Berichten van 12 oktober 2013 tot 13 oktober 2013

De Nederlandse schrijver Herman Franke werd geboren op 13 oktober 1948 in Groningen. Zie ook mijn blog van 13 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Herman Franke op dit blog.

 

Uit: Wolfstonen

 

“Hij betwijfelde of die oude huizen het zouden pikken. Anders dan de overbuurvrouw geloofde hij wel in bezielde materie en hij dacht aan een harem vol oude wijven met verdorde schaamlippen waar een jong, stralend meisje werd binnengebracht; haar billen glommen als goud, op haar borsten schitterden zilverkleurige sieraden, tussen haar benen gloorde een vochtige hemel en haar liefdeszuchten klonken als engelengezang. De oude vrouwen maakten krabbend, schoppend en bijtend een wrak van haar. Maar zo fantasierijk en poëtisch waren de anderen niet. Zij herinnerden zich het gat dat tientallen jaren lang in de huizenrij gegaapt had en de vlakte met puinresten en uitbundig opschietend onkruid maar al te goed. Het gat werd rechts en links begrensd door de bontgekleurde tussenmuren van de belendende percelen, die buitenmuren waren geworden op de dag van de sloop. Je kon nog zien waar de vloeren en trappen hadden gezeten. De witte uitsparing in een geel geschilderde kamerwand verried waar een rechthoekige kast had gestaan. Je zag de betegelde wanden van doucheruimtes. This wall is now available in paperback, was er met een spuitbus op de rechtermuur geschreven, die opbolde en gestut werd door boomstammen. Er liepen altijd katten op het door een gazen hekwerk afgezette terrein, dat in feite de enige groenvoorziening in de wijk was maar als zodanig werd de plek niet gewaardeerd. Integendeel, het gat was iedereen een doorn in het oog. Er werd huisvuil en andere rotzooi gedumpt dat ging rotten en stinken en ongedierte aantrok. Ouders verboden hun kinderen het terrein te betreden maar via kleine openingen in het hek kropen zij stiekem toch naar binnen. Kort daarna kregen ze last van huiduitslag en misselijkheid. Er zouden giftige planten groeien. Er zou illegaal gif zijn gestort. Er zou ontucht bedreven worden door homo’s en kinderlokkers.”

 

 

 

Herman Franke (13 oktober 1946 – 14 augustus 2010)

 

 

 

 

 

De Jamaicaanse schrijver Colin Channer werd geboren op 13 oktober 1963 in Kingston. Zie ook mijn blog van 13 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Colin Channer op dit blog.

 

Uit: Satisfy My Soul

 

„I’m a playwright and director whose grandfather moved to Harlem from West Africa in the twenties. Chadwick is fifty. I am thirty-eight. Chadwick is married. I will never be. He is a Republican. I like to call myself a negro. He is bald. My locks are wrapped around my head to form a turban.
His freckled cheeks are settling into jowls. His nose is sharp and owlish. He does not have an upper lip. His forehead lasts forever.
“I think I’d have a rack of lamb,” he answers. “And it is always hard for me to sleep without my wife. My favorite book has always been Heart of Darkness. Conrad is amazing. You should read him. I would dine with Rudy Kipling. As a boy in Oklahoma I felt connected to his stories . . . all the Indians. I know that our natives aren’t the same as Kipling’s Hindus, but I could still relate. As far as music is concerned I think I’d listen to Aretha Franklin. And you—you asked the question. What would you do?”
I glance at the producer, a desert-colored woman with a se- cret trail of bites along her neck and stomach. Her name is Amaranta.
Smiling as she looks away, she scoops her copper hair into a ponytail. When she looks again I recognize the contour of her body in her nose. Like her back, it arches inward on a bony spine then flares into a bulb of spongy flesh.
The diamonds on her wedding ring are glinting. Her cheeks are hard and chiseled like the stones. But as a woman she is soft. Her skin. Her voice. Her touch.
Last night, as she read to me in bed, I told her that her skin reminded me of sand. She drew her nipple on my chest and said I was her Tuareg . . . the way I wrap my dreadlocks like a turban, the oily blackness of my skin, the height of what she calls my Libyan nose. She held me by my cheekbones when she kissed me. She christened them my little horns.”

 

 

 

Colin Channer (Kingston, 13 oktober 1963)

 

 

 

 

 

De Albanese dichter Migjeni (eigen. Millosh Gjergj Nikolla) werd geboren op 13 oktober 1911 in Shkodra. Zie ook mijn blog van 13 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Migjeni op dit blog.

 

 

Autumn on parade

 

Autumn in nature and autumn in our faces.
The sultry breeze enfeebles, the glowering sun
Oppresses the ailing spirit in our breasts,
Shrivels the life trembling among the twigs of a poplar.

The yellow colours twirl in the final dance,
(A frantic desire of leaves dying one by one).
Our joys, passions, our ultimate desires
Fall and are trampled in the autumn mud.

 

An oak tree, reflected in the tears of heaven,
Tosses and bleeds in gigantic passion.
"To live! I want to live!" - it fights for breath,
Piercing the storm with cries of grief.

 

The horizon, drowned in fog, joins in
The lamentation. In prayer dejected fruit trees
Fold imploring branches - but in vain, they know.
Tomorrow they will die... Is there nowhere hope?

 

The eye is saddened. Saddened, too, the heart
At the hour of death, when silent fall the veins
And from the grave to the highest heavens soar
Despairing cries of long-unheeded pain.

 

Autumn in nature and autumn in our faces.
Moan, desires, offspring of poverty,
Groan in lamentation, bewail the corpses,
That adorn this autumn among the withered branches.

 

 

 

Vertaald door Robert Elsie

 

 

 

Migjeni (13 oktober 1911 – 26 augustus 1938)

Postzegel ter gelegenheid van zijn 100^e geboortedag

 

 

 

 

De Amerikaanse dichter en schrijver Arna Wendell Bontemps werd geboren op 13 oktober 1902 in Alexandria in Louisiana. Zie ook mijn blog van 13 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Arna Wendell Bontemps op dit blog.

 

Length of Moon

Then the golden hour
Will tick its last
And the flame will go down in the flower.
A briefer length of moon
Will mark the sea-line and the yellow dune.
Then we may think of this, yet
There will be something forgotten
And something we should forget.
It will be like all things we know: .
A stone will fail; a rose is sure to go.
It will be quiet then and we may stay Long at the picket gate
But there will be less to say.

 

 

 

Arna Wendell Bontemps (13 oktober 1902 – 4 juni 1973)

 

 

 

 

De Amerikaanse schrijver Conrad Richter werd geboren op 13 oktober 1890 in Pine Grove, Pennsylvania. Zie ook mijn blog van 13 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Conrad Richter op dit blog.

 

Uit: Smoke on the Prairie

 

„Her hands kept eternally busy. She washed and ironed, heating the heavy smoothing iron by setting it upright on the hearth before the coals. She sat daily over winter socks for Pleas and the baby, one foot moving the cradle as she knitted. Morning or afternoon she let the sheep from the high corral and followed on foot over the range, resting with her baby on the grass in cedar shade.
Pleas had set up a hopper for the oak ash. In the big copper kettle brought from Arkansas she boiled wood ashes. When the lye dissolved the end of a feather, she added accumulated greases and tallow and boiled a small batch of soap, cut the cooling mixture into yellow-gray bars and piled them on the mantel to dry. She soaked a flint-dry deerskin in strong suds of lye soap, water, and a spoonful of lard; scraped off the hair with an old corn knife; let it remain by the warm hearth all night; wrung, pulled, and stretched it next day until perfectly dry, when it becomes soft and pliable as cloth and waited only her shears and thread for gloves or clothes.

(…)

 

They rode slowly on, while the luminous purple began to appear like violet mist on the hills. It spread to the plains, bathing them in color. The home ranch in the wide mouth of Monica Canyon ahead became an island of buildings, corrals, and windmill swimming in a bright velvet sea. The color seemed to float in the air about them. They breathed it, road through it.”

 

 

Conrad Richter (13 oktober 1890 – 30 oktober 1968)

Als cowboy, rond 1940 

 

 

 

De Britse romanschrijfster en gewezen politica Edwina Currie werd geboren in Liverpool op 13 oktober 1946. Zie ook alle tags voor Edwina Currie op dit blog en ook mijn blog van 13 oktober 2010.

 

Uit: Diaries

 

“Les Tuileries [Edwina’s house in France], Friday, January 6, 1995, 6pm

Every time I come here, I wonder why on earth I bothered to buy such an outlandish property so far away. But this is a place for reflection and healing — and without it, I’d be some kind of nutcase.

Here, I did all my weeping over John Major, and what hurt the most — not being invited to join his government at the first opportunity.

I think a lot about keeping age at bay. I wish I could stop nibbling and generally overeating: although I’m fit, ten-and-a-half stone means a thick waist and a big bum.

 

Tower House [Edwina’s house in  her South Derbyshire constituency], Friday, February 24, 8pm

When [my husband] Ray’s around, all I get is a grunt. And yet . . . I know as I pack those boxes to move out to my new flat [in Clapham, South London], I’ll be very tearful.“

 

 

 

Edwina Currie (Liverpool, 13 oktober 1946)

De Vlaamse dichter en essayist Stefaan van den Bremt werd geboren in Aalst op 12 oktober 1941. Zie ook mijn blog van 12 oktober 2010en eveneens alle tags voor Stefaan van den Bremt op dit blog.

 

 

Geboorte van de kleuren

 

Het grijs hield vol dat alles wit was
wat niet zwart was, dat alles dag was
wat niet nacht was. De vele kleuren
verbleven clandestien in het zonlicht
dat hen nog niet kon velen.

Wat wij nu rood vinden was wijnwit.
Oranje? Volle-melkwit.
Geel was een heel oud wit.
Groen, een grijzend wit.
Het blauw was nog zo bleu.
Indigo bleef maar bleken.
Violet werd olievet.

En verder was er zwart. Elke nacht
waren de tijden zwart. Elke zee
was zwart, elk woud, elk werelddeel.
De kunst was zwart, zo zwart als
de wereldziel. De inkt was Oost-Indisch
kleurendoof.

Moest er nog daglicht wezen?
vroeg de ochtend soms, of liever
vroeg de regen ('t regende pijpen-
stelen). De zon scheen daardoorhen
en kleurde als een boei,
werd een oranjeappel,
verschoot van vroeg goud
tot geel en groen,
zag dan weer blauw,
waste met indigo
een bloembed, violet.

De eerste regenboog
sprong in het eerste oog.

 

 

 

Motief op reis

 

Het motief was het moe
maar een patroon te zijn
in het vloerkleed. 't Wou
de wijde wereld in, en ging
als een klimoprank in het
ijle. 't Rekte zich, op zoek
naar een verband, dat er niet
was dan in het kleed. Dapper
steigerde het motief tegen
de hemel, helmboswuivend.
Omweef nu, hand, met wand,
met warme kleur en klank,
die wandelende tak.

 

 

Stefaan van den Bremt (Aalst, 12 oktober 1941)

 

 

 

 

De Italiaanse dichter Eugenio Montale werd geboren in Genua op 12 oktober 1896. Zie ook mijn blog van 12 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Eugenio Montale op dit blog.

 

 

You phone to remind me

 

You phone to remind me
I said the Nobel
ought to be refused, because
it’s not always awarded to the best.
Forgive me. I’m accepting out of fear.
A conspicious reward doesn’t offend,
rather it’s a defense against the threat
of devaluation. Don’t expect
acts of courage from an old man.
Recognition always arrives
late, when even a hoped-for
honor seems useless.
The time of events

is different from ours.

 

 

Vertaald door Jonathan Galassi

 

 

 

 

Eindig

 

Ik zie een vogel stil in de dakgoot zitten,

Hij lijkt op een duif, maar dunner

En met een soort kuifje, of anders

Is dat de wind, wie weet, de ramen zijn dicht.

Als jij hem ook ziet, als je wakker wordt

Van de buitenboordmotoren:

dit Is wat wij kunnen hebben aan geluk,

Meerniet.

Het kost te veel, het is niks voor ons

En wie het heeft, begint er weinig mee.

 

 

 

Vertaald door Eva Gerlach

 

 

 

To Rest In The Shade

 

To rest in the shade, pale and thoughtful,

by a sun-hot garden wall

listening among thorns and brushwood

to the cry of blackbirds, the hiss of snakes.

 

In cracks in the soil or amongst the vetch

to spy on the files of red ants

now scattering now intertwining

at the top of miniscule mountains.

 

To observe among the leaves the distant

quivering scales of the sea,

while the tremulous cries rise

from cicadas on the naked hills.

 

And walking in the dazzling sun

to feel with a saddened wonder

how all of life and its travails

is in this following a wall

topped by bright shards of glass.

 

 

 

Vertaald door A. S. Kline

 

 

 

 

Eugenio Montale (12 oktober 1896 - 12 september 1981)

In 1918

 

 

De Amerikaanse dichter, criticus en vertaler Robert Stuart Fitzgerald werd geboren op 12 oktober 1910 in Springfield, Illinois. Zie ook mijn blog van 12 oktober 2010 en eveneens alle tags voor Robert Fitzgerald op dit blog.

 

 

Sympathy of Peoples

 

No but come closer. Come a little

Closer. Let the wall-eyed hornyhanded

Panhandler hit you for a dime

Sir and shiver. Snow like this

Drives its pelting shadows over Bremen,

Over sad Louvain and the eastern

Marshes, the black wold. It sighs

Into the cold sea of the north,

That vast contemptuous revery between

Antiquity and you. Turn up your collar,

Pull your hatbrim down. Commune

Briefly with your ignorant heart

For those bewildered raging children

Europe surrenders her old gentry to.

 

All their eyes turn in the night from

Your fretfulness and forgetfulness,

Your talk; they turn away, friend.

Their eyes dilated with dreams of power

Fix on the image of the mob wet

With blood scaling the gates of order.

Anarchist and incendiary

Caesar bind that brotherhood

To use and crush the civil guard,

Debauch the debauche, level

Tenement and court with soaring

Stripped for the smoking levee of the

Howitzer, thunderstruck under the net.

 

The great mouth of hunger closes

On swineherd and princess, on the air

Of jongleur and forest bell; Grendel

Swims from the foul deep again.

Deputy, cartelist, academician

Question in haste any plumeless captain

Before the peremptory descent

Of mankind, flattered and proud.

With whitening morning on the waste

You may discern through binoculars

Moving yet motionless, as if those

Were populations whom the sun failed

And the malicious moon enchanted

To wander and be still forever

The prey of wolves and bestial mazes.

 

 

 

 

Robert Fitzgerald (12 oktober 1910 – 16 januari 1985)

 

 

 

Zie voor nog meer schrijvers van de 12^e oktober ook mijn vorige blog van vandaag.

De Amerikaanse dichter en schrijver Paul Engle werd geboren op 12 oktober 1908 in Cedar Rapids. Zie ook alle tags voor Paul Engle op dit blog en ook mijn blog van 12 oktober 2010.

 

 

Uit: A Lucky American Childhood

 

The name Paul Engle trembles on his tongue.
Should it be bellowed, sneered, whined, bleated, sung?
Look at his broken (football) crooked nose,
His shifty way of letting his eyes close
When they look into your own eyes. Too grim.
How could you buy an old used car from him?

 

Yet as a father what he gave was love.
Yet as a husband what he gave was love.

 

He likes his liquor, but his hands don’t’ shake.
He talks too much, merely for talking’s sake.
He seldom bores you, but he makes you mad.
He is not really evil, only bad.
He likes all animals, dog, cat and woman
(For whom his love is human—all-too-human).
Some think him worse, now, than he really is.
Some think him better than he really is.
His hands still calloused from his working youth,
His brain is calloused bending too much truth.

 

Eyeball to eyeball, he and his memory stare
As glittering mirrors into mirrors’ glare.

 

Let it be said of Engle in his praise:
He loved his life-crammed, people-crowded days,
The rough of rock, the autumn’s hovering haze,
Skin rubbed on skin, the loving, living blaze,
Bird wing far brighter than the air it beats,
Cabbageworm greener than the leaf it eats,
The high hysteria that lies behind
The howling horror of the manic mind.

 

Let it be stated clearly—he was cruel,
But only to the cruel and to the fool.

He liked to laugh, and yet he laughed too loud.
He loathed the selfish, greedy, and proud

And told them so in language of too much lip.
Each day his eyes run the fast razor’s track,
But see the radiant mirror sneering back.

 

 

 

 

Paul Engle (12 oktober 1908 – 25 maart 1991)

In 1961

 

 

 

 

De Amerkaanse schrijfster Ann Petry werd geboren op 12 oktober 1908 in Old Saybrook, Connecticut. Zie ook alle tags voor Ann Petry op dit blog en ook mijn blog van 12 oktober 2010.

 

Uit: The Street

 

“The snow fell softly on the street. It muffled sound. It sent people scurrying homeward, so that the street was soon deserted, empty, quiet. And it could have been any street in the city, for the snow laid a delicate film over the sidewalk, over the brick of the tired, old buildings; gently obscuring the grime and the garbage and the ugliness.

(…)

 

She got off the train, thinking that she never felt really human until she reached Harlem and thus got away from the hostility in the eyes of the white women who stared at her on the downtown street and in the subway. Escaped from the openly appraising looks of the white men whose eyes seemed to go through her clothing to her long brown legs. On the trains their eyes came at her furtively from behind newspapers, or half-concealed under hatbrims or partly shielded by their hands. And there was a warm, moist look about their eyes that made her want to run.
These other folks feel the same way, she thought-that once they are freed from the contempt in the eyes of the downtown world, they instantly become individuals. Up here they are no longer creatures labeled simply 'colored' and therefore all alike. She noticed that once the crowd walked the length of the platform and started up the stairs toward the street, it expanded in size. The same people who had made themselves small on the train, even on the platform, suddenly grew so large they could hardly get up the stairs to the street together. She reached the street at the very end of the crowd and stood watching them as they scattered in all directions, laughing and talking to each other.”

 

 

 

Ann Petry (12 oktober 1908 – 28 april 1997)

 

 

 

 

De Franse schrijver Louis Hemon werd geboren op 12 oktober 1880 in Brest in Bretagne. Zie ook alle tags voor Louis Hemon op dit blog en eveneens mijn blog van 12 oktober 2010.

 

Uit: Maria Chapdelaine

 

“– Eh bien, monsieur Larouche, ça marche-t-il toujours de l’autre bord de l’eau ?
– Pas pire, les jeunesses. Pas pire !
Chacun tirait de sa poche sa pipe et la vessie de porc pleine de feuilles de tabac hachées à la main et commençait à fumer d’un air de contentement, après une heure et demie de contrainte. Tout en aspirant les premières bouffées ils causaient du temps, du printemps qui venait, de l’état de la glace sur le lac Saint-Jean et sur les rivières, de leurs affaires et des nouvelles de la paroisse, en hommes qui ne se voient guère qu’une fois la semaine à cause des grandes distances et des mauvais chemins.
– Le lac est encore bon, dit Cléophas Pesant, mais les rivières ne sont déjà plus sûres. La glace s’est fendue cette semaine à ras le banc de sable
en face de l’île, là où il y a eu des trous chauds tout l’hiver.
D’autres commençaient à parler de la récolte probable, avant même que la terre se fût montrée.
– Je vous dis que l’année sera pauvre, fit un vieux, la terre avait gelé avant les dernières neiges.
Puis les conversations se ralentirent et l’on se tourna vers la première marche du perron, d’où Napoléon Laliberté se préparait à crier, comme toutes les semaines, les nouvelles de la paroisse.
Il resta immobile et muet quelques instants, attendant le silence, les mains à fond dans les poches de son grand manteau de loup-cervier, plissant le front et fermant à demi ses yeux vifs sous la toque de fourrure profondément enfoncée ; et quand le silence fut venu, il se mit à crier les nouvelles de toutes ses forces, de la voix d’un charretier qui encourage ses chevaux dans une côte.”

 

 

 

Louis Hemon (12 oktober 1880 - 8 juli 1913)

 

 

 

 

De Oostenrijkse dichteres en schrijfster Paula von Preradović werd geboren op 12 oktober 1887 in Wenen. Zie ook alle tags voor Paula von Preradović op dit blog.

 

 

Requiem

 

Ach, Bruder, von den Buchten her die Brandung schwoll,

Vom Hügel uns ein Duften schwer herüberquoll

Nach Thymian und Ginster und blauem Salbeikraut,

Aus finstergrüner Kiefer, da schrie ein Käuzchen laut.

 

Zu Häupten hoch die Sterne, die flammten ohne Zahl,

Sie schüttelten von ferne hernieder Strahl um Strahl.

Uns fächelte die Wangen salziger Wind von weit,

Da wir zur Nacht gegangen gaßauf, gaßab zu zweit.

 

Wir redeten und glühten von Liebe, Gott und Tod,

Wir grübelten und mühten uns bis ans Morgenrot,

Und durch die Stille schmetterten hell unsre Stimmen jung,

Da wir durchs Dickicht kletterten auf steiniger Wanderung.

 

Verschwunden und versunken ist uns die Heimat lang.

Es ist im Meer ertrunken, was leicht in Lüften schwang.

Das himmlische Geflimmer verlosch im Nebelgrund,

Und, Bruder, ach, auf immer ist mir verstummt dein Mund.

 

 

 

Paula von Preradović (12 oktober 1887 – 25 mei 1951)