hij zich daar weder bevinden zal, dan wanneer hij in den vreemde zijnen cicerone in eene galerij van antieken, in een kabinet der zuidelijke school vergezelt? Sta mij toe, den onderscheiden indruk door vlugtige trekken in schets te brengen, ten einde de poging me vrijware van de blaam van partijdigheid. O het is een beurtelings weelderig stemmend of huiveringwekkend genot, den blik te laten rusten op de vergoddelijking des ligchaams, aan den beitel der Grieken, in de verwezenlijking hunner idealen van kracht en van schoon, gelukt; – de heroën van Homerus treden aan het licht, tot voor ons, misdeelden, wien ze in alle vertalingen duister bleven; – de studie der oude, de schier eenige beeldhouwkunst, deelt eenen zin voor volkomenheid van vormen mede, welke u levenslang dreigt te martelen, als gij dien te eenzijdig botviert. Eere, wien eere toekomt! Waar hij ook de som uwer genietingen verminderen zou, vrees dit bij de Italianen niet. Rafaël bevredigt dien, Rafaël, wiens scheppingen de graveernaald u slechts behoeft te hebben vertolkt, om u te doen erkennen, dat de vlugt des kunstenaars hooger stijgen kan dan tot zedelijk wordens gelouterde zinnelijkheid. Ontzag greep u aan bij de standbeelden dier goden, wier verhevene rust het bewustzijn hunner kracht aanschouwelijk maakte; maar hoe het de moedig gebogen hoofd der madonna alle verheffing onzer natuur beschaamt, in zijne verkondiging van het beginsel des geloofs! Zie den Christus, en de katholieke kunst overwint de heidensche; de liefde, het noodlot, en echter, Hollander, hervormde, als ge zijt, aanbidder in geest en in waarheid, als gij streeft te worden, weigert ge u prijs te geven aan den indruk van afschaduwingen, die, waartoe het verheeld? op u geene onbetwistbare zegepraal kunnen behalen; welke gij slechts wantrouwend geniet. Anders dan als eene openbaring van het hemelsche, hadt de kunst zich het eerst aan uwe blikken vertoond; andere snaren dan die, welke een voorspel van het toekomende ruischen, pleegde zij in uw gemoed aan te roeren; en zoo ik aarzel, het van alle bekrompenheid vrij te pleiten, dat gij haar, als stemme uit den hoogen, gehoor ontzegt, uw prijs stellen op de vervulling van hare aardsche roeping, is deugd.”

 

 

 

Potgieter (27 juni 1808 – 3 februari 1875)

Het Rijksmuseum 

 

 

 

De Nederlandse dichter Kees Ouwens werd geboren op 27 juni 1944 in Zeist. Zie ook alle tags voor Kees Ouwens op dit blog.

 

 

Hou je mond toch

 

Mijn vader en ik hebben elkaar altijd aangekeken over
een wijdste tussenruimte heen

 

Om de waarheid te zeggen: onze blikken meden elkaar
in dat niemandsland

 

Geen kamer, geen zaal, geen wereldruim bood plaats
genoeg voor onze gezichtsvelden, als zij zich in elkaar
uitstrekten over een afstand, groter dan de horizon
binnen de perken kon houden

 

En onze ogen, als het niet om aan te zien was in een
vertrek – waar ik hem trof maar naar zijn vrouw vroeg in
de namiddag – dat ik niet naar zijn hand was gezet ook als
het zich toedroeg andersom: dat hij navraag deed naar mijn
moeder bij zijn binnenkomst, ontweken elkaar wegen
de landmijn, het stelselmatige toeval, de kans op het snijpunt
van hogere welvaart en mindere scholing dan te bekostigen
was na de oorlog, dat zij te laat voor elkaar opzij gingen,
het geweld uit de weg alle kanten op ijlings, waarlangs zij
elkaar maar konden ontgaan om elkaar te verdragen, als
die maar tegengesteld waren lijnrecht

 

Staande aan zijn bed heb ik zijn lijf aangegrepen
uiteindelijk om, waar hij dwars was komen te liggen in het
gedrang van zijn afweer, het recht te sjorren in lijn met
zijn bedding, tot zijn wrak in de stroomrichting lag van de
dingen hun loop, zoals men het uitdrukt, en waarvan mij
getoond werd, dat het onvermijdelijk is dat zij
hun gang nemen.

 

Door mijn voorbehoud heen naar hem toegebogen,
riep ik zijn verlorenheid aan met het woord
dat ik mij niet heugde hem gezegd te hebben ooit,
en dat, lettergreep ongelijkluidend herhaald, als een
tweeling uit mijn mond viel, en geheten was: Papa

 

En zijn gezicht, de ogen gesloten, liet zich de eer betonen
van mijn stem, en nam die aan met een glimlach,
gereed en verzoenlijk als die van de zuigeling, uit zijn
wieg verheven ver voor het omkeren van de rollen,
en lieflijker, neem ik aan, dan deze kon opbrengen toen

 

 

 

 

Kees Ouwens (27 juni 1944 – 24 augustus 2004)

 

 

 

 

 

De Duitse schrijver Marcus Jensen werd geboren op 27 juni 1967 in Hamburg. Zie ook alle tags voor Marcus Jensen op dit blog.

 

Uit: Grün und Blau

„Neben meinem Stuhl warten sie in langer Reihe, legen ihre Schwänze auf die Vorderpfoten, die Spitzen ringeln sich über ihre Zehen wie kleine Pelzmuffe, es ist noch früh. Alle haben sich den ganzen Tag frei genommen, nicht nur die von der Müllhalde oder die aus den feuchten Hinterhöfen, auch welche aus der Vorstadt, aus den feinsten Gegenden, gekämmte, einige mit Schleifchen, sogar solche, die noch nie eine Wohnung verlassen haben, sind für heute ausgerissen, stehen ängstlich zwischen den anderen und schauen sich um. Der weite graue Parkplatz, den sie höchstens von ihren Fenstern aus sehen konnten, so ist er also wirklich, hart und kalt, aber sie haben es gewollt. Die anderen trösten sie und kneifen beruhigend die Augen zu: Es ist ja für alle das erste Mal. Ich schaue auf die Uhr: Bald öffnen die Geschäfte. Drei Somalis starren sprungfertig auf die Stuhlkante, eine Perserin findet noch Staub auf ihrer Flanke und leckt schnell darüber, Kurzhaarige zucken nervös mit den Ohren, nur die Siamesinnen bleiben völlig bewegungslos, schließen nicht einmal die Augen. Dann öffne ich die beiden Metalleimer. Die Deckel lösen sich mit einem Knacken, auf den Innenseiten glänzen Grün und Blau, ich schleudere sie weit über den Parkplatz, scheppernd schlagen sie auf den Asphalt. Alle schauen, was ich mit den Eimern mache. Ich stelle sie neben meine Füße und nehme zwei Tapezierpinsel, breit wie meine Hände, um die Eimer durch zu rühren. Es geht schnell, die Farbe ist dünn und geschmeidig, die Haarpinsel saugen sich voll im sattesten Ton, tropfend hebe ich sie hoch und zeige sie allen. Was für Grün und Blau!

Sie reißen die Augen auf, manche öffnen ihre Mäuler, aber es darf nicht einen Laut geben, sofort kreuze ich die Pinsel übereinander, und alle bleiben ruhig. Mit dem Grün zeige ich auf die Reihe, und der erste ist ein dicker Getigerter, der kaum die Kraft findet hoch zu springen. Seine Flanken zittern, er zögert, sein Blick fährt auf und ab zwischen dem Boden und der Stuhlkante. Aber ein Grün soll er werden. Er spannt seine schlaffen Muskeln, erinnert sich an bessere Zeiten und springt auf meinen Schoß. Er schnuppert am Pinsel. Grün für ihn.”

 

 

 

Marcus Jensen (Hamburg, 27 juni 1967)

In 2007

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 27^e juni ook mijn blog van 27 juni 2011 deel 1 en eveneens deel 2.