Berichten van 13 september 2013 tot 14 september 2013

De Nederlandse dichter Hans Faverey werd op 14 september 1933 geboren in Paramaribo. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en eveneens alle tags voor Hans Faverey op dit blog.

 

 

Plotseling vliegt er een smak

 

Plotseling vliegt er een smak
water door de kamer; en is
in de zijmuur verdwenen.

Voor mijn ogen voltrekt zich het wonder,
zoals ik mij herinner, opnieuw. Voordat
de kamer wordt volgestort met herte-
geweien, sta ik al op de gang; indachtig
het alarm. Nu het veilig is, kijk ik
het trapgat in, en luister

hoe beneden op de deurmat
de Echo ritselend
en knisperend verpulvert.

 

 

 

Waar ik op heb gewacht

 

Waar ik op heb gewacht
maakt zich van mij meester;

en laat mij kort daarop los

ik ben gehuld in mijzelf

en dezelfde dingen zijn nog
van kracht: het ene doet niet
onder voor het andere.
Nadat ik zo geweest ben

wordt aarzeling betracht.

Het restant doorstaat zich, schijnt
weer terug te willen; wordt ontzet
tenslotte, desondanks, door
vergetelheid. Zo ontbloot zich

het wiel en lokt mij tot zich;
suggereert duur: duren.

 

 

 

 

Hans Faverey (14 september 1933 – 8 juli 1990)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Theodor Storm werd geboren in Husum op 14 september 1817. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en eveneens alle tags voor Theodor Storm op dit blog.

 

 

Über die Heide

Über die Heide hallet mein Schritt;
Dumpf aus der Erde wandert es mit.

Herbst ist gekommen, Frühling ist weit -
Gab es denn einmal selige Zeit?

 

Brauende Nebel geisten umher;
Schwarz ist das Kraut und der Himmel so leer.

Wär ich hier nur nicht gegangen im Mai!
Leben und Liebe - wie flog es vorbei!

 

 

 

 

Am Geburtstage

 

Es heißt wohl: Vierzig Jahr ein Mann!
Doch Vierzig fängt die Fünfzig an.

 

Es liegt die frische Morgenzeit
Im Dunkel unter mir so weit,

 

Daß ich erschrecke, wenn ein Strahl
In diese Tiefe fällt einmal.

 

Schon weht ein Lüftlein von der Gruft,
Das bringt den Herbst-Resedaduft.

 

 

 

 

Es ist ein Flüstern

 

Es ist ein Flüstern in der Nacht,
Es hat mich ganz um den Schlaf gebracht;
Ich fühl's, es will sich was verkünden
Und kann den Weg nicht zu mir finden.

 

Sind's Liebesworte, vertrauet dem Wind,
Die unterwegs verwehet sind?
Oder ist's Unheil aus künftigen Tagen,
Das emsig drängt sich anzusagen?

 

 

 

 

Theodor Storm (14 september 1817 - 4 juli 1888)

Portret door  Marie von Wartenberg, 1884

 

 

De Surinaamse schrijver Leo Henri Ferrier werd geboren in Paramaribo op 14 september 1940. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en eveneens alle tags voor Leo Ferrier op dit blog.

 

Uit: Hoogtij overzee ( Notities van een vriend)

 

„Thuis voel ik me niet okay om te schrijven. Al die rommel die ik vanaf december tot maart jongstleden haast dagelijks heb zitten neerpennen. Geen moer kan ik er mee doen. Dat komt door die strontverbeelding van me. Liever knoop ik mezelf maar op! Deug je er niet voor je leven iets te bieden en ben je daarbij ook nog ongeschikt met een ander of anderen te leven, dan behoor je eigenlijk te creperen. Dat alleen zijn van mij, straalt geloof ik een soort pathologisch egoïsme uit. Daarom heeft iedereen de pest aan me. En ik nog het meest! Het is toch een vloektoestand dat die dieven keer op keer hier komen stelen? Alles wegdragen, wat voor mij juist zoveel betekent. Ik ben er niet weinig trots op geweest dat mijn grootvader geen ander, maar mij het antieke koper toevertrouwd heeft. Voor hem nog een huwelijksgeschenk van zijn moeder. Ze hebben ook een radio gestolen. Die mogen ze gerust houden. Beesten!

Ondanks al deze ellendige strontrotzooi, zo negatief als maar mogelijk, wil ik toch optimaal in het leven, in mijn leven geloven. Moet het zo, mag of kan het niet anders, dan zal ik het ook nemen. Mijn grote smoel zal ik dichthouden. Ik hoef niet te schrijven. Geen pianist te zijn, geen moer! Mezelf wens ik ook niet belachelijk te maken door-zeker om indruk op anderen te maken-me te gaan uitsloven het te zijn of schijnen te zijn. Morgen hoop ik in staat te zijn je het een en ander op te sturen. Ook het boek waar je om vroeg. Maak je niet bezorgd. In alles schuilt wel een voordeel. Houden jullie je heel goed. Misschien is het wel een voorrecht kapot te gaan. Ik weet het niet.“

 

 

 

Leo Ferrier (14 september 1940 - 30 juli 2006)

 

 

 

 

 

De Surinaamse dichter, schrijver, journalist en muziekpedagoog Corly Verlooghen werd geboren op 14 september 1932 in Paramaribo. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en eveneens alle tags voor Corly Verlooghen op dit blog.

 

 

Een Creool in Holland

 

Ik liep voorbij

toen uit het raam

moeder kaik een zwarte

ik met hetzelfde recht

dag blanke

weer een raam

kaik een zwarte

dag blanke

een raam

zwarte kroeskop

dag blanke

ramen

een kroeskop

dag blanken

een kroeskop

miljoenen blanken

éen zwarte

blijft Europa's kracht

de meerderheid

dag blanken!

 

 

 

Mijn Creoolse vriendin I

 

Vanuit het landschap in je ogen

leidt een weg naar de tuin

van mijn hart ik heb mij

in de zwarte varensbogen

van het landschap warm verward

gevoeld sedert de laatste drogetijd

 

je zei dat eens de rhizoforen

in de vijver bloeien gaan

dan zullen wij tussen de nieuwe sporen

van pril beginnen elkaar verstaan.

 

 

 

 

Corly Verlooghen (Paramaribo, 14 september 1932)

De Waterkant, Paramaribo 

 

 

 

 

 

De Noord-Ierse schrijver Bernard MacLaverty werd geboren in Belfast op 14 september 1942. Zie ook alle tags voor Bernard MacLaverty op dit blog.

 

Uit: Father and Son

 

“Because I do not sleep well I hear my father rising to go to work. I know that in a few minutes he will come in to look at me sleeping. He will want to check that I came home last night. He will stand in his bare feet, his shoes and socks in hand, looking at me. I will sleep for him. Downstairs I hear the snap of the switch on the kettle. I hear him not eating anything, going about the kitchen with a stomach full of wind. He will come again to look at me before he goes out to work. He will want a conversation. He climbs the stairs and stands breathing through his nose with an empty lunch box in the crook of his arm, looking at me.

(…)

 

My son is breaking my heart. It is already broken. Is it my fault there is no woman in the house? Is it my fault a good woman should die? His face was never softer than when after I had shaved. A baby pressed to my shaved cheek. Now his chin is sandpaper. He is a man. When he was a boy I took him fishing. I taught him how to tie a blood-knot, how to cast a fly, how to strike so the fish would not escape. How to play a fish. The green bus to quiet days in Toome. Him pestering me with questions. If I leave him alone he will break my heart anyway. I must speak to him. Tonight at tea. If he is in.

(…)

 

My mother is dead but I have another one in her place. He is an old woman. He has been crying. I know he prays for me all the time. He used to dig the garden, grow vegetables and flowers for half the street. He used to fish. To take me fishing. Now he just waits. He sits and waits for me and the weeds have taken over. I would like to slap his face and make a man out of him.“

 

 

 

Bernard MacLaverty (Belfast, 14 september 1942)

 

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 14e september ook mijn vorige blog van vandaag.

De Canadese schrijver, journalist, regisseur en scenarioschrijver Martyn Burke werd geboren op 14 september 1952 in Toronto. Zie ook alle tags voor Martyn Burke op dit blog.

Uit: Laughing War

 

“. . . the band began blasting out an off-key Colonel Bogey March. The audience went wild. But at this point in the evening they usually went wild over almost anything…….
And so Colonel Bogey races across the flatness like a tide seeking shore. It is louder than even the laughter and the strange yelling that comes from the Club and is momentarily lost in the unearthly whine of the F-lOOs as they return from bombing whatever it is that has to be bombed. Colonel Bogey
washes over the lone sentries and rushes on into the darkness that lies beyond the perimeter. The darkness stretches on and on, beyond the wretches lying soaked and bloody in the swamp near Cambodia listening to the metallic voices in the headset that tell them why the F-lOOs cannot come back until dawn, and listening to the noises in the nearby jungle that might be metal grating on metal. The darkness goes on forever. But the nineteen-year-old from Georgia can no longer hear the curling chords of Jimi Hendrix s guitar as the Armed Forces Radio brings him the Best in Rock. The nineteen-year-old from Georgia can hear none of this. A long thin knife protrudes from his chest at the place where his flak jacket should have been buckled. Thin bubbles of blood drip from his mouth. In his
final act as a sentry, he has died with his eyes wide open.”

 

 

 

Martyn Burke (Toronto, 14 september 1952)

 

 

 

De Tsjechische schrijver Ivan Klíma werd op 14 september 1931 geboren in Praag. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en ook alle tags voor Ivan Klima op dit blog.

 

Uit: Lovers for a Day (Vertaald door Gerald Turner)

 

“And she feels a sudden pang of regret. Just outside the window drops of water glisten on the dry branch which reminds her of an owl. You think I'll never know it, that nothing like that happens these days, but I'll bide my time, and then one morning like this one he'll lean over me, my beloved, and put his hand here, right here, and he'll be here at my side, all of him, and his warmth will enfold me.

    And she feels lonely, very lonely. There is nothing else she need think about and she is utterly dejected. When she has dressed she quietly climbs the narrow winding staircase that emerges in front of a low door underneath the rafters. Here there is a room she can escape to. It's not even a proper room. It used to be just a mansard: it has a sloping roof and a small, high window, starting at neck level and ending at the height of her forehead. The room contains nothing but childhood junk, a tin washbasin to bring water from the passage, and a cupboard, an ironing board with a hole burnt in the cover, a rocking chair and a great big ball of blue twine — not of hemp, let alone paper, but of some synthetic material: twine for tying up parcels and battered suitcases, as well as for hanging washing, and those in despair. It now hangs on a nail and its free end swings to and fro almost imperceptibly, rather scarily in this room with the door and window closed. But it calms her to sit in the rocking chair watching the world see-saw up and down.

  It's still the early morning and the sun shines in her eyes; above it the heavens with two clouds that sail slowly past. A shoreless lake with boats sinking, a blue desert with a caravan of white elephants. I can sail and wander.”

 

 

 

Ivan Klíma (Praag, 14 september 1931)

 

 

 

 

De Duitse schrijver Eckhard Henscheid werd geboren op 14 september 1941 in Amberg. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en ook alle tags voor Eckhard Henscheid op dit blog.

 

Uit: Meine Jahre mit Helmut Kohl

“Der allerdings, überdenke ich es heute nochmals, dem Rätsel Kohl schon immer ein bißchen verfallen war, seinem gewissermaßen negativ dialektischen Geheimnis. Etwa dem seines seltsamen Erfolgs. Der da beginnt mit den sagenhaften Untiefen seiner legendär brummwuchtigen Heidelberger Doktorarbeit (ich besitze 1 Exemplar!) und zügig fortfährt zur scheint’s nur allzu idealtypisch-normalen Nachkriegspolitikerlaufbahn im allgemeinen Rahmen der Gnade der Spätgeburt und der seit frühester Jugend konsequent durchgezogenen Imagepflege als spätzuckmayerisch fröhlicher Weinberg (obwohl die Heimat Ludwigshafen flach wie ein Brett vorm Kopf ist) – doch, schon immer, auch damals schon, 1982 ff. und auf dem Höhepunkt der ersten allseitigen Kohl-Bespöttelung strahlte der Oggersbeziehungsweise gebürtige Friesenheimer für mich etwas ab, das mit Begriffen kaum, mit „kritischer Reflexion“ (Habermas und andere) schwerlich – ja, und inzwischen hab’ ich im Nachgang meiner biographischen Anstrengungen auch in jenem Deidesheimer Lokal zu Mittag gegessen, worein Kohl seine Staatsgäste zu Pfälzer Saumagen zu schleppen pflegt. Es hat mir sogar prima geschmeckt.

Natürlich, ganz eingewickelt hat er mich und meine kritische Grundausrüstung doch noch nicht. Natürlich, Kohl ist und bleibt auch immer Haupt- und Staatsexempel für den neudeutschen Aufsteigertypus aus dem älteren Angestelltenmilieu, fast hemmungslos erfolgs- und karrierefixiert, als Leitfigur ausgerüstet mit populären und manchmal auch allzu folkloristischen Attitüden, der Bauernschlau als Bonvivant und Parvenü, der Jedermann als Weltpolitiker – allein, ein schierer Opportunist war Kohl wohl nie, noch übers erträgliche Maß hinaus Schleimer (wie so mancher aus der heutigen Enkel- und Toscana-SPD); sondern stets sehr eins mit sich selber, Entität sui generis und natura naturans und magna cum voce oder wenigstens corpore o.s.ä. – auch wenn man nun nicht unbedingt wie neulich und reichlich verheuchelt Th. Waigel in ranschmeißerische Entzückensschreie über dieses baumlang „gestandene Mannsbild“ ausrasten sollte.”

 

 

 

Eckhard Henscheid (Amberg, 14 september 1941)

 

 

 

 

 

De Uruguayaanse dichter, schrijver, criticus en journalist Mario Benedetti Farugia werd geboren op 14 september 1920 in Paso de los Toros in het department Tacuarembó. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en ook alle tags voor Mario Benedetti op dit blog.

 

 

I Love You

 

Your hands are my caress

My everyday chords

I love you because your hands

Work for justice

 

If I love you it is because you are

My love, my accomplice and everything

And on the street, side by side

We are much more than two

 

Your eyes are my spell

Against bad days

I love you for your eyes

Which look at and sow the future

 

Your mouth is yours and mine

Your mouth is never wrong

I love you because your mouth

Knows how to shout rebellion

 

If I love you it is because you are

My love, my accomplice and everything

and on the street side by side

We are much more than two

 

And for your sincere face

And your wandering gait

And your tears for the world

Because you are the people I love you

 

And because love is not a halo

And neither a candid moral

And because we are a pair

Who knows it is not alone

 

I want you in my paradise

That is in my country

Where the people live happily

Even if it is not allowed

 

If I love you it is because you are

My love, my accomplice and everything

And on the street side by side

We are much more than two

 

 

 

Vertaald door Nabil ‘Abdou

 

 

Mario Benedetti (14 september 1920 – 17 mei 2009)

Portret door Alejandro Cabeza

 

 

 

 

 

De Nederlandse schrijver, dichter en journalist Eric van der Steen werd op 14 september 1907 in Alkmaar geboren. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en ook alle tags voor Eric van der Steen op dit blog.

 

 

De Reiziger

 

Ik wandel door de drukke straat.

Het is nog licht. Het is niet laat.

Het is nog vroeg. Het is acht uur.

Wat moet dit worden op den duur?

Ik kijk elk meisje zichtbaar aan.

Waarom zou het hier anders gaan?

Ik wandel door, God weet waarheen.

Als het maar druk is om mij heen.

Ik wandel en het is mooi weer.

Ik voel: mijn borst gaat op en neer.

Dit leek nu iets: een vreemde stad,

maar na een uur ben je ook dit zat.

Ik kan het best naar huis toe gaan.

‘Ik kan het best naar huis toe gaan.’

Naar huis. Naar het hotel. Naar bed.

Ik heb het zelf op touw gezet.

Ik maakte zelf dit goed bestaan.

Geen mensch begint van vooraf aan.

Ik ging zelf naar een vreemde stad.

Ik heb zelf niemand liefgehad.

Ik ga zelf naar het harde bed.

Nog jaren? God verhoede het.

 

 

Eric van der Steen (14 september 1907 - 3 november 1985)

 

 

 

 

De Duitse dichter en schrijver Uli Becker werd geboren op 14 september 1953 in Hagen. Zie ook mijn blog van 14 september 2010 en ook alle tags voor Uli Becker op dit blog.

 

 

Wie Dichter das machen

Den Asphalt grau tret ich mit Füßen,
beiß aber grad so gern ins grüne Gras

und kehre heim und spanne den Bogen
in meiner Maschine: Sowohl – als auch,

ist beides mein Stoff, das Rohe wie
das Hartgesottene, und wer bestimmt,

man könne nicht auf zwei Hochzeiten

tanzen, bei zwei Begräbnissen flennen?

Des Dichters Tag- und Nachtwerk ist
die stete Kümmerei, und zwar um dies

genau wie um das, um beides zusammen
mit süßsaurem Lächeln zu verwursten.

Die späte Tagesschau noch und ins Bett
und sehn, was anliegt oder schmiegt –

so funktioniert das: Eine Hand am Puls der Zeit,
die andere am Arsch der Welt.

 

 

 

 

Uli Becker (Hagen, 14 september 1953)

De Estische dichter, schrijver en vertaler Tõnu Õnnepalu werd geboren op 13 september 1962 in Tallin. Zie ook mijn blog van 13 september 2010 en eveneens alle tags voor Tõnu Õnnepalu op dit blog.

 

 

My soul is ready for the journey

 

My soul is ready for the journey,
coat drawn close and girdled as was the command.
For the carriage will not wait or stay long
in this station
before the long and difficult ascent
that may finally lead to the fearsome mountain,
onto the strange empty ridge where the Nameless is waiting,
or perhaps to another valley, different from this one.

My soul is ready for the journey
but it does not know the way
for it leads through soul’s own bare territory
and the day journeys are hidden behind the shadows of night.

My soul is ready for the journey
but yet it is afraid to go.
Could it not rest for a while
under the pavilion of your soul?
Does it not belong to the Possible
that it were allowed a moment of oblivion there?
Or is it really your soul that has asked for permission
to sit at the hearth whose fire does not warm me?
And is it not that when one finds rest for a while
and can loosen the girdle,
the other must keep guard and cannot have a share
of the shade and refreshment that it unknowingly offers?

My soul is ready for the journey
but where it is, it is alone,
and still it is night, the Moon lures, but does not show
under what tent’s cloth the shadows seem to move
and whose shadows they are.
Are they the others, the foreign travellers?
And if morning is still far away.

Is this reddish glow
from the campfire of the Nameless
or is the decampment day already hoisting the flag of light
and the pavilion taken down
before I can even see you face to face?
And where I am lying sleeplessly
it is only an image of your body,
for your soul is travelling too and must not stop.

No, my soul is ready for the journey
and already the changing Moon
burns up in the rising glow of the Day.

And you are nowhere but far,
no, you are nowhere but far
and I am far from you.
And far from me travels my soul.

 

 

 

Tõnu Õnnepalu (Tallin, 13 september 1962)

 

 

 

 

 

De Poolse schrijver Janusz Glowacki werd geboren op 13 september 1938 in Poznań. Zie ook mijn blog van 13 september 2010 en eveneens alle tags voor Janusz Glowacki op dit blog.

 

Uit: The Last Supper (Vertaald door Zuza Glowacka)

 

“It was seven p.m., towards the end of July, and I was sitting in the restaurant 'Fiorellos' across from Lincoln Center, wondering how to improve my luck. I was sitting at one of twelve tables set up on the sidewalk, covered by twelve white and blue striped umbrellas, created by the famous French designer, Jean Marie Cottarde. Hurricane Alan was loitering nearby and the air was

 thick from the heat. After my first double scotch, I contemplated moving inside, but after the third one I dismissed the idea. At around eight, the glass walls of the Metropolitan Opera darkened, and the flying creatures on Marc Chagall's frescoes stopped shining through them. Meanwhile the crowd on Broadway thickened. Glittering couples, wrapped in diamonds and pearls, rushed to the concert at the Metropolitan Opera, pushed along the way by half-naked black boys on rollerblades. Japanese tourists hugged their cameras to their chests and slalomed around the prostitutes and transvestites, who, as usual, spilled out from the Irish bar on 61st street at seven o'clock sharp. A few feet away from me, a grizzled man wearing an Armani suit, Brooks Brothers shoes, and a Perry Ellis shirt was banging a phone booth with his fists and screaming into the receiver, but the swarm of honking cars drowned out his voice. I ordered another scotch and, to finish off the night early, I topped it off with a Heineken. The grizzled man kicked the telephone booth for the last time, threw a crumpled copy of the July edition of People Magazine on a table next to me, and disappeared into the crowd. The face of John Jefferson Caine looked at me unenthusiastically from its cover. The entire magazine, just as every other one that week, was packed with articles, gossip, and memories of J.J.C., his astonishing life and shocking death. For several years now, the greatest designer of our time, known as the Leonardo Da Vinci of our century, had withdrawn somewhat from the rest of the world.”

 

 

 

Janusz Glowacki (Poznań, 13 september 1938)

 

 

 

 

 

De Poolse dichter Julian Tuwim werd geboren in Łódź op 13 september 1894. Zie ook mijn blog van 13 september 2010 en eveneens alle tags voor Julian Tuwim op dit blog.

 

 

Berlin 1913

Oh, dismal, snowy nevermore!
Days lost and adored!
I see you again in the Café du Nord
On a frosty, foggy morn.

Fear, sweet fear from head to toe,
The quiver of blue and tender nerves,
A dream came so, and a letter came so:
Fog of legendary perfumes.

Though I am not and I am not,
And I will never be.
In a letter caught; in a dream, caught
In a gentle, snowy mythology.

You know not of this. Only wait, trembling.
As the day sleepily spills and whispers.
Oh, this heart of mine, this youth,
You carry with you in your silver purse.

Yesterday? But what was that?
Carmen, coaches, wine, and waltzes...
Flash before my eyes. No—a bird,
Sewn onto the veil around your hat.

It's empty and warm in this Café.
Winter frosts the glass like skin,
I won't come. You won't see me. Go away.
...Great, great is the city of Berlin.

 

 

 

Bird

Bird on a branch did settle:
Chirp-chirping and a-flapping,
Sharp beak in soft feather wrapping,
Shrub was a shower of petals.

Then with a swish it took flight,
As branch left a-swinging,
Shuddering, joyously singing,
Its song: “fool bird you delight!”

 

 

 

Vertaald door Pacze Moj

 

 

 

 

Julian Tuwim (13 september 1894 – 27 december 1953)

Monument in Łódź

 

De Nederlandse dichter, predikant en hoogleraarr Nicolaas Beets werd geboren op 13 september 1814 in Haarlem. Zie ook mijn blog van 13 september 2010 en eveneens alle tags voor Nicolaas Beets op dit blog.

 

Uit: Camera Obscura

 

“Onder de dingen, die men, zonder veel nadenken, gewoon is bij zichzelven vast te stellen, behoort onder anderen de meening dat het, des winters, buiten even zoo onaangenaam is als des zomers louter gelukzaligheid. Menschen, die niet zonder opera's, concerten en soirées leven kunnen; mannen, die behoefte hebben dagelijks de sociëteit te bezoeken, en vrouwen, die niet gelukkig zijn of zij moeten ten minste eenmaal des weeks groot toilet maken, mogen zich in dit denkbeeld vastzetten, maar voor stille huislijke gemoederen, die van het bij uitstek wereldsche genoeg hebben, en den cirkel hunner genoegens, het zij die les hun zachter of gevoeliger is voorgehouden, zachtjes aan hebben leeren inkrimpen, voor hen is het er in den kouder tijd vooral niet minder genoeglijk als in het warme seizoen; ja, geloof mij, indien ik u zeg, dat op het stille land de winter oneindig veel korter valt dan in de stad met al hare - ressources! Daar toch maakt hij, met zijne voorhoede en nasleep van donkere dagen, een groot en langdurig jaargetijde uit, dat men door allerhande in 't oog loopende kunstmiddelen zoekt op te korten en door te komen; buiten daarentegen, is hij slechts de spoedige overgang van een gerekten herfst tot een vroege lente. Want hoe kort een tijd verloopt er tusschen het afvallen van het laatste eikenblad tot op het uitloopen van den voorlijksten kastanjeboom!

Als het twee dagen van de zeven hard waait, en twee andere dagen regent en hagelt dat het een weinig klettert, dan blijven de steêlui binnen hunne muren, ook zelfs gedurende de drie dagen van de week die overblijven, waarop de zon bij tijden door de wolken breekt en allerliefst schijnt over de kwijnende natuur; want zij hebben van 's morgens af dat zij hun bed verlieten, tot twaalf uren toe, een nevel gezien, en weten niet welk mooi weer daar in het najaar gewoonlijk op volgt; en al weten zij dat ook, zij ‘gaan niet meer uit; zij kunnen niet meer op het weer aan;”

 

 

 

Nicolaas Beets (13 september 1814 – 13 maart 1903)

 

 

 

 

De Britse schrijver Roald Dahl werd geboren op 13 september 1916 in Llandalf, Zuid-Wales. Zie ook mijn blog van 13 september 2010 en eveneens alle tags voor Roald Dahl op dit blog.

 

Uit: Boy

 

“My four friends and I had come across a loose floor-board at the back of the classroom, and when we prised it up with the blade of a pocket-knife, we discovered a big hollow space underneath. This, we decided, would be our secret hiding place for sweets and other small treasures such as conkers and monkey-nuts and birds' eggs. Every afternoon, when the last lesson was over, the five of us would wait until the classroom had emptied, then we would lift up the floor-board and examine our secret hoard, perhaps adding to it or taking something away.
One day, when we lifted it up, we found a dead mouse lying among our treasures. It was an exciting discovery. Thwaites took it out by its tail and waved it in front of our faces. 'What shall we do with it?' he cried.
'It stinks!' someone shouted. 'Throw it out of the window quick!'
'Hold on a tick,' I said. 'Don't throw it away.'
Thwaites hesitated. They all looked at me.
When writing about oneself, one must strive to be truthful. Truth is more important than modesty. I must tell you, therefore, that it was I and I alone who had the idea for the great and daring Mouse Plot. We all have our moments of brilliance and glory, and this was mine.
'Why don't we', I said, 'slip it into one of Mrs Pratchett's jars of sweets? Then when she puts her dirty hand in to grab a handful, she'll grab a stinky dead mouse instead.'
The other four stared at me in wonder. Then, as the sheer genius of the plot began to sink in, they all started grinning. They slapped me on the back. They cheered me and danced around the classroom. 'We'll do it today!' they cried. 'We'll do it on the way home! You had the idea,' they said to me, 'so you can be the one to put the mouse in the jar”

 

 

 

Roald Dahl (13 september 1916 – 23 november 1990)

Op 8-jarige leeftijd 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 13e september ook mijn blog van 13 september 2011 deel 1 en eveneens deel 2.

In Memoriam Erich Loest

 

De Duitse schrijver Erich Loest is gisteren op 87-jarige leeftijd in Leipzig gestorven. Erich Loest werd geboren op 24 februari 1926 in Mittweida. Zie ook alle tags voor Erich Loest op dit blog.

 

Uit: Durch die Erde ein Riß

 

“Der Teufel naht meist auf leisen Sohlen. Er dachte darüber nach, wie es denn gekommen war, daß er keine Macht wollte, keine von oben verliehene und von unten nicht kontrollierte Macht. Keine Gesellschaft war denkbar, ohne daß Menschen Macht über andere ausübten — warum, fragte er sich, ist das für mich ein Problem und für andere nicht? Wer Macht hatte, war allergisch gegen alle, die nicht ein Häppchen von ihr leihen wollten. Trugen die Mächtigen schlechtes Gefühl mit sich herum, suchten sie deshalb Komplizenschaft und haßten die Machtverweigerer, weil die sich nicht zu Mittätern machen ließen? War es eitel, sich das weiße Hemd der Unschuld überzuziehen seht her, was für ein Engel ich bin, ich mach mir die Hände nicht schmutzig? Teilhabe an der Macht, um Informationsbedürfnis, Neugier zu befriedigen? Die Tragik derer, die in der Mitte zerrieben wurden — ein endloses Feld.

Vielleicht verschwand er morgen oder nächste Woche in Einzelhaft, vielleicht steckten sie ihn mit einem Lump zusammen, legten ihn in eine Außenzelle, in der es doppelt so kalt war wie in Innenzellen. Kein Kino für drei Monate. Möglichkeiten gab es die Menge, und er kannte fast alle. Schreiberlaubnis bekam er ohnehin nicht. Oder auch: Es blieb alles beim alten.

Jupp begann tief zu atmen und leise zu schnarchen. 23/59 blickte gegen die Decke mit dem Gitterschatten, der Knastmond würde niemals untergehen. Er versuchte, sich an Wendungen zu erinnern, als er mit der Macht kollidiert war.

Dabei überkam ihn Müdigkeit, er drehte sich auf die Seite und zog die Decke über den Kopf, daß nur ein Spalt zum Atmen blieb. So würde er die Kälte überstehen. Der Schlaf kam schnell und spülte alles Grübeln weg. 23/59 wehrte sich nicht gegen ihn. Denn natürlich ist Schlaf das Beste, was es im Knast überhaupt gibt.”

 

 

 

Erich Loest (24 februari 1926 – 12 september 2013)